‫«گر آتش است یارت تو برو در او همی‌سوز ‫به شب فراق سوزان تو چو شمع باش تا روز»
‫[قسمت ۶]
‫[هم من منم، هم تو تویی، هم تو منی]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چون می‌خوای خودت رو بشناسی
‫باید اول یه چیزی که در درونته رو بشناسی.
‫بهش می‌گن «نفْس».
‫آدم باید تمایلاتِ نفْس‌اش رو بشناسه.
‫حالا بگو ببینم،
‫نفْس‌ات بهت می‌گه کدوم رو بخوری؟
‫نون یا نمک؟
‫نمک رو انتخاب می‌کنه.
‫نون.
‫سیر شدن رو انتخاب کردی.
‫خودشناسی باعث می‌شه وقتی غذا می‌خوری ‫تشنه و گرسنه بشی.
‫وقتی تشنه شدم می‌فهمم؟ ‫بعدش به تکامل می‌رسم؟
‫تقلیل می‌ری.
‫در دنیای مادی تقلیل می‌ری
‫و در دنیای معنوی کامل می‌شی.
‫این راه، راه طولانی‌ایه؟
‫شاید تو کوتاهش کنی.
‫همون‌طور که راه ورود به این مکتب رو ‫کوتاه کردی.
‫پسرانم در این مسیر همراهی‌ات می‌کنن.
‫باهاشون می‌ری یه جایی.
‫وقتی رسیدی اونجا، کار رو با من ادامه می‌دی.
‫متوجه منظورم شدی؟
‫اول از همه، دستی‌ات که چاقو می‌گرفت ‫باید قلم بگیره
‫و چشم‌هات که خون می‌دیدن
‫باید حروف رو ببینن و مطالعه کنن.
‫مسیر سخت و مشقّت‌باری‌ـه.
‫اگه راهنما و مُرشد نداشته باشی ‫گُم می‌شی.
‫خوشبختانه نه یکی، بلکه دوتا مُرشد داری.
‫برای محافظت از شما ‫دستم رو به خون آلوده کردم.
‫شما هم اگه خنجر در دست داشتی
‫همون کاری رو نمی‌کردی که من کردم؟
‫من خنجر ندارم.
‫- اگه داشتی چی؟ ‫- هیچ‌وقت نداشتم.
‫توی سرزمینی که من ازش میام ‫هر کسی یه خنجر داره.
‫وقتی...
‫جونت در خطره...
‫کُشتن ضروری نیست؟
‫اگه هدف‌مون از مُردن این باشه که زنده بشیم چی؟
‫یعنی چی؟
‫توی این شرایط متوجه منظورم نمی‌شی.
‫چرا متوجه نمی‌شم؟
‫بذار توضیح بدم.
‫فرض کن وارد یه غار شدی.
‫به بیرون پشت می‌کنی، به نور.
‫داخل رو نگاه می‌کنی، توی تاریکی رو.
‫چون چیزی جز تاریکی نمی‌بینی ‫فکر می‌کنی دنیا تاریکه.
‫با این‌حال یه چشم‌انداز دیگه پشت سرت هست.
‫اگه شجاعت به خرج بدی ‫و صورتت رو به سمت نور برگردونی
‫و نور چشم‌هات رو کور کنه،
‫و اگه جسارت داشته باشی ‫تا از غار خارج بشی...
‫اون‌وقت حقیقتی که در پسِ حرف‌هامون هست رو ‫بهت می‌گیم.
‫خنجری که به دست می‌گیرم، مانع می‌شه...
‫که اینا رو بهم بگید؟
‫خنجر مهم نیست،
‫مهم خلاص‌شدن از خنجریه که توی ذهنته.
‫ذهنت مجابت می‌کنه که خنجر به دست بگیری.
‫پس اول از همه باید ذهنت رو تربیت کنی.
‫پرس‌وجو کردم.
‫پسره رو توی مکتب راه داده.
‫آقا ادریس، کی فکرش رو می‌کرد
‫که خدا توی این راه باهامون باشه؟
‫کاری می‌کنم مردم ابهت مولانا رو بشکنن
‫و مغول‌ها ابهت سلطان رو بشکنن.
‫بعد از اینکه مردم از شرّ مولانا خلاص شدن
‫و مغول‌ها از شرّ سلطان‌مون خلاص شدن
‫مُلاّی من میاد به مردم بی‌رهبر می‌گه...
‫«از امیر عدلیه، اصفهانی، پیروی کنید.»
‫این ملاّی حقیر هر چی امر کنید می‌گه، ارباب.
