‫[قسمت ۱۰: تا الان تو دیگران را سوزاندی، حالا ‫خودت آتش خواهی گرفت]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کی هستی، آقا؟
‫از من فرار نکن.
‫من از تو جدا نیستم.
‫فرار نکردم.
‫ولی وقتی خودم رو صحیح و سالم جلوت می‌بینم...
‫نگران نباش.
‫ما همراه تو، خودت رو به تو توضیح میدیم.
‫یه معنی در این موضوع مخفی شده.
‫برای اینکه حکمت این معنی رو بفهمی...
‫باید حرفایی رو بزنی که کلید قفل هستن...
‫که قفل باز بشه...
‫و اسرار بر تو فاش بشن.
‫خشم تو همه رو خواهد سوزاند.
‫تا حالا تو بودی که آتش می‌زدی...
‫از الان به بعد، خودت می‌سوزی.
‫حالا بگو، شمس تبریزی.
‫شیخ تو...
‫کجاست؟
‫خواهش می‌کنم بگو.
‫تو رو خدا بگو، شیخ من کجاست؟
‫شیخ من کجاست؟ ‫بگو، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بگو.
‫تو رو خدا بگو شیخ من کجاست؟
‫آقا.
‫«قصد در معراج دید دوست بود» ‫«در تبع عرش و ملایک هم نمود»
‫[حضرت مولانا]
‫آقا.
‫بی‌هوش شدی.
‫حرفای ما تو رو به این حال انداخت؟
‫نه، آقا.
‫راز تغییر حالم باز هم به خاطر خودمه.
‫در این صورت، تعریف کن. ‫بذار منم راز رفتارت رو بدونم.
‫اول تو بگو.
‫یه...
‫مثالی بزن...
‫که در حکمتش گم بشم.
‫باشه، میگم.
‫اگه یه نفر یه سطل پر از آب جلوی من بذاره...
‫ماه رو در اون سطل می‌بینم.
‫جدی؟
‫آقا.
‫اگه آدم روراستی هستی...
‫چرا...
‫برای دیدن ماه به آسمون نگاه نمی‌کنی؟
‫آقا.
‫به نظرم...
‫یه طبیب پیدا کن که درمانت کنه.
‫بعدش...
‫به هر چی نگاه کنی...
‫ارزشش رو می‌بینی.
‫قربان.
‫چطورید؟
‫خوبم، صلاح‌الدین.
‫صداتون کردم، ولی نشنیدین.
‫بیا. بریم قدم بزنیم و صحبت کنیم.
‫خواب دیدم، صلاح‌الدین.
‫ولی متوجه معنیش نشدم.
‫تو تاریکی مطلق بودم.
‫آب تا قوزک پام رسیده بود.
‫بعدش...
‫یه قطره از آب اومد بالا...
‫- و رفت به سمت آسمون. ‫- هیس!
‫اون قطره از تو جدا شد!
‫بیدارش کرد. خدا رو شکر.
‫داره میاد. داره میاد!
‫داره میاد.
‫خداوندگار، وقتی بیاد، تبدیل به هر دو دنیای ‫تو میشه.
‫جوش و خروش هر دو دنیا، خیلی‌ها رو ‫می‌سوزونه.
‫خشمی به پا میشه.
‫دیگه نمیشه فهمید کی دوسته و کی ‫دشمن، خداوندگار.
‫نمی‌تونی تشخیصشون بدی. به آتش می‌کشه!
‫همه چیز و همه کس رو به آتش می‌کشه!
‫خشمی به پا میشه.
‫سلام. پیام رو رسوندم.
‫پیام رو به دست مریدم رسوندم. ‫همه چیز رو بهش گفتم.
‫اون از کجا می‌دونه چه خوابی دیدین، قربان؟
‫نمی‌دونه، صلاح‌الدین.
‫من بهش نگفتم.
‫[دمشق]
‫آقا.
‫نرو، آقا.
‫دوست ما باش.
‫با حضورت، مجلس ما رو مفتخر کن.
‫پس...
‫می‌خوای دوستت باشم.
‫به یک شرط.
‫اگه این شرط رو محقق کنی...
