‫«گر هیچ سخن گویم با تو ز شکر خوش‌تر ‫صد کینه به دل گیری، صد اشک فروباری.»
‫«خواهم که بدانم من جانا که چه خوداری ‫تا از چه برآشوبی، یا از چه بیازاری»
‫[حضرت مولانا]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[قسمت ۸]
‫[هر هابیلی یک قابیل دارد]
‫می‌دونید نِی چه حکایتی می‌کنه؟
‫با جگرِ سوخته و چشم‌های اشک‌بار چی می‌گه؟
‫می‌گه:
‫«من آن جسمم که از خود دور افتاده.»
‫«چطور فریاد سر ندهم؟»
‫«چگونه از این فراق ناله نکنم؟»
‫«من آن درخت شادِ در طبیعت‌ام.»
‫«تبر مرا قطع و ارّه ذره‌ذره‌ام کرد.»
‫فریادمون رو بشنوید.
‫ما از فراق و جدایی ناله داریم.
‫ما به درگاه خدایی فریاد می‌زنیم ‫که در نهایت به نزد اون برمی‌گردیم.
‫خداوندگار اولش یه چیزی به اسم «فریاد» ‫از خودش در آورد.
‫می‌گه:
‫«نِی فریاد می‌زنه و می‌گه خدا!»
‫نِی فریاد می‌زنه و به درگاه خدا دعا می‌کنه.
‫آقایون، من از شما می‌پرسم، ‫اگه قراره فریاد بزنید، چه نیازی به نِی هست؟
‫چرا نِی باید فریاد بکشه ‫وقتی در دهان‌مون زبان داریم
‫و در بدن‌مون قلب؟
‫دست‌هاتون رو برای دعا دراز کنید.
‫برای دعا درازشون کنید ‫و کار خودتون رو پیش ببرید.
‫حالا می‌گن شعر و شاعری رو پیش گرفته.
‫سخنان‌مون برای آروم‌کردنِ این فریاد ‫کافی نیست، نه؟
‫اون چاره‌اش رو شعر می‌دونه.
‫قبلنا خداوندگار رو عارف و مُرشد می‌دونستیم.
‫حالا شاعر شده؟
‫به‌خاطر اعتباری که داره ‫بگیم قبول داریم که عارف و مُرشده.
‫چرا عباش رو پرت کرد روی اون مغوله؟
‫چرا بهش مصونیت داد؟
‫ما که می‌دونیم.
‫اون بچه برای باباش، بایجو نویان خبر فرستاد.
‫اومده بود توی شهرمون جاسوسی کنه ‫تا اون پیغام رو بفرسته.
‫حالا آقایون، جواب منو بدید،
‫چرا با اینکه این چیزا رو می‌دونست، نجاتش داد؟
‫یکی دلیلش رو بهمون بگه.
‫بگید دیگه. ‫تا ما هم نیت‌اش رو بدونیم.
‫ما همیشه می‌گیم وصال نهایی، مرگه.
‫درسته.
‫اونی که ما رو از خودش جدا کرده
‫و به این دنیای غربت فرستادتمون...
‫با مرگ، دوباره ما رو به وصال خودش می‌رسونه.
‫البته که یه مدتی رو باید توی این دنیا بگذرونیم.
‫در این مدت باید چی‌کار کنیم؟
‫چطور این فراق و جدایی رو تحمل کنیم؟
‫با کُشتنِ مرگ!
‫خدا نعمتِ کُشتنِ مرگ رو نصیب تو کرد.
‫حکمتِ وجودی‌ات همینه. ‫برای همین بود که عبام رو انداختم روت.
‫برای همین بود که وسیله‌ای شدم ‫برای نجاتِ جونت از دست جلاّد.
‫خدا مولانا جلال‌الدین رو حفظ کنه.
‫عباش رو انداخت روی اون بچه ‫و تحت حفاظت خودش درش آورد.
‫به لطف این اتفاق، ‫هنوز گزینۀ صلح رو داریم.
‫قاصدی که پیام‌آور صلحه رو...
‫به سمت بایجو نویان بفرستید.
‫امرتون مطاع، سرورم.
‫مرخصید.
‫سوکتای کجاست؟
‫سلجوقیان گرفتنش.
‫پس تو چطور اومدی؟
‫وقتی این نامه رو بهم داد ‫سربازهای سلجوق از راه رسیدن.
