‫«حق تعالی گرم و سرد و رنج و درد» ‫«بر تن ما می‌نهد ای شير مرد»
‫«خوف و جوع و نقص اموال بدن» ‫«جمله بهر نقد جان ظاهر شدن»
‫[حضرت مولانا]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[قسمت ۵: قطره]
‫قحطی اومده بود.
‫حیواناتمون...
‫از گشنگی مُردن.
‫محصولاتمون ثمر نمی‌دادن.
‫خدای آسمان ما رو از میزش رونده بود.
‫- به منم بده. ‫- نه.
‫- خیلی گشنمه. ‫- گفتم نه!
‫برو یه چیزی پیدا کن اون بیرون بخور.
‫چیزی واسه خوردن نیست.
‫بدش من! بدش من! واسه منه!
‫بدش من! مال منه!
‫بدش من!
‫این گوشت رو بهت نمیدم.
‫اگه می‌خوای، باید ازم بگیریش.
‫این...
‫آخرین درسیه...
‫که از من یاد می‌گیری.
‫برای به دست آوردن چیزی که می‌خوای...
‫باید خون بریزی.
‫اگه لازم شد،
‫خون هم‌خونت رو هم می‌ریزی.
‫اگه لازم شد، خون دوستت رو می‌ریزی.
‫برای زنده موندن...
‫می‌کُشی.
‫که بتونی جون سالم به در ببری.
‫برای گرسنگی نکشیدن...
‫باید بکشی.
‫سیر...
‫که بتونی سیر بشی...
‫بایجو.
‫آدم برای رسیدن به چیزی که می‌خواد، ‫باید خون بقیه رو بریزه.
‫اگه لازم باشه...
‫خون هم‌خونت رو می‌ریزی.
‫اگه لازم شد...
‫خون دوستت رو می‌ریزی.
‫حامی مغول‌ها!
‫آقا.
‫من از مولانا در برابر این مرد محافظت کردم!
‫می‌خواست مولانا رو بکشه!
‫قربان.
‫بیاید برگردیم مکتب.
‫می‌خوام برم شفاخونه.
‫بهتره برگردیم مکتب.
‫نیازی نیست.
‫اگه قرار باشه بلایی سرم بیاد...
‫جا و مکانش مهم نیست.
‫- قربان. ‫- صلاح‌الدین.
‫متوجه نگرانیت هستم و بهش احترام می‌ذارم.
‫لطفاً به تصمیمم احترام بذار.
‫توصیه‌ت درباره ارزنجان و سیواس چیه، وزیر علی؟
‫سرورم.
‫با اینکه قلعه‌های این دو استان نابود شدن...
‫باید بازسازیشون کنیم
‫و نشون بدیم که پرچم ما هنوز هم دست ‫مردم اون نواحیه.
‫چه خبری رو شنیدی که اینقدر غافلگیر شدی، اصفهانی؟
‫به مولانا حمله شده، سرورم.
‫چی؟
‫مهاجم به مولانا گفته حامی مغول‌ها.
‫مگه میشه؟
‫کی همچین اتهام احمقانه‌ای زده؟
‫اطلاعی ندارم، سرورم.
‫مولانا چطوره؟ خوبه؟
‫خدا رو شکر خوبه. هرچند...
‫اگه سرورم اجازه بدن، می‌خوام به مسئله ‫رسیدگی کنم.
‫می‌تونی بری.
‫خدا بهتون شفا بده.
‫خدا کمکتون کنه.
‫خوب شدی، فرزندم.
‫پسرم با دعاهای شما خوب شد.
‫خوابتون رو دیدم.
‫جدی؟ بگو ببینم چه خوابی دیدی.
‫چندتا از شما توی خوابم بودید. ‫همه شبیه شما لباس پوشیده بودن.
‫بعدش آتیش گرفتن.
‫کمک خواستید، فریاد کشیدید.
‫ولی نذاشتن کمکتون کنم.
‫مردم اینجا از شما خوششون نمیاد.
‫ولی من خیلی دوستتون دارم.
‫عشق تو کافیه، فرزندم.
‫برای من کافیه.
‫تو کی هستی، آقا؟
‫از کجا اومدی؟
‫از جلگه‌ی قبچاق‌ها.
‫از خوارزم اومدم.
‫مهارتت در استفاده از خنجر...
