‫سرزمین پادشاه والامقام، پادشاهی اوزمارگو
‫شامل 32 شهر کلیدی و 15 ایالت تبعه هستش.
‫پایتخت کارانبول، که این قصر ‫درش مستقر شده، قلب‌شه.
‫هیولاهای بسیاری در نژادهای مختلف ‫از دوردست‌ها گرد هم اومدن، و فرهنگ غنی...
‫داری گوش می‌دی، ملعون؟
‫هـ ـ ها؟ داشتیم کجا رو می‌خوندیم؟
‫ساری!
‫تونستیم این کتاب‌ها رو به ‫نوشتار انسانی ترجمه کنیم.
‫ترجمه.
‫ممنونم، کی-چان، لاپ-چان.
‫ولی چرا یهویی شروع به درس خوندن کردی؟
‫من چون به‌عنوان یه قربانی اینجا اومدم، ‫هیچ‌چیزی درباره این پادشاهی نمی‌دونم.
‫پس تصمیم گرفتم که یاد بگیرم،
‫اما درک همشون یه‌جا برام زیادی‌ـه.
‫هیچ انسان ناچیزی قادر به تحسین ‫تاریخِ ارجمند ما دیوسانان نیست.
‫برخلاف میلم، به دستور اعلی‌حضرت ‫بهت آموزش می‌دادم،
‫اما بیش از این فقط اتلاف زمانه.
‫من به وظایف خودم بازمی‌گردم.
‫وظایفت چیه، جناب صدراعظم؟
‫کارهای صدراعظمی!
‫کمک به پادشاه توی امور ایالتی وظیفه منه، ‫که برای مدیریت ایشون زیادن.
‫مدت زیادیه که قادر به استراحت نبودن.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اگه سرنوشتم اینه که جونم رو تسلیم کنم
‫اراده‌ی مقاومت رو خیلی وقت پیش از دست دادم
‫نگاه چشمان پدر و مادرم توی قلبم
‫تبدیل به یه نفرین شده
‫نفرت زاده شده و مصیبت همراه هر تضادیه
‫درحالی که دنیا توی پیچشی گیج‌کننده گیر کرده
‫در این زندگی بی‌ارزشم
‫بهم دلیلی برای زندگی دادی
‫برای ریاکارانی مثل ما، سرنوشت مرگ از قبل تعیین شده
‫من تا آخرین لحظه دعا می‌کنم
‫این افکار، این قلب
‫اگه اونا رو به تو ببخشم
‫نه تسلی و نه تأسف
‫بهشون نیازی ندارم
‫این زندگی، این دنیا
‫اگه می‌تونی اونا رو بپذیری
‫پس کاری کن صدای این زندگی تا دوردست‌ها بره
‫این عهد، این سرنوشت
‫اگه تو خواستارش باشی
‫در میان عذاب و مصیبت‌ها
‫تو رو محکم در آغوش می‌گیرم
‫هیولاها و شهر انسانی
‫چی؟
‫دلم می‌خواد با شما از قصر بیرون برم؛ نمی‌شه؟
‫واقعاً با خودت تصور کردی که ‫من اجازه این کار رو می‌دم؟
‫می‌خوام زندگی هیولاهای معمولی رو ببینم.
‫نخیر؛ خودم تمام خواسته‌هات رو ‫در همین قصر فراهم می‌کنم.
‫بهش هیچ لزومی نیست.
‫مطمئنی؟
‫ولی بازم، فکر می‌کنم شما هم ‫هر چندوقت یه‌بار به استراحت نیاز دارید.
‫باشه؟ لطفاً!
‫وقتی موی دماغ می‌شی ول نمی‌کنی.
‫کاریش-
‫هورا! ممنونم، عالیجناب! عاشقتم!
‫اما با یک شرط.
‫اوه، محشره! خیلی شلوغه!
‫و تازه واقعاً همه‌جور هیولا اینجا هست.
‫به هرحال، اینجا یه خیابون بزرگ در قلب پایتخته.
‫مخصوصاً عبور و مرور سنگینی داره.
‫همم؟ چی انقدر خنده‌داره؟
‫فـ ـ فقط اینکه، عالیجناب...
‫خیلی مشکوک به‌نظر میاید!
‫نمی‌تونم کاریش کنم.
‫مهم‌تر از اون، قولت رو فراموش نکن.
‫دردسر درست نمی‌کنم، ‫و قبل از تاریک‌شدن برمی‌گردم.
