‫«خواهی که ز هیچ‌کس به تو بد نرسد ‫بدگوی و بدآموز و بداندیش مباش.»
‫[حضرت مولانا]
‫[قسمت ۷]
‫[جایی هستم که هر دو عالم گُم شده‌اند.]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تصمیمم به جنگ، برقراره.
‫اما تا زمانی که مقدمات جنگ انجام بشه،
‫خواستۀ مولانا جلال‌الدین برآورده می‌شه.
‫یه قاصد برای بایجو نویان بفرستید.
‫روی نامه‌ای که همراهش می‌بره، ‫قید کنید:
‫«ما خواستار صلح هستیم، نه جنگ.»
‫امر شما مطاع، سرورم.
‫سرورم.
‫اگه اجازه بدین
‫می‌خوام دیدگاهم ‫در باب این موضوع رو به عرض‌تون برسونم.
‫- بگو. می‌شنوم. ‫- الان که درد مردم هنوز تازه‌ست،
‫از ظلم مغول‌ها فرار کردن
‫و به شهر ما پناه آوردن
‫و قلعه‌هامون دارن توی آتیش می‌سوزن
‫پیشنهاد صلح سلطان ‫مردم رو نمی‌رنجونه؟
‫چرا برَنجونه؟
‫مردم از شما توقع دارن ‫مغول‌ها رو شکست بدین.
‫و به ظلم مغول‌ها پایان بدین، سرورم.
‫پس اینکه پدرم، علاءالدین کیقباد،
‫با مغول‌ها از در صلح وارد شده، ‫به مذاقت خوش نیومده. آره اصفهانی؟
‫البته که نه!
‫سرورم، من...
‫یه چیزی رو خوب به خاطر بسپار.
‫من در حالی که برای جنگ فردا آماده می‌شم،
‫برای صلح تلاش می‌کنم.
‫به توصیه‌های مولانا جلال‌الدین گوش می‌دم.
‫نامه رو به قاصد تحویل بدین.
‫می‌خوام فردا با نامه از شهر خارج بشه.
‫ضمناً...
‫هر چیزی که توی این شورا ‫در موردش صحبت می‌شه، محرمانه‌اس.
‫لازم نیست همه بدونن ‫اینجا چه اتفاقاتی افتاده.
‫امر شما مطاع، سرورم.
‫می‌تونید برید.
‫من در حالی که برای جنگ فردا آماده می‌شم،
‫برای صلح تلاش می‌کنم.
‫به توصیه‌های مولانا جلال‌الدین گوش می‌دم.
‫نامه رو به قاصد تحویل بدین.
‫می‌خوام فردا با نامه از شهر خارج بشه.
‫ضمناً
‫هر چیزی که توی این شورا ‫در موردش صحبت می‌شه، محرمانه‌ست.
‫چوبم رو پس بده. ‫باهاش حیوون‌هام رو چوپانی می‌کنم.
‫ای بابا!
‫پسش بده!
‫وگرنه می‌زنمت!
‫می‌خواد ما رو کتک بزنه!
‫جادو بلدی؟ بگیرش!
‫چوبم رو بده!
‫بگیر!
‫چوبم رو بده!
‫اگه ندی... اگه ندی...
‫اونجاست. اونجاست.
‫بُزهام رو می‌فرستم سراغتون.
‫بَع! بَع! بَع!
‫بدیدش به من!
‫کار و بارتون رو ول کردین، ‫با یه دیوانه درگیر شدین.
‫یه کم ادب داشته باشین!
‫چوبت رو بگیر، پسرم.
‫- برگرد مکتب. ‫- چوبم رو به کسی نمی‌دم.
‫نمی‌دم!
‫بدون اون نمی‌تونم ‫از کوه‌ها بالا برم. می‌ترسم.
‫نترس. چوبت دستته. ‫راه بیفت.
‫چوبم رو به کسی نمی‌دم.
‫آقا صلاح‌الدین!
‫این دیوانه خودش رو مُدَرس می‌دونه.
