‫در انتهای دنیا، پوشیده‌شده توسط مه،
‫سرزمین موجودات مهیبی بود که روزگاری ‫به سلطه و بلعیدن بشریت می‌پرداختند.
‫بر آنان پادشاهی نیرومند سلطنت می‌کرد،
‫کسی که ورود هرگونه انسانی رو منع کرده بود.
‫اعلی‌حضرت، خواهش می‌کنیم!
‫خواهش می‌کنیم تجدید نظر کنید!
‫کافیه، تصمیمم رو گرفتم.
‫ا ـ اما این بیش از حد غیرمعموله، ‫حتی برای یک هوس سلطنتی.
‫یک ملکه باید از تبار سلطنتی یا اشرافی باشه.
‫و این مقام برای یک دختر انسانی بسیار-
‫من پادشاهم.
‫و به هیچ بحثی اعتنا نمی‌کنم.
‫سرورم، در این صورت،
‫حداقل در نظر بگیرید...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اگه سرنوشتم اینه که جونم رو تسلیم کنم
‫اراده‌ی مقاومت رو خیلی وقت پیش از دست دادم
‫نگاه چشمان پدر و مادرم توی قلبم
‫تبدیل به یه نفرین شده
‫نفرت زاده شده و مصیبت همراه هر تضادیه
‫درحالی که دنیا توی پیچشی گیج‌کننده گیر کرده
‫در این زندگی بی‌ارزشم
‫بهم دلیلی برای زندگی دادی
‫برای ریاکارانی مثل ما، سرنوشت مرگ از قبل تعیین شده
‫من تا آخرین لحظه دعا می‌کنم
‫این افکار، این قلب
‫اگه اونا رو به تو ببخشم
‫نه تسلی و نه تأسف
‫بهشون نیازی ندارم
‫این زندگی، این دنیا
‫اگه می‌تونی اونا رو بپذیری
‫پس کاری کن صدای این زندگی تا دوردست‌ها بره
‫این عهد، این سرنوشت
‫اگه تو خواستارش باشی
‫در میان عذاب و مصیبت‌ها
‫تو رو محکم در آغوش می‌گیرم
‫زنبور عسل و ضیافت قضاوت
‫ساری!
‫کی-چان، لاپ-چان.
‫نباید برای خودت توی قصر بچرخی!
‫اعلی‌حضرت مجازاتمون می‌کنه!
‫پادشاه ترسناکه! ترسناک!
‫شرمنده‌م، ولی...
‫من به‌عنوان یک قربانی ‫برای پادشاه به اینجا اومدم.
‫در اصل، تا الان هم باید توسط ‫پادشاه خورده‌شده باشم.
‫با این وجود...
‫باوجود اینکه یه هیولا متولد شدم، ‫نیمی از خون‌م انسانه.
‫هرگز نمی‌تونم به‌راستی یکی‌شون باشم.
‫چطور همچین فرد ضعیف و ‫رقت‌انگیزی می‌تونه پادشاه باشه؟
‫تو ضعیف نیستی.
‫عالیجناب تمام این مدت با آسیب به خودش، ‫جون قربانی‌ها رو نجات می‌داد.
‫درضمن بهم گفت که منو کنار خودش نگه می‌داره،
‫حتی با اینکه من کسی‌ام که برای قربانی بودن ‫بزرگ‌شده و خونه‌ای برای برگشت نداره.
‫عالیجاب خیلی قدرتمند و مهربونه.
‫فقط خودشو به همه ترسناک نشون می‌ده تا ‫جلوی شورش و جنگ‌های بی‌معنی رو بگیره.
‫واقعاً می‌خواد از همه محافظت کنه.
‫وقتی عالیجناب داره هرروز با آدمای مهم‫ درباره من ‫بحث می‌کنه، نمی‌تونم فقط یه‌گوشه بشینم.
‫اینجا داری چیکار می‌کنی، ساریفی؟
‫پـ ـ پـ ـ پادشاه!
‫کیک، لاپس، حتی نمی‌تونید ‫درست و حسابی نگهبانی بدید؟
‫صبر کن، لئونهارت! خودم تنهایی رفتم؛ ‫از دست اونا عصبانی نشو.
‫"لئو"...؟
‫به هرحال، برگرد به اتاقت.