‫تا ابد کنارت می‌مونم.
‫شرطت چیه؟
‫باید وسط بازار دمشق با من الکل بنوشی.
‫نه، آقا.
‫- نمی‌تونم. ‫- جدی؟
‫پس من می‌نوشم و تو هم همراهیم کن.
‫- نمیشه. ‫- جدی؟
‫پس برو نوشیدنی بیار که من بنوشم.
‫نه، آقا. نمی‌تونم قبول کنم.
‫پس نزدیک من نشو. ‫خبری از رفاقت نیست.
‫چرا یه دفعه اینقدر عصبانی شدی؟
‫در ضمن، تو نه الکل می‌نوشی، و نه ‫اهل این کارهایی.
‫چون...
‫جرئتی...
‫نداری که...
‫در عشق غوطه‌ور و گم بشی.
‫و من دنبال دوست نیستم.
‫دنبال شیخم می‌گردم.
‫شیخی که...
‫همراه من عشق خدا رو فرا بگیره.
‫شیخی که در اون عشق غرق بشه.
‫در اون عشق ناپدید بشه.
‫تو...
‫هیچکدوم از این خصوصیات رو نداری...
‫آقا.
‫اما درمان یک مرد دانا در کجاست؟
‫در خداوند.
‫خب، جاش کجاست؟
‫گوشه‌نشینی ما.
‫برای همین به انزوا پناه می‌بریم.
‫اگه درمونده هستیم...
‫اگه بار روی شونه‌هامون سنگینی می‌کنه...
‫اگه قلبمون در قفسه سینه‌مون جا نمیشه...
‫خودمون رو از نعمت‌های روحمون محروم می‌کنیم...
‫و خودمون رو زندانی می‌کنیم.
‫و بعد اینکه خودمون رو از اسارت رها کردیم...
‫برای پیدا کردن راه‌حل مشکلاتمون دعا می‌کنیم.
‫زیاد این کار رو تکرار می‌کنیم.
‫این کار رو می‌کنیم که روح ما به بند کشیده بشه...
‫و در عالم معنا به اینور و اونور کشیده نشیم.
‫که دروازه‌ی عالم معنا به روی ما باز بشه.
‫عزلت...
‫جاییه که اسرار حل میشن...
‫جاییه که انسان در عالم مادی می‌میره...
‫و در عالم معنا جان دوباره می‌گیره.
‫- بگیر. ‫- چرا میدیشون به من؟
‫در رو که بستم، باید قفلش کنی.
‫چرا؟
‫هر وقت قلبت بهت گفت، قفل رو باز می‌کنی.
‫آقا. دیوونه شدین؟ ‫من سرم شلوغه.
‫اگه شما رو فراموش کنم و بمیرید چی؟
‫اونوقت چی میشه؟
‫بعدش میگیم...
‫عزرائیل به شکل صاحب کاروانسرا دراومد ‫و جون من رو گرفت.
‫وظیفه رو به یکی دیگه بسپرید.
‫آقا.
‫یا من رو زندانی می‌کنی و میری...
‫یا من تو رو زندانی می‌کنم.
‫تازه، من کاری که از پسش برنمیای رو انجام میدم...
‫و هر وقت دلم خواست قفل رو باز می‌کنم.
‫کدومش رو ترجیح میدی؟
‫هر کدوم شما بگید...
‫- بریم. ‫- خوبه.
‫ای...
‫خدایی که افشاکننده‌ی اسرار هستی.
‫راز چیزی که به من نشون دادی رو...
‫بر من فاش کن.
‫من رو با اولیای خودت آشنا کن.
‫من رو...
‫هم نشین اونا قرار بده.
‫من رو هم نشینشون کن.
‫الله.
‫ارتش ما رفته جنگ، صلاح‌الدین.
‫باید کنار مردممون باشیم.
‫نباید احساس تنهایی و درموندگی کنن.
‫باید بیشتر تلاش کنیم.
‫قربان...
‫هر تلاشی که شما درش حضور نداشته باشید...
‫تلاش به حساب نمیاد، قربان.
‫توصیه‌ای داری؟
‫تعداد ‌جلسات رو بیشتر کنیم.