‫محض رضای خدا بگو
‫از کی تا حالا دیوانه‌ها مدرس شدن؟
‫از وقتی که عاقل‌هایی مثل شما ‫ذهن‌شون رو به هم ریختن.
‫تعجبی نداره، آقا!
‫ببینید، آقا صلاح‌الدین هم سواد نداره
‫ولی اون هم توی مکتب کار می‌کنه.
‫همۀ مُریدهای خداوندگار ‫از بین فقیر فقرا هستن.
‫ولی همۀ مُریدهاش بی‌تکبرن.
‫می‌دونیم افراد متکبری مثل شما ‫چیزی برای پنهون‌کاری دارن.
‫حالا حرف دل‌تون رو بزنید ‫و به ظلم‌تون پایان بدین.
‫ظلم؟
‫محاله! محاله!
‫بیشتر برازندۀ شماست.
‫مگه نه آقایون؟
‫وگرنه چرا باید یه مُدرس مکتب،
‫طرفدار مغول‌ها باشه؟
‫کفایت نمی‌کنه آقا!
‫کفایت نمی‌کنه.
‫برای درک استاد ما،
‫هوش تو کفایت نمی‌کنه.
‫هر چقدر هم بخونی یا بنویسی، ‫باز هم کفایت نمی‌کنه.
‫چرا کافی نیست؟
‫چون کوردل هستی.
‫سرورمون از یک طرف برای جنگ آماده می‌شه،
‫و از طرف دیگه، دنبال راهی ‫ برای صلح با مغول‌هاست.
‫چه کسی حاکم رو وسوسه کرد ‫و ذهنش رو به این سمت متمایل کرد؟
‫مولانا جلال‌الدین.
‫برام هیچ اهمیتی نداره ‫در موردم چی می‌گن.
‫ولی چیزهایی که در مورد شما گفتن،
‫من رو خیلی ناراحت کرد.
‫با من بیا، صلاح‌الدین.
‫من رو نکِش!
‫نمی‌تونم یه کم آرامش داشته‌باشم؟ ‫ولم کن!
‫میای. میای.
‫وگرنه پیدات می‌کنن.
‫باشه میام. انقدر من رو نکِش!
‫گفتم که صور اسرافیل دست منه.
‫هر وقت شیپور رو به صدا در بیارم
‫قیامت به‌پا می‌شه.
‫قیامت به‌پا می‌شه، ادریس.
‫برپاییِ قیامت رو با چشم‌های خودم می‌بینم.
‫وقتی زمین به لرزه در میاد ‫و هرج و مرج می‌شه،
‫من روی پاهام می‌ایستم
‫و نابودیِ همه، ‫سلطان و مولانا جلال‌الدین رو
‫تماشا می‌کنم.
‫بعد از اینکه شیپور رو به صدا در آوردم،
‫به همه بگو باید کنار چه کسی ‫و در مقابل چه کسی قرار بگیرن.
‫البته بعد از اینکه ‫ امکان صلح رو از بین بردم.
‫کی دل صلاح‌الدین ‫ و این بی‌چاره رو شکسته؟
‫ما شکستیم، آقا.
‫- شغلت چیه؟ ‫- زرگرم.
‫- روی طلا کار می‌کنی، درسته؟ ‫- بله. روی طلا کار می‌کنم.
‫خب، دلیل زیبایی ‫این جواهراتی که ساختین، چیه؟
‫چی باید باشه؟
‫خودِ طلا دیگه.
‫با اینکه این رو می‌دونی،
‫کورتر از اونی هستی ‫ که ذات انسان‌ها رو ببینی.
‫از درک این حقیقت خیلی دورین.
‫به‌خدا قسم.
‫در ذات انسان،
‫نه مغولی هست، نه مسلمان، ‫نه مسیحی، و نه بت‌پرست.
‫روز الست که خداوند ‫روح انسان‌ها رو آفرید،
‫مگه ذات‌شون یکی نبود؟
‫اون چیزی که انسان رو از ذاتش دور می‌کنه، ‫خودِ انسان‌ها هستن.