‫کمکم کرد فرار کنم ‫ولی خودش گیر افتاد.
‫بابا.
‫چشم‌های من که ۷۲ ملت رو به چشم دیدن، ‫حالا کور شدن.
‫با اینکه حالا چشم‌هام کور شدن، ‫دلم بصیرت پیدا کرده.
‫وقتی با دلم نگاه می‌کنم، ‫همۀ مردم با من یکی هستند.
‫دیگه شمشیری که خون ۷۲ ملت رو ریخت ‫در اختیار ندارم.
‫چون که یاد گرفتم شمشیرِ در دست، ‫در ذهن هم هست
‫و وقتی اون شمشیری که ذهنه رو نابود می‌کنی
‫دیگه شمشیری در دست باقی نمی‌مونه.
‫تو بهم یاد دادی که باید بکُشم تا زنده بمونم.
‫ولی هیچ‌وقت به مُردن برای زندگی‌کردن ‫اشاره نکردی.
‫اگه شمشیرم قراره کسی رو زخمی کنه، ‫تصمیم می‌گیرم خودم رو فدا کنم.
‫به‌جای چشم‌بستن به لقمۀ دیگری، ‫تصمیم می‌گیرم لقمۀ خودم رو رها کنم.
‫ازم خواستی روز لشکرکشی سلجوق‌ها رو بفهمم.
‫الآن اهمیتی به روز لشکرکشی سلجوق‌ها ‫یا مغول‌ها نمی‌دم.
‫از این به بعد، تنها دغدغۀ من ‫لشکرکشی خودم در مقابل خودمه.
‫مولانا جلال‌الدین بهم نشون داد
‫که دنیایی وَرای دنیایی که ‫ توش زندگی می‌کنم وجود داره
‫و می‌گه: «در دلِ هر ذره قصری نهفته است.» ‫(در دل هر ذره تو را درگهیست)
‫فقط اینکه اون قصر بسته می‌مونه ‫تا وقتی دَرش رو باز کنی.
‫تنها خواستۀ من از تو ‫اینه که دَرِ قصرِ دلت رو باز کنی.
‫از طرف پسرت، سوکتای.
‫پسرم همچین چیزی نمی‌نویسه.
‫خودت نوشتی، مگه نه؟
‫داری به سلجوق‌ها خدمت می‌کنی.
‫تو وسیلۀ انتقال دروغ‌هاشونی.
‫نه قربان. من فقط به شما خدمت کردم.
‫- به پسرتون خدمت کردم. ‫- من کی‌ام؟
‫بایجو. شما بایجو نویان هستید.
‫اگه خواستید منو بکُشید ‫و همین‌جا از شرّم خلاص شید.
‫اگه بخواید می‌تونید برید قونیه
‫تا مطمئن بشید اینا رو پسرتون نوشته.
‫می‌تونید از دستِ سلجوق‌ها هم نجاتش بدید.
‫فقط شما می‌تونید این کار رو بکنید.
‫می‌ری سمت مغان.
‫می‌ری قشلاقِ بایجو نویان.
‫هر چی امر بفرمایید، آقا.
‫دیگه تقصیر من نیست.
‫باید خون ریخته بشه.
‫برای نابودیِ احتمالِ صلح...
‫که سلطان دنبالشه،
‫و برای اینکه مغول‌ها سلطان رو بکُشن،
‫باید خون ریخته بشه.
‫ولی...
‫یه نفر رو لازم دارم که این خون رو بریزه، ادریس.
‫خادم حقیرتون یه نفر رو بهتون معرفی می‌کنه.
‫با اون فرد، دیگه جای شک باقی نمی‌مونه.
‫پس بگو، آقا.
‫بگو تا راهِ پیروزی برامون هموار بشه.
‫همین‌جا منتظر بمون، آقا.
‫افسون خاتون.
‫با یادآوریِ اشتباهم منو خجالت‌زده کردی.
‫لطفاً از این بابت، عذرخواهی‌ام رو بپذیر.
‫متوجه شدم یکی از مهارت‌های مخفیِ شما
‫اینه که فرد مقابل رو با یه نگاه ‫یا با یه سخن شکست بدی.
‫مهارت بسیار ارزشمند و خطرناکیه
‫که باید پنهانش کنی.
‫ولی یادت نره...
‫فرمانده‌ها بیشتر از هر چیزی، جذبِ خطر می‌شن.
‫جسارتت منو خشمگین نکرد.