‫وقتی شما صحبت می‌کنید، مردم احساس تنهایی نمی‌کنن.
‫میگن خداوندگار تنهامون نذاشته.
‫ما رو هم تنها نذارید، خداوندگار.
‫با اسبت برو سیواس، ایوب.
‫ببین تعداد سربازهای مغول چند نفره و از کجا ‫میان، بعدش برگرد.
‫جسارتاً یه سوال دارم، قربان.
‫از کجا می‌دونید مغول‌ها دارن میان؟
‫وقتی با بایجو نویان روبرو شدم...
‫ارتش در حال حرکت مغول‌ها رو در چشمانش ‫دیدم، ایوب.
‫اگه تو هم مثل من به چشمش نگاه می‌کردی...
‫این سوال رو نمی‌پرسیدی.
‫بی‌خود نگرانی، عمر اتابک.
‫هر چقدر هم نزدیک باشن، چیزی تغییر نمی‌کنه.
‫چرا اینقدر مطمئنی، عزت؟
‫ارتش مغول‌ها. ‫بیست هزار نفرن.
‫ما پنجاه هزار نفریم.
‫غیرممکنه بر ما پیروز بشن.
‫دشمنت رو دست کم نگیر، عزت.
‫چون غرور می‌تونه...
‫بدون شمشیر، بزرگترین ارتش‌های دنیا رو ‫شکست بده.
‫من پشت سر شما بد گفتم، خداوندگار.
‫کارم زشت بود.
‫ولی یه چیزی هست که می‌تونیم ازش ‫درس بگیریم.
‫من نمی‌تونم درکتون کنم، خداوندگار.
‫آدم ناقصی هستم.
‫اگه قبول کنید...
‫من و پیروانم می‌خوایم مرید شما بشیم.
‫اگه عیبی نداره، یه سوال بپرسم، ‫جناب ادیس.
‫بفرمایید، استاد؟
‫چه کمبود و عجزی باعث شد بیای و از من ‫اطاعت کنی؟
‫درهای ما به روی همه باز هستن.
‫و دوست داریم با مردم صحبت کنیم.
‫ولی سطح صحبت‌های ما رو...
‫میزان بشردوستی طرف مقابلمون مشخص می‌کنه.
‫اول باید این رو بفهمیم.
‫درست میگید.
‫اگه اجازه بدید، خودم رو بهتون ثابت می‌کنم.
‫تو رو هم‌نشین یک ولی قرار میدیم.
‫بگو.
‫بگو!
‫اون ولی کیه؟
‫بگو. کجاست؟
‫اول تو بگو.
‫در عوض چی به ما میدی؟
‫زندگیم رو.
‫جونم رو میدم!
‫بگو.
‫این ولی کیه؟
‫هنوز وقتش نیست.
‫هر چیزی وقتی داره.
‫این آیینه از کجا اومد، صلاح‌الدین؟
‫هدیه‌ی دکان‌داریه که...
‫تحت تاثیر حرفاتون قرار گرفته بود، قربان.
‫پسش بده.
‫اگه پسش بدم، ناراحت نمیشه؟
‫پس آیینه رو بده به خانم‌های منزل.
‫روش رو بپوشون، صلاح‌الدین.
‫خدا.
‫شما همسر سلطان سلجوقی هستید.
‫کسی نمی‌تونه بلایی سرتون بیاره.
‫اگه مغول‌ها پیروز بشن...
‫و اگه غیاث‌الدین بمیره...
‫کسایی که به دنبال تاج و تخت هستن...
‫برای کشتن من و پسرم تردید نمی‌کنن.
‫حق دارید.
‫منم نمی‌تونم مغول‌ها رو درک کنم.
‫هر کاری ازشون برمیاد.
‫من بیشتر از مغول‌ها، از ساکنین قصر می‌ترسم.
‫اونا از مغول‌ها به من نزدیک‌ترن.
‫یه نفر هست...
‫که بدون تردید می‌تونید بهش اعتماد کنید.
‫کی؟
‫مولانا جلال‌الدین.
‫می‌خوای به یه عارف اعتماد کنم؟
‫اگه احتمالش بود که بلایی سرم بیاد...