‫پس من اون ذاتِ خالص رو دوست دارم.
‫هم صلاح‌الدین و هم این بی‌چاره، ‫اون ذات رو دارن.
‫برگردین به خودتون نگاه کنین.
‫ذاتِ من کجاست؟
‫ذاتم کجا رفته که از زبونم شَر می‌باره؟
‫حرفم رو فراموش نکنید.
‫به‌خاطر خدا فراموش نکنید.
‫کسی که همۀ مردم رو به یه چشم نمی‌بینه،
‫حتی اگه مدرس هم باشه،
‫در واقع یاغیه.
‫همراهم بیا.
‫نشکن.
‫دلش رو نشکن.
‫آقایون، روز دهم، روز جنگه.
‫به مغان لشکرکشی می‌کنیم
‫و بایجو نویان رو ‫ به جنگ در خاک خودمون فرا می‌خونیم.
‫راه طولانیه و جنگ هم سخت.
‫آماده باشید.
‫بدون اتلاف وقت شروع کنید.
‫می‌گن بایجو نویان ‫ تابه‌حال شکست نخورده.
‫بهمون شک داری، عزت؟
‫- شک ندارم ولی... ‫- می‌ترسی.
‫نترس، عزت.
‫ترس انسان رو به اشتباه می‌اندازه.
‫خوش اومدین، جناب اصفهانی.
‫خیلی ممنون، خداوندگار.
‫ممکنه بخواید بدونید ‫دلیل اومدن‌مون به اینجا چیه.
‫سلجوقیان ۱۰ روز دیگه ‫به مغان لشکرکشی می‌کنن.
‫انشاالله بایجو نویان رو ‫در سرزمین خودش شکست می‌دیم.
‫برای همین اومدیم اینجا ‫تا از دعای خیر شما بهره‌مند بشیم.
‫دلیل لبخندتون رو متوجه نشدم.
‫پایان کار مغول‌ها که تمام جهان ‫رو به ترس انداخته نزدیکه، خداوندگار.
‫دلیل لبخندم همینه.
‫ضمناً پسرت که در کنار منه،
‫ماشاءالله با دانشش غافل‌گیرم کرد.
‫به پسرم، علاءالدین اعتماد کامل دارم.
‫من هم همین‌طور.
‫در مورد درخواست شما،
‫فردا هم مثل امروز ‫برای پیروزی سلجوقیان دعا می‌کنم.
‫پایان این جنگ، ‫چه خوب و چه بد
‫پایان یک دوران و آغاز یک دوران دیگه‌ست.
‫این امر، قطعیه.
‫- با اجازه. ‫- شرمنده می‌کنید.
‫چرا اومدیم اینجا بابا؟
‫به‌خاطرِ تو.
‫بابا!
‫نکن بابا! نکن!
‫خبری که می‌خواستم رو نیاوردی.
‫این بار کاری که می‌خوای رو می‌کنم.
‫یه فرصت دیگه بهم بده.
‫یه فرصت دیگه، بابا!
‫گفته بودم اگه چیزی که می‌خوام رو نیاوردی، نیا.
‫نباید می‌اومدی.
‫کاش می‌مُردی ‫و دست خالی نمی‌اومدی.
‫این کار رو نکن، بابا! ‫ولم نکن.
‫ولم نکن!
‫ولت کرد؟
‫یقه‌ام رو ول کن.
‫چی از من می‌خوای؟
‫در اصل، تو چی می‌خوای؟
‫از خودت. از خودت.
‫بیا فرزندم.
‫بشین.
‫بیا.
‫ظاهرت داد می‌زنه یه مشکلی داری.
‫مگه نه؟
‫تعریف کن.
‫تا حالا کسی رو کُشتین؟
‫از مرگ می‌ترسین؟
‫تو می‌ترسی؟
‫خیلی.
‫خیلی می‌ترسم.
‫ولی سعی می‌کنم نشون ندم.
‫هر چی بیشتر پنهون کنی، ‫آشکارتر می‌شه.