‫شک نداشته باشید.
‫خوبه، خوبه.
‫فقط یه چیز مونده تا به خواسته‌مون برسیم.
‫زندگیِ مغولِ مجروح.
‫مگه نمُرده؟
‫مُرده.
‫زخمش عمیق بود.
‫مسلّم بود عمرش به این دنیا نیست.
‫به امیر عدلیه، آقای اصفهانی هم اینا رو گفتم.
‫چرا به وزیرمون نگفتی؟
‫آقای اصفهانی این‌طور صلاح دونستن.
‫بهم دستور دادن دربارۀ اون مغوله ‫فقط به خودشون اطلاع بدم.
‫کسی از اطرافیانت خنجر استفاده نمی‌کنه؟
‫معلومه که می‌کنن.
‫مثلاً عمر اتابک. ‫از دوستانِ عزیز منه.
‫از خنجر و شمشیر استفاده می‌کنه.
‫از فرمانده‌های سلجوقیه‌ست.
‫پس...
‫مردم شما هم با خنجر جون دیگران رو می‌گیرن.
‫بذار توضیح بدم.
‫یه آدم عاقل رو تصور کن.
‫که به‌جای تمام انگشت‌هاش خنجر داشته باشه.
‫سرِ سفره می‌شینه.
‫دستش رو دراز می‌کنه لقمه برداره ‫ولی خودداری می‌کنه تا به بقیه آسیب نزنه.
‫اگه بخوای چیزی از جیبش برداری،
‫خودش چیزی که توی جیبشه رو بهت می‌ده، ‫تو برنمی‌داری.
‫این فرق بین خنجریه...
‫که تو دستت می‌گیری ‫و خنجری که عمر اتابک دستش می‌گیره.
‫اگه خنجر ذهنت رو رها کنی
‫دیگه توی دستت هم خنجری نمی‌مونه.
‫ارباب، عمر اتابک اومده.
‫می‌خواد شما رو ببینه.
‫بذار بیاد.
‫طبیب بهم گفت مغولِ مجروح مُرده.
‫جدی؟
‫گفت گذاشتی قاتل بره.
‫الان که ما با عجله ‫داریم همه‌جا دنبال مغول‌ها می‌گردیم...
‫چرا دربارۀ اتفاقی که افتاده بهم خبری داده نشد؟
‫من از تمام کارهایی که اعلی‌حضرت ‫قصد انجامش رو داره، اطلاع ندارم، عمر اتابک.
‫فقط وقتی خودش بهمون می‌گه خبردار می‌شیم.
‫شما سلطان نیستید، آقای شمس‌الدین.
‫نمی‌دونم خودتون رو جای ایشون فرض می‌کنید یا نه.
‫هیچ‌وقت همچین فرضی نمی‌کنم.
‫چون دوست دارم کله‌ام به بدنم چسبیده بمونه.
‫اما از اونجایی که سلطان‌مون، ‫حاکمِ این سلطنت‌ـه...
‫منم سلطانِ عدلیۀ سلجوقیان هستم.
‫هر چیزی که دلم بخواد رو ‫با هر کسی که بخوام در میون می‌ذارم.
‫مسئله دیگه‌ای هست که می‌خوای بدونی، عمر اتابک؟
‫نه، آقای شمس‌الدین.
‫اونچه که بهش اشارۀ ضمنی شده بود ‫به نزدت اومد.
‫تو هم قبولش کردی.
‫پس، از چیزی که برات آورد راضی هستی.
‫حتی با اینکه هنوز نمی‌دونم چی آورده، راضی‌ام.
‫اون پسره بی‌سواده. ‫خوندن و نوشتن بلد نیست.
‫حکمت این کار چیه؟
‫شاید حکمت رو توی سوادآموزی‌اش پیدا نکنی
‫بلکه توی هستی‌اش پیدا کنی.
‫قاطیِ مرواریدهای دریا، سنگ‌ریزه پیدا می‌شه.
‫بین نقص‌ها و تقصیرها، ‫تمجید و تحسین پیدا می‌شه.
‫توی قونیه فقط تو چشم و عقل اینو داری ‫که این چیزا رو بفهمی.
‫حکمت ماجرای پسره رو پیدا کن
‫و بذار این دوستی رو به کمال برسونیم.
‫چرا همیشه حرف از رفتن می‌زنی؟
‫چون بدونِ رفتن، برگشتنی در کار نیست.
‫ما می‌ریم...
‫تا اونی که میاد، خودش رو نشون بده.
‫اون کیه؟
‫هنوز از مقاصد اون پسره پرده‌برداری نکردی.
