‫«مترسان دل مترسان دل ز سختی‌های این منزل ‫ که آب چشمه حیوان بتا هرگز نمی‌راند.»
‫[حضرت مولانا]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[قسمت ۹]
‫[سایه]
‫- خوش اومدی، ارطغرل غازی. ‫- ممنون، عمر.
‫بفرمایید.
‫سرورم.
‫شنیدیم فرمانده‌مون برای جنگ حاضر شده.
‫من افتخار این رو داشتم ‫که دوشادوش پدر خدا بیامرزتون، علاءالدین کیقباد،
‫بجنگم.
‫و الآن خیلی خوشحالم که ‫جنگیدن دوشادوش شما نصیبم شده.
‫برای ما هم باعث افتخاره، ارطغرل غازی.
‫ولی وقتی نامه‌ای که ‫براتون فرستادیم بی‌جواب موند،
‫فکر کردم نمی‌خواید برامون سرباز بفرستید.
‫به هیچ وجه!
‫تصمیم گرفتیم در پاسخ به نامه،
‫خودمون به محضرتون بیایم.
‫- عالیه. ‫- در حالی که آماده می‌شدیم،
‫نامۀ دیگه‌ای دریافت کردیم، سرورم.
‫اون نامه هم ما رو خوشحال کرد.
‫اون نامه از طرف چه‌کسی بود؟
‫مولانا محمد جلال‌الدین.
‫خداوندگار برای آینده و پیروزیِ دولت سلجوقی
‫در این دورانِ سخت، دعا کرد
‫و به ما توصیه کرد ‫شما رو در این راه تنها نذاریم.
‫اگه این‌طوره...
‫اون نامه من رو هم خیلی خوشحال کرد.
‫- کجا با این عجله؟ ‫- می‌رم مکتبِ خداوندگار.
‫سرورم.
‫اگه موافقید، ‫شورای جنگ رو راه‌اندازی کنیم.
‫دستورات‌تون رو اونجا می‌شنویم.
‫قبل از اون یه کار دیگه هست ‫که باید انجام بدیم، وزیر.
‫از اومدنت خیلی خوشحال شدیم، ارطغرل غازی.
‫می‌خوام خداوندگار هم ‫از این بابت خوشحال باشه.
‫قبل از هر کاری، بهش سر بزن.
‫البته، سرورم.
‫از خودت شروع کن.
‫اول از خودت.
‫انسان باید همۀ توصیه‌ها و نصایح رو ‫اول به خودش بکنه.
‫باید به خودت بگی: ‫«تو هم انسانی.
‫دست و پا داری.
‫عقل داری.
‫گوش و بینی و دهان داری.»
‫پیامبران و درویش‌ها ‫به مقام و منزلت رسیدند.
‫و از این طریق اهدافشون رو عملی کردن.
‫انسان باید ایرادات خودش رو ببینه.
‫نباید بگین: ‫«خدا برای من این‌طور خواسته،
‫اگه خدا غیر از این می‌خواست، ‫هدایت می‌شدم.»
‫این به نوعی گِله‌کردن از خداست.
‫یعنی جنگِ با خدا.
‫استاد.
‫جمعیت زیادی ‫ در محوطۀ مکتب جمع شدن.
‫می‌خوان شما رو ببینن.
‫استاد.
‫اگه بخواین، می‌تونیم نریم پیش‌شون.
‫چرا نریم صلاح‌الدین؟
‫مشخص نیست قاتل سوکتای کیه.
‫مردم از اینکه اون رو به مکتب راه دادین، ‫عصبانی و خشمگین شدن.
‫می‌ترسم بهتون آسیب بزنن.
‫از آسیب و فاجعه ‫نمی‌شه فرار کرد، صلاح‌الدین.
‫غیر از پناه خدا، ‫هیچ‌کجا آرامش و آسایش نیست.
‫بذار بهمون ظلم کنن.
‫ما باز هم با مهربانی جواب‌شون رو می‌دیم.
‫بفرمایید، آقایون. ‫می‌خواستید من رو ببینید.
‫ما در اشتباه بودیم، خداوندگار.
‫شما رو به خاطر کارهاتون مقصر می‌دونستیم.