‫در واقع زندگی عبارت است از دو نَفَس،
‫نفسی که موقع به دنیا اومدن می‌کشیم
‫و نفسی که موقع از دنیا رفتن ‫ بیرون می‌دیم.
‫زمان در عالم هستی، ‫به همین کوتاهیه.
‫در این مدت کوتاه، ‫فقط یک چیزه که آدم رو همراهی می‌کنه.
‫مرگ.
‫مرگ در واقع، زندگیه.
‫اگه مرگ چیز بدی بود، ‫چرا باید همراهی‌مون کنه؟
‫پس باید به حکمتی که ‫ در مرگ نهفته‌ست، گوش بدیم.
‫باید بفهمیم اون حکمت چیه.
‫خداوندی که به مردگان ‫زندگیِ دوباره می‌بخشه
‫می‌تونه زندۀ شما رو به مُرده تبدیل کنه
‫و هروقت خواست جونت رو بگیره
‫پس باید یه راهی برای کشتنش پیدا کنی.
‫این رو فراموش نکن فرزند.
‫کسی که از مردم جدا بشه،
‫حتی اگه هزار کلمه بلد باشه، لال‌ـه.
‫کاش پدر دیگه‌ای داشتم.
‫از یه...
‫مادر دیگه به دنیا می‌اومدم.
‫زندگی‌ام در کنار شما می‌گذشت.
‫شاید ارزش زمانی که کنار ما می‌گذرونی ‫به اندازۀ یه عمر باشه.
‫شاید.
‫ممنون به‌خاطر وقتی که گذاشتید.
‫هارون، برو به عمر اتابک خبر بده.
‫جناب اصفهانی و طبیب ‫ رفتن توی اون خونه.
‫باشه.
‫تبش خیلی بالاست.
‫تا صبح دَووم نمیاره.
‫هر کاری لازمه بکنی، بکن ‫و این مرد رو زنده نگه دار.
‫- قربان. ‫- طبیب!
‫گفتم زنده نگهش دار.
‫تو قراره مقدمات تاج و تخت من رو فراهم کنی.
‫تو نباید بمیری!
‫نباید بمیری.
‫حق داشتین که شک کنین
‫جناب اصفهانی و طبیب ‫توی اون خونه هستن.
‫کسی که دنبالشیم هم باید اونجا باشه.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫به چه جرئتی، عمر اتابک؟
‫چطور جرئت می‌کنین ‫وارد این خونه بشین؟
‫به چه حقی این کار رو می‌کنین؟
‫دارم با شما صحبت می‌کنم.
‫حق با شماست.
‫اشتباه از من بود.
‫توقع یه جواب منطقی دارم.
‫دنبال یه نفر می‌گشتیم.
‫فکر می‌کردیم اینجاست ‫ولی خب اشتباه کردیم.
‫کی هست؟
‫نکنه پدرمه؟
‫پدرتون نیست.
‫با اجازه.
‫پس اشکالی نداره اگه ‫پدرم رو از این جریان مطلع کنم.
‫خودتون می‌دونید.
‫افسون خاتون.
‫منم. نترس.
‫آقا! خیلی نگران‌تون بودم.
‫اینجو کجاست؟
‫مُرده.
‫اینجو مُرد ‫ولی خبری که بابام منتظرش بود رو گرفتم.
‫چه خبری؟
‫- چی؟ ‫- نمی‌دونم!
‫اسب‌ها رو بیار.
‫سریع!
‫آریک.
‫آریک، واینستا. فرار کن! ‫فرار کن!
‫سریع!
‫یالا!
‫چیه؟
‫کامیار، تضمین آیندۀ دولت سلجوقیه.
‫اگه سرورمون چیزی که ‫اینجا نوشته شده رو تأیید کنه
‫می‌تونیم بدون نیاز به جنگ با مغول‌ها، ‫ زندگی کنیم.
‫انشاالله، جناب وزیر.
‫انشاالله. انشاالله.
‫حضار محترم!