‫از کجا یاد گرفتی؟
‫از مغول‌ها.
‫از مغول‌ها می‌ترسید؟
‫درسته.
‫چون وقتی مغول‌ها دارن ول می‌گردن،
‫همه جا رو آتیش می‌زنن و نابود می‌کنن،
‫چاره‌ای جز استفاده از خنجر دارم؟
‫برای چی اومدی قونیه؟
‫به خاطر مولانا.
‫می‌خواستم ببینمش.
‫اومدم ازش درس بگیرم.
‫وقتی کسی که بهش چاقو زدی به مولانا حمله کرد،
‫فریاد کشید و به مولانا گفت حامی مغول‌ها.
‫به نظرت مولانا حامی مغول‌هاست؟
‫هیچ انسان عاقلی حامی مغول‌ها نیست.
‫چرا؟
‫چون مغول‌ها به هیچکس جز خودشون ‫اعتماد ندارن.
‫می‌خوای از مولانا چی یاد بگیری؟
‫هر چیزی که بلده.
‫اگه چیزی بلد نباشه چی؟
‫اگه هیچی بلد نبود...
‫آدم مهمی مثل شما من رو سوال پیچ می‌کرد؟
‫مردی که بهش چاقو زدی هنوز زنده‌ست.
‫اگه درباره چیزی دروغ گفته باشی و صداش رو درنیاری...
‫و اگه حقیقت افشا بشه...
‫نمی‌تونم ازت محافظت کنم.
‫از قصاص شدنت لذت می‌برم.
‫ولی...
‫اگه بگی چرا اومدی اینجا...
‫و بگی دلیل واقعیت برای چاقو زدن به ‫اون شخص چی بود...
‫امکانش هست بتونم ازت محافظت کنم.
‫حرف دیگه‌ای برای گفتن ندارم.
‫اومدن دیدن مولانا.
‫به خاطر مولانا دستم به خون آلوده شد.
‫آقایون.
‫بندازینش زندان.
‫خیلی خب، می‌تونید برید.
‫جناب وزیر.
‫اینا کی بودن، کامیار؟
‫تاجرهای استان من.
‫چی می‌خوان؟
‫می‌خواستن درباره شورشی که در شرف وقوعه ‫بهمون اطلاع رسانی کنن.
‫مثل اینکه مولانا حامی مغول‌هاست.
‫بهشون گفتم غیرممکنه.
‫هرچند، حرف تو دهن مردم افتاده.
‫من نمی‌فهمم، جناب وزیر.
‫کیه که می‌خواد مردم رو تحریک به شورش کنه؟
‫همونی که تاج و تخت سلطان رو می‌خواد.
‫اما دلیل شورش مردم مولاناست.
‫اونی که آبروی مولانا رو برده، ‫سلطان ما رو تهدید می‌کنه.
‫بذار بهت یادآوری کنم که در شورا چی گفتم، کامیار.
‫سر پا بودن کشور ما رو شمشیر اعلی‌حضرت ‫تضمین می‌کنه...
‫و اتحادش رو بصیرت و دانایی علما.
‫اگه بصیرت و دانایی رو برداری، شمشیر ‫باقی می‌مونه.
‫شمشیر به تنهایی نمی‌تونه بر کشور ‫فرمانروایی کنه.
‫دشمنی‌های زیادی هستن که تبدیل به دوستی میشن.
‫و نابودی‌های زیادی تبدیل به آبادی میشن.
‫ارتش‌های زیادی خواستار پیروزی هستن.
‫ولی کار خودشون رو تموم می‌کنن.
‫و بقیه باقی‌مونده‌شون رو برمی‌دارن.
‫تاجران زیادی فکر می‌کنن قراره سود کنن.
‫ولی مثل چوب آگار، آتیش به مالشون میزنن.
‫در دنیا، چنین اتفاقاتی طبیعیه.
‫مردم فکر می‌کنن این اتفاقات زهر هستن.
‫هرچند، در واقع عسل هستن.
‫ارتش‌هایی هستن که به مرگشون ایمان دارن.
‫هرچند وقتی به نور می‌رسن، پیروز میشن.
‫چرا داری این حرفا رو بهم میزنی؟
‫چون ناراحتی و داری سعی می‌کنی ‫ناراحتیت رو پنهان کنی.
‫به من گفتن حامی مغول‌ها.
‫به این چشم من رو می‌بینن.