‫فکر می‌کردیم ‫ شما از مغول‌ها حمایت می‌کنید.
‫ما فکر می‌کردیم
‫شما برای پدر سوکتای اطلاعات فرستادید.
‫فریب خورده بودیم.
‫یه نفر سعی کرده بود فتنه به‌پا کنه.
‫ما هم فریبش رو خوردیم.
‫اشتباه ما رو ببخشید، خداوندگار.
‫حلال‌مون کنید، خداوندگار.
‫حلال‌تون باشه.
‫نیازی نیست.
‫راه رو باز کنید، آقایون.
‫راه رو برای دوست‌هامون باز کنید.
‫خوش اومدین. ‫صفا آوردین.
‫ممنونیم، خداوندگار.
‫اومدم اینجا تا از طرف خودم ‫و دو تاجرِ دیگه، بهتون ادای احترام کنم.
‫- اون دو نفر کی هستن؟ ‫- تاجرِ زین هستن.
‫یه نفر ما رو بهشون معرفی کرده.
‫کار خوبی کرده.
‫می‌دونم سرتون شلوغه
‫ولی بدونِ اینکه توی کاروانسرا صحبت کنیم ‫نمی‌ذارم برید.
‫هرطور شما بخواین، خداوندگار.
‫آقایون، ممنون که اومدین.
‫می‌تونید برگردید سرِ کارتون.
‫استاد، شما ما رو حلال کردید،
‫ممنونیم، ولی خیلی وقته که ‫ از توصیه‌هاتون بی‌نصیب موندیم.
‫ما رو هم داخل می‌پذیرید؟
‫بفرمایید. بفرمایید.
‫عادت دارم به اینکه آرزوهای مردم
‫و اسرارشون
‫و حسادت‌شون
‫یا نیّت‌های دیگه‌شون
‫باعث بشه باهام مخالفت کنن.
‫با این‌حال،
‫اولین باره شاهد چنین چیزی هستم.
‫برای اولین باره که
‫یه نفر نیازهای من رو
‫به منفعت خودش،
‫ترجیح می‌ده.
‫نمی‌تونم درکش کنم، وزیر علی.
‫باورم نمی‌شه که
‫این آدم اصلاً خودش رو در نظر نمی‌گیره.
‫حق با شماست، سرورم.
‫در واقع،
‫بعضی وقت‌ها من هم
‫از درک کارهاش عاجزم.
‫باید در جواب عملِ مولانا جلال‌الدین، ‫ یه کاری بکنیم.
‫چه هدیه‌ای بهش بدیم، وزیر؟
‫سرورم.
‫بهترین هدیه‌ای که ‫ می‌شه به خداوندگار داد،
‫اینه که یه مجلس ترتیب بدیم
‫و به قصر دعوتش کنیم.
‫احسنت.
‫پس، شبِ قبل از شروع جنگ،
‫مولانا جلال‌الدین رو ‫ به قصرمون دعوت می‌کنیم.
‫امر شما مطاع، سرورم.
‫می‌تونی بری.
‫این نامه رو به شیخ ادبعلی برسون.
‫چشم، قربان.
‫دیدن حملات فلاکت‌بارِ مغول‌ها
‫به خاک‌مون، طبیعیه.
‫ولی...
‫ما مطلعیم که...
‫این حملات...
‫درویش‌ها...
‫مظلومین...
‫و مردم رنج‌دیده رو به سرزمین‌هامون میاره.
‫کی منکر این موضوع می‌شه
‫که این حملات هیچ سودی برامون ندارن؟
‫هر چیزی متضادش هم وجود داره، آقایون.
‫خوب و بد.
‫خیر و شر.
‫مرد و نامرد؛ با هم معنا پیدا می‌کنن.
‫هم در پیروزی و هم در شکست،
‫نکاتی برای عبرت‌گرفتن وجود داره.
‫این، باعث عصبانیت بعضی افراد می‌شه.
‫حتی ممکنه از عصبانیت بالاتر بره ‫و به نفرت برسه
‫و اون شخص، اسیر نفرت می‌شه.
‫فردی که خشم و نفرت رو درونش داره، ‫هیچ‌وقت قادر به همدلی نیست.