‫سلطان ما، حافظ جهان ‫ اعلی‌حضرت غیاث‌الدین کیخسرو تشریف آوردند.
‫عمر، آماده‌سازی مقدمات جنگ ‫ چطور پیش میره؟
‫سرورم، تمام لشکر شما ‫برای مقدمات بسیج شدن.
‫عالیه.
‫در مورد این مسئلۀ جاسوسی چطور؟
‫سرورم، ما همه‌جای قونیه رو گشتیم.
‫ولی هیچ اثری از مغول پیدا نکردیم.
‫مشخص شد حضور مغول‌ها در شهر، ‫فقط یه شایعه بوده.
‫این‌طور نیست.
‫سرورم.
‫این بندۀ شما، ردی که از مغول‌ها می‌خواستین رو
‫پیدا کرده.
‫اگه...
‫سرورمون اجازه بدن ‫می‌تونیم جاسوس‌ها رو به حضورتون بیاریم.
‫اجازۀ من رو دارید.
‫بیاریدشون.
‫این یکی از جاسوس‌های مغوله.
‫ضمناً...
‫به لطف این مرد
‫اطلاعات مهمی به دست‌مون رسیده.
‫چه اطلاعاتی؟
‫اون یکی رو بیارید.
‫این کیه؟
‫بگو. این کیه؟
‫سوکتای.
‫توضیح بده دقیقاً کیه.
‫سوکتای، پسر بایجو نویانه.
‫چرا اومدی شهر ما؟
‫چرا اومدی قونیه؟
‫پدرم بایجو نویانه.
‫از من خواست به شهرتون بیام ‫و براش اطلاعات ببرم.
‫چه اطلاعاتی؟
‫بفهمم سلجوقیان چی‌کار می‌کنن.
‫شاید می‌تونستیم ‫تصمیماتِ جنگی سلجوقیان رو بفهمیم
‫و بر اساس اون آمادگی ایجاد کنیم
‫و سلجوقیان رو در جایی که ‫خودمون می‌خوایم، شکست بدیم.
‫سه نفر به اینجا اومدن.
‫سومی فرار کرد.
‫حتماً یه سری اطلاعات برده.
‫اطلاعات این بوده که سلجوقیان ‫در حال ایجاد آمادگی برای حملۀ مغول‌هاست.
‫- درسته؟ ‫- نه‌خیر!
‫دروغ نگو، پسر. دروغ نگو.
‫تو این اطلاعات رو ‫به اون دوستت که فرار کرد، دادی.
‫نه. ندادم.
‫پس با چه اطلاعاتی فرار کرد؟
‫جواب سؤالم رو بده.
‫سرورم.
‫این سکوت، نشانۀ اعترافه.
‫سکوت می‌کنه؛ چون جوابش، سرش رو به باد می‌ده.
‫در مورد این آدم، حرفی برای گفتن داری؟
‫دارم.
‫این آدم برای رسیدن به اهدافش، ‫دست به هر کاری می‌زنه.
‫حتی از چاقو کشیدن روی کسی که ‫ بهش می‌گه داداش، ابایی نداره.
‫اگه فرصتش رو داشتم، ‫دلم می‌خواست با یه خنجر، قلبش رو در بیارم.
‫ولی چنین فرصتی ندارم.
‫مطمئن باشید، سرورم.
‫مطمئن باشید که ‫ سوکتای دروغ می‌گه.
‫خبری که پدرش، بایجو نویان، منتظرشه
‫الان با قاصد تو راهه.
‫سرورم.
‫تخطی فردی به نام سوکتای ‫علیه سلطنت شما،
‫واضح و روشنه.
‫به‌نظرم...
‫باید سرش رو زد.
‫دستور با شماست، سلطان.
‫با نظرتون موافقم، جناب اصفهانی.
‫تاوان جنایت علیه من و کشورم
‫از دست دادن سرشه.
‫سرورم اگه صلاح بدونید، ‫فردا بعد از نماز ظهر،
‫در حضور مردم، سرش رو بزنیم.
‫اجازۀ من رو دارید.
