‫در انتهای دنیا، پوشیده‌شده توسط مه،
‫سرزمینی ممنوعه بود که هیچ انسانی ‫حق ورود به آن را نداشت.
‫خانه‌ی موجودات مهیبی بود که روزگاری ‫به سلطه و بلعیدن بشریت می‌پرداختند.
‫و پادشاهی بر آن‌ها سلطنت می‌کرد.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بیا بیرون.
‫برو.
‫سوار شو.
‫خدمتتون آوردمش، اعلی‌حضرت.
‫این دختر آخرین پیشکش هستش.
‫نود و نه‌مین قربانی.
‫سرتو بلند کن.
‫خدای من.
‫بین تمام قربانی‌هایی که انسان‌ها فرستادن، ‫این دختر از همه لاغرتره.
‫بلعیدن امثال اون، اشتهای شما رو ‫ارضا نخواهد کرد، سرورم.
‫شاید بهتره به‌سادگی تیکه‌تیکه‌ش کرده، ‫و به نمایش اشرافیان بگذارید،
‫و درخواست ارسال هرچه سریع‌ترِ قربانی دیگر-
‫می‌گم.
‫فکر نمی‌کنی یکم بی‌ادبی، آقا سگه؟
‫سـ ـ سگ؟
‫anubis: یکی از اساطیر مصر
‫قطعاً منظورت من، آنوبیس کبیر نیستم که؟!
‫به‌قدری گوشت دارم که بشه خورد.
‫لطفاً اسراف نکنید.
‫چـ ـ چطور جرئت می‌کنی؟!
‫زبونت رو در حضور اعلی‌حضرت بیرون نیار!
‫ولی تو گفتی-
‫سکوت کن!
‫بـ ـ بسیار معذرت می‌خوام، سرورم.
‫این دختر جایگاه خودشو نمی‌دونه.
‫موردی نیست؛ تنهامون بذار، آنوبیس.
‫ا ـ اما، سرورم، اون...
‫جرئت داری با پادشاهت بحث کنی؟
‫وقتی می‌گم تنهامون بذار، بگو چشم.
‫لـ ـ لطفاً منو ببخشید؛ ‫از حضورتون مرخص می‌شم.
‫عجب پادشاه زود رنجی.
‫نباید اون‌طوری سر بقیه داد بزنی، ‫وگرنه یه‌روز تک‌وتنها می‌مونی‌ها.
‫اعلی‌حضرت ترسناکه! ‫سریع بگو شرمنده‌ای!
‫سریع!
‫و شماها کی باشید؟
‫کیک.
‫منم لاپس‌ام.
‫قراره حواسمون بهت باشه.
‫ای دخترک انسانی گستاخ.
‫جسارتت کسی رو گول نمی‌زنه.
‫تمام قربانی‌های قبل از تو در حضور من ‫از ترس به لرز و ناله افتادن.
‫اگه می‌خوای درحین مرگ، ‫عذاب کمتری بکشی،
‫جلوی من زانو بزن، بلرز، ‫و برای جونت التماس کن.
‫آه، عالیجناب! پنجه‌هات چه نرمالواَن!
‫گستاخ!
‫حتی اگه من فرار کنم، خونه یا ‫خانواده‌ای ندارم که منتظرم باشن.
‫پس اگه منو یه لقمه چپ کنی، ‫دیگه تموم می‌شه.
‫مشکلی ندارم.
‫دخترک انسانی، اسمت؟
‫من ساری هستم؛ ساریفی؛ و شما؟
‫اسم بخصوصی ندارم.
‫اگه اسمی داشته باشم، این خونِ رگ‌هامه ‫که سلطنتم رو اثبات می‌کنه.
‫مراسم قربانی، در شبِ بعد از آشکارسازی، ‫که در اون مه‌ها محو می‌شن خواهد بود.
‫بیا ببینیم این شجاعت پوچ‌ت تا کِی دووم میاره.