‫بدون تردید به اون پناه می‌بردم.
‫من خودم نمی‌تونم در منزل مولانا رو بزنم.
‫ولی می‌تونم آروم در منزلش رو باز کنم.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یه دکان‌دار لطف کرد و این آیینه رو ‫برامون فرستاد.
‫ولی نه من می‌خوامش، نه اهل منزل.
‫خیلی کنجکاوم، خداوندگار.
‫خیلی کنجکاوم.
‫دارم دیوونه میشم.
‫اول باید جایی که قراره درش پا بذاریم رو بشناسیم.
‫شاید مغز ما درک نکنه.
‫نمی‌کنه.
‫خب چرا؟
‫حالا که بحث رو وسط کشیدی، بیا از ‫همینجا ادامه بدیم.
‫در دنیا دو نوع عقل داریم، شیرازی.
‫عقل جزئی و کلی.
‫با عقل جزئی، همه چیز رو یاد می‌گیریم.
‫عقل جزئی نیازمند به یادگیریه.
‫و عقل کلی معلمه.
‫کلی چیزها قراره یاد بده.
‫چی مثلاً؟
‫مثلاً حفر گور.
‫وحی شروع و اساس تمام هنرها و کارهاست.
‫مردم تمام خصوصیات و توانایی‌ها رو از پیامبران ‫یاد گرفتن.
‫اونا عقل کلی هستن.
‫می‌دونی که وقتی قابیل، هابیل رو کشت، ‫نمی‌دونست باید چیکار کنه.
‫یه مدت برادرش رو روی دوشش حمل کرد.
‫بعد دید یه کلاغ، یه کلاغ دیگه رو کشت.
‫کلاغ خاک رو کند، کلاغ مُرده رو اونجا دفن کرد...
‫و روش دوباره خاک ریخت.
‫قابیل یاد گرفت چطوری گور حفر کنه و ‫مُرده‌ها رو دفن کنه.
‫توی اینجور مسائل، هر کس عقل جزئی ‫داشته باشه...
‫نیازمند یادگیریه.
‫و عقل کلیه که همه چیز رو یاد میده.
‫کسایی که مفتخر به عقل کل بودن هستن، ‫پیامبران و اولیا هستن.
‫مردمی که عقل جزئی داشتن رو برای به دست آوردن ‫عقل کلی راهنمایی می‌کردن و متحدشون کردن.
‫شما یکی از اون اولیا هستید؟
‫مجبورم نکن درباره خودم صحبت کنم، شیرازی.
‫نه دلم می‌خواد، نه خوشم میاد.
‫اما کسانی هستن...
‫که عقل و دل رو به هم گره میزنن...
‫و عالم هستی...
‫و عالم غیب رو با هم یکی می‌کنن.
‫برای چنین آدمی، کلمات و مکان‌ها ناپدید میشن.
‫الان هم آواره‌ست...
‫و هم مریده.
‫الله.
‫کایرا خاتون کیه؟
‫الان صداش می‌کنم.
‫یه قاصد از قصر اومده.
‫بله، آقا؟
‫از گورجو خاتون، همسر اعلی‌حضرت ‫غیاث‌الدین کیخسرو.
‫محل اقامت بعدیمون، میدان جنگه.
‫اگه اعلی‌حضرت نظرمون رو بپرسه...
‫بهشون توصیه می‌کنم بهتره در حالت دفاعی بمونیم.
‫نظرت چیه، ارطغرل غازی؟
‫باهاتون موافقم، جناب وزیر.
‫موافقم، جناب وزیر.
‫کرامانا.
‫قاصد قصر برای کایرا خاتون خبری آورد؟
‫یه کم دیگه شربت بریز، دهنم شیرین بشه.
‫آره، از قصر براش خبر اومد.
‫چه خبری؟
‫ملکه گورجو خاتون، کل منزل رو به ‫قصر دعوت کرده.
‫جدی؟ قراره بریم قصر؟
‫منم میام؟
‫تو کم بودی، دختر.
‫دو روزه اومدی، خودت رو جزو ما می‌دونی. ‫ماشاالله.
‫کرامانا، کشش نده.