‫بیا اینجا، آقا.
‫نزدیکتر.
‫اگه یه‌بار دیگه، ‫قبل از مشورت با من کاری بکنی،
‫کار رو به جلاد نمی‌سپرم؛ ‫خودم سرت رو می‌بُرم.
‫ببریدشون زندان.
‫ولم کنید.
‫بذارید برم.
‫گفت پسر فرمانده‌ست.
‫دیشب برای پدرش یه قاصد فرستاده،
‫و خبری که منتظرش بوده رو بهش داده.
‫جز نابودیِ ما ‫ هدف دیگه‌ای نداشته، بابا.
‫فردا بعد از نماز ظهر، ‫قراره سرش رو بزنن.
‫بابا، چرا ساکتی؟
‫این پسر عمداً ما رو فریب داد.
‫اعتماد و تلاش شما رو حیف کرد.
‫فردا جزای کارش رو می‌بینه.
‫این توصیه‌ام به هر دوی شماست.
‫اگه می‌خواین تو بهشت جا داشته باشین، ‫با همه دوستی کنید
‫از کسی کینه به دل نگیرید.
‫زیاده‌خواهی نکنید.
‫زیاده‌خواهی شخص دیگه‌ای ‫ رو هم برآورده نکنید.
‫مثل شمع، مثل مرهم باشید.
‫مثل سوزن نباشید.
‫اگه می‌خواید بدی از کسی بهتون نرسه،
‫بد حرف نزنید.
‫بدی رو آموزش ندید.
‫بد فکر نکنید.
‫چون وقتی یه نفر رو با حس دوستی به یاد میاری
‫دلت پر از شادی می‌شه.
‫اون شادی، خودِ بهشته.
‫اگه کسی رو با حس دشمنی به یاد بیاری،
‫دلت پر از غم می‌شه.
‫اون غم، خودِ جهنمه.
‫وقتی دوستاتون رو به یاد میارین، ‫باغِ دل‌تون پر از گل می‌شه.
‫پر از گل و ریحون می‌شه.
‫اگه مدام به دشمنان‌تون فکر کنید،
‫باغ دل‌تون پر از خار و مار می‌شه.
‫قلبت رو به درد میاره.
‫درونت پر از حس پژمردگی می‌شه.
‫این دقیقاً همون کاریه که ‫انبیا و اولیا الهی انجام می‌دادن.
‫شخصیت خودشون رو پرورش می‌دادن.
‫مردم هم پیش اون‌ها ‫جنبه‌های مثبت‌شون بروز می‌کرد.
‫و بعد با خوشحالی و رضایت ‫مُرید و پیرو اون‌ها می‌شدن.
‫پس بذارین هر کس با نیّتی که داره، پیروز بشه
‫یا با نیّتی که داره، شکست بخوره.
‫بذارید شرمنده بشن.
‫بیا تو.
‫- شب‌تون بخیر، قربان. ‫- شب تو هم بخیر.
‫بفرما.
‫افسون خاتون من رو فرستاده، قربان.
‫برای هزینۀ دَر.
‫می‌گن شما باید بپردازین.
‫دَر شکسته.
‫این هزینۀ در.
‫این هم انعام شما.
‫ممنون، قربان. ‫این از طرف افسون خاتونه.
‫می‌تونی بری.
‫کسی که قلم به دست داره،
‫و خوش‌کلام‌ـه
‫باید بتونه معذرت‌خواهیِ درست‌وحسابی انجام بده.
‫سنگینه، مگه نه؟
‫سنگینه.
‫دنیا سنگینه.
‫قلبم سنگینه.
‫- غمم سنگینه. ‫- ولی هنوز سرِ پایی.
‫هنوز طاقتت تموم نشده.
‫انگار تو قصد جونم رو کردی.
‫هر چی می‌خواد سرم بیاد، بذار بیاد.
‫چون من سود و زیان رو رها کردم.
‫مثل غیاب.
‫هیچ سود و زیانی نداره.
‫پس به حرف‌های من گوش کن.