‫ولی فکر می‌کنم قصد داشتی خشمگینم کنی.
‫اون‌طور که من می‌بینم ‫هیچ‌کدوم‌مون از تسلیم‌شدن خوش‌مون نمیاد.
‫پس بذار به دست تقدیر بسپریم ‫که توی این بازی کی تسلیم می‌شه.
‫این کمانِ مغولستانی‌ایه ‫که از لشکرکشی به ارزروم آوردیم.
‫بُردش به ۶۳۰ گام می‌رسه.
‫این کمان جدیدمونه.
‫بُردش به ۶۲۰ گام می‌رسه.
‫یه سؤالی ازت دارم.
‫چه سؤالی؟
‫چرا بُرد کمان قبلیِ سلجوق‌ها ‫۶۰۰ گام بود؟
‫چون هر سربازی می‌تونه تیری بزنه ‫که ۶۰۰ گام مسافت رو می‌ره.
‫صحیح.
‫هر چی در توان‌تون بوده گذاشتید ‫تا این کمان رو درست کنید.
‫نگرانی‌ام از اینه که سربازهامون ‫می‌تونن این کمان رو بکِشن یا نه.
‫به خودت شک داری یا به سربازهامون، ‫عمر اتابک؟
‫به خودم شک ندارم، عزت.
‫تو چی؟
‫- نه. ‫- چه خوب.
‫ببینیم چند مردِ حلاجی.
‫باشه.
‫یا الله!
‫تیری که زدی به ۶۲۰ گام رسید.
‫ببینیم تو تا چه مسافتی می‌تونی بزنی، عمر اتابک.
‫حتماً.
‫اگه می‌دونستم که می‌تونم ‫با یه نگاه یا یه سخن شکستت بدم
‫و این مهارت‌هایی که بهشون اشاره کردی رو دارم،
‫باور کن بدونِ درنگ، ‫بیشتر ازشون استفاده می‌کردم، عمر اتابک.
‫اما برعکس، رفتار تو ‫به من حس شکست‌خوردن رو می‌ده.
‫ولی منم مثل تو از شکست‌خوردن خوشم نمیاد.
‫قصد نداشتم خجالت‌زده‌ات کنم. ‫فقط می‌خواستم اون نقص‌ات رو درست کنم.
‫چون فکر می‌کنی نباید بابت چیزهایی که می‌شکنی ‫به کسی جوابگو باشی.
‫ولی حتی اگه قلب کسی رو بشکنی، ‫باید یه بهایی بدی.
‫و بی‌ادبیِ رو در رو...
‫فقط می‌تونه با یه عذرخواهیِ رو در رو جبران بشه.
‫اگه می‌خوای حضوری عذرخواهی کنی
‫و اگه این موضوع رو شکست تلقی نمی‌کنی،
‫فردا قبل از ظهر، اونجا که تاکستان شروع می‌شه
‫بیرونِ قلعه منتظرت می‌مونم.
‫مسئله بُردِ کمانی نیست ‫که استفاده می‌کنیم، فرمانده عزت.
‫مسئله قدرت سربازهاییه ‫که از این کمان‌ها استفاده می‌کنن.
‫صحبت‌کردن با شما منو مسرور کرد، آقا.
‫شب بخیر.
‫شب بخیر، آقا.
‫آقا عزت.
‫این موقع از شب بهت گفتم بیای اینجا.
‫ولی یه مسئله‌ی مهم هست ‫که می‌خواستم باهات در میون بذارم.
‫شما اختیار دارید، به سرم منت گذاشتید.
‫تا منتظرتون بودیم ‫داشتیم گپ می‌زدیم.
‫ایشون داشتن بهم توصیه‌هایی می‌کردن.
‫آقا ادریس محبوب دل ما هستن.
‫شرمنده‌ام می‌کنید، آقا.
‫نمی‌خوام وقتت رو تلف کنم.
‫همه‌مون کلی کار داریم.
‫شب‌ها وقت استراحت ندارید، آقا؟
‫در مقام امثال ما ‫استراحت معنایی نداره، آقا عزت.
‫حالا که صحبت از مقام شد؛
‫می‌خواستم یه سؤالی ازت بپرسم.
‫- بفرما آقا. ‫- شما خودت رو...
‫لایق فرماندهیِ سلجوقیان
‫و خدمت در بالاترین مقام نظامی می‌بینی؟
‫آقا، زیباترین مقام برای یه سرباز...