‫همیشه دنبال بهونه برای ظلم‌کردنه
‫و با پیدا کردن اون بهونه، به ظلمش ادامه می‌ده.
‫بعضی افراد هم جز جایگاه و مقام خودشون، ‫نمی‌تونن کسی رو ببینن.
‫اما نمی‌دونن که
‫آخرین مقام انسان، ‫جایگاهیه که بعد از خاکسپاری بهش می‌دن.
‫وقتی جسم در خاک دفن می‌شه،
‫سفرِ روح آغاز می‌شه.
‫باید از این آدم پرسید: ‫«مقصدِ روح کجاست؟»
‫اون روح چه رنجی رو تحمل می‌کنه؟
‫باید از اون آدم این رو پرسید:
‫«چطور انسانی بودی؟ ‫خودت بگو.
‫در این مکانِ پر فتنه خسته شدی.
‫بدون هیچ امیدی، ‫بین مشکلات دست و پا می‌زنی.
‫درون‌شون دفن شدی.»
‫باید بپرسیم: ‫«متوجه نیستی حالت چطوره؟»
‫کسانی هم هستن ‫که در جست‌وجوی خوبی هستن.
‫بیاید جایگاه اشرار رو مثل یه آسیاب تصور کنیم.
‫جایگاه خیر و نیکی هم طویله باشه.
‫تعداد افرادی که دنبال خیر می‌گردن ‫باید با تعداد گندم سنجیده بشه
‫و کم پیش میاد با اون طویله سنجیده بشه.
‫آقایون، از نظر من...
‫از این جنگ خیر هم حاصل می‌شه.
‫این خیر ممکنه کاری کنه
‫که قبل از روز قیامت...
‫خورشید از غرب طلوع کنه؛ ‫از سرزمینِ فرانکی‌ها (آلمان‌ها).
‫کافی نیست، آقا؟
‫نه.
‫من که گفتم چشمم نزدیک رو نمی‌بینه
‫ولی همچنان به چشمام زل زدی.
‫اول مشکلم رو حل کن.
‫برای همین دارم نگاه می‌کنم دیگه.
‫خب چی می‌بینی؟
‫جهان رو.
‫توی هیچ چشمی نمی‌تونی جهان رو ببینی.
‫مگه با این چشم‌ها جهان رو نمی‌بینیم؟
‫پس این چشم‌ها ‫جزئی از جهان هستن، مگه نه؟
‫حالا چی می‌بینی؟
‫قیامت رو.
‫شنیده بودم دانشِ چشم‌پزشکیِ پدرت
‫به تو رسیده، که اومدم اینجا.
‫به جای اینکه مشکل من رو حل کنی، ‫از قیامت حرف می‌زنی.
‫ولی خب این اتفاق می‌افته.
‫خودتون با چشم‌هاتون می‌بینید.
‫که چطور ماه و خورشید ‫ مقابل هم قرار می‌گیرن.
‫چطور ظهر به شب می‌رسه.
‫با اون چشم‌ها می‌بینید.
‫بفرمایید.
‫از این برای دیدنِ اشیاء نزدیک استفاده کنید.
‫مشکل‌تون رو حل می‌کنه.
‫خیلی با استعدادی، شیرازی.
‫بیا تو رو منجمِ ارشدِ قصر بکنم.
‫هنوز راز چیزهایی که می‌بینم رو نمی‌فهمم.
‫چیزهایی که ندیده‌ام رو چطوری توضیح بدم؟
‫ضمناً چه اهمیتی داره؟
‫۱۲ روز دیگه قیامت می‌شه.
‫هیچ‌کس نمی‌خواد «دجّال» رو ببینه.
‫مگه نه؟
‫خدانگهدار، آقا.
‫چرا بایجو نویان،
‫از چارماغون نویان کمک نمی‌گیره؟
‫چی باعث می‌شه
‫با یه لشکر ۱۵ یا نهایتاً ۲۰ هزاری نفری، ‫مقابل لشکر ۵۰ هزار نفری ما
‫اعلان جنگ کنه؟
‫نیّتش جز اثبات خودش، ‫چیز دیگه‌ای نیست، سرورم.