‫نشونه‌ای ندارم.
‫نه غباری هست، نه رنگی از رد من.
‫چرا خودم رو اون‌طوری که هستم، می‌بینم؟
‫گفتی همۀ رازهات رو به من بگو.
‫خودت رو نشون بده.
‫گفتی نشونت بدم.
‫چه رازیه؟
‫میانه کجاست؟
‫من کجا هستم؟
‫نمی‌دونم قلبم کِی این تصمیم رو می‌گیره.
‫هم بی‌حرکت هستم، ‫هم در حرکتِ مداوم.
‫مثل دریای بی‌کران، ‫آزاد و درخشان.
‫دریای من در خودم غرق شد.
‫این دنیا مشقّت داره ‫ولی اون دنیا هم مشقّت داره.
‫جایی هستم که هر دو عالم گُم شده‌ان.
‫این‌ها حرف‌های کیه؟
‫کی این‌ها رو گفته؟
‫حرف‌های توئه.
‫این‌ها رو تو گفتی.
‫یادت رفته؟
‫من، خودِ تو هستم.
‫کسی هستم که با تو، ‫برای تو، از تو می‌گه.
‫حالا برو.
‫سرت رو روی بالش بذار.
‫فردا باید چنین تصمیم بزرگی بگیری.
‫حتی از گفتنش وحشت دارم.
‫سوکتای، پسرِ نویان.
‫جرم او، انتقال اسرار نظامیِ دولت سلجوقی
‫به سایر دولت‌ها می‌باشد.
‫مجازات این جرم،
‫بر اساس تصمیمات دولت مقتدرمان، ‫اعدام است.
‫اکنون، اینجا در حضور سلطان
‫مجرم با از دست‌دادن سرش، اعدام می‌گردد.
‫قبل از بریدن سرت، ‫ حرفی هست که بخوای بزنی؟
‫بله.
‫از وقتی چشم باز کردم، ‫دنیا رو یه‌جور شناختم
‫و جز اون چیز دیگه‌ای ندیدم
‫همه رو دشمن خودم می‌دونستم.
‫و خونی که از شمشیرم می‌ریخت رو ‫حق خودم می‌دونستم.
‫وقتی جون کسی رو می‌گرفتم، ‫هر بار از لحظۀ جون‌دادن ترسیدم.
‫ولی...
‫فهمیدم دنیایی غیر از اون دنیا ‫که من می‌شناختم، وجود داره.
‫فهمیدم کسانی هستن که به جای خون‌ریختن، ‫حاضرن برای دیگران بمیرن.
‫فهمیدم که زندگی به اندازۀ ‫دو نفَس، کوتاهه.
‫فهمیدم مرگ، یار و همراهمه ‫ و قیامتی هم وجود داره.
‫همۀ این‌ها رو از مولانا جلال‌الدین یاد گرفتم
‫که نمی‌خواست شاهد اعدامِ من باشه.
‫التماسش می‌کنم که من رو ‫ بابت جسارت‌هام ببخشه
‫و می‌خوام مسلمون بشم.
‫- چطور ممکنه؟ ‫- حالا چی می‌شه؟
‫- مگه مغول نبود؟ ‫- مغول بود دیگه؟
‫حالا قراره چه اتفاقی بیفته؟
‫مگه این یارو مغول نبود؟
‫مسلمون‌شدن، مانع اعدامت نمی‌شه.
‫می‌دونم.
‫این رو می‌دونم ولی ‫باز هم می‌خوام مسلمون بشم.
‫البته اگه از نظر شما مشکلی نداره.
‫آقای قاضی؟
‫زنجیر‌ها رو باز کنید.
‫حالا بعد از من تکرار کن.
‫اشهد ان لا اله الا الله.
‫و اشهد ان محمداً
‫عبده و رسوله
‫و اشهد ان محمداً
‫عبده و رسوله
‫خدا شهادتین‌ات رو قبول کنه.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫عباش رو پرت کرد.
‫چطور ممکنه؟ ‫چطوری نجاتش داد؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.