‫فرماندهیِ سلجوقیان‌ـه.
‫ولی من خودم رو فرمانده نمی‌بینم.
‫خودتون هم متوجهید که این کار کاملاً بیهوده‌ست.
‫چرا بیهوده‌ست؟
‫چون فرمانده سلجوقیان، عمر اتابکه.
‫درسته.
‫فرمانده سلجوقیان، عمر اتابکه.
‫ولی...
‫نه تا مدتِ طولانی‌ای.
‫قصد دارم اون مدت رو کوتاه کنم.
‫می‌تونی این کار رو برام انجام بدی، آقا عزت؟
‫یا بهتره فرمانده عزت صدا کنم؟
‫فرمانده عزت رو ترجیح می‌دم.
‫فرماندهی لایقِ پیروان‌مونه.
‫عالی شد.
‫الله اکبر، الله اکبر
‫اشهد ان لا اله الله
‫اشهد ان محمد رسول الله
‫حی علی الصلاة ‫حی علی الصلاة
‫حی علی الفلاح ‫حی علی الفلاح
‫قد قامت الصلاة ‫قد قامت الصلاة
‫الله اکبر، الله اکبر
‫لا اله الا الله
‫الله اکبر.
‫سمع الله لمن حمده.
‫الله اکبر.
‫کاری که بابات کرد...
‫یعنی...
‫مغوله رو از دست جلاّد نجات داد...
‫کار درستی بود، علاءالدین؟
‫بله.
‫پس اقدامات بابات رو فراتر از عدالت می‌دونی.
‫معلومه که نه. ‫منظورم این نبود.
‫فقط اینکه...
‫بابام قبل از اینکه کاری بکنه ‫حسابی بهش فکر می‌کنه.
‫پس، فرض کنیم...
‫تو مرتکب جرمی شدی ‫که مجازاتش اعدامته.
‫وقتی در حضور شاهدین ‫به‌وضوح گناهکار اعلام شدی،
‫دستور اعدامت صادر شده.
‫بابات این کار رو برای تو هم می‌کنه؟
‫نمی‌دونم آقا.
‫چرا؟
‫چون من پسر مولانا جلال‌الدین هستم.
‫مرتکب همچین جرمی نمی‌شم.
‫فقط خدا از غیب خبر داره، علاءالدین.
‫اگه...
‫ذره‌ای شناخت از انسان‌ها داشته باشم،
‫اونا...
‫حرف‌شون با عمل‌شون یکی نیست.
‫کاری رو می‌کنن که می‌گن نمی‌کنن.
‫خدایا توبه! استغفرالله.
‫خدایا توبه.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چی می‌گه؟
‫کی آقا؟
‫اونی که توی ذهنته.
‫اونی که از دلت سؤال می‌پرسه.
‫ندایی که بهت می‌چسبه
‫تا وقتی که بالأخره یه گوشه گیرت بیاره ‫و لِهت کنه.
‫چی می‌گه؟
‫بهم دوتا چیز می‌گه.
‫یکی‌اش اینه که بدونِ شک ‫در مسیر درست قرار دارم.
‫دومی‌اش اینه که دل بابام ‫بایجو نویان رو شکستم.
‫دومی بیشتر روی دوشم سنگینی می‌کنه.
‫خیلی بیشتر.
‫چی‌کار کنم استاد؟
‫انسان از هر نظر با درد راهش رو پیدا می‌کنه.
‫وقتی تصمیم به انجام کاری می‌گیریم...
‫اگه به انجام اون کار علاقه نداشته باشیم
‫نمی‌تونیم شروعش کنیم.
‫اون کار، بدونِ درد، آسون به‌نظر نمیاد.
‫چه در این دنیا، چه دنیای باقی.
‫چه فروشنده باشی چه پادشاه.
‫چه در دانش چه در ستارگان.
‫یا هر چیز دیگه‌ای. ‫در همه‌شون صدق می‌کنه.
‫حضرت مریم قبل از اینکه دردِ زایمان ‫شروع نشده بود، نرفت نزدیک درخت خرما.
‫دردی که داشت تجربه می‌کرد ‫اون رو کشوند سمت درخت خرما.
‫به واسطۀ دردسر بود ‫که رفت سمت درخته
‫و اون درخت پژمرده بهش میوه داد.
‫در این مَثَل، بدن‌مون مثل حضرت مریمه.