‫تا اون زمان، استثنا قائل می‌شم ‫و در کنار خودم نگهت می‌دارم.
‫صدراعظم! صدراعظم آنوبیس اینجاست؟
‫معنیه این چیه؟
‫دختر قربانی آزاده و داره تو قصر پرسه می‌زنه!
‫خواهشاً آروم باشید، سخنگوی اعظم.
‫اون در زنجیره، بنابراین به‌سختی "آزاد"ـه.
‫کنایه‌زدن رو تموم کن!
‫اعلی‌حضرت می‌خواد ‫حیوون خونگیِ انسانی نگه داره؟!
‫واقعاً که، امان از این هوس‌های سلطنتی؛ ‫پادشاه پیشین هم تعریفی نداشت.
‫در جنگ بزرگ 100 سال پیش،
‫پادشاه قبلی به‌طور خودسرانه ‫با انسان‌ها پیمان صلح بست.
‫شورش‌گرانی که از دستوراتش سرپیچی می‌کنن، ‫تا به امروز سرزمین‌مون رو گرفتار کردن.
‫دقیقاً؛ و برای فروکشیدنِ این عقاید
‫لازمه‌ی آتش‌بس، وجود یه قربانی‌ـه.
‫و نشون‌دهنده اینه که ‫انسان‌ها با ما برابر نیستن.
‫البته که کاملاً ازش آگاه هستم.
‫فعلاً فقط به اعلی‌حضرت مشاوره بده.
‫بهش بگو الان وقت برای بازی‌هایی ‫نیست که آسیب‌پذیر قرارش می‌دن.
‫عالیجناب.
‫کی بهت اجازه داد که اتاقم رو ترک کنی؟
‫کیک، لاپس.
‫پس چطوری حواستون بهش بود؟
‫خـ ـ خیلی ازتون عذر می‌خوایم، سرورم!
‫عذر!
‫صبر کنید، عالیجناب، فکر خودم بود که-
‫جایگاه خودتو بشناس و برگرد به اتاقم.
‫عالیجناب!
‫ولی حوصله‌م سر رفت؛ ‫اتاقت متروکه و هیچی توش نداره.
‫من پادشاهم؛ کمبودی ندارم.
‫ولی فکر نمی‌کنی چندتا گل می‌تونه ‫همه‌چیزو سرزنده‌تر کنه؟
‫علاقه‌ای به تحسین چندتا گل ندارم.
‫درضمن، توی مه‌های این سرزمین،
‫که در شب آشکارسازی محو می‌شن، ‫گلی رشد نمی‌کنه.
‫چقدر ضدحالی.
‫در هرصورت،
‫انسانی مثل تو اگه یه‌لحظه از جلو چشمم دور شه، ‫تبدیل به گوشت چرخ‌کرده خواهد شد.
‫اگه می‌خوای تا روز مراسم ‫زنده باشی، به حرفم گوش کن.
‫که این‌طور.
‫عالیجناب، شما نگرانم بودید، نه؟
‫نفرین به تکبرت.
‫می‌دونی که من نیاز ندارم ‫تا مراسم منتظر بمونم.
‫اگه دلم بخواد می‌تونم حالا و همین‌جا ‫گلوی نحیفت رو پاره کنم.
‫تو هنوز هم ازم نمی‌ترسی؟
‫نه؛ یه‌چیز خیلی ترسناک‌تر می‌شناسم.
‫یه‌روز، وقتی داشتم تو شبی طوفانی ‫یه کتاب قدیمی رو می‌خوندم،
‫یاد گرفتم که اسمم در زبان ‫باستانی «قربانی» معنی می‌ده.
‫اونه-چان.
‫اونه-چان، بیدار شو.
‫چی شده، ساری؟
‫خواب بد دیدی؟
‫برو پیش مامان و بابا.
‫حدس می‌زدم؛ قربانی بعدی از روستای ماست.
‫نگران نباش؛ دخترمون جاش امنه.