‫پس نمی‌تونم اشاره کنم که کی میاد.
‫شاید ندونی پسره به چه جایگاهی می‌برتت.
‫شاید حکمتِ اومدنِ اون رو پیدا نکنی.
‫در این‌صورت، هم از وجود من محروم می‌شی ‫هم از کسی که میاد.
‫اول برادرت،
‫بعدش مادرت، پدرت،
‫همسر اولت...
‫بعدش هم که مردم شروع کردن به ترک‌کردنت.
‫یه نفر یه چیزی دربارۀ من گفت.
‫بعدش مردم ترکم کردن.
‫برای همین سخنانم به قلب‌هاشون رسوخ نکرد.
‫اگه غیر از این بود، ‫انقدر تشنۀ این برانگیختگی نبودند.
‫چیزی نیست، خداوندگار.
‫چیزی نیست.
‫خیلی چیزا در راهه.
‫نزدیکترین‌هات بهت شک می‌کنن.
‫نزدیکترین‌هات بهت پشت می‌کنن.
‫چرا؟
‫چون روت رو به بیرونِ غار برگردوندی.
‫اما اونا هنوز دارن داخل تاریکی می‌گردن.
‫خدا می‌دونه اصفهانی چه فکری توی سرش داره.
‫اما...
‫برای تصمیمی که گرفته نمی‌تونیم کاری بکنیم.
‫چرا، جناب وزیر؟
‫اصفهانی امیر عدلیه‌ست، عمر.
‫اختیارِ گرفتنِ چنین تصمیماتی رو داره.
‫بنابراین باید یه راه دیگه پیدا کنیم.
‫جناب وزیر.
‫کامیار.
‫اصفهانی پسرکی که خونریزی کرده بود رو ول کرد.
‫داریم راجع‌به همین موضوع صحبت می‌کنیم.
‫می‌دونید پسره کجاست، جناب وزیر؟
‫نه، نمی‌دونیم.
‫توی مکتب مولانا جلال‌الدین.
‫دلیل اینکه اومده قونیه...
‫ظاهراً اینه که از حکمت مولانا الهام بگیره.
‫جناب وزیر، می‌تونم با خداوندگار ‫راجع‌به پسره صحبت کنم.
‫نه.
‫خودم با مولانا صحبت می‌کنم، عمر.
‫تو یه وظیفۀ دیگه داری.
‫هر چی امر بفرمایید.
‫چشم از اصفهانی و طبیبه برندار.
‫اگه با هم اومدن، اجازه داری...
‫که هر جا بودن دستگیرشون کنی.
‫هر چی امر بفرمایید.
‫خیلی خوب می‌شه که بفهمیم
‫اصفهانی چه فکری توی سرش داره، جناب وزیر.
‫یه راهی هست، کامیار.
‫قطعاً یه راهی براش هست.
‫چه راهی؟
‫فرمانده.
‫می‌خوام یه مأموریت مهم بهتون بدم.
‫- امر بفرمایید. ‫- اصفهانی و اون طبیبه رو تعقیب کنید.
‫اگه بیرون قصر همدیگه رو دیدن، ‫بهم خبر بدین.
‫مواظب باشید.
‫نباید بفهمن دارن تعقیب می‌شن.
‫هر چی امر بفرمایید.
‫غذاهای باقی‌مونده رو بدید به حیوونا.
‫آمین.
‫بعضی وقتا همه‌چیز بجز تو ‫روی دوشم سنگینی می‌کنه.
‫وایستادن روی پاهام برام سخت می‌شه.
‫کم پیش میاد که شما رو ‫انقدر خسته ببینم، اعلی‌حضرت.
‫انقدر واضحه؟
‫ما در آستانۀ جنگیم، خاتون.
‫اگه قبلاً بود...
‫برای اتفاقی که افتاده دستور لشکرکشی می‌دادم.
‫ولی الان...
‫توی تصمیم‌گیری مردّد هستم.
‫چرا؟
‫یه نفر هست...
‫که حرف‌هاش ذهنم رو درگیر کرده.
‫ازم نمی‌خواد بجنگم
‫بلکه می‌خواد پا جای پای بابام بذارم.
‫این مشاور کیه؟
‫مولانا جلال‌الدین.
‫خوش اومدی. بفرما.
‫ممنون، خداوندگار.
‫اگه وقت داری...
‫می‌خوام در مورد مسئله‌ی مهمی ‫باهات صحبت کنم.
‫البته، بفرما.
‫شرایط چالش‌برانگیزی‌ـه.