‫غیرقابل‌قبوله! غیرقابل‌قبوله! ‫نباید اون‌کارو کنید، سرورم!
‫آنوبیس رو به یه شهر همسایه فرستادم، ‫باید قبل از اون برگردیم،
‫اون‌کار هم نباید بکنید! همچنین اون!
‫وگرنه مجبور به شنیدن غر زدن‌هاش می‌شم.
‫موقعیت خودتون رو درک می‌کنید، سرورم؟!
‫حتی شما هم از سخنرانی‌هاش می‌ترسید.
‫غیرقابل‌قبوله!
‫باشه پس؛ بیاید بریم، عالیجناب!
‫همچنین،
‫منو با نام «عالیجناب» صدا نزن.
‫اوه، درسته.
‫در این صورت...
‫بیا بریم، لئو!
‫صنعتگرای گرانی این ‫پارچه رو رنگ‌آمیزی کردن.
‫هیچ‌وقت دیگه این رنگو پیدا نمی‌کنیدا.
‫وای، چه جواهر زیبایی.
‫چشمان خوبی دارید؛ ‫این قطعه به‌نظرتون چطوره؟
‫اوه، ببخش، دختر جون؛ خیلی کوچولویی.
‫چقدر سرزنده‌ست.
‫اما وقتی این‌طوری می‌بینمش، ‫خیلی با شهر انسان‌ها فرقی نداره.
‫ها؟ یه بوی خوبی میاد.
‫اوه، نونوایی!
‫خوش اومدی، دختر جون؛ تازه از اجاق در اومده.
‫اینا هم همین‌طور.
‫پس اینجا هم نون دارن.
‫هیچ‌وقت توی قصر ‫سرو نمی‌کردن، پس نمی‌دونستم.
‫قصر؟
‫شماها از قصر اومدید؟
‫شاخ‌های بزرگ؛ مثل پادشاه.
‫بی‌خیال بچه، اعلی‌حضرت عمراً خودشو ‫شبیه یه شخصیت مرموز بپوشونه.
‫فقط محض اطلاع‌تون، می‌گن پادشاه ‫از هرچیزِ ساخته‌شده از گندم متنفره.
‫با اینکه اینا نعمت این کشورن.
‫زمان آخرین پادشاه، خاندان سلطنتی و اشراف ‫همه‌ چیزای کمیاب رو هاپولی کردن.
‫اما پادشاه فعلی هیچ علاقه‌ای به ‫ظرافت یا تزئینات پرزرق‌وبرق نداره.
‫به لطف اونه که می‌تونیم کسب‌وکار داشته باشیم.
‫دقیقاً.
‫این روزا، اشراف‌های کله‌گنده ‫برای خرید میان توی شهر،
‫پس از این بابت قدردان‌شیم.
‫بیا بگیر؛ برای توئه، لئو.
‫نمی‌خوامش؛ اون چیزای اسفنجی ‫اشتهای منو راضی نمی‌کنه.
‫جدی؟ واقعاً جدی نمی‌خوای؟
‫الان کامل سیرم، پس خوشحال می‌شدم ‫اگه یکی رو به‌جام می‌خوردی.
‫کدوم نادونی از رو شکم‌سیری غذا می‌خره؟
‫ببخشید، ولی...
‫بی‌خیال؛ بگو "آآه"؛ لطفاً؟
‫"آآه."
‫چطوره؟
‫شبیه جویدن هوائه، اما... ‫خب، بدک نیست.
‫خداروشکر!
‫چی شده؟
‫مامانی نیست؛ مامانی نیست.
‫از مامانت جدا شدی؟
‫هوم.
‫اسمت چیه؟
‫بولاس.
‫خیلی‌خب، بولاس-چان؛ ‫بیا باهم دنبال مامانت بگردیم.
‫خورشید به‌زودی غروب می‌کنه؛ ‫باید برگردیم به قلعه.
‫می‌دونم؛ پس باید سریع ‫پیداش کنیم، وگرنه دیر می‌شه.
‫مامانِ بولاس، اینجایی؟
‫مامانِ بولاس!
‫مامانِ بولا-
‫چـ ـ چی؟
‫بدش به من؛ این‌طوری مادرش می‌تونه ببینتش.
‫آره؛ ممنونم، لئو.
‫سریع پیداش می‌کنیم و برمی‌گردیم.
‫اون سرگیجه برای چی بود؟
‫به‌خاطر پوشیدن این کله‌ست؟
‫مامانی نیست؛ نمی‌تونم پیداش کنم.