‫هر کدوم‌مون یه عیسی داریم.
‫عیسی وقتی به دنیا میاد که ما توی دردسر افتادیم.
‫اگه دردسری نباشه
‫عیسی از همون راه مخفی‌ای که اومده برمی‌گرده.
‫به حالت قدیمی‌اش در میاد.
‫ولی ما نمی‌تونیم ازش نفع ببریم. ‫محروم می‌شیم.
‫ولی می‌خوام یه چیز دیگه هم بهت بگم.
‫هر جا بری،
‫هر کاری بکنی،
‫هر جا باشی،
‫باید پاسخ سؤالاتی که ‫در مورد پدرت داری رو پیدا کنی.
‫ضروریه.
‫نمی‌تونی از زیرش شونه خالی کنی.
‫با زودتر اومدنت می‌خواستی چیزی رو بهم نشون بدی؟
‫بله.
‫با زودتر اومدن، نشون دادم ‫که چقدر عاشق اینجا هستم.
‫فکر کردی منظور دیگه‌ای دارم؟
‫چه منظور دیگه‌ای مثلاً؟
‫نمی‌دونم.
‫فرمانده سلجوقیان، عمر اتابک ‫می‌تونه به هر چیزی که می‌خواد برسه.
‫مثل الان که اومدی اینجا تا منو ببینی؟
‫یا نکنه در پسِ انتظارت برای گرفتنِ عذرخواهی...
‫در واقع میل به دیدنِ من داشتی؟
‫چرا می‌خندی؟
‫انقدر از خودت مطمئن نباش، عمر اتابک.
‫وگرنه تو ذوقت می‌خوره.
‫حالا که تا اینجا اومدی، ‫به گمونم می‌تونی عذرخواهی‌ات رو بکنی.
‫برای عذرخواهی‌کردن نیومدم اینجا.
‫پس برای چی اومدی؟
‫تا رو در رو یه حقیقت‌هایی رو بهت بگم.
‫من یه فرمانده سلجوقی هستم، افسون خاتون.
‫اگه در حیطۀ وظایفم مجبور به انجام کاری باشم
‫چه درست باشه چه غلط، وظیفه‌ام رو انجام می‌دم.
‫حتی اگه به معنیِ شکستنِ درها ‫و ورودِ بی‌اجازه به خونۀ مردم باشه؟
‫فکر می‌کردم روح لطیفی داری ‫ولی انگار اشتباه می‌کردم.
‫بذار یه چیز دیگه هم بهت بگم ‫که در موردش اشتباه کردی.
‫با اینکه قبول نداری...
‫می‌بینم سعی می‌کنی ‫خودت رو پشت یه‌سری احتمالات قایم کنی.
‫مثلاً؟
‫مثلاً فکر می‌کنی هر وقت بخوای ‫می‌تونی منو ببینی و برام نامه بفرستی.
‫دیگه تکرار نشه، افسون خاتون.
‫اگه بابات خبردار بشه، ‫ممکنه دلت رو بشکنه.
‫مثل تو که دلم رو شکستی؟
‫فقط می‌خواستم حقیقت رو درک کنی.
‫حقیقت و بی‌ادبی با هم یکی نیستن، عمر اتابک.
‫توی صحبت‌کردن با من ‫ادب رو کنار گذاشتی.
‫عذر می‌خوام.
‫برای چی؟
‫برای کدوم کارِت؟
‫برای اینکه ناراحتت کردم.
‫نمی‌بخشمت.
‫ولم کنید! ولم کنید!
‫شما... شما کی هستید؟ کی هستید؟
‫ولم کنید!
‫- سوکتای. ‫- علاءالدین!
‫ولم کنید!
‫- ولم کنید! ‫- ولم کنید!
‫ولم کنید!
‫اینجو!
‫خنجری که منو باهاش زدی.
‫یادته؟
‫اینجو.
‫فرار کن.
‫فرار کن!
‫سوکتای. سوکتای. سوکتای!
‫سوکتای. سوکتای.
‫چشم‌هات رو باز کن، رفیق.
‫سوکتای!
‫کمک.
‫کمک!
‫صبر کن، صبر کن.
‫بابا!
‫خداوندگار. خداوندگار.
‫- چی شده، خاتون؟ ‫- علاءالدین.
‫- چِش شده؟ ‫- توی حیاط منتظرته.