‫مغول‌ها ازمون کمترن.
‫ولی به هیچ وجه نمی‌شه فهمید ‫چی توی سرشون می‌گذره.
‫مسلماً دارن سعی می‌کنن منو به میدون نبرد بکِشن.
‫یه بخشی از وجودم...
‫می‌گه به حرف مولانا گوش کن.
‫به‌جای جنگ، دنبال صلح باش.
‫یه بخشی از وجودم هم...
‫می‌گه با پنجاه هزار سرباز ‫برو به جنگِ مغول‌ها.
‫به خونریزی‌شون پایان بده.
‫منتظر چیزی هستی که تصمیم بگیری؟
‫آره.
‫به امیرهام گفتم سربازهاشون رو بیارن.
‫مطابق خبرهایی که اونا میارن ‫تصمیم‌گیری می‌کنم.
‫مطمئنم بهترین تصمیمی که...
‫به صلاح حکومت و مردمه رو می‌گیری.
‫بیا تو.
‫افسون خاتون اومده، سلطان.
‫اگه خودت به قدرتت شک کنی، ‫همه بهت شک می‌کنن.
‫همون‌طور که از عشق من به خودت مطمئنی...
‫از قدرتت هم مطمئن باش، سرورم.
‫بفرما.
‫اومدم در مورد یه مسئله‌ی دیگه بهت هشدار بدم.
‫چه مسئله‌ای؟
‫پسری که اخیراً به مکتب‌ات راه دادی.
‫خداوندگار...
‫مغول‌ها دارن سعی می‌کنن بهمون نفوذ کنن.
‫خدا رو چه دیدی، شاید الانش هم کرده باشن.
‫توی این شرایط...
‫باید حواس‌مون به اطرافیان‌مون باشه.
‫باید نسبت به تازه‌واردها ‫با احتیاط بیشتری عمل کنیم.
‫فکر می‌کنی این پسره مغوله؟
‫من فکر می‌کنم هر غریبه‌ای که میاد قونیه...
‫احتمالش هست جاسوس مغول‌ها باشه.
‫از اونجایی که این پسره اخیراً ‫بهمون معرفی شده،
‫لطفاً مراقب باش، خداوندگار.
‫منظورم نسبت به هر کس و هر چیزه.
‫اگه اجازه بدی...
‫می‌خوام یه مسئله‌ی دیگه هم ‫که ذهنم رو درگیر کرده باهات مطرح کنم.
‫اختیار داری، بفرما.
‫به تمام افراد این مکتب اعتماد داری؟
‫اعتماد درجاتی داره.
‫پس به هر کسی اعتماد نداری.
‫اگه بگم ندارم، در حق‌شون کم‌لطفی کردم.
‫اگه بگم دارم، دروغ گفتم.
‫دیگه خودت حساب کن.
‫خیلی‌خب.
‫هیچ‌کس رو نداری که کاملاً بهش اعتماد داشته باشی؟
‫معلومه که دارم.
‫چرا داری همچین سؤالی می‌پرسی؟
‫می‌خوام ازت اجازه بگیرم تا با یه نفر ‫که کامل بهش اعتماد داری در ارتباط باشم.
‫برای چی؟
‫برای وظیفۀ مکاتبۀ خبرها به قصر.
‫وظیفۀ خیلی مهمیه، خداوندگار.
‫خیلی مهم!
‫- سلام افسون خاتون. ‫- سلام بانو.
‫خوش اومدی. صفا آوردی.
‫ممنونم.
‫خاتون، خیلی خوشگل و باوقار شدی.
‫استغفرالله، بانو. ‫دارید منو خجالت‌زده می‌کنید.
‫خجالت‌زده برای چی؟ ‫باید افتخار کنی. افتخار!
‫بریم اونجا بشینیم.
‫بگو ببینم توی قیصریه چی‌کارها کردی.
‫برامون شربت بیارید.
‫بگو راه برگشت چطور بود.
‫همون‌موقع که مغول‌ها تسلیم‌مون شدن.
‫خودم رو در پوشش یه مرد رسوندم قونیه، بانو.
‫در پوشش یه مرد؟
‫بابام توی نامه‌اش این توصیه رو کرد.
‫یه فرمانده سلجوقی فکر کرد ‫واقعاً مَرد هستم
‫و یه خنجر گذاشت روی گردنم.
‫کدوم فرمانده؟
‫عمر اتابک.
‫بخت باهات یاره، خاتون.
‫بابات یکی از مقامات بزرگِ دولت سلجوقی‌ـه.
