‫می‌تونی پیداشون کنی، گویبر؟
‫بله، اما حضور انسان‌ها ضعیفه.
‫ممکنه ردیابی‌شون کمی-
‫جونم؟ آبروی هرچی ‫اژدهای سفیده رو بردی، گویبر.
‫بسپرش...
‫به آقات.
‫مـ ـ ممکنه شما...
‫ققنوس کبیر، بنّو-ساما؟!
‫آره؛ حال و احوال؟
‫از دنیا بازنشسته نشده بودید؟
‫داستانش درازه، ولی دختری که ‫دنبالشی، ارباب جدید منه.
‫جانور مقدس و اربابش، یه روحن تو دو بدن.
‫پس هرجایی باشه می‌تونم پیداش کنم.
‫جانور مقدسِ ساریفی؟ داره چی می‌گه؟
‫دارم می‌گم به این پادشاهی که عرضه نداشته ‫جلوی قاپیدن زنش رو بگیره، کمک می‌کنم.
‫پس یکم قدردان باش، مشنگ‌خان.
‫قـ ـ قسم می‌خوره بانوی انسانی رو ‫براتون پیدا کنه، سرورم.
‫که این‌طور.
‫خیلی پیاز داغشو کم‌کردی، ها؟
‫ازت ممنونم، ققنوس بنّو.
‫واس خاطر تو نیست؛ ‫چون دلم می‌خواد انجامش می‌دم.
‫اگه دخترک نباشه، بیرون اومدنم ‫از بازنشستگی دیگه معنایی نداره.
‫اوه، همین‌طور مستقیم برو طرف شمال.
‫ساریفی، منو ببخش.
‫حتی اگه همراه اون مرد بودن خوشحالت می‌کنه،
‫من دیگه بیش‌تر از این نمی‌تونم ‫دوری ازت رو تحمل کنم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اگه سرنوشتم اینه که جونم رو تسلیم کنم
‫اراده‌ی مقاومت رو خیلی وقت پیش از دست دادم
‫نگاه چشمان پدر و مادرم توی قلبم
‫تبدیل به یه نفرین شده
‫نفرت زاده شده و مصیبت همراه هر تضادیه
‫درحالی که دنیا توی پیچشی گیج‌کننده گیر کرده
‫در این زندگی بی‌ارزشم
‫بهم دلیلی برای زندگی دادی
‫برای ریاکارانی مثل ما، سرنوشت مرگ از قبل تعیین شده
‫من تا آخرین لحظه دعا می‌کنم
‫این افکار، این قلب
‫اگه اونا رو به تو ببخشم
‫نه تسلی و نه تأسف
‫بهشون نیازی ندارم
‫این زندگی، این دنیا
‫اگه می‌تونی اونا رو بپذیری
‫پس کاری کن صدای این زندگی تا دوردست‌ها بره
‫این عهد، این سرنوشت
‫اگه تو خواستارش باشی
‫در میان عذاب و مصیبت‌ها
‫تو رو محکم در آغوش می‌گیرم
‫پسری از عشق و نفرت
‫راه درازی رو از قصر اومدیم؛ ‫اینجا منطقه‌ی متروکه‌ست؟
‫اوه؟
‫مونده بودم کی اونقدر احمقه که ‫تو قلمرو کفتار‌ها پرسه بزنه.
‫ببین اینجا چی داریم؟
‫بوی انسان حس می‌کنم.
‫و اونجا رو باش...
‫یه ماده! خیلی‌وقته از اونا ندیدم.
‫بعد از صلح، ما تفاله‌ها انسان‌های ‫زیادی به چشممون نخورده.
‫ما مهربونیم، پس می‌ذاریم قسر در بری، آق پسر.
‫فقط اون ماده رو بذار بمونه؛ ‫تا مغز استخون مزه‌مزه‌ش می‌کنیم.
‫ایلیا؟
‫لـ ـ لعنتی! طرف قوی‌ـه!
‫بی‌خیالش! فرار کنید!
‫بابا!
‫تـ ـ تمومش کن، انسان!
‫بابام رو نکش!
‫فرار کن! زود باش!
‫ایلیا، چرا؟
‫چرا باید به یه بچه‌ی کوچیک حمله کنی؟
‫شاید الان کوچیک باشه، ولی وقتی ‫بزرگ شه، انسان‌ها رو می‌کشه.
‫اونا همچین موجوداتی‌ان.
‫ولی تو گفتی...