‫تو اقیانوسی هستی که فریبِ نظرات ناپخته‌ی ‫مردم رو نمی‌خوری.
‫با چشم فانی به شایعات نگاه نکن...
‫و درون خودت به دنبال حقیقت باش.
‫خودت رو برای اتفاقات بعدی آماده کن.
‫حکمت آینده چیه؟ بهم بگو.
‫اگه به این راحتی بود، تو به چه دردی می‌خوردی؟
‫از اتفاقی که قراره بیفته چیزی رو کشف می‌کنی...
‫معنایی ازش پیدا می‌کنی...
‫که می‌فهمی مشکلاتت چقدر کوچیک هستن.
‫البته، حرفی که قبلاً زدیم تغییری نمی‌کنه.
‫تصمیم قبول کردن و نگه داشتنش با خودته.
‫«لا تحزن.»
‫غمگین مباش.
‫ذهنت بود که این سخن رو پیدا کرد.
‫حالا وقتشه که با دل و جون درکش کنی.
‫کیش.
‫کیش...
‫...و مات.
‫هم توی علم برادرت رو شکست دادی و هم توی ‫شطرنج، علاءالدین.
‫این حرف رو پیش برادرم نزن.
‫ولی حقیقت داره.
‫مهم نیست. این حرف رو نزن.
‫پس با من بازی کن تا بفهمی شطرنج یعنی چی.
‫شب بخیر، جناب اصفهانی.
‫شب بخیر، جناب وزیر.
‫قدم رنجه فرمودین.
‫وضعیت مفتری بی‌پروای مولانا به کجا رسید؟
‫با اینکه مهاجم زنده‌ست، ولی در شرف مرگه، ‫جناب وزیر.
‫چطور؟
‫یکی می‌خواد یه شایعه راه بندازه، اصفهانی.
‫اگه این مرد جون سالم به در ببره...
‫می‌تونیم بفهمیم شروع شایعه کار کی بود.
‫وقتی بفهمیم، کار کسایی که این شایعه رو ‫شروع کردن رو تموم می‌کنیم.
‫می‌دونی که خداوندگار چقدر برای ما باارزشه.
‫- نه، اصفهانی؟ ‫- البته، جناب وزیر.
‫خوبه.
‫مزاحمت شدم.
‫اصلاً.
‫شب بخیر.
‫شب بخیر، جناب وزیر.
‫من تسلیم نمیشم!
‫بهاءالدین؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌خوای بگی؟
‫خجالت می‌کشم بگم، پدر.
‫چرا؟
‫حس می‌کنم...
‫تا حالا شده حس کنید به اندازه کافی ‫خوب نیستید، پدر؟
‫البته.
‫برای حل کردن این حس چیکار می‌کنید؟
‫سعی می‌کنم ناامیدی رو کنار بزنم.
‫وقتی ناامیدی کنار بره، راه‌حل پیدا میشه.
‫هر کسی گره زده، بهتر از همه می‌تونه ‫اون گره رو باز کنه، بهاءالدین.
‫مشکلات رو خدا جلوی راه ما قرار میده.
‫در این صورت...
‫بیا، بشین.
‫«لا تحزن.»
‫غمگین مباش.
‫اگه مردم دلت رو شکستن غمگین نباش.
‫مگه خدای رحیم نگفت، «من در قلب‌های شکسته هستم؟»
‫پس چرا غمگینی، عزیزم؟
‫اگه می‌خوای به روشنی روز بدرخشی...
‫پس غرور تاریکت رو به آتیش بکش!
‫میگی مشکلی داری.
‫ولی نمی‌دونی مشکلات هستن که ما رو ‫به خدا نزدیک می‌کنن.
‫فکر نکن فقط تویی که مشکل داری.
‫بدون که...
‫کسانی هستن که مشکل تو رو به چشم ‫نعمت می‌بینن.
‫امیدت رو از دست نده.
‫یوسف رو به خاطر بیار.
‫هر جا دردی باشه، درمانی هم هست.
‫هر جا فقر باشه، نعمت به اونجا میره.
‫سوالی باشه، پاسخ به دست میاد.
‫کشتی باشه، آب پدیدار میشه.
‫آب رو پیدا کن.
‫عطش درونت رو پیدا کن...
‫که آب در اطرافت پدیدار بشه.
‫اموال دنیوی لبخند الله هستن.