‫تنها هدفش، پیروزیه.
‫اگه با سلجوقی و همۀ سربازانی که داره، ‫درگیر بشه؛
‫همۀ توجه‌ها رو به سمت خودش جلب می‌کنه.
‫این‌طوری که با لشکرش ‫نمی‌تونه ما رو شکست بده.
‫سرورم.
‫باید من رو ببخشید ولی ‫در میدان جنگ، هر چیزی ممکنه.
‫اگه بتونیم محل جنگ رو ما تعیین کنیم،
‫شاید بتونیم از تله‌هایی که ‫بایجو برامون ساخته در امان باشیم.
‫و اگه نتونیم،
‫ بایجو می‌تونه شانسی برای پیروزی داشته باشه.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نظر شما چیه، آقا عزت؟
‫هر اتفاقی هم بیفته، ‫ما از میدان جنگ، پیروز بیرون میایم، سرورم.
‫بایجو هر تله ای می‌خواد، بذاره
‫نتیجه تغییری نخواهد کرد.
‫کافیه ما شروع کنیم.
‫کافیه وارد میدان جنگ بشیم.
‫احسنت.
‫کایرا؟
‫چرا این موقعِ شب، ‫ اینجا وایستادی؟
‫شنیدم جلوی مکتب شلوغ شده.
‫ترسیدم اتفاقی براتون بیفته.
‫مردم پشیمون شده بودن.
‫شرمنده بودن و برای طلبِ حلالیّت اومده بودن.
‫می‌دونم.
‫ولی از اتفاقی که گفتی، ‫ خیلی وقت می‌گذره.
‫از اون‌موقع اینجا منتظر وایستادی؟
‫خاتون!
‫چرا خودتو اذیت کردی و منتظر موندی؟
‫این‌جوری خودتو از پا میندازی!
‫همۀ توانِ من تویی، خداوندگار.
‫اگه اتفاقی برات بیفته، من از پا در میام.
‫انگار مهارت‌هات رو از دست دادی، افسون خاتون.
‫یا نکنه من زیادی دست بالا گرفتمت؟
‫شاید نخوام منو دست بالا بگیری.
‫نظرت در مورد مهارت‌هام عوض شد؟
‫صرفاً داشتنِ مهارت، هنر نیست.
‫فقط شخصی که مقابلت قرار می‌گیره، ‫ارزش مهارتت رو تعیین می‌کنه.
‫خنجر باید بره سرِ جاش.
‫چرا؟
‫چون نمی‌خوام هیچ‌کدوممون آسیب ببینیم.
‫خنجر تنها چیزی نیست ‫که آسیب می‌رسونه.
‫بعضی‌وقت‌ها یه نگاه،
‫یا یه حرف،
‫می‌تونه از خنجر خطرناک‌تر باشه.
‫ولی یه نگاه یا حرف،
‫هیچ‌وقت نمی‌تونه به من آسیب بزنه.
‫مطمئنی؟
‫مطمئنم.
‫این‌ها حرف‌های خودت نیست؟
‫«متوجه شدم یکی از مهارت‌های مخفیِ شما
‫اینه که فرد مقابل رو با یه نگاه ‫یا با یه سخن شکست بدی.»
‫فکر می‌کنم چون داری راهیِ میدان جنگ میشی،
‫سعی داری فراموش کنی.
‫اگه از جنگ برنگشتم...
‫این نامه رو بخون.
‫هیچی نگو.
‫فقط می‌خوام یه قولی بهم بدی.
‫اگه خواسته‌ات اینه
‫پس قول می‌دم.
‫شب بخیر.
‫ولی برمی‌گردی، مگه نه؟
‫میدان جنگ، مثل دریاست.
‫من یه قطره از اون دریا هستم، افسون خاتون.
‫یه قطره،
‫نمی‌تونه به کل دریا حکومت کنه.
‫مردم رفتن درِ خونۀ خداوندگار.
‫ازش طلب بخشش کردن. ‫حلالیّت خواستن.
‫ما رو ترک کردن و رفتن.
‫این چیزی رو تغییر نمی‌ده، ادریس.
‫ولی قطعاً نشون‌دهندۀ یه چیزه.