‫ما هم میریم؟ بگو.
‫ما دو نفر میریم دیگه، کی قراره بیاد؟
‫ملکه نوشته انتظار داره همه...
‫منظورش از همه ما، خاتون‌های اصلی منزل هستن.
‫خاتون‌های اصلی منزل من و تو هستیم.
‫اشتباهتون اینجاست، جنت خاتون.
‫منظورت چیه؟
‫این منزل یه خاتون اصلی داره، اونم منم.
‫نمی‌خوام دلتون رو بشکنم.
‫ولی منم که تصمیم می‌گیرم.
‫سلام، خاتون‌ها. ‫مراقب باش، خاتون. خوبی؟
‫چیزی نیاز داشتین؟
‫نه.
‫امروز میریم قصر.
‫ملکه دعوتمون کرده.
‫نمیشه دست خالی بریم. ‫باید سوغاتی ببریم.
‫چشم، خانم.
‫حاضر بشید، خاتون‌ها.
‫بعد نماز ظهر میریم قصر.
‫کیمیا؟
‫تو هم میای.
‫گورجو خاتون گفت کل منزل برن.
‫تو هم دیگه عضو این منزلی.
‫ممنون، خانم.
‫بریم.
‫استاد...
‫این برادر منه.
‫پدرمون دو ماه پیش فوت کرد.
‫خدا رحمتش کنه، ارث زیادی برامون گذاشته.
‫حالا...
‫برادرم واسه گرفتن ارث پدرمون، می‌خواد ‫من رو بکشه.
‫دروغه!
‫به خدا که دروغه!
‫- من هیچوقت قصد کشتنت رو نداشتم. ‫- قصدت از اول همین بود.
‫آدمی که قصد قتل داشته باشه، همراهت ‫میاد پیش خداوندگار؟
‫حاضره دستورات خداوندگار رو قبول کنه؟
‫به فتوای شما نیاز داریم، آقا.
‫من راضی هستم. دستور، دستور شماست.
‫تا حالا شده برادرت به صورت واضح سعی کنه تو رو بکشه؟
‫نه.
‫خب، تا حالا دزدکی وارد خونه‌ت شده؟
‫نه.
‫تا حالا پشتت بد گفته؟
‫نه.
‫مرد حسابی.
‫کل حرفات حدس و گمانه. ‫چرا داری سرزنشش می‌کنی؟
‫چون مطمئنم همچین قصدی داره.
‫امکانش هست خودت قصد کشتنش رو داشته باشی؟
‫اگه همچین عیبی رو در برادرت می‌بینی، ‫یعنی خودت همون عیب رو داری.
‫دنیا شبیه آیینه می‌مونه.
‫خودت رو درونش می‌بینی.
‫چون مومن، آیینه‌ی مومن هست.
‫بهتره بری و عیبت رو رفع کنی.
‫اگه همچین عیبی در من می‌بینید...
‫- یعنی خودتون هم فرقی با من... ‫- درست صحبت کن.
‫عذر می‌خوام، خداوندگار.
‫نیاز نیست.
‫از وقتی...
‫شیخ من سید برهان‌الدین و پدرم فوت کردن...
‫هیچوقت نتونستم خودم رو در کسی ببینم، آقایون.
‫الله.
‫چرا اومدید، خاتون؟
‫ملکه گورجو خاتون دعوتمون کردن.
‫سربازها، دروازه‌ها رو باز کنید.
‫آقا، این خانم‌ها مهمان‌های ملکه هستن.
‫الان به ملکه خبر اومدنتون رو میدم.
‫آبرومون رو نبرید.
‫بفرمایید. ملکه منتظرتون هستن.
‫بانوی من.
‫بزرگواری کردید دعوتمون کردید.
‫لطف کردید که ما رو به حضور پذیرفتید.
‫بشینید، خاتون‌ها. ‫سر پا نمونید.
‫سرورم.
‫هنگام مقابله با مغول‌ها...
‫توصیه می‌کنم در وضعیت دفاعی بمونیم...
‫تا خودشون حمله کنن.
‫- چرا؟ ‫- سرورم.
‫مشخصه که تعداد ما از اونا بیشتره.