‫فرماندهی که روت خنجر کشیده، ‫از سوگلی‌هاست.
‫و تا جایی که می‌دونم دلش جایی گیر نیست.
‫شربت رو بیار، خاتون.
‫حرفای افسون، گلوم رو خشک کرد.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫می‌خواستیم قبل از اینکه قلم به دست بشی،
‫یه درکی از دنیای داخل پیدا کنی.
‫اونا اینجا چی‌کار می‌کنن؟
‫دارن کتاب‌های بزرگان و علما رو کپی می‌کنن.
‫- باشه، ولی چرا؟ ‫- تا فقط اینجا نگه‌شون نداریم.
‫بلکه به مکاتب و شهرهای دیگه هم بفرستیم‌شون.
‫بیا.
‫برگه‌های کپی‌شده، اینجا کتاب می‌شن.
‫پدرتون و جناب وزیر باهاتون کار دارن، آقا.
‫جناب وزیر؟
‫همینجا منتظر بمون. ‫کارم که تموم شد برمی‌گردم.
‫بانو، عمر اتابک اومده.
‫منتظره امر بفرمایید.
‫بذار بیاد داخل.
‫بانو.
‫بیا، عمر اتابک.
‫شنیدم قبلاً با افسون خاتون آشنا شدی.
‫درسته، بانو.
‫افتخار شرف‌یابی رو داشتم.
‫پیروزی‌ات توی ارزروم همه‌مون رو ‫خیلی مسرور کرد.
‫به همه‌مون امید داد.
‫پیروزی و امید، هر دو از طرف جناب سلطان میان.
‫دوست داشتم برای پیروزی‌ات ‫بهت طلا پاداش بدم
‫ولی می‌دونم به همچین چیزهایی علاقه نداری.
‫از اونجایی که می‌دونم ‫به نوشتن و علم کلام علاقه‌مندی
‫این هدیه رو پیدا کردم که مناسب خودته.
‫قبول می‌کنی؟
‫من عاشق رنگ قرمزم.
‫برای همین خواستم رنگ جوهرش قرمز باشه.
‫منت به سرمون گذاشتید، بانو.
‫می‌خوام یه چیز دیگه هم بدونم، عمر اتابک.
‫علاقه‌ات به نویسندگی از کجا میاد؟
‫از استادم، مولانا جلال‌الدین.
‫جدی؟
‫شنیدم محبوب دل همه‌ست.
‫پس تو هم از اونایی.
‫هم دوستش دارم، هم پیروِ راهش هستم.
‫با اجازه.
‫نظرت چیه، بابا؟
‫قبول کنم؟
‫تصمیمش با خودته، علاءالدین.
‫هر تصمیمی که بگیری
‫من بهت اعتماد کامل دارم.
‫چه تصمیمی می‌گیری، علاءالدین؟
‫این مقام رو توی قصر می‌پذیری؟
‫بله، آقا.
‫نهایت تلاشم رو می‌کنم ‫تا این وظیفه‌ای که منو لایقش دونستید انجام بدم.
‫شک ندارم همین‌طوره.
‫فرمانده...
‫که می‌تونی شمشیر بزنی و ‫شمشیرت رو خونی کنی.
‫چقدر عجیب که این فرمانده ‫هم عاشق علم کلام‌ـه
‫و هم نویسندگی.
‫من نه خواهانِ خونریزی‌ام ‫نه شمشیرزنی.
‫ولی اگه لازم باشه، ‫خونریزی می‌کنم و شمشیر می‌زنم.
‫و خونِ روی شمشیرم رو ‫با جوهر پاک می‌کنم.
‫با کلام.
‫منظورت از کلام چیه؟
‫منظورم آموزه‌های خداوندگارـه.
‫اون آموزش می‌ده، من گوش می‌دم. ‫و همزمان با گوش‌دادن می‌نویسم.
‫بجز تغییر چهره در قالب یه مَرد...
‫چه مهارت‌های مخفی‌ای داری، افسون خاتون؟
‫من مثل شما مهارت‌هام رو آشکار نمی‌کنم.
‫مهارت‌های من محرمانه‌ان.
‫با یه نگاه نمی‌شه دیدشون.
‫چرا حالت چهره‌ات عوض شد؟
‫یه چیز ناخوشایند دیدم.
‫- آقای شمس‌الدین. ‫- بابا جون.
‫افتخار آشنایی با فرمانده شجاع سلجوقی رو داشتم.
‫جداً؟
‫وقتی بانو با یه هدیه مفتخرشون کرد ‫منم اونجا حضور داشتم.