‫با مبارزه با هیولاهای بدی که برای ‫آسیب به شهرای انسانی از مرز رد می‌شن
‫قوی‌تر می‌شی تا از ضعیف‌ها محافظت کنی، مگه نه؟
‫اون ایلیائیه که من می‌شناسم.
‫گفتم، ولی الان می‌دونم اون چیزا ‫برای محافظت از هیچکس کافی نیست.
‫ساریفی، تو حتماً توسط هیولاها طلسم شدی.
‫اگه به معنی بازکردن چشمای تو باشه،
‫با دستای خودم تک‌تک اون هیولاها رو می‌کشم.
‫چرا؟
‫چرا برای من تا این حد پیش می‌ری؟
‫ایلیا؟
‫ایلیا؟ چی...
‫چون...
‫چون دوستت دارم، ساریفی! ‫از همون زمان که بچه بودیم!
‫کجایی، ساریفی؟
‫اگه اون‌طرف مرز توی یوآنا قایم‌شده ‫باشن، نمی‌شه پیداشون کرد.
‫شل کن، حاجی؛ با اون هیکل گنده‌ت، ‫مثل چی بی‌قراری.
‫اگه واقعاً شاهی، با غرور ‫و اعتمادبه‌نفس خونسرد باش.
‫چی گفت، گویبر؟
‫گفت تمام انرژیش رو صرف ردیابی انسان می‌کنه.
‫گمونم کار تو هم سخته ها.
‫اگه این‌فکرو می‌کنید، لطفاً به انتخاب ‫کلمات‌تون دقت بیشتری کنید.
‫باشه، باشه.
‫ولی باید بگم،
‫برای انسان با پای پیاده زیادی ‫سریعن؛ شاید اسب پیدا کردن؟
‫شاید بهتر باشه یکم عجله کنیم.
‫ایلیا...
‫متأسفم، الان من،
‫نمی‌تونم عواطفت رو قبول کنم.
‫چیزی که الان می‌بینی من نیستم.
‫تو چشمات فقط نفرت وجود داره.
‫برام ترسناکه.
‫و غم‌انگیزه.
‫نمی‌تونم تو رو به‌خاطر نفرتی که ‫از هیولاها داری مقصر بدونم.
‫همین الان هم ممکنه یه‌جا انسان‌ها ‫و هیولاها درحال جنگ باهم باشن.
‫و ممکنه مردم زیادی به‌خاطرش آسیب ببینن.
‫ولی همه‌ی هیولاها اینو نمی‌خوان.
‫بعضی‌هاشون مهربون، بعضی‌هاشون ‫ترسو، همه‌نوع ازشون هست.
‫درست مثل انسان‌ها.
‫ساخت دنیایی که انسان‌ها و هیولاها ‫توش نجنگن، ممکنه واقع‌گرایانه نباشه،
‫ولی عالیجناب سعی می‌کنه تا جایی ‫که می‌تونه به اون دنیا نزدیک شه.
‫اون قلب مهربونش رو پشت ‫قدرت و ابهت مخفی می‌کنه
‫چون می‌خواد از هردوی هیولاها ‫و انسان‌ها محافظت کنه.
‫برای همینه که می‌خوام کنارش ‫هرکاری از دستم ساخته‌ست بکنم.
‫حتی اگه هنوز از هیولاها متنفری، ‫لطفاً حداقل یکم بهم اعتماد داشته باش.
‫به قضاوتی که از پادشاه دارم اعتماد کن.
‫هیولاها و انسان‌ها شبیه همن؟
‫تو هیچی نمی‌دونی؛ برای همین ‫می‌تونی این چرندیات رو بگی.
‫درسته، بین انسان‌ها یه‌عالمه ‫آشغالِ بی‌مصرف وجود داره.
‫ولی هیولاها از پایه و اساس فرق دارن.
‫مثل وقتی بچه‌ها برای تفریح ‫دست‌وپای حشره‌ها رو می‌کَنن.
‫یا وقتی بدون هیچ فکر گوشت و ماهی می‌خوریم.
‫تا حالا تصور کردی چه حسی داره ‫اگه اون‌طرف داستان باشی؟
‫همین‌طوری بود که هرچیزی ‫برام عزیز بود، ازم گرفته شد.
‫سی‌سال پیش، توی اون روز...
‫ای وای، ایلیاست! الفرار!
‫آخ!
‫اگه دوباره خواهرمو گریه بندازید، ‫خیلی بدتر از اون سرتون میارم!
‫حالت خوبه، میشا؟ اونا بهت چی گفتن؟
‫گفتن چون رنگ موهام با تو و ‫مامان فرق داره، سر راهی‌ام.