‫با این وجود، به نظرم بایجو نویان
‫که داره سعی می‌کنه ما رو به میدان نبرد ‫بکشونه،
‫برامون تله گذاشته.
‫اگه قرار باشه حمله کنیم...
‫تو تله میفتیم.
‫نظرت چیه، ارطغرل غازی؟
‫توصیه جناب وزیر درسته، سرورم.
‫باید بذاریم اونا حمله کنن.
‫تا تله‌هاشون از بین برن.
‫تو هم موافقی، عمر؟
‫بله، سرورم.
‫درست‌ترین راه برای پیروزی سلجوقیان همینه.
‫سرورم. بایجو نویان.
‫بایجو نویان سوار بر اسب داره با لشکرش میاد.
‫- چند نفر هستن؟ ‫- فکر کنم بیست هزار نفر.
‫نظرت چیه، فرمانده عزت؟
‫سرورم، همونطور که می‌دونید...
‫ارتشی که بایجو فرماندشه، تعدادی از مغول‌ها هستن.
‫اگه در وضعیت دفاعی بمونیم و شکستشون بدیم...
‫بقیه مغول‌ها فکر می‌کنن...
‫«اینقدر از ما می‌ترسن،
‫که برای مقابله با بیست هزار نفر، پنجاه هزار ‫سرباز آوردن.
‫اینقدر از ما می‌ترسن که...
‫علی‌رغم برتری که داشتن، از لاک دفاعی بیرون نیومدن.
‫پس دوباره راه میفتیم. نشونشون میدیم ‫که باید هم از ما بترسن.»
‫به نظرم به جای موندن در وضعیت دفاعی...
‫با سربازهای قدرتمند سلجوقی
‫بهشون حمله می‌کنیم تا بایجو نویان و ‫جورماغون نویان بفهمن...
‫که ما ازشون نمی‌ترسیم.
‫دلم نمی‌خواد کسی بگه سلجوقیان اینقدر از ‫مغول‌ها می‌ترسن...
‫که با وجود پنجاه هزار سرباز، توی حالت ‫دفاعی قرار گرفتن.
‫عمر. با بیست هزار سرباز به مقابله با مغول‌ها برو.
‫سرورم، اگه این کار رو بکنیم...
‫تصمیمم قطعیه، آقا.
‫همه می‌بینن که با بیست هزار سرباز، بایجو نویان ‫رو شکست دادیم.
‫کسی دیگه جرئت نمی‌کنه صبوری ما ‫رو زیر سوال ببره!
‫همسر سلطان بودن مسئولیت سنگینیه.
‫مسئولیت شما هم باید سنگین باشه، کایرا خاتون.
‫چون مولانا هم فرقی با یه سلطان نداره.
‫اتفاقاً برعکس.
‫خداوندگار یه سلطان نیست، بانوی من.
‫پس چیه؟
‫یه مرشد.
‫مرشدی که افراد به دنبال حکمت رو ‫راهنمایی می‌کنه.
‫چطوری راهنماییشون می‌کنه؟
‫فقه، تفسیر، اصول، کلام.
‫خداوندگار به این شکل مریدانش رو ‫راهنمایی می‌کنه، بانوی من.
‫همین؟
‫دو پسری که بزرگ کرده، بهاءالدین و علاءالدین.
‫هر دوشون مثل یاقوت می‌درخشن.
‫هوش و ذکاوت علاءالدین حتماً به قصر شما ‫هم رسیده...
‫چون امیر عدلیه استخدامش کرده.
‫جفتشون پسرهای دختر مرحومم...
‫گوهر خاتون هستن.
‫عالیه.
‫قبل شروع غذا...
‫همسر مولانا...
‫با تاثیری که از همسرش گرفته، برای ‫برکت غذا دعا می‌کنه؟
‫باعث افتخاره، بانوی من.
‫بسم الله الرحمن الرحيم.
‫به نام خداوند بخشنده و مهربان.
‫چون زن عمران گفت...
‫پروردگارا!
‫آنچه در شكم خود دارم نذر تو كردم تا آزاد شده باشد...
‫پس از من بپذير.
‫كه تو خود...
‫شنواى دانايى.