‫لطفاً کمی تنهامون بذار، آنوبیس.
‫اطاعت.
‫گفتم که وقتی نیستم آروم اینجا منتظر بمون.
‫اگه چیزی بخوای، خودم فراهم می‌کنم.
‫می‌دونم.
‫اما می‌خواستم حداقل یه‌کاری ‫برای کمک بهت انجام بدم، لئو.
‫به‌زودی یک ضیافت قضاوت برگذار می‌کنم.
‫خاندان‌های سلطنتی و اشرافی و خدمتکارهاشون ‫از سراسر سرزمینم حضور خواهند یافت.
‫و خودت هم قراره بیای.
‫از سراسر سرزمین... می‌خوای ‫منم به همچین رویداد مهمی بیام؟
‫پیرهای خرفتِ مجلس پیشنهادش رو دادن.
‫به‌نظر فکر می‌کنن اگه ‫تو رو به اشرافیان نمایش بدم،
‫واکنش شدیدشون نظرم رو عوض می‌کنه.
‫من چطوری باید رفتار کنم؟
‫خودتو درگیرش نکن؛ اعتماد به‌نفس داشته باش.
‫گرچه،
‫هرگز در ضیافت یا حضور دیگران ‫منو با نام «لئونهارت» صدا نزن.
‫الگوی بدی می‌شه.
‫درست مثل قبل، «عالیجناب» صدام کن.
‫باشه.
‫موندم اگه کاری هست که بتونم بکنم یا نه.
‫خواب خوبی داشته باشید، سرورم.
‫داخل گوشم فریاد نزن.
‫هیولا از انسان‌ها شنواییِ حساس-
‫ببخشید، عالیجناب! چطور تونستم وقتی ‫شما هنوز کار می‌کردید بخوابم؟!
‫اون به کنار؛ اینا چی‌ان؟
‫از کجا گل آوردی؟
‫اینا رو خودم ساختم؛ مصنوعی‌ان.
‫آخه گل‌های واقعی که برداشتم ‫خیلی سریع پژمرده شدن.
‫اینا برای همیشه زیبا می‌مونن،
‫پس امیدوارم هروقت به اتاقتون ‫برگشتید، به استراحتتون کمک کنه.
‫البته این تنها کاریه که از دستم برمیاد.
‫ببین! تختت هم قشنگ کردم!
‫بهت که گفته بودم به این‌چیزا علاقه‌ای ندارم.
‫هرچند، گل‌های دروغین ‫دقیقاً چیزی‌ان که مناسب خودمن.
‫من هم به‌عنوان هیولایی با ‫خون و شکل انسانی، یک ریاکارم.
‫پادشاهی دروغین که قلبِ بزدلش رو ‫پشت یک خشم پنهان می‌کنه.
‫این گل‌ها دقیقاً آینه‌ای از وجود منن.
‫این اصلاً درست نیست.
‫اونا شاید ساختگی باشن،
‫اما اگه بتونن قلب یکی رو لمس کنن، ‫فکر می‌کنم به‌خوبیِ واقعی‌ها هستن.
‫اوه، ولی شما به‌جای خود گل‌ها، ‫بیشتر به زنبورهای روشون علاقه دارید، نه؟
‫زنبور؟
‫زنبورهای عسل بزرگن، ‫و صدای بلندی هم ایجاد می‌کنن،
‫پس تو نگاه اول شاید ترسناک به‌نظر بیان.
‫ساریفی، یه زنبوره‌ها! مراقب باش!
‫اما اونا خیلی مهربونن و برای دوستاشون ‫با تلاش زیاد همه‌جا پرواز می‌کنن.
‫و درست عین شما بزرگ و پشمالواَن.
‫اما اون موجودات حتماً فقط از ‫غریزه‌شون پیروی می‌کنن.
‫این درسته؛
‫اما چون من چاره‌ای جز یه قربانی بودن نداشتم...
‫زود باش؛ شهد این‌وری‌ـه.
‫...اون وفاداری‌ای که به وظایف‌شون ‫داشتن برام زیبا به‌نظر می‌رسید.
‫پس شما اصلاً دروغین نیستین، عالیجناب.
‫امیدارم که یه‌روزی منم ‫هدفی مثل اون داشته باشم.
‫وای!