‫لئو، شرمنده؛ می‌شه یکم خم شی؟
‫مشکلی نیست؛ حتماً پیداش می‌کنیم.
‫پس گریه نکن،
‫باشه؟
‫باشه.
‫بولاس!
‫مامانی!
‫کجا بودی؟! داشتم دنبالت می‌گشتم!
‫خداروشکر که سالمی.
‫واقعاً ازتون سپاس‌گزارم.
‫نه، ما کاری نکردیم...
‫مراقب باش!
‫یـ ـ یه انسانه!
‫انسان؟!
‫گفتی «انسان»؟!
‫مشکلی نیست، لئو؛ بچه سالمه.
‫بولاس!
‫بفرمایید، خا-
‫به بچه‌م دست نزن!
‫اون قبل‌تر اومد مغازه‌مون.
‫چیزی که ندزدیده؟
‫یکی نگهبان‌ها رو خبر کنه!
‫از این کشور برو بیرون!
‫انسان پلید!
‫ببینید! انسان نیستش!
‫پیداش کنید! نمی‌تونه خیلی دورشده باشه!
‫می‌ریم خونه، قبل اینکه این ‫هیاهو بدتر از این بشه.
‫هوم.
‫سرورم، آخه شما کجا رفته بودید؟
‫گزارشی اومده که می‌گه یک انسان توی شهر دیده‌شده.
‫بعداً راجع بهش حرف می‌زنیم.
‫اوه، اعلی‌حضرت!
‫این اسناد الساعه به مهر شما نیاز دارن.
‫گفتم بعداً!
‫عالیجناب، معذرت می‌خوام!
‫آخرشم براتون دردسر درست کردم.
‫بی‌احتیاطی کردم، و باعث‌شدم ‫تمام مردم شهر بترسن.
‫فکر می‌کنی اون هیولاها از یه انسان می‌ترسیدن؟
‫آره؛ آخه...
‫طوری که بهم نگاه می‌کردن
‫درست شبیه نگاه آدما، وقتی ‫درباره هیولاها حرف می‌زدن بود.
‫شاید برای این باشه که باهم یه‌جنگ طولانی داشتن.
‫ممکنه این درست باشه که ‫هیولاها خیلی قوی‌تر از انسان‌هان،
‫اما هیچ‌کدوم از کسایی که امروز دیدم ‫به‌نظر نمی‌رسید دلشون بخواد با انسان‌ها بجنگن.
‫و ما انسان‌ها هم تفاوتی نداریم.
‫هردوی انسان و هیولا
‫به‌نظر به چشم تو یکی میان.
‫فکر کنم این نگاهت، سرایت و فریب خودشو داره.
‫ها؟
‫منم که باید عذرخواهی کنم.
‫وقتی کنار من بودی ‫گذاشتم توی خطر بیفتی.
‫تقصیر تو نبود.
‫نه، من گاردمو پایین آوردم.
‫من از این روزِ استراحت ‫در کنارت، از ته قلبم لذت بردم.
‫از زمانی که به‌دنیا اومدم و شاه شدم، ‫تا به‌حال همچین اشتباهی مرتکب نشده بودم.
‫شما نباید به بقیه تعظیم کنید، عالیجناب؛ ‫وگرنه صدراعظم عصبانی می‌شه.
‫و اینکه...
‫یه اشتباه نبود؛ چونکه خیلی بهم خوش‌گذشت.
‫ساریفی؟!
‫پس دلیلش، مهِ این سرزمینه.
‫این تشخیص شماست، کشیش اعظم؟
‫بله؛ تمام انسان‌ها به مهِ سمّی حساس هستن.
‫و هیچ انسانی تا به‌امروز قادر نبوده ‫در کشور ما سکونت کنه.
‫که یعنی، با این‌وضع...
‫با این‌وضع نیروی حیات ‫اون دختر به‌تدریج کمتر می‌شه.
‫تا درنهایت کاملاً از بین بره.
‫درد داری، ساریفی؟
‫من خوبم؛ شما به کارتون برگردید، عالیجناب.
‫من چیزیم نمی‌شه.
‫ساریفی.
‫اگه تو پادشاهیِ من بمونی، تو قراره...
‫به هرحال من، هرطور که شده...
‫اما من قسم می‌خورم که نجاتت می‌دم.
‫آسمون... آبی‌ـه.
‫اوه!
‫بیدار شدی؟
‫یه انسان؟
‫عزیزم! عزیزم!
‫امم... من کجام؟
‫مطب من، تو حومه شهرِ توریس.