‫چی؟
‫باید مصمّم‌تر باشیم.
‫شب‌تون بخیر، آقا.
‫خوش اومدی، عزت.
‫بفرما.
‫من قلمم رو از جوهر بیرون آوردم،
‫جوهری که نوک قلم رو گرفته، به رنگ قرمزه.
‫باهاش دو تا اسم نوشتم.
‫اولی غیاث‌الدین کیخسرو.
‫دومی...
‫مولانا محمد جلال‌الدین.
‫به یه شرط قبول می‌کنم.
‫دخترم رو به عقدت در میارم.
‫من هم موافقم.
‫ولی من تابه‌حال ‫از شمشیر یا خنجر استفاده نکردم.
‫و نمی‌دونم چطور باید این کار رو کرد.
‫پس خوب گوش کن.
‫در نزدیک‌ترین زمانِ ممکن،
‫با خداوندگار دوست میشی.
‫بعد از اینکه اعتمادش رو جلب کردی،
‫نه از شمشیر استفاده می‌کنی ‫و نه از خنجر.
‫حتی یک ثانیه هم ازش جدا نمی‌شی.
‫بعد،
‫یه دستِ دیگه توی سایه‌ات ظاهر می‌شه.
‫اون دست، جونِ مولانا رو می‌گیره.
‫اون دست، دستِ کیه؟
‫این هم از صاحبِ دست.
‫اولین بار،
‫موفق به انجام کار نشد.
‫این بار اون دستی که خنجر به همراهشه، ‫کارش رو تموم می‌کنه.
‫ضمناً...
‫در کنار اسم سلطان و مولانا، ‫اسم‌های دیگه‌ای هم هست.
‫اون‌ها چه کسانی هستن؟
‫همسر سلطان، گورجو خاتون و فرزندانش.
‫کسانی که هم‌خونِ سلطان هستن.
‫نزدیکانش، همگی.
‫ولی...
‫من می‌خوام وقتی سلطان به جنگ رفت،
‫روی همسر سلطان و بچه‌هاش تمرکز کنیم.
‫به تاج و تختم چشم داری، خاتون؟
‫من نه، سرورم.
‫ولی مطمئنم بقیه دارن.
‫از زمانی که این تاج و تخت ساخته شده، ‫همیشه همین بوده.
‫بعضی‌ها همیشه بهش چشم داشتن.
‫اما...
‫کسانی که لایقش نبودن، ‫همیشه شکست خوردن.
‫تو چرا ترسیدی؟
‫مگه تو قراره بری جنگ.
‫کاش چنین چیزی ممکن بود.
‫ترجیح می‌دم کنار تو باشم،
‫تا اینکه اینجا بمونم ‫و منتظر خبر باشم.
‫حتی منم از آسیب‌زدن به تو می‌ترسم.
‫می‌ترسم نگاه‌هام بهت آسیبی بزنه.
‫برای همین...
‫اینکه توی میدون جنگ باشم
‫خیلی بهتر از اینه که ‫اینجا باشم و در امن و امان.
‫بدون تو، هیج‌جا در امان نیستیم.
‫نه من و نه بچه‌هامون.
‫خدایی نکرده...
‫اگه بلایی سرت بیاد
‫همه‌مون می‌میریم.
‫برای همین باید برگردی.
‫باید سالم برگردی.
‫اگه اجل مهلت بده، بر می‌گردم.
‫ولی باید بدونی
‫تا من زنده‌ام،
‫هیچ‌کس نمی‌تونه
‫نه به تو و نه به بچه‌ها آسیبی بزنه.
‫سرورم.
‫نمی‌خوام مزاحمت بشم، اصفهانی.
‫اون‌هایی که خنجر تو سینه‌شونه،
‫از درد خنجر نمی‌میرن، اصفهانی.
‫از احساس خفگی می‌میرن.
‫چون که...
‫زخم خنجر، ریه‌هاشون رو ‫پر از خون می‌کنه.
‫ریۀ پر از خون،
‫نفس آدم رو بند میاره.
‫این آدم هم درد زخم خنجر رو می‌کشه
‫هم درد ریۀ پر خون رو.