‫بهش نگاه کن.
‫اما درگیرش نشو.
‫«لا تحزن.»
‫غمگین مباش.
‫پدر.
‫حرفتون شبیه شعر بود.
‫می‌دونم، هرچند...
‫شما شعر نمی‌گفتین.
‫پس راه باز کردن گِره، شعره.
‫حالم بهتر شد.
‫لبخندت حال من رو خوب می‌کنه.
‫جناب وزیر.
‫عمر.
‫بالاخره اومدی.
‫نگرانت بودیم.
‫ارزروم چطوره؟
‫نگران نباشید.
‫قلعه‌مون رو پس گرفتیم.
‫خدا رو شکر.
‫ولی...
‫پیروزی ما تحت الشعاع قرار گرفته.
‫تحت الشعاع چی؟
‫سایه‌ی بایجو نویان.
‫باید یه چیز مهم رو به اعلی‌حضرت بگم.
‫اگه دیر کنیم...
‫ممکنه دولت سلجوقی سقوط کنه.
‫سرورم.
‫سه جاسوس در شهر ماست که در اختیار ‫مغول‌ها هستن.
‫هدفشون چیه؟
‫می‌خوان مجبورمون کنن اعلان جنگ کنیم.
‫ولی تعداد ما ازشون بیشتره. ‫نه، عمر؟
‫بایجو نویان می‌خواد تله بذاره که ‫برتری ما رو نابود کنه.
‫اگه بفهمه کِی می‌خوایم وارد جنگ بشیم...
‫مجبورمون می‌کنه در میدانی که ‫خودش می‌خواد بجنگیم.
‫که بتونه هر تله‌ای که می‌خواد بذاره.
‫نقشه بایجو نویان همینه.
‫سرورم.
‫به نظرم فقط یه راه برای خلاصی از تله‌ی بایجو داریم.
‫اونم اینه که جای شروع جنگ، تو حالت ‫دفاعی بمونیم، سرورم.
‫نظرات جناب وزیر بسیار مهمه، سرورم.
‫ولی خادم شما نگرانه.
‫اگه سرورم اجازه میدن، حرفم رو بزنم.
‫توی حالت دفاعی موندن باعث قوی‌تر شدن ‫بایجو نویان نمیشه؟
‫تازه، مغول‌ها که به بایجو نویان محدود نمیشن.
‫اگه در وضعیت دفاعی بمونیم، اینجوری...
‫فرصت نمی‌کنه بیست هزار سربازش رو تبدیل به ‫صد هزار سرباز کنه؟
‫در این صورت، مهم نیست بایجو چه ‫تله‌ای بذاره...
‫هیچ راهی بهتر از شکست دادنش در ‫میدان نبرد نیست.
‫اگه بایجو نابود بشه، مغول‌ها از ما ‫خواهند ترسید.
‫سرزمین ما رو ترک می‌کنن.
‫پدر مرحوم اعلی‌حضرت یعنی جناب ‫علاءالدین کیقباد...
‫همیشه یه راهی برای برقراری صلح بدون ‫جنگیدن پیدا می‌کردن، جناب اصفهانی.
‫شکی نیست...
‫که اعلی‌حضرت هم یه راهی پیدا می‌کنن.
‫ولی البته، حرف آخر رو حافظ ما، سلطان میزنن.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫منتظر جنگ می‌مونیم...
‫تا از امیرها خبر برسه.
‫عمر.
‫وظیفه تو پیدا کردن جاسوس‌های شهره.
‫و وظیفه منم زدن سرهاشونه.
‫اطاعت میشه، سرورم.
‫هر خونه و مغازه‌ای...
‫که پشت دیوارهای این شهر هستن رو می‌گردید.
‫همه جا رو بگردید.
‫از هر کسی که بهش مشکوکید بازجویی می‌کنید.
‫مهم نیست کی هستن، ‫باید ازشون بازجویی کنید.
‫ولی بلایی سر کسی نیارید.
‫مردم رو نترسونید.
‫همین الان شروع کنید.
‫تکون بخوری می‌کشمت.
‫کی هستی، زن؟
‫چرا...
‫چی؟
‫چرا این شکلی لباس پوشیدی؟
‫چرا لباس زنونه نپوشیدی؟
‫افسون خاتون! افسون خاتون!
‫توی جمعیت گمتون کردم.