‫تو رو برای مسمومیت به آلودگیِ مه به‌اینجا آوردن.
‫یادت نمیاد؟ حتماً باید از مرز اومده باشی.
‫باد بعضی‌اوقات اون مه رو به سمتِ ما می‌فرسته.
‫پس اینجا خاک انسان‌هاست؟
‫اوه، هنوز بلند نشو.
‫اول داروهاتو بخور.
‫این از آمبروسیا، میوه‌ای که فقط در سرزمین‌هایی ‫با خالص‌ترین آب‌ها رشد می‌کنه، ساخته‌شده.
‫می‌تونه سمّ داخل بدنت رو خیلی سریع درمان کنه.
‫دارو؟
‫اما من پولی ندارم.
‫نمی‌خواد؛ قبلاً پرداخت شده.
‫سه‌روزی گذشته،
‫یکی تو رو بیهوش جلوی مطب ول کرد.
‫اینجا ولم کرد.
‫نصف‌شب یه صدای در زدن شنیدیم.
‫تا وقتی بیرون اومدیم، ‫دیگه رفته بودن،
‫اما مقدار زیادی پول برای درمانت، ‫و این نامه رو گذاشته بودن.
‫نوشتار دیوسانان و مهر سلطنتی؟ ‫از طرف عالیجناب‌ـه؟
‫نمی‌تونم بخونمش...
‫اگه توی پادشاهیِ من بمونی، آینده‌ی تو قراره...
‫...اما مطمئنم این‌طوریه.
‫من توسط عالیجناب...
‫نجات پیدا کردم.
‫روزتون به‌خیر، دکتر.
‫اوه، سلام، راشه-سان.
‫از اون‌وقت حالتون چطور بوده؟
‫به‌لطف شما بهترم.
‫اما خب، به‌نظر میاد ‫یه‌دستیار جدید استخدام کردید، نه؟
‫چی؟
‫اون دختر رو قبلاً توی حیاطتون ندیده بودم.
‫اوه، اون دختر، خب...
‫دراصل یه بیماره.
‫یه بیمار؟
‫خوش‌اومدید!
‫اوه وایسا، اینو توی مطب نمی‌گن.
‫سلام، آقا.
‫به‌نظر سرحالی.
‫ساریفی، هنوز کامل خوب نشدی؛
‫نمی‌خواد برای کمک به‌خودت فشار بیاری.
‫من خوبم.
‫اما برای درمانت مبلغ قابل‌توجهی خرج شد.
‫آره، اما اون پول مال من نبود.
‫اما اگه بیکار بمونم، فقط قراره...
‫به اون فکر کنم.
‫کار دیگه‌ای برای انجام ندارید؟
‫خدایا، واقعاً خوش‌شانسم ‫که تو انقدر سخت‌کوشی.
‫مریض‌ها هم دوستت دارن.
‫اصلاً کاری نکردم.
‫می‌گم، من و شوهرم داشتیم فکر می‌کردیم
‫ما هیچ‌چیز درباره تو یا کسایی که ‫به‌اینجا آوردنت نمی‌دونیم.
‫اما اگه... اگه جایی برای رفتن نداری،
‫خوشحال می‌شیم که اینجا بمونی.
‫جایی برای رفتن؟
‫نباید بهش فکر کنم؛ ‫من نمی‌تونم تو اون پادشاهی زندگی‌ کنم.
‫حتی اگه برگردم، فقط باز قراره ‫عالیجناب رو نگران کنم.
‫اما خب، لازم نیست همین الان تصمیم‌تو بگیری.
‫خیلی‌خب؛ بیا یه ‌استراحت کنیم.
‫چشم.
‫باید همین‌طور به جلو پیش برم.
‫یه دختر جدید توی مطبِ حومه شهر؟
‫شنیدم برای بیماری مسمومیت مه، ‫فوری اینجا آوردنش.
‫اما یه‌شایعه می‌گه برای روستای نوئل تو شماله.
‫نوئل؟ همون‌جایی نیست که ‫یه قربانی فرستاده بود؟
‫سلام! مثل همیشه برای گیاهای دارویی-
‫بـ ـ بیا! اینو بگیر و سریع برو بیرون.
‫ها؟ اما پولش چی-؟
‫فقط برو!
‫چی شده؟
‫مردم شهر به‌نظر متفاوت رفتار می‌کنن.
‫عموجان! خاله‌جان!