‫خدا می‌دونه پیروزی بود، ‫یا هدیه‌ای...
‫از جانب مغول‌ها.
‫ظاهراً از پیروزی‌مون ناراحتید.
‫اصلاً و ابداً.
‫اون‌قدر با خوشحالی از این پیروزی استقبال کردم
‫که به سربازهای زیردستِ خودم هدیه دادم.
‫خوش به حال‌شون.
‫با اجازه‌تون.
‫از من چیزی می‌خوای، بابا جون؟
‫به اون نزدیک نشو، دخترم.
‫جانم؟
‫خدایا!
‫وای خدا، خدا رو شکر!
‫علاءالدینِ من وارد قصر شد!
‫کاش مادر مرحوم‌تون بود ‫و این روز رو می‌دید.
‫ولی من می‌دونستم.
‫می‌دونستم این اتفاق می‌افته.
‫از کجا می‌دونستی، جنت خاتون؟
‫اونا بچه‌های گوهر خاتون هستن.
‫نوه‌هام هستن.
‫حضور در قصر که سهله،
‫وزیر شدن هم بهت میاد، پسرم.
‫خجالتم می‌دین، مامان‌بزرگ.
‫تازه کم گفتم.
‫جفت‌تون هم از نظر علمی ‫هم از نظر ادب و شعور، همه‌چی‌تموم هستید.
‫علاءالدین توی قصر، سوگلیِ همه می‌شه.
‫بهاءالدین هم توی مکتب.
‫خوشحال نیستی؟
‫معلومه که خوشحالم. چرا نباشم؟
‫اما...
‫قصر جای متفاوتیه.
‫خیلی‌ها بودن که اونجا بهشون افترا زده شده.
‫خیلی‌ها سرشون رو جلوی افتراها خم کردن.
‫ترسم اینه که خدایی نکرده ‫همچین اتفاقی بیفته.
‫دلسرد نشو، پسرم. ‫نگران نباش، کایرا خاتون.
‫من به نوه‌ام اعتماد دارم.
‫می‌ره توی قصر و ‫انشاءالله آدم‌حسابی بیرون میاد.
‫انشاءالله.
‫حق داره نگران باشه، مامان‌بزرگ.
‫درکت می‌کنم.
‫حواسم هست که نگرانی‌ات رو برطرف کنم.
‫داری به چی گوش می‌دی، خاتون؟
‫برو ببین شام در چه حالیه.
‫زردآلوها رو گاز گاز نکن، خاتون!
‫به یه دردی بخور ‫و ببین غذا یه موقع نسوزه.
‫طبقۀ بالا چه خبر بود؟
‫چند ساعت رفته بودی.
‫چه خبری می‌تونه باشه؟
‫در مورد قبولیِ علاءالدین توی قصر صحبت کردیم.
‫یکی از پسرهام وزیر می‌شه،
‫اون یکی یه مدرسِ معروف می‌شه.
‫خیال می‌کردیم علاءالدین و بهاءالدین ‫پسرهای گوهر خاتون‌ان.
‫این چه حرفیه؟
‫معلومه که پسرِ اون‌ان.
‫ولی منم به اندازۀ گوهر خدا بیامرز...
‫براشون جون کَندم.
‫وقتی علاءالدین توی قصر مستقر شد
‫و دیگه از اعضای ثابتِ اونجا شد،
‫می‌رم خدماتش رو ببینم.
‫انشاءالله، کرمانا.
‫خدای بلندمرتبه تو رو هم در زمینۀ شمشیرزنی ‫و هم در زمینۀ قلم‌زنی ماهر آفریده.
‫همیشه از این بابت شکرگزارم، استاد.
‫اما در آینده...
‫می‌دونم شاید از شمشیرم بیشتر استفاده کنم.
‫داری در مورد تمایل سلطان‌مون به جنگ ‫صحبت می‌کنی؟
‫هنوز چیزی قطعی نیست.
‫وقتی از امیرها خبر بیاد، قطعی می‌شه.
‫به‌زودی از تصمیم اعلی‌حضرت مطلع می‌شیم.
‫امیدوارم...
‫که تصمیم سلطان‌مون ختم به خیر بشه.
‫آمین.
‫استاد، یه موضوع دیگه هم هست.
‫جناب وزیر دربارۀ این قضیه بهم هشدار داد، ولی...
‫نگرانی‌ام نمی‌ذاره ساکت بمونم.
‫پسرکی که توی مکتب راهش دادین...
‫خب چی؟
‫استاد، یه مسئله‌ای در مورد اون هست ‫که منو نگران می‌کنه.