‫و اینکه یکی از قلمرو هیولاها ‫میاد تا منو ببره.
‫معلومه که همش دروغه؛ بابای مرحوم‌مون، ‫درست مثل تو موهای قرمز داشت.
‫و حتی اگه واقعاً هیولاها بیان،
‫داداشت نمی‌ذاره دست‌شون بهت بخوره.
‫پس نگران نباش، میشا.
‫باشه! یه قوله، داداش!
‫نمی‌تونی بشکنیش!
‫مامان دیر کرده، هنوز وقت خوراکی نشده؟
‫ایلیا! میشا! بیاید اینجا!
‫چیه؟ قایم‌موشک بازی؟
‫آروم باش؛ همین‌جا باشین، ‫و هرچیزی شد صداتون در نیاد.
‫گوش کن، ایلیا؛ مراقب میشا باش، فهمیدی؟
‫چیه؟ بیرون چه‌خبر شده؟
‫ببین.
‫فک کردم یه بوهایی میاد.
‫هیولاها؟!
‫پس واقعاً اون زنیکه داشت توله‌ها رو قایم می‌کرد.
‫داداش... می‌ترسم، داداش.
‫پس مامان...
‫این یکی برای دسر عالیه؛ بیا بینم.
‫میشا!
‫بس کن! میشا رو ول کن!
‫دادا-
‫این‌یکی چطور؟
‫نرهای جوون مزه افتضاحی دارن.
‫فهمیدم.
‫چطوره شرط ببندیم تا وقتی بگیریمش ‫چقدر می‌تونه فرار کنه؟
‫ایده خوبیه؛ اگه من بردم، نصفِ اون ‫ماده که قبل‌تر گرفتی رو بهم بده.
‫هی، پاشو ببینم، جغله!
‫بجنب.
‫بدو فرار کن.
‫یالا؛ بدو، بدو.
‫داریم می‌گیریمت ها!
‫اونا خانواده‌م، خونه‌م، و غرورم رو ازم گرفتن.
‫اگه استادم بین راه پیدام نمی‌کرد، ‫مثل یه حشره کشته شده بودم.
‫و بعد از اینکه همه‌چیزو از دست دادم...
‫یه روزنه‌ی امید دیدم.
‫ولی اونا حتی اونم ازم گرفتن.
‫باید زودتر متوجه می‌شدم.
‫تا وقتی هیولاها تو این دنیا وجود داشته باشن، ‫ما نمی‌تونیم با آرامش زندگی کنیم.
‫پس می‌کشمشون.
‫بچه یا شاه... همه رو می‌کشم!
‫برای این بود که قوی‌تر شدم!
‫ایلیا...
‫تنفر و غمِ ایلیا از چیزی که ‫فکر می‌کردم خیلی عمیق‌ترن.
‫نمی‌تونم جلوشو بگیرم.
‫من نمی‌تونم...
‫به‌نظر خیلی گپ زدیم.
‫اما خیلی هم خوب.
‫ایلیا؟
‫آی!
‫از همین‌جا تماشا کن.
‫ایلیا؟
‫خیلی زود چشماتو باز می‌کنم.
‫عالیجناب...
‫مطمئن باشم باهاش بدرفتاری نکردی دیگه؟
‫ملکه‌ام رو برگردون.
‫اشتباه قضیه رو نگیر.
‫ساریفی انسانه، و من کسی‌ام که ‫داره اونو ازت پس می‌گیره.
‫اگه انقدر دلت می‌خواد بگیریش، ‫همین‌جا باهام بجنگ.
‫اگه ساریفی رو می‌خوای، به‌زور بگیرش!
‫ایلیا! تمومش کن، ایلیا!
‫ایلیا!
‫یو؛ روالی؟
‫بنو-چان!
‫جون.
‫لطفاً، دستمو باز کن!
‫باز کنم چی شه؟ می‌خوای جلو اونارو بگیری؟
‫لازم نکرده قیصربازی دراری.
‫بعضی‌وقتا لازمه مردا ‫با مشت‌شون قضیه رو فیصله بدن.
‫اما، اون‌طوری ایلیا...
‫خب اینکه معلومه؛
‫چطور قراره یه انسان با پادشاه هیولاها بجنگه؟
‫اون جغله اینو بهتر از هرکسی می‌دونه.
‫اما بازم...
‫فقط قوی نیست؛ ‫تمام حرکاتمو از بَره.
‫جلوش شانسی ندارم.