‫می‌شه از اینجا بری، ساریفی؟
‫زمزمه‌ی اینکه تو یه قربانی هستی که از ‫قلمرو هیولاها فرار کرده، تو کل شهر پیچیده.
‫نگران اینن که اگه پادشاه ‫بخواد دنبالت بیاد چی؟
‫و اینکه قراره کل شهرو برای گرفتنت زیرو رو کنه.
‫تو الانش هم کامل خوب شدی، مگه نه؟
‫پس لطفاً، برو یه‌جای دیگه.
‫دوباره جایی برای رفتن ندارم.
‫اما فکر کنم این دیگه چیز جدیدی نباشه.
‫...اگه پادشاه بخواد دنبالت بیاد.
‫خوب می‌شد اگه این‌طوری بود.
‫اما من چیزیم نمی‌شه.
‫چون هراتفاقی هم که بخواد برام بیفته،
‫عالیجناب همیشه اونجا کنارمه.
‫اصلاً هم... این‌طور نیست.
‫من دیگه نمی‌تونم بدون اون زندگی کنم.
‫دنبالت می‌گشتم، ساریفی.
‫ا ـ اینجا چیکار می‌کنید، عالیجناب؟
‫اونم تو حالت انسانی!
‫تو قلمرو انسانی، که مه سمّی در خودش نداره، ‫حالت هیولایی و قدرت جادویی‌مو از دست می‌دم.
‫اینم باعث شد پیدا کردنت سخت‌تر بشه.
‫پیدا کردنم؟
‫اما فکر می‌کردم منو ول کردید.
‫چی داری می‌گی؟ ‫من که یه‌نامه برات گذاشتم.
‫و ـ ولی هنوز نمی‌تونم خط دیوسانان رو بخونم.
‫چـ ـ چی می‌گفت؟
‫نوشته بودم که قول می‌دم به‌خاطرت برمی‌گردم.
‫دستتو بده.
‫اون چیه؟
‫میوه آمبروسیا مه سّمی رو تصفیه می‌کنه؛ ‫ من از جادوم برای تبلورش استفاده کردم.
‫این میوه تو اوزمارگو یه‌چیز کمیابه، ‫پس یکم طول کشید که به‌دستش بیارم.
‫اگه اینو همیشه دستت کنی،
‫سمّ بلافاصله بعد از ‫وارد‌شدن به بدنت تطهیر می‌شه.
‫پس من... می‌تونم با تو بمونم، عالیجناب؟ لئو؟
‫نادون.
‫یه‌چیز واضحو نپرس.
‫تو ملکه منی.
‫ساری!
‫خوش برگشتی!
‫برگشتی!
‫برگشتم، کی-چان، لاپ-چان!
‫یعنی دیگه مریض نیستی؟
‫نه؛ خوب خوبم!
‫خداروشکر!
‫شکر! شکر!
‫خیلی ممنون!
‫هی، عالیجناب.
‫من می‌خوام بیشتر درباره این کشور، ‫درباره اوزمارگو یاد بگیرم.
‫می‌خوام مردمانش رو با چشمای خودم ببینم.
‫این ممکنه برای انسانی مثل تو آسون نباشه.
‫اشکالی نداره؛ این سرزمینیِ که قراره ‫با شما توش زندگی کنم، عالیجناب.
‫درضمن حالا اینو دارم.
‫اگه از اون حلقه استفاده کنی و ‫به بدنت وقتی برای سازگاری بدی،
‫حتی یه انسان هم می‌تونه به‌تدریج ‫به مه سمّی مصونیت پیدا کنه.
‫وقتی اون اتفاق افتاد، ‫می‌تونی اون چیز مزاحم رو در بیاری.
‫اگه دردسرش رو تحمل-
‫عالیجناب،
‫می‌دونید توی سرزمین انسان‌ها گذاشتن یه‌ انگشتر ‫روی انگشت‌حلقه چپ چه معنایی داره؟
‫خب، می‌دونی،
‫نشونه‌ای از یه قوله که تا ابد کنار هم می‌مونیم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نفرین بهت، دخترک انسانی!
‫چاره‌ای جز احضار پرنسس‌ها ‫از دوردست‌ها رو برام نذاشتی!
‫یکی از اون‌ها به‌عنوان ملکه رسمی‌مون منصوب-
‫پرنسس‌ها؟!
‫مطمئن همه‌شون خوشگل و جذابن!
‫ذوق‌زده شدم!
‫یکم نگران باشی به جایی بر نمی‌خوره.
‫قسمت بعد
‫پرنسس‌های گربه و خزنده