‫پس وقتی خنجر به سینه‌ات فرو می‌ره،
‫دو بار می‌میری، اصفهانی.
‫چه غم‌انگیز! مگه نه؟
‫خیلی غم‌انگیزه.
‫اینکه دو بار بمیری،
‫در حالی که حتی از یه بارش هم می‌ترسی.
‫سرورم!
‫نترس. نترس، اصفهانی.
‫نترس!
‫من نمی‌کشمت.
‫همون‌جوری که بقیه رو کشتی،
‫کشته می‌شی.
‫بدنش رو تکه‌تکه کنید.
‫هر تکه رو ‫در تمام سرزمین‌های تحت حکومتم، بگردونید.
‫بگردونید تا...
‫درس عبرت بشه.
‫سرورم!
‫من رو ببخشید!
‫نکنید! این کار رو نکنید!
‫نکنید!
‫علاءالدین.
‫چرا اصلاً با من حرف نمی‌زنی؟
‫حتی بهم نگاه هم نمی‌کنی.
‫ذهنم مشغوله.
‫فکر می‌کنی کار کردن توی قصر راحته؟
‫باشه.
‫یعنی نمی‌تونی یه دقیقه با من حرف بزنی؟
‫تو کی هستی که باهات حرف بزنم؟
‫اگه تو بگی نظرت در مورد من چیه،
‫اون‌وقت می‌فهمم کی‌ام.
‫اون جایی که ازش میای، ‫نظر مردم درباره‌ات چیه؟
‫نظر منم همونه.
‫کیمیا.
‫چی شده؟
‫دیروز یه کتاب بهت دادم. ‫تونستی تمومش کنی؟
‫تمومش کردم، استاد.
‫یه وقت مناسب، ‫می‌خوام در مورد کتاب باهات صحبت کنم.
‫بعد از اون هم می‌خوام ‫ یه کتاب جدید بهت بدم.
‫خیلی مشتاقم، استاد.
‫خداوندگار!
‫چرا با اینکه همه از من رو بر می‌گردونن،
‫شما بهم توجه می‌کنید؟
‫دنیا یه جنازه‌ست.
‫دانش یعنی زندگی.
‫تو داری از جسد دور می‌شی ‫و به سمت دانش می‌ری.
‫بدونِ آب، غنچه تشنه می‌شه.
‫باید زندگی رو پیدا کنی، ‫تا بتونی زندگی ببخشی.
‫همون‌طور که شما به من زندگی بخشیدین.
‫اگه بتونم این کار رو بکنم، ‫خیلی خوشحال می‌شم.
‫جناب وزیر!
‫- خوش اومدین. ‫- ممنونم، خداوندگار.
‫- ببخشید که بی‌خبر اومدم. ‫- خواهش می‌کنم!
‫چون دلیلِ اومدنم، ‫ این رو اقتضا می‌کرد.
‫در غیر این‌صورت، حتماً بهتون خبر می‌دادم.
‫نگران نباشید. چیز بدی نیست.
‫برعکس!
‫به دلیل خوبی اینجا هستم.
‫پس دلیل این مخفی‌کاری چیه؟
‫دلیل مخفی‌کاریم،
‫اینه که از پاسخی که به درخواستم می‌دین، ‫مطمئن نیستم، خداوندگار.
‫درخواست‌تون چیه؟
‫سرورمون امروز در قصر ‫مجلسی ترتیب دادن.
‫همون‌طور که می‌دونید، ‫بامدادِ فردا، شروع جنگه.
‫خواستۀ سرورمون، ‫اینه که شما در این مجلس شرکت کنید.
‫نظرتون چیه، خداوندگار؟
‫به این درخواست سرورمون،
‫می‌تونید پاسخ مثبت بدین؟
‫به شما توی مکتب سکوت یاد دادن، علاءالدین؟
‫همین‌طوره، قربان.
‫این‌طور توصیه شده:
‫«سکوتِ به‌جا، از طلا گران‌بهاتر است.»
‫به‌نظرم دلیل سکوتت این نیست.
‫نمی‌دونم ولی هر چی که هست ‫عصبانیت از یه موضوعی،
‫تو رو به سکوت وا داشته.