‫ولی...
‫برای همین یه جایگزین داریم.
‫برای آماده‌کردنش بود که ‫آوردیم و بزرگش کردیم.
‫یادت رفته؟
‫ناگهان متوجه شدم که ‫بزرگ شدم تا یه قربانی باشم،
‫اما نگاه‌های سردِ کسانی که والدینم بودن، ‫چیزی بود که واقعاً منو می‌ترسوند.
‫اما چشمای شما ابداً اون‌شکلی نیست، عالیجناب.
‫پس اصلاً منو نمی‌ترسونی.
‫عالیجناب، نکنه به خودتون ‫فشار میارید تا عصبانی باشید؟
‫ساریفی، تو...
‫یه دخترِ ترحم‌برانگیزی.
‫اینجا شهر قلعه، گوتائوـه، ‫و نزدیک‌ترین جا به یوآناست.
‫پس می‌شه آثار آخرین نبرد بزرگ رو مشاهده کرد.
‫یوآنا چیه؟
‫این نامیه که برای کشور انسان‌ها گذاشتیم.
‫حتی الان، 100 سال بعد جنگ، ‫هنوزم اثراتش به‌چشم میان.
‫پس پادشاه زیاد برای این‌جور بازرسی‌ها میاد.
‫میاد.
‫هه.
‫اوه، اون چیه اونجا؟
‫آه! اون دخترک دوباره برای خودش رفت!
‫بذار هرکار می‌خواد بکنه.
‫اما...
‫خرابه؟
‫از این جلوتر نرو.
‫عالیجناب؟
‫کیک، لاپس، تا همین‌جا کافیه، برید.
‫چشم!
‫برخلاف این مکان، شهر پایینی ‫یه منطقه‌ی بی‌قانونه.
‫به‌عنوان دورترین شهر از قصر، ‫سرچشمه شورش هستش.
‫حتی الان هم مردمانش با انسان‌ها درگیر می‌شن.
‫برای همین اومدی بازرسی‌‌ش کنی؟
‫یه‌نفر باید جلوی نادان‌ها رو ‫از ریختن خون بیهوده بگیره.
‫از طریق ترس، که مطمئن‌ترین ‫و قابل‌اعتمادترین روش ممکنه.
‫یک پادشاه باید قدرتش رو تا این حد به‌رخ بکشه.
‫این پادشاه بودن باید سخت باشه.
‫اعلی‌حضرت کجا رفتن؟
‫قربان، ایشون دختر انسانی رو ‫به تپه‌ای بالاتر از خرابه‌ها بردن.
‫فکر می‌کنم که به‌زودی برمی‌گردن.
‫می‌گردن.
‫ها؟ یه بوی خوبی میاد.
‫گل‌ها اینجا رشد می‌کنن؟!
‫در این جای بخصوص مه غلیظ نیست.
‫تنها جای این کشوره که گل‌ها شکوفه می‌دن.
‫برای همینه که شما منو اینجا آوردید، عالیجناب؟
‫نمی‌تونستم بذارم دفعه‌بعد که حواسم نیست ‫برای خودت تو قصر ول‌بچرخی.
‫ممنونم!
‫می‌گم، عالیجناب، می‌تونم ‫یه‌سری گل با خودم برگردونم؟
‫در لحظه‌ای که پا به قصر بذاریم قراره پژمرده بشن.
‫لطفاً!
‫هرکار می‌خوای بکن.
‫همم؛ انسان‌ها از فهم بیزارن.
‫چرا وقتی قراره بمیری باید از چیزی مثل-
‫بفرما؛ برای شماست، عالیجناب.
‫چقدر ناز شدید!
‫هوی، جرئت داری منو تو پادشاهی خودم-
‫اما عالیجناب...
‫همش شما همچین قیافه‌ای می‌گیرید.
‫اما داشتن چیزای قشنگی مثل اینا
‫یکم بهت حس بهتری نمی‌ده؟
‫عالیجناب؟
‫یه طوفان در راهه.