‫یه حال عجیبی داره. ‫داره مثل اینه که تب دارن می‌لرزه.
‫ازش پرسیدم چی شده ولی چیزی به من نگفت.
‫علاءالدین؟ علاءالدین.
‫علاءالدین، چی شده؟ ‫چِت شده؟
‫بابا...
‫اون...
‫اون مُرد.
‫سوکتای...
‫سوکتای مُرد، بابا.
‫جلوی چشم‌های من کُشتنش، بابا!
‫نتونستم جلوشون رو بگیرم، بابا!
‫بابا.
‫پس مُرد.
‫بله قربان. ‫دیدم داشت آخرین نفس‌هاش رو می‌کشید.
‫تحت‌تأثیر مهارت‌هات قرار گرفتم، عزت.
‫توی سکوی اعدامِ میدانِ قونیه ‫نتونستیم جونش رو بگیریم.
‫ولی تو با اولین اقدامت ترتیبش رو دادی.
‫خب، خودت جونش رو گرفتی؟
‫نه قربان. من نگرفتم.
‫پس کار کی بود؟
‫کسی که بیشتر از همه ازش متنفر بود.
‫اینجو.
‫ولی باید یه چیزی رو بدونی.
‫این مأموریتی که به سرانجام رسوندی‌اش، ‫تو رو فرمانده سلجوقیان نمی‌کنه.
‫برای فرماندهیِ سلجوقیان...
‫یه مأموریت خیلی خیلی سخت‌تر داری.
‫چه مأموریتی، قربان؟
‫فعلاً نمی‌تونم این راز رو باهات در میون بذارم.
‫باید صبر داشته باشی.
‫وقتش که برسه بهت می‌گم.
‫ولی خیالت راحت باشه.
‫اون مأموریت رو هم که انجام بدی،
‫فرمانده سلجوقیان می‌شی.
‫متوجه شدم، قربان.
‫محض رضای خدا کمکم کنید.
‫الله.
‫«تو انسانی با خلوصی.»
‫«نگفته بودم همچون لقمه‌ای تو را می‌خورند؟»
‫«آن‌ها بسی بی‌رحمند.»
‫«نگفته بودم برای سربازِ شطرنج...
‫شاه را کیش‌ومات می‌کنند ‫تا تو را بیرون اندازند؟»
‫«از هر دو طرف تو را می‌کِشند.»
‫«قد و قامتت را خمیده می‌کنند.»
‫«بی‌خاصیت می‌کنند، بی‌ارزش می‌کنند.»
‫«نگفته بودم همچون آهنربا به دست می‌گیرنت؟»
‫«نگو این کمال است.»
‫«به شجاعتت نیز اعتماد مکن.»
‫«نگفته بودم کوه هم که باشی ‫آن‌ها به تو آسیب می‌زنند؟»
‫«در عرض یک چشم‌به‌هم‌زدن ‫به تو صدمه خواهند زد.»
‫«روحت را از بدنت بیرون می‌کشانند.»
‫«نگفته بودم تو را به عدم و نیستی تبدیل می‌کنند؟»
‫«سکوت اختیار کن، سخن مگوی.»
‫«همچو آن نادان‌های شرور فریب مخور.»
‫«همچو آن حیوان‌صفت‌ها ‫که کلام خود را می‌خورند حیله مخور.»
‫«نگفته بودم با اراجیف‌شان تو را ‫به دام خواهند انداخت...
‫و پاسخگو قرارت خواهند داد؟»
‫چهره‌هاشون رو ندیدم.
‫اگه بخواید بدونید چند نفر بودن...
‫باید بگم هفت یا هشت نفر بودن.
‫ولی...
‫حرفِ «ر» روی مُچ یکی‌شون زده شده بود.
‫روی کدوم مُچ؟
‫راست. روی مُچ راست، آقا.
‫متوجه شدم، علاءالدین. ‫می‌تونی بری.
‫یه چیزی رو بهم بگو، کامیار.
‫بایجو نویان...
‫که پسرش به قتل رسیده
‫با این اتفاق، پیشنهاد صلح‌مون رو می‌پذیره؟
‫اون علامت رو باید مخفی کنی.
‫چون اون علامت ممکنه در مأموریت‌های آینده ‫هویتت رو آشکار کنه...
‫فرمانده عزت.
‫نگران نباشید، قربان. ‫احتیاط می‌کنم.
‫ولی...