‫من رو ببخشید.
‫عیب نداره.
‫الان پیدام کردی.
‫فرمانده بزرگ ما، عمر اتابک.
‫بگو ببینم.
‫چرا این خانم اینجوری لباس پوشیده؟
‫منطقیه که آدم با لباس زنونه...
‫از قیصریه بیاد قونیه؟
‫مخصوصاً وقتی مغول‌ها در سرزمین ما هستن.
‫افسون خاتون، پدرتون منتظره.
‫بیاید دیگه منتظرشون نذاریم.
‫باشه. بریم.
‫یکی می‌خواد درباره‌ت یه شایعه شروع کنه، ‫خداوندگار.
‫ساکنین قصر هم نگرانت هستن.
‫و حمله‌ی خائنانه‌ای که بهت داشتن...
‫ما رو هم خیلی ناراحت کرد.
‫ممنونم.
‫من مغلوب این اتهام نمیشم.
‫همونطوری که فکر می‌کنم درسته رفتار می‌کنم.
‫چون می‌دونم سعی می‌کنن همچنان به سمتم ‫سنگ پرت کنن...
‫چه با دست و چه با زبان.
‫انسان یه مقصدی داره، جناب وزیر.
‫به اون مقصد می‌رسیم.
‫یا پاک، یا خونی.
‫وقتی به اون مقصد برسیم، دوست و دشمن ‫لو میرن.
‫شک ندارم، خداوندگار.
‫من...
‫می‌خوام یه چیز دیگه هم بگم.
‫سه سرباز مغول در شهر ما در اختیار ‫بایجو نویان هستن.
‫می‌دونم مکتب شما هر شاگردی رو می‌پذیره.
‫ولی...
‫تا یه مدت غریبه‌ها رو قبول نکنید.
‫من رو ببخشید، ولی امکانش نیست.
‫چرا؟
‫اگه به خاطر شر درهامون رو ببندیم...
‫در حق کسایی که می‌خوان با مهربونی ‫وارد بشن بی‌انصافی کردیم.
‫انگار داریم به یه شخص تشنه، نمک ‫تعارف می‌کنیم.
‫می‌دونم نگرانم هستید.
‫ولی من رو ببخشید.
‫الله از این مرد بیچاره محافظت می‌کنه.
‫وضعیت مفتری بی‌پروای مولانا...
‫به کجا رسید؟
‫یکی می‌خواد یه شایعه راه بندازه، اصفهانی.
‫اگه این مرد جون سالم به در ببره...
‫می‌تونیم بفهمیم شروع شایعه کار کی بود.
‫عزیزم.
‫بابا.
‫عزیزم.
‫افسون من.
‫خوشگل من.
‫منتظرت بودم.
‫تو منتظر بودی، ولی من تو راه هلاک شدم، بابا.
‫نمی‌تونستم بذارم تو این وضعیت تو ‫قیصریه بمونی، دخترم.
‫عذاب کشیدی، ولی محض امنیت خودت.
‫می‌دونم.
‫خوب کردی به حرفم گوش دادی و لباست رو ‫عوض کردی.
‫دختری بزرگ کردی که هیچوقت حرف ‫روی حرفت نمیاره.
‫پس باید استراحت کنی.
‫عالی میشه.
‫سرت رو بیار بالا! یالا!
‫امیر عدلیه اینجاست! ‫سلام کن.
‫یه چیزهایی شنیدم...
‫شنیده‌هام باعث شدن مشکوک بشم.
‫هرچند...
‫شنیده‌هام درباره مغول‌هاست.
‫مربوط به مردمان جلگه قبچاق‌ها که نمیشه، درسته؟
‫درسته.
‫هر چی شما رو به مغول‌ها مشکوک کرده...
‫به من مربوط نیست.
‫خوب بهت رسیدگی می‌کنن؟
‫چرا باید بهم رسیدگی کنن؟
‫می‌خوام وقتی سرت رو زدیم، صحیح و سالم باشی.
‫اگه ضعیف باشی، به درد من نمی‌خوری.
‫اگه صحیح و سالم بری بالای چوبه دار...
‫فریاد قدرتمندی هم می‌کشی.
‫موقع گریه التماس می‌کنی.
‫«من رو نکشید، من بی‌گناهم،» ‫صدات تو گوش همه زنگ میزنه.
‫ترجیح میدم اونطوری باشه.