‫بعدِ گذشت از این شب‌های طوفانی،
‫شب پاکِ آشکارسازی فرا می‌رسه.
‫در اون شب، بالأخره قربانی کردنت-
‫رعدوبرق!
‫از هیولاها نمی‌ترسی، ‫اما از یه رعدِ کوچیک حراس داری؟
‫آخه...
‫نمی‌تونم بذارم سر هر رعدوبرقی هی ناله کنی.
‫این باید برای دور نگه‌داشتن صدا و نور کافی باشه.
‫آره.
‫اوه، چه پشمالویی!
‫چه سرخوشی هستی؛ تا یه‌لحظه پیش ‫داشتی از ترس به‌خودت می‌لرزیدی.
‫به‌قدری گرم هستید که دیگه نمی‌ترسم.
‫می‌دونید، عالیجناب،
‫نیازی نیست جلوی من سرسخت به‌نظر برسید.
‫چون زمان زیادی
‫تا آخرین شبم نمونده.
‫ابرهای مه کنار رفتند.
‫بنابراین بالأخره زمان ‫آشکارسازی به‌سر رسیده.
‫بادقت گوش بده؛ ‫مراسم قربانی‌کردن یک چیز مقدسه.
‫مراقب زبون و رفتارت باش، و همین‌طو-
‫یعنی قربانی‌ها می‌تونن از این ‫لباسای خوشگل بپوشن، صدراعظم؟
‫مسلماً! قربانی مقرر شده که ‫بخشی از اعلی‌حضرت باشه.
‫آلودگی نمی‌تو-
‫مثل یه لباس‌عروس می‌مونه!
‫کی-چان، لاپ-چان، بهم میاد؟
‫خیلی بهت میاد، ساری!
‫میاد!
‫گفتم که گوش بگیر!
‫راستی، پادشاه کجاست؟
‫اعلی‌حضرت در شب مراسم قربانی، ‫خودشون رو به ما نشون نمی‌دن.
‫چرا؟ یه‌جور رسم سلطنتی‌ـه؟
‫هیچ‌یک از پادشاهان قبلی این‌طور نبودند؛
‫اما ما در جایگاهی نیستیم که ‫دانش اعلی‌حضرت رو زیر سؤال ببریم.
‫به هر صورت، تو در این محراب بی‌صدا منتظر باش.
‫خیلی تاریکه؛ نمی‌تونم چپ و راستو تشخیص بدم.
‫عالیجناب؟
‫پادشاه نیست؟!
‫سـ ـ ساکت باش، دخترکِ قربانی.
‫امشب فرصتی طلایی برای ‫دور کردن شاه از نگهبانان‌شه.
‫جای تو رو می‌گیرم و همین‌جا منتظرش می‌مونم.
‫قصد داری با پادشاه چیکار کنی؟
‫می‌خوای بدونی؟
‫پـ ـ پادشاهی بلاتکلیف که به انسان‌ها ‫سر خم می‌کنه، نمی‌تونه ازمون محافظت کنه.
‫درست در همین شب، ‫از تاج‌وتخت پایینش می‌کشم!
‫تـ ـ تو به هرحال قراره بمیری.
‫خودم به زندگیت پایان می‌دم!
‫یـ ـ یه مأمور از طرف شاه؟!
‫فـ ـ فقط یه خیانتکار دنباله‌روی اون بزدل می‌شه.
‫اون یه بزدل نیست.
‫پادشاه سعی‌ داره تا جای ممکن ‫از تمام کشتارهای بی‌معنی جلوگیری کنه.
‫خودش رو انکار می‌کنه تا از مردمش محافظت کنه.
‫عالیجناب یه پادشاه فوق‌العاده‌ست.
‫و ـ وراجی بسه! می‌تونید باهم بمیرید!
‫وایسا!
‫تو پادشاهی، نه؟
‫صدمه دیدی.