‫کنجکاوم یه چیزی رو بدونم.
‫حرکت بعدی‌تون چیه؟
‫هنوز بهم نگفتید.
‫شب خوش.
‫بله عزیزم؟
‫بابا جون، اگه کاری باهام نداری ‫من برم توی اتاقم استراحت کنم.
‫راحت باش، عزیزم.
‫برو استراحت کن.
‫یادته آقا عزت؟
‫یه سؤالی ازت پرسیدم.
‫و تو جواب سؤالم رو با سؤال دادی.
‫حالا با اجازه‌ات منم همین کار رو می‌کنم.
‫اگه تو بایجو نویان بودی...
‫برای در اختیار گرفتنِ کنترل سلجوقیان،
‫اولین نفری که می‌کُشتی کی بود؟
‫سلطان‌مون.
‫غیاث‌الدین کیخسرو.
‫پس اگه کسی بخواد سلطان بشه ‫دوتا گزینه داره.
‫اولی‌اش:
‫از نسل و تبارِ سلطان باشه.
‫دومی‌اش هم اینه که:
‫سلطان و همۀ بستگانش رو بکُشه.
‫حالا کاری که من قصد دارم انجام بدم
‫مورد دومه.
‫فرمانده، یه جنگجو اومده نزدیک قلعه.
‫جلوتر نمیاد و منتظره. ‫به تیپش می‌خوره مغول باشه.
‫به نگهبان‌ها خبر بده.
‫نذارید کسی بره بیرون.
‫برو حیوون!
‫کی هستی آقا؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫اومدم پسرم رو پس بگیرم.
‫پشت این دیوارها کلی پسر هست.
‫کدوم‌شون پسر شماست؟
‫پسرم پسرِ بایجو نویان‌ـه ‫که تا حالا شکست نخورده
‫و هیچ سربازی نتونسته بکُشتش.
‫سوکتای.
‫نمی‌خوای پسرم رو بهم بدی؟
‫حتی اگه می‌خواستم هم نمی‌تونستم.
‫چرا؟
‫پسرت مُرده.
‫چطور مُرد؟
‫بهش چاقو زدن.
‫کی کُشتش؟
‫پسر خودت رو فرستادی اینجا ‫تا جاسوسی‌مون رو بکنه.
‫کسی که فرستادتش اینجا ‫حتماً از احتمال مرگش هم خبر داشته.
‫پسرت اطلاعاتی که می‌خواستی رو بهت داد.
‫به خواسته‌ات رسیدی.
‫نباید به‌خاطر مرگش ناراحت باشی.
‫من حتی نمی‌دونی کی هستی.
‫می‌خوام یه چیزی رو بدونی.
‫پسرم هیچ اطلاعاتی برام نفرستاد.
‫بله، ناامیدکننده‌ست
‫ولی اینو بدون که...
‫بدونِ اون اطلاعات هم می‌تونم همه‌تون رو بکُشم.
‫- حالا آقا... ‫- عمر اتابک.
‫اسمم اینه.
‫من فرمانده سلجوقیان‌ام.
‫حالا آقا...
‫بهت می‌گم چی‌کار کنی.
‫جسد پسرم رو برام میاری.
‫می‌برمش توی سرزمین خودم.
‫شمن‌هامون براش دعا می‌کنن. ‫(شمن: کاهنی که هم پیشگوئه هم طبیب)
‫دعای شمن‌ها...
‫برای پسرت فایده‌ای نداره.
‫قبل از مرگش مسلمون شد.
‫مثل یه مسلمون هم خاک شد.
‫پس پسر من نیست.
‫یه پسر از من گرفتید. ‫با طلسم‌هاتون مسلمونش کردین.
‫من همۀ پسرهاتون رو می‌گیرم.
‫تمام دیوارهایی که ازشون قوت می‌گیرید رو ‫می‌ریزم پایین.
‫اینو به اون جادوگرتون، مولانا هم بگو.
‫بعد از اینکه پسرهاتون رو ازتون گرفتم، ‫برمی‌گردم سراغ اون.
‫طلسم‌هایی که روی پسرم اجرا کرده ‫روی من جواب نمی‌دن.
‫نمی‌تونه منو مثل اون فریب بده.
‫بهش بگو. اینا رو به مولانا بگو.
‫بهش بگو سرش رو قطع می‌کنم.
‫همون‌طور که قاصدِ این نامه مُرد...