‫چقدر شلوغ شده!
‫اعلی‌حضرت خیلی به دعوت ‫مهمون به قلعه علاقه ندارن،
‫پس مدت‌ها می‌شه که انقدر شلوغ ندیده بودیمش.
‫مدت‌ها.
‫معرکه‌ست!
‫هیچ‌وقت نمی‌دونستم این‌همه مدل ‫هیولاهای مختلف وجود دارن.
‫دخترک انسانی.
‫جناب صدراعظم.
‫امروز از بهترین رفتارت برخوردار باش؛ متوجهی؟
‫سرگردون نباش؛ سخن نابجا نگو؛ ‫و در کل هیچ کاری نکن.
‫ها؟ ولی می‌خواستم مهمون‌ها رو سرگرم کنم،
‫و کلی هم برای نحوه ‫خوش‌آمدگویی فکر کردم.
‫خودتو دست‌بالا نگیر!
‫تو تنها یک قربانی ناچیزی که توسط ‫هوس اعلی‌حضرت زنده مونده.
‫اشرافیان قطعاً مخالف خواهند بود.
‫حتی من هم مطلقاً تو رو به‌عنوان ‫زوجه‌ی سرورم قبول نمی‌کنم.
‫اما از اونجایی که در ضیافت ‫در کنار ایشون می‌ایستی،
‫اجازه نمی‌دم با رفتارت ‫جلال سلطنتی رو خدشه‌دار کنی.
‫تنها بودن در کنار یک انسان به‌حد کافی ‫برای اعلی‌حضرت سبب دردسره.
‫هرگز نذار این حقیقت از ذهنت بیرون بره.
‫از آخرین‌باری که به قصر ‫اومدم مدت‌ها می‌گذره.
‫شنیدم اعلی‌حضرت ملکه جدیدشون ‫رو به نمایش خواهند گذاشت.
‫فقط می‌تونم تصور کنم که ‫چه خزهای فاخری داره.
‫اون همیشه درخواست‌های ازدواج پادشاهی‌مون ‫رو رد کرده؛ مگه اون چه‌جور دختریه؟
‫باید با چشمای خودمون ببینیم.
‫اوه خدای من.
‫امکان نداره پادشاه، عروسی رو از ‫یه پادشاهیِ دورافتاده‌ی خزنده‌ها بگیره.
‫بله، دقیقاً.
‫چنین رفتار تحقیرآمیزی درست ‫مناسب امثال شما خزنده‌هاست.
‫چطور جرئت داری؟!
‫مهمانان عزیز، شاهنشاه تشریف‌فرما می‌شوند.
‫لطفاً سکوت کنید.
‫گیسوی اعلی‌حضرت به زیباییِ همیشه‌ست.
‫همچنین اون شاخ‌های بی‌مانند.
‫پس، دختری که در کنارشونه...
‫ا ـ انسان!
‫انسان؟!
‫امکان نداره! یعنی اون قراره ملکه‌ی آینده بشه؟!
‫یک انسان؟! این مضحکه!
‫نمی‌تونم باور کنم! صورتش صافه! ‫اندامش مثل شاخه می‌مونه.
‫و پوستش شبیه به یک خزنده‌ست!
‫چقدر کریه!
‫چـ ـ چه زبان تندی! چطور جرئت می‌کنی ‫مارو با یک انسان مقایسه کنی؟!
‫سرورم، معنای این چیه؟! ‫خواستار توضیحی شفافم.
‫سکوت!
‫عالیجناب...
‫چیزی نیست.
‫می‌دونستم همچین اتفاقی میفته؛ ‫من همیشه دروغین بودم.
‫اما حداقل،
‫همون‌طور که بهم گفت ‫باید اعتماد به‌نفس داشته باشم.
‫چون من کنار حاکم این سرزمین می‌ایستم!
‫حالا، مهمانان عزیز، لطفاً از اوقات خودتون ‫در این ضیافتِ عصرانه لذت ببرید.
‫این یکم ناجوره.
‫چیزی نیست که بتونم باهاش ‫به عالیجناب کمک کنم؟
‫هی! به اختیار خودت بلند-
‫اوه، چه رعب‌آور؛ ‫انسانِ نسناس وقتی هدر نداد.