‫زدن سر یه مرد لاغر در سکوت و خفا که ‫جالب نیست.
‫واسه همین بهشون دستور میدم ‫بهت رسیدگی کنن.
‫آقا.
‫چیزی شده؟
‫نه. ما خوبیم اما شنیدیم برای شما مشکلی ‫پیش اومده.
‫صلاح‌الدین زرکوب گفت.
‫- تو شهر... ‫- شما هم وقتی شنیدین ترسیدین.
‫شما نترسیدین؟
‫چرا بترسم؟
‫در ترس، صدها قطعیت هست.
‫یادتون باشه، بخش بینای چشم سیاهه.
‫درباره ترس‌هاتون مطمئن باشین.
‫بریم. ‫زشته منتظرشون بذاریم.
‫قربان، باز هم صبر کنیم؟ ‫چند نفر بیشتر نیومدن.
‫نمیان، صلاح‌الدین.
‫یکی یکی تعدادشون کم میشه، ولی نمیان.
‫شایعه به قلبشون رسوخ کرده.
‫بفرمایید، آقایون.
‫ای دوستان حقیقی من.
‫ای کسایی که با ایمان راسخ با من ‫هم صحبت میشید.
‫بدونید که...
‫سیل از کوهستان و تپه جریان پیدا می‌کنه ‫و به دریا می‌ریزه...
‫انگار که با اشتیاق، عاشقه.
‫رودخونه‌ها به درون دریا جریان پیدا می‌کنن.
‫با هزاران دست و پا به دریا میرسن.
‫چون آب‌ها دست و پای همدیگه هستن.
‫همدیگه رو حمایت می‌کنن.
‫قطرات آب با قدرت از همدیگه حمایت می‌کنن.
‫با این قدرت، از کوهستان‌ها و زمین‌ها ‫می‌گذرن.
‫و به دریا می‌رسن.
‫هر قطره گریه می‌کنه که...
‫«برگردید پیش خداوندتان، از او راضی باشید و ‫رضایتش را به دست بیاورید.»
‫چرا آدم باید از همچین چیزی غافلگیر بشه؟
‫چیزی که غافلگیرکننده‌ست...
‫سخته...
‫سخت اینه که:
‫ما یک قطره...
‫در مکانی کوهستانی، درون یک غار...
‫یا وسط یک دشت بی‌پایان باشیم.
‫در حالیکه جای اون قطره در دریاست.
‫می‌خواد اونجا باشه. ‫جاش اونجاست.
‫قطره بی دست و پا، بدون پا ‫سعی می‌کنه راه بره.
‫به شوق دریا دستش رو می‌بره جلو.
‫نه سیل کمکش می‌کنه، و نه دوستی داره.
‫با این وجود...
‫به سختی قل می‌خوره.
‫با میلی عجیب به سمت دریا می‌دوه.
‫ای قطره‌ی بی‌چاره.
‫قطره‌ی بی‌چاره.
‫خاک دشمن توئه.
‫زمین دشمن توئه.
‫گرمای خورشید دشمن توئه.
‫دریایی که می‌خوای بهش برسی، خیلی دوره.
‫قطره‌ی بی دست و پا.
‫وقتی اینقدر دشمن داری، چطور می‌خوای ‫به دریا برسی؟
‫اما این قطره میگه...
‫«من یه قطره هستم...
‫و دریای بی‌کران کمکم می‌کنه.
‫اشتیاقی درون منه.»
‫اون اشتیاق رازی رو پنهان کرده.
‫رازش در پایان دادن اون اشتیاقه.
‫حالش چطوره؟
‫بهتره.
‫کم‌کم داره به هوش میاد.
‫بیرون منتظر بمون.
‫چشم، آقا.
‫تو کی هستی، آقا؟
‫چرا سعی کردی مولانا رو بکشی؟
‫نمی‌خواستم بکشمش.
‫اگه نمی‌خواستی بکشیش...
‫چرا خنجرت رو بیرون کشیدی؟
‫جواب سوالم رو بده.
‫تو کی هستی؟ ‫چرا روش خنجر کشیدی؟
‫نه. نکن.
‫مهم نیست من کی هستم.
‫مهم کسیه که می‌خواد من رو بکشه.
‫اونی که سعی کرد من رو بکشه سوکتایه.
‫مثل من مغوله.