‫احتمال صلح هم مُرد.
‫چی شده، علاء‌الدین؟
‫چرا ناراحتی؟
‫به‌خاطر اون پسره‌ست؟
‫از کجا باید می‌دونستی ‫که اونا می‌کُشنش؟
‫از هیچ‌جا.
‫ولی نتونستم جلوشون رو هم بگیرم.
‫چون نتونستم جلوی این اتفاق رو بگیرم، مقصرم.
‫مقصر نیستی، علاءالدین.
‫چرا؟
‫ظاهرت نشون می‌ده توی دلت چه خبره.
‫دقیقاً مثل برادرت.
‫نمی‌تونید شاد و ناراحت‌بودن‌تون رو پنهون کنید.
‫تو مثل بچه‌ها قلب پاکی داری.
‫خداوندگار بهتر از من می‌دونه که مقصر نیستی.
‫صرفاً چون تو ناراحتی ناراحته. ‫همین.
‫چرا اینا رو بهم می‌گی؟
‫چرا می‌خوای بهم تسلی بدی؟
‫نمی‌خوام بهت تسلی بدم. ‫اینا عین حقیقته.
‫و اینکه...
‫از وقتی اومدم اینجا، ‫خداوندگار برام پدری کرده
‫تو هم برام برادری کردی.
‫تو رو برادر خودم می‌دونم. ‫حکم برادرم رو داری.
‫اعلی‌حضرت.
‫از این به بعد، صلح دیگه جزو گزینه‌ها نیست.
‫حالا که بایجو نویان ‫این همه راه رو تا اینجا اومده بود
‫چرا جونش رو نگرفتی، عمر اتابک؟
‫چرا تنها دشمن سلجوقیان رو نکُشتی؟
‫حتی توی جنگ هم انصاف و عدالت داریم.
‫اگه نمی‌دونید بدونید...
‫که سلجوق‌ها از این انصاف و عدالت پیروی می‌کنن.
‫فرماندهی که پسرش رو آورد توی شهرمون ‫تا جاسوسی کنه...
‫نباید تعجب کنه پسرش مُرده.
‫غیر از اینه، عمر اتابک؟
‫درسته.
‫بایجو گفت انتظارش رو داشته.
‫ولی پسرش...
‫اطلاعاتی که می‌خواسته رو بهش نداده.
‫اعلی‌حضرت.
‫تمام حرف‌هایی که سوکتای در محضرتون زد...
‫حقیقت داشته.
‫حکمت رو پیدا کردی.
‫مرگ رو کُشتی.
‫نه فقط مرگ رو، ‫اون بچه رو هم کُشتم.
‫نه.
‫اصلاً به گردن تو نیست.
‫هر هابیلی یه قابیل داره، خداوندگار.
‫چیزی که ازت می‌خواستیم رو کشف کردی.
‫همون‌طور که اون بچه ترکت کرد، ‫ما هم ترکت می‌کنیم.
‫بعدش چی؟
‫اون میاد، خداوندگار.
‫اسم یا شکلی نداره؟
‫لازم نیست ایناش رو بدونی.
‫قبلاً صحبتش رو کردیم، خداوندگار.
‫وقتی بیاد، بعضی‌ها بهت پشت می‌کنن.
‫یه نفر از خانوادۀ خودت بهت پشت می‌کنه.
‫خیابون‌های این شهر، سرشار از نفرت می‌شه.
‫فتنه می‌ریزه روی سرت.
‫صحبتش رو کرده بودیم، خداوندگار.
‫بعد از اینکه اون بیاد، ‫یا پاک می‌شی...
‫یا نابود.
‫وقتی اون بیاد، روز شب می‌شه...
‫و شب روز.
‫[شب وصال بیاید شبم چو روز شود ‫که روز و شب نشمارم چه خوش بود به خدا]
‫پس...
‫مهمون داریم.
‫ایوب، دارن میان! ‫همۀ سربازها سرِ جاشون قرار بگیرن.
‫برید روی برج‌ها!
‫بایجو.
‫اسب‌ها رو آماده کنید.
‫می‌ریم بیرون.
‫اگه تعدادشون بیشتر از ما بود،
‫تیراندازی کنید.
‫اگه کاری که می‌گی رو بکنیم،
‫خودت هم می‌میری، عمر.
‫کاری که گفتم رو بکن، عزت.
‫کماندارها!
‫«ارطغرل غازی» اومده.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.