‫حالا دیگه نمی‌تونیم از اون غذا بخوریم، مگه نه؟
‫بفرمایید.
‫عالیجناب جشن امشب رو ‫برای پذیرایی از حضور شما ترتیب دادن.
‫لطفاً تا جایی که می‌تونید میل کنید.
‫خب، بفرمایید.
‫به‌نظرتون چطور بود؟
‫بسیار... لذیذ هستش.
‫خداروشکر!
‫ماهم باید کمک کنیم!
‫کمک! کمک!
‫خدای من، واقعاً بی‌نظیره.
‫الحق خوراکی لایق یک پادشاهه.
‫و همش به احترام ماست.
‫به سلامتی اعلی‌حضرت!
‫به سلامتی!
‫اون دختر خیره‌سر، با خودش چی فکر کرده...
‫مهم نیست.
‫ا ـ اما، سرورم، دستوراتی که ‫راجع به یک‌جا موندنش دادم...
‫آره.
‫اون حتی به حرف من هم ‫گوش نمی‌ده، چه برسه به تو.
‫اوه، می‌تونم کمکتون کنم.
‫نمی‌تونم چنین گستاخی‌ای کنم.
‫هنوز کلی غذا مونده، مگه نه؟
‫آشپزخونه کجاست؟
‫از این‌طرفه.
‫طرف.
‫فکر کردی می‌تونی همین‌طوری ‫سرتو بندازی بیای تو آشپزخونه من، دخترک انسان؟
‫خـ ـ خب، چیزه...
‫از اینجا برو! ‌آشپزخونه‌ی قصر مکانی مقدسه!
‫اگه یه انسان بیاد اینجا...
‫تمام غذاهایی که روش ‫کلی کار کردیم فاسد می‌شه!
‫ساری ملکه‌ی آینده‌ست!
‫ملکه! ملکه!
‫همم؟ پس تو همونی هستی که این جشن ‫دقیقه نودی رو تو سرمون خراب کرد؟
‫و حالا می‌خوای آشپزیِ ما هم دستت بگیری؟
‫باشه؛ اجازه‌شو می‌دم.
‫چــــی؟!
‫مطمئنید، سرآشپز تود؟!
‫اگه پادشاه بفهمه چی؟
‫نادون‌ها، اون خودش از طرف پادشاه اومده!
‫پادشاه حتماً باید یه‌چی تو فکرش باشه.
‫هی، وایسادی چیکار؟
‫تکون بخور! غذا یخ می‌کنه‌ها.
‫چشم!
‫می‌گم... خیلی ازتون ممنونم.
‫که گذاشتید آدمی مثل من وارد آشپزخو-
‫بجنب دیگه! داریم اینجا کار می‌کنیم!
‫چـ ـ چشم!
‫نفرین بهت انسانِ قبیح؛ نمی‌تونی منو گول بزنی.
‫کی-چان، لاپ-چان، این چیه؟
‫این شراب میوه کمیاب هدیه شهردارِ آمرنیا بوده.
‫آمرنیا یه شهر بازرگانیه، ‫سر همین اونجا کلی کالای غیرمعمول گیر میاد.
‫وای.
‫فهمیدم!
‫اینو برای عالیجناب می‌برم!
‫صبر کن! اعلی‌حضرت هدایای ‫خارجی رو مصرف نمی‌کنن!
‫پرنسسِ ما قراره ملکه‌ی برحق باشه.
‫و بعد قوم من می‌تونه ‫دندون‌هاش رو برای سلطنت تیز کنه!
‫عالیجناب، این یه شراب کمیاب از-
‫اوه ببخشید، عالیجناب! شما خوبید؟!
‫چـ ـ چه وقاحتی! ‫و چه دختر بی‌نزاکتی!
‫ای انسان پست! ‫حتماً این کار رو عمداً‌ کردی!
‫ها؟
‫شراب بدی نیست؛ خوشم اومد.
‫عالیجناب...
‫عـ ـ عذر می‌خوام، سرورم؛ صدمه دیدید؟
‫چه دُم بلندبالایی داری.
‫تعجبی هم نداره که همیشه ‫بین پاهای دیگران پیچ می‌خوره.
‫ر ـ رحم کنید، سرورم! منظوری نداشتم که-
‫ساریفی ملکه منصوب ‌شده‌ی منه.