‫اگه اجازه بدین می‌خوام زیر نظر داشته باشمش.
‫لزومی نداره، عمر.
‫مسئولیت اون پسر با منه.
‫چه خیر برسونه چه شرّ، من باید جوابگو باشم.
‫استاد، دقیقاً از همین نگرانم.
‫این پسره شاید بهتون آسیب بزنه.
‫وقتی به بیابون نگاه می‌کنی، چی می‌بینی عمر؟
‫یه مکان بی‌پایان.
‫اون مکان بی‌پایان از ذراتی تشکیل شده.
‫وقتی دستت رو می‌کنی زیرِ خاک
‫ذراتش از لای انگشت‌هات می‌ریزن بیرون.
‫مکان بی‌پایان یعنی یه چیز کامل...
‫ولی از ذراتی هم تشکیل شده.
‫وقتی به پسره نگاه می‌کنی ‫یه چیز کامل دیگه می‌بینی.
‫وقتی بهش به دیدِ ذرات نگاه می‌کنی چی می‌بینی؟
‫شنیدم داری می‌ری قصر.
‫بله، دارم می‌رم.
‫قصر چه‌جوریه؟
‫قصر؟
‫نمی‌دونم. ‫اولین باریه که دارم می‌رم.
‫ولی بعداً برات تعریف می‌کنم.
‫البته اگه تو بخوای.
‫می‌خوام.
‫پس دیگه باید برم.
‫نمی‌خوام دیر کنم.
‫جناب وزیر، خوش اومدی. ‫صفا آوردی.
‫خوشحالم به این بندۀ حقیر سر زدی.
‫خوشحالم جایی هستم ‫که منو عزیز می‌دونن، اصفهانی.
‫بسیار عالی.
‫می‌دونی...
‫مقام‌ها دائمی‌ان...
‫ولی مردم موقتی‌ان.
‫حق با شماست، جناب وزیر.
‫اما یکی از وظایف‌مون...
‫اینه که جانشین‌هامون رو تربیت کنیم.
‫روی این مسئله کار کردی؟
‫نخیر.
‫لزومی ندیدم.
‫چرا لزومی ندیدی؟
‫نکنه قصد داری مقامت رو حفظ کنی؟
‫تا وقتی اعلی‌حضرت بهم وظیفۀ جدیدی محول نکنه
‫از همین مقام راضی‌ام.
‫خوبه، خوبه.
‫پس خیلی خوب می‌شه اگه...
‫یه نفر رو تربیت کنی ‫که مثل خودت دوستدار عدالت باشه.
‫کسی رو برای این کار در نظر داری؟
‫نه.
‫ولی می‌تونم یه نفر پیدا کنم.
‫نگران نباش. من برات یه نفر پیدا کردم.
‫- جناب وزیر. ‫- علاءالدین!
‫بیا علاءالدین.
‫یکی از عادل‌ترین افراد در استان قونیه.
‫پسر مولانا جلال‌الدین، علاءالدین.
‫علاءالدین رو تربیت کن، آقای اصفهانی.
‫حتماً، جناب وزیر.
‫زحمت داره، مگه نه؟
‫چرا دارم وقتم رو با این چیزا هدر می‌دم؟
‫خودشناسی اتلاف وقت نیست.
‫این‌جوری چطور می‌تونم خودمو بشناسم؟
‫این حروف...
‫بهم حس اینو می‌دن ‫که دارم سرم رو می‌کوبونم توی دیوار.
‫خودشناسی یعنی شناخت باطن خودت.
‫یادگیری‌اش ساده نیست.
‫چون همه‌چیز در باطن تو مهر و موم شده.
‫تمام زحمات برای باز کردنِ قفلشه.
‫اگه بهم بگی چطور قفلی که شکستی رو بشکنم
‫زودتر به نتیجه می‌رسم.
‫من اصلاً قفل رو ندیدم، پسر جون.
‫اصلاً قفلی ندیدم.
‫چرا کسی ازت محافظت نمی‌کنه؟
‫آدمای مهمی میان بهت سر می‌زنن.
‫خیلی‌ها دوستت دارن.
‫پس چرا هیچ‌کس در برابر خطر ازت محافظت نمی‌کنه؟
‫چون که خودم رو به خدا سپردم.
‫هیچ حافظی بهتر از اون نیست.
‫حالا، علت‌ها در معلول‌ها مخفی شده‌ان.
‫معلول‌ها هم در علت‌ها.
‫وقتی یه چیزی می‌گم و انجامش می‌دم ‫معلولی داره.