‫پس چون فرزندش را بزاد...
‫خدا به آنچه او زاييد داناتر بود، گفت...
‫پروردگارا!
‫من دختر زاده‏ام...
‫و پسر چون دختر نيست.
‫و من نامش را مريم نهادم...
‫و او و فرزندانش را از شيطان رانده‏ شده
‫به تو پناه مى‏‌دهم.
‫پس پروردگارش وى را با حسن قبول پذيرا شد
‫و او را نيكو بار آورد...
‫و زكريا را سرپرست وى قرار داد.
‫زكريا هر بار كه در محراب بر او وارد مى‏شد...
‫نزد او خوراكى مى‏ يافت.
‫گفت اى مريم! اين از كجا براى تو آمده است؟
‫او در پاسخ می‌گفت اين از جانب خداست.
‫كه خدا به هر كس بخواهد بى‌شمار روزى مى‏دهد.
‫خدا را بابت زندگی که به این سفره داده...
‫همچو جانی که به مریم بخشید شکر.
‫خدا را شکر.
‫آمین.
‫من از شربت شما نمی‌نوشم، آقا.
‫شربت ما نیست، اینجو.
‫نوشیدنی خودته.
‫گفتم برای تو درستش کنن.
‫بنوش...
‫که شجاع‌تر بشی.
‫حالا برو...
‫و منتظر وقت مناسب
‫برای فرو کردن خنجر به سینه مولانا بمون.
‫پنج روز وقت داری، ادریس.
‫پنج روز وقت داری تا این بچه رو ‫وارد مکتب کنی
‫و مولانا رو بکشی.
‫چرا پنج روز؟
‫چون زهر نوشیدنی اینجو...
‫تا پنج روز دیگه زنده نگهش می‌داره.
‫دو نوع زهر داریم، ادریس.
‫یکیش از گیاهان گرفته میشه.
‫اون یکی از کلمات.
‫زهر گیاهان رو به اینجو دادم.
‫و زهر کلمات رو به عزت.
‫بیا امیدوار باشیم...
‫که عزت، زهر کلماتش رو به غیاث‌الدین کیخسرو ‫وارد کنه.
‫حالا دیگه نوبت توئه.
‫هر جور شده اعتماد مولانا رو نسبت به خودت جلب کن.
‫هرچند...
‫توصیه می‌کنم حقیقت رو بهش بگی.
‫بهش بگو چرا مثل اون عالم نیستی...
‫و چی جلوت رو گرفته.
‫اگه این کار رو بکنی...
‫بشردوستیت رو باور می‌کنه.
‫چون مولانا...
‫اینقدری باهوشه که دروغ و حقیقت رو ‫تشخیص میده.
‫امروز روز هفتمه.
‫شاید امروز...
‫روزیه که ارتش سلجوق‌ها و مغول‌ها...
‫با هم روبرو میشن.
‫شاید فرمانده‌های ما...
‫روی اسبشون نشستن، و خودشون رو مجهز ‫به سپر و شمشیر کردن.
‫شاید با اسبشون دارن به سوی مرگ میرن.
‫بیا امیدوار باشیم کسایی که منتظرشون هستن...
‫عزادار بشن.
‫بیا امیدوار باشیم...
‫هم سلطان و هم دودمانش...
‫بر اثر این جنگ، نابود بشن.
‫بیا امیدوار باشیم...
‫خنجری که تیز کردیم...
‫به بدن شخص مورد نظر ما بخوره و ‫آغشته به خون بشه.
‫بیا امیدوار باشیم...
‫خشمی که به جون بایجو نویان انداختم...
‫همه‌شون رو به آتیش بکشه.
‫امیدوارم خرابی به بار بیاره.
‫الله اکبر!
‫حمله کنید!
‫ادریس، بیا امیدوار باشیم...
‫کسی نیاد که مانع ما بشه.
‫الله.
‫اون ولی که دنبالش هستی در شهر قونیه‌ست.
‫فراموش نکن، خداوند بزرگه که دعاها رو قبول می‌کنه.
‫حالا، وقتشه چشمت رو در عالم غیب ببندی...
‫و در عالم هستی باز کنی.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.