‫بی‌احترامی به ساریفی، معنایی جز خیانت ‫به پادشاهت که من باشم نداره!
‫جونت رو به دختر انسانی که ‫بهش توهین کردی مدیونی؛ اینو یادت باشه.
‫اما بار دومی نیست.
‫ساری، سرحال باش دیگه.
‫اعلی‌حضرت همیشه عصبانیه.
‫تقصیر تو نیست.
‫ممنون، کی-چان، لاپ-چان.
‫اما چیزی که اتفاق افتادو تغییر نمی‌ده.
‫...به‌حد کافی ‫برای اعلی‌حضرت سبب دردسره.
‫با این وضع کاری می‌کنم ‫حرف صدراعظم درست از آب دربیاد.
‫ها؟
‫این چیه...
‫محکم بگیر، ساریفی.
‫عالیجناب...
‫چرا اونجارو می‌گیری؟
‫اما خب...
‫مهم نیست؛ فقط ول نکن.
‫ها؟ چی؟!
‫چه‌خبر شده؟!
‫این هیولای مقدس‌م، گویبِرـه.
‫یه هیولای مقدس؟
‫وای! چقدر بالاییم!
‫از ارتفاع نمی‌ترسی؟
‫عاشقشم!
‫پس خوبه.
‫هوای تندِ اینجا باید پریشونی‌ت رو از بین ببره.
‫ممنونم، عالیجناب.
‫من یه‌لحظه فکر کردم ‫می‌خواید از دستم خلاص بشید.
‫چی؟
‫خب، هیچکس نمی‌خواد ‫ یه ملکه‌ی انسان داشته باشه.
‫و امروز هم باب‌میل اعضای مجلس پیش‌رفت.
‫و اگه باری روی دوش شمام، ‫ترجیح می‌دم از دستم خلاص شید.
‫عالیجناب؟
‫توی...
‫ابله!
‫یادت رفته؟
‫من قبلاً یه‌بار تو رو بلعیدم.
‫بهت نگفتم که تو دیگه جزئی از منی؟
‫آخه کی رو دیدی که بخواد ‫دست‌وپای خودش که سر راهن رو قطع کنه؟
‫اما توی جشن،
‫شما تقریباً یه‌هیولا رو جلوی بقیه کشتید.
‫شما واقعاً نمی‌خواید ‫این‌طوری به بقیه صدمه بزنید، نه؟
‫اگه منو همراهتون نگه دارید،
‫مجبورید که دوباره همچین کاری کنیدها.
‫وقتی اون زمان برسه، دوباره جلومو می‌گیری، نه؟
‫نظاره کن، ساریفی.
‫من پادشاه این سرزمینم.
‫من وظیفه دارم که ازش دفاع، ‫و برادرانم رو رهبری کنم.
‫برای پادشاهِ دروغینی مثل من، ‫باری سنگین‌تر از این نیست.
‫اما زمانی که پیش تو باشم،
‫از قیدوبند شاهنشاهی رها شدم.
‫به‌طوری که حس می‌کنم حتی با ‫صدا شدن اسمم توسط تو، وظایفم رو از یاد می‌برم.
‫هیچ‌وقت همچین احساسی نداشتم.
‫درضمن فقط با توئه که من می‌تونم
‫به پادشاهی نیرومند تبدیل بشم.
‫کنار من بمون؛ این وظیفه‌ی توئه.
‫عالیجناب...
‫حالا زمانشه که منو با اسمی که بهم دادی صدا بزنی.
‫باشه.
‫لئو؛ لئونهارت.
‫درسته.
‫این کاریه که الان می‌تونم بکنم؛ ‫دلیل زنده موندنم.
‫شهد شیرینی رو به زنبور بزرگی که ‫در بین دشت‌ها پرواز می‌کنه می‌دم.
‫روزی،
‫گلی واقعی می‌شم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نفرین بهت، دخترک انسانی!
‫چطور جرئت می‌کنی خودسر عمل کنی؟
‫خودم به‌زودی از شرّت خلاص-
‫هی، اون دختر کجا رفت؟
‫قربان، با اعلی‌حضرت به شهر کارنبول رفتن.
‫قراره! قرار!
‫قسمت بعد
‫هیولاها و شهر انسانی
‫چـ ـ چی؟!