‫ولی نباید یادت بره که...
‫اون معلول‌ها مسبب علت‌های دیگه‌ای می‌شن.
‫صحیح.
‫به‌خاطر همینه که عزیزانت ولت کردن؟
‫حتی اگه یه عده ترکم کردن...
‫و بهم پشت کردن، ‫دَرهام به روی همه باز می‌مونه.
‫تا مردم ملت‌های دیگه ‫بتونن بیان داخل و سرکشی کنن.
‫تا از من بشنون که ما چی هستیم.
‫من اومدم داخل تا یه سر و گوشی آب بدم.
‫ولی نشنیدم بگید چی هستید و کی هستید.
‫بیا نزدیکتر.
‫نزدیکتر. از اینم نزدیکتر.
‫این جنگ برای چیه؟
‫حالا که تو منی و من تو...
‫این جدایی برای چیه؟
‫این جنگ و لجاجتی که با خودمون داریم چیه؟
‫چرا نور از نور فرار می‌کنه؟
‫همه‌مون آدمای بالغی هستیم.
‫پس چرا انقدر کوریم؟
‫چرا ثروتمندان از فقرا بدشون میاد؟
‫چرا دستِ راست از دستِ چپ بدش میاد؟
‫مگه جفت‌شون مال آدم نیستن؟
‫نظرکرده یعنی چی؟
‫ملعون یعنی چی؟
‫همه‌مون از یه خاکیم.
‫عقل و ذهن‌مون یکی‌ـه.
‫ولی زیرِ این آسمونِ پاره‌پاره...
‫یکی رو دوتا می‌بینیم و وحشت می‌کنیم.
‫حواسِ پنج‌گانه و شش جهتِ جغرافیایی رو...
‫برای رسیدن به جایگاه اتحاد استفاده کن.
‫چرا باید فقط در مورد درخت بلندِ اتحاد صحبت کنی؟
‫بیا.
‫منیّت رو بذار کنار
‫و به بقیه ملحق شو.
‫وقتی فقط خودتی و خودت، ذره‌ای بیش نیستی.
‫وقتی به بقیه ملحق می‌شی...
‫دریا می‌شی.
‫معدن می‌شی.
‫شیرِ نر، کاری که باید بکنه رو می‌کنه
‫و سگ هم کاری که سگ‌ها می‌کنن می‌کنه.
‫روح مخلص به خواستِ خودش، درک می‌کنه
‫و جسم، جسم می‌مونه.
‫جسم و روح رو یکی بدونید.
‫اما در صدها هزار تکه.
‫مثل بادوم. ‫همه‌شون مقادیر روغن‌شون یکیه.
‫زبون‌های بسیاری روی زمین وجود داره
‫ولی معنیِ همه‌شون یکی‌ـه.
‫اگه گلدان رو بشکنید...
‫آبِ جاری‌شده یکی می‌شه.
‫اگه اتحاد رو پیدا کنید...
‫و کلام رو از صافیِ دل رد کنید،
‫روح به هر کسی که دیدگاهی ‫برای تجلی خودش داره...
‫پیام ارسال می‌کنه.
‫بیا عمر.
‫چرا اعلی‌حضرت دستور تشکیل شورا داده؟
‫قاصدهایی که برای امیرها فرستادیم برگشتن، عمر.
‫بحث شورا...
‫ارائه‌ی خبر به سلطان‌مونه.
‫خبر خوبیه یا بَد؟
‫حضار محترم! سلطان‌مون، ‫اعلی‌حضرت غیاث‌الدین کیخسرو تشریف آوردند.
‫اعلی‌حضرت...
‫چهار قاصدی که به نزدِ امیرها فرستادید برگشتند.
‫پس بگو امیرها جواب‌شون چی بوده، وزیر علی.
‫امیرها گفتند که...
‫برای جنگِ با مغول‌ها ‫نیروهای کمکی نمی‌فرستند.
‫می‌خوان تنهامون بذارن؟
‫شما تنها نیستید، اعلی‌حضرت.
‫پنجاه هزار سرباز دارید ‫که آماده به فرمان‌تون هستند.
‫چقدر طول می‌کشه ‫تا پنجاه هزار سرباز آماده بشن، عمر؟
‫۹ روز برای لشکرکشی کافیه، اعلی‌حضرت.
‫پس فوراً آماده‌سازی‌ها رو شروع کنید.
‫در طلوعِ دهمین روز...
‫بعد از نماز صبح...
‫سلجوق‌ها به مغان لشکرکشی می‌کنن.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.