‫انسان، موجودیه که اون چیزی که ‫ در افکارش پنهان هست رو، آشکار می‌کنه.
‫البته چند تا استثنا هم وجود داره.
‫بعضی از آدم‌ها...
‫یه نقاب نامرئی رو صورتشونه.
‫این نقاب، احساساتِ واقعی‌شون رو می‌پوشونه.
‫این همون کاریه که منصب‌داران حکومت انجام می‌دن.
‫شما چطور؟
‫شما هم این کار رو می‌کنید؟
‫من چنین قابلیتی ندارم، علاءالدین.
‫ولی پیشنهادم به تو اینه که
‫یه‌کم یاد بگیر
‫چطور خشمت رو پنهان کنی.
‫البته...
‫جلوی من، نیاز به پنهان‌کاری نیست.
‫چون که من...
‫آدم‌های خشمگین رو دوست دارم.
‫سرورم.
‫امرتون رو به خداوندگار رسوندم.
‫احسنت. جوابشون چی بود؟
‫نه تأیید کرد و نه رد کرد، قربان.
‫سرورم، فکر می‌کنم
‫دلیل این سکوت خداوندگار،
‫اینه که می‌خواد شما و خودش رو ‫از فتنه‌ها حفظ کنه.
‫همون‌طور که می‌دونید، ‫شایعاتی مطرح شده بود که مبنی بر اینکه...
‫ایشون در آخرین بازدیدشون، ‫از اون شخص مغول حمایت کرده.
‫هر چند مردم از اشتباه‌شون پشیمون شدن ‫و طلب حلالیّت کردن
‫ولی این اتفاقات دل خداوندگار رو شکسته.
‫و به اعتقاد من،
‫این باعث شده ایشون بیشتر احتیاط کنن.
‫می‌تونی بری.
‫در جنگ پیشِ رو، شمشیر یا تیر و کمان ‫ پیروز نمی‌شه، عمر.
‫فکر می‌کنم بایجو نویان برامون تله گذاشته باشه.
‫مراقب پشت سرت باش.
‫گفتم مراقب پشت سرت باش. ‫ مگه نه؟
‫اگه بپرسی این تله چیه؟ می‌گم نمی‌دونم.
‫ولی بایجو احمق نیست.
‫می‌دونه که نمی‌تونه ‫ لشکر ۵۰ هزار نفریِ ما رو شکست بده.
‫اون هم با ۲۰ هزار مغول!
‫این تله هر چی که باشه، ‫اگه گرفتارش نشیم، پیروزیم.
‫از اینجا به بعد ‫ شکست معنی نداره، عمر.
‫افکارت شروع به کنترلت می‌کنن.
‫اگه این اتفاق در میدان جنگ بیفته، ‫کُشته می‌شی، عمر.
‫جونت رو از دست می‌دی.
‫سرورم.
‫ذاتِ واقعیِ انسان، ‫در میدان جنگ آشکار می‌شه.
‫دوستان واقعی و دشمنان واقعی،
‫در میدان نبرد شناخته می‌شن.
‫حتی اگه نزدیک‌ترین افرادتون بودن،
‫- مراقب باشید. ‫- از چی نگرانی، خداوندگار؟
‫نگرانیم از کسانیه که
‫می‌خوان پیروزی شما رو تحت‌الشعاع قرار بدن.
‫خدا شما رو از دسیسۀ اون‌ها حفظ کنه.
‫آمین.
‫آمین، خداوندگار.
‫به خدا می‌سپارم‌تون.
‫خدای آسمان به ما لطف کرد.
‫ما رو سر سفره‌اش نشوند.
‫ما رو سوار اسب‌هاش کرد
‫و سیراب‌مون کرد.
‫در عوض،
‫از ما سرزمین خواست.
‫پیروزی خواست.
‫از ما رحم و دلسوزی نخواست.
‫ما هم به کسی رحم نکردیم.
‫و حالا به سلجوقیان رحم نمی‌کنیم.
‫سوار اسب‌های خدای آسمان بشید.
‫شمشیرهاتون رو از غلاف بیرون بکشید.
‫می‌ریم تا خون‌شون رو بریزیم!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.