‫بهم دست نزن!
‫من پادشاه نیستم.
‫آره، هستی.
‫من می‌فهمم.
‫من... لیاقت پادشاهی رو ندارم.
‫باوجود اینکه یه هیولا متولد شدم، ‫نیمی از خون‌م انسانه.
‫هرگز نمی‌تونم به‌راستی یکی‌شون باشم.
‫زمانی که ماهِ شب آشکارسازی ‫شکل دیگرشو افشا می‌کنه،
‫مثل یه بزدل در تاریکی مخفی می‌شم ‫و منتظر گذرش می‌مونم.
‫علی‌رقم وحشت توخالی‌م، ‫حتی نمی‌تونم یه‌دختر ساده رو فریب بدم.
‫چطور همچین فرد ضعیف و ‫رقت‌انگیزی می‌تونه پادشاه باشه؟
‫تو ضعیف نیستی.
‫صدراعظم بهم گفت.
‫تو همیشه مراسم رو تنهایی انجام می‌دی.
‫تاحالا کسی ندیده که ‫هیچ‌کدوم از قربانی‌ها رو بخوری.
‫زمان طلوع خورشید، قربانی رفته، ‫و خونِ انسان همه‌جا ریخته شده.
‫این تنها راهی بود که همه می‌فهمیدن ‫تو مراسم رو انجام دادی.
‫یه فرد...
‫یه فرد وقتی همچین کاریو انجام می‌ده ‫ نمی‌تونه ضعیف باشه.
‫تو قوی‌تر از هرکس دیگه‌ای هستی.
‫برای همین خوشحالم که تونستم قربانیِ شما بشم.
‫ساریفی...
‫حتی اگه بذارید برم، ‫جایی برای رفتن ندارم.
‫دوباره نمی‌تونم پیش اون نگاه‌های سرد برگردم.
‫پس می‌خوام پایان زندگیم
‫خورده‌شدن توسط شما باشه.
‫می‌خوام خوراکِ فردی قدرتمند و مهربون باشم.
‫خوشحالم که آخرین چشم‌هایی که بهم نگاه کردن...
‫ساری...
‫...چشمانی گرم بودن.
‫ساریفی...
‫ممنونم، عالیجناب.
‫حالا تو متعلق به منی.
‫سـ ـ سرورم...
‫مـ... من متوجه نشدم-
‫نذار تکرار کنم.
‫ از این پس، من ساریفی رو ‫به‌عنوان ملکه‌م منصوب می‌کنم.
‫حرف محال نزنید! شما می‌خواید ‫خاندان سلطنتی رو با خون انسان لکه‌دار کنید؟!
‫این ‌چیزی بی‌سابقه‌ست.
‫اگه کسی اعتراض داره، ‫ با مسئولیت خودش بیاد جلو.
‫دیدی؟ گفتم که عصبانی می‌شن.
‫اوه، شکایتی نمی‌کنن؛ من بهشون اجازه نمی‌دم.
‫ساری!
‫ری!
‫اوه، راستی!
‫عالیجناب، داشتم براتون ‫به یه ‌اسم فکر می‌کردم؛ می‌خواید بشنوید؟
‫یه اسم؟
‫درسته، اسم برای خودتون.
‫لئونهارت.
‫تو زبان باستانیِ کشورم معنای «شجاع‌دل» رو داره.
‫لئونهارت...
‫آره، همچین بدک نیست.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نفرین بهت، دخترک انسانی!
‫اول از قربانی‌شدن فرار می‌کنی، ‫و حالا شاه رو فریب می‌دی!
‫به‌زودی ذات فاسدت رو فاش خواهم کرد!
‫با اینکه این حرفارو می‌زنه، اما فکر کنم ‫بتونم با صدراعظم دوست خوبی بشم.
‫عمراً بشه.
‫عمراً.
‫قربانی و شب مراسم
‫قسمت بعد
‫زنبور عسل و ضیافت قضایی