‫ولی یه فرقی بین ماست.
‫اون پسر بایجو نویانه.
‫دوباره بگو، آقا. چی گفتی؟
‫دوباره بگو.
‫اونی که به من خنجر زد...
‫پسر بایجو نویان، سوکتایه.
‫پسرش.
‫پسرشه.
‫جناب وزیر، نتونستیم مغول‌ها رو پیدا کنیم.
‫ولی همچنان دنبالشون هستیم.
‫کسی که به مولانا حمله کرد.
‫گفتید شفاخونه‌ست.
‫بله.
‫و حالش خوب نیست.
‫ولی...
‫این مرد داره شما رو اذیت می‌کنه.
‫بله، عمر. همینطوره.
‫ولی نمی‌دونم چرا.
‫بهتره حواست به اون مرد، و اونی که ‫تو زندانه باشه.
‫اطاعت میشه.
‫مگه نمی‌دونی وقتی میام، باید بهم سلام کنی.
‫اونی که بهش خنجر زدی به هوش اومد.
‫ولی زیاد زنده نموند.
‫طفلک مُرد.
‫ولی...
‫وقتی بیدار بود...
‫یه چیزی زیر گوشم زمزمه کرد.
‫همه چی رو بهم اعتراف کرد.
‫حیف شد.
‫نمی‌تونم سرت رو بزنم.
‫اون مرد بهم گفت تو رو نمی‌شناسه.
‫گفت فقط می‌خواسته مولانا رو بکشه.
‫یه بار دیگه میگی چرا اومده بودی اینجا؟
‫به خاطر مولانا.
‫خوبه.
‫در این صورت...
‫برو پیش مولانا.
‫آقا!
‫دستش رو باز کن!
‫آرزوها و خواسته‌های ما به واقعیت پیوستن.
‫در خیابون‌های قونیه راه میره.
‫به همه چیز نزدیک شدیم.
‫خیلی نزدیک.
‫فقط یه چیزه که نمی‌ذاره به آینده‌مون برسیم.
‫فقط یه چیز.
‫مهم اینه که اون در به روش باز بشه.
‫مهم اینه که به داخل دعوت بشه.
‫درباره کی صحبت می‌کنید؟
‫درباره آخرالزمان، ادریس.
‫کسی که داره میره به مکتب مولانا...
‫خودش آخرالزمانه.
‫و صور اسرافیل در دست منه.
‫هر وقت در شیپور بنوازم، دنیا به ‫آتش کشیده میشه.
‫هرچند، یه مشکلی داریم.
‫این مرد قبلاً خون ریخته.
‫مولانا یه قاتل رو می‌پذیره؟
‫اینش رو نمی‌دونیم.
‫من اهل جلگه‌ی قبچاق‌ها هستم.
‫از خوارزم برای دیدن شما اومدم.
‫بزرگترین آرزوم...
‫اینه که من رو بپذیرید.
‫قربان، این مرد قاتله.
‫خودتون که دیدین.
‫توی بازار یه نفر رو کشت.
‫چطور می‌تونیم همچین آدمی رو بپذیریم؟
‫چرا که نه، صلاح‌الدین؟
‫ما اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫مگه قرار نیست خون رو از دستانش پاک کنیم؟
‫نباید کینه و نفرت رو از قلبش پاک کنیم؟
‫چی خوندی، فرزندم؟
‫هیچی.
‫چی نوشتی؟
‫هیچی.
‫پس می‌خوای چی رو یاد بگیری؟
‫امکان نداره با این حال بپذیریمت.
‫باید خوندن و نوشتن رو یاد بگیری.
‫باید قرآن، تفسیرش، احکام الهی و حدیث رو یاد بگیری.
‫درست میگید.
‫هیچکدومشون رو بلد نیستم.
‫هرچند، یه چیز دیگه هست که دوست دارم یاد بگیرم.
‫چی؟
‫خودم رو.
‫می‌خوام خودم رو بشناسم.
‫از اتفاقی که قراره بیفته چیزی رو کشف می‌کنی...
‫معنایی ازش پیدا می‌کنی...
‫که می‌فهمی مشکلاتت چقدر کوچیک هستن.
‫البته، حرفی که قبلاً زدیم تغییری نمی‌کنه.
‫تصمیم قبول کردن و نگه داشتنش با خودته.
‫قبولت می‌کنم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.