‫اما که چی؟
‫نمی‌تونم عقب بکشم!
‫اگه عقب بکشم، دوباره همه‌چیز مثل اون‌روز می‌شه.
‫دوباره چیزی برام نمی‌مونه...
‫هیچی...
‫گاردش پایینه!
‫دیگه گرفتـ-
‫تمام قدرت ارباب شیاطین همینه؟
‫حقه‌های کوچیکت قرار نیست جلومو بگیره.
‫با چنگال‌هات منو چاک بده! ‫با دندون‌هات پاره‌م کن! جونمو بگیر!
‫نشونم بده.
‫هرچقدر هم بخوای مخفی‌ش کنی، ‫از درون یه هیولای بی‌رحمی.
‫به ساریفی نشون بده!
‫اگه این چشماتو باز می‌کنه،
‫با کمال میل می‌ذارم جونمو بگیره!
‫چرا...؟
‫صدمه زدن به تو فقط باعث ‫ناراحتی ساریفی می‌شه؛ همین و بس.
‫اما منم نمی‌تونم عقب بکشم.
‫من به ساریفی احتیاج دارم.
‫عالیجناب!
‫عالیجناب! دووم بیارید، عالیجناب!
‫لطفاً، جواب بده!
‫نه! نمی‌خوام بمیری!
‫ساریفی؟
‫کی بود؟
‫کی گریه‌ت انداخت؟
‫گوش کن، ساریفی؛ ‫اگه کسی اذیتت کرد، بهم بگو.
‫هرکسی هم می‌خوان باشن، ‫ازت محافظت می‌کنم.
‫آروم باش.
‫هیولاها از نظر فیزیکی ‫خیلی مقاوم‌تر از انسان‌هان.
‫از همچین زخمی نمی‌میرم.
‫مهم‌تر از اون...
‫برای چی بود؟
‫چرا برای اومدن به اینجا خودمو به آب‌وآتیش زدم؟
‫این‌همه مدت داشتم چه غلطی می‌کردم؟
‫ایلیا، متأسفم.
‫من از وقتی کوچیک بودم، اینکه ‫قراره قربانی بشم رو قبول کرده بودم.
‫پس فکر می‌کردم نیازی به دوست یا خاطره‌ای ندارم.
‫اما تازه متوجه شدم.
‫اینکه تونستم تمام روزهامو ‫تا زمان قربانی شدن با آرامش سپری کنم
‫همش به‌خاطر این بود که کنارم بودی، ایلیا.
‫تمام این مدت داشتی نجاتم می‌دادی.
‫پس لطفاً،
‫خودتو ببخش.
‫به خودت نگو که نتونستی از چیزی محافظت کنی.
‫خودتو مقصر ندون.
‫ایلیا،
‫ممنون که ازم محافظت کردی.
‫هی، بالأخره آفتاب بالا اومد.
‫بفرما؛ کم‌وبیش زخمشو بستم.
‫اما نه که گنده‌بکی ‫مثل اون بخواد چیزیش بشه.
‫خیلی ممنون، بنو-چان!
‫دستور اربابمه دیگه؛ دستم بسته‌ست.
‫اما...
‫خیلی جرئت داری که بنده، ققنوس کبیرو ‫مجبور کنی به یه آدم دست برسونم!
‫بدرقه لازم ندارم، ‫از هیولاها هم کمک نمی‌خوام.
‫منو با هیولاها یکی نکن!
‫من جانور مقدس، ققنوس کبیرم ‫که صدها سال زندگی کرده، الاغ!
‫من تو رو به تبعید نیمه‌دائمی محکوم کردم.
‫ساریفی قطعاً می‌خواد بازم ببینتت.
‫ممنون، عالیجناب.
‫اما دربارش مطمئنی؟
‫آره.
‫انگار خیلی به خودت مطمئنی!
‫اینو بدون، برای قوانین ‫هیولاها هیچ ارزشی قائل نیستم.
‫اگه دوباره بیام و بگیرمش چیکار می‌کنی؟
‫تو دیگه قرار نیست همچین کاری کنی.
‫ساریفی به این باور داره، ‫پس منم به قضاوتش اعتماد دارم.
‫چه زن‌ذلیلی هستی؛ ‫آبروی هرچی ارباب شیاطینه بردی.
‫این انسان‌ها بودن که خواستن ‫منو با این اسم صدا بزنن.
‫قلمرو من چنین عنوانی رو نمی‌شناسه.
‫اسم من لئونهارت‌ـه؛ ‫که به معنای «شجاع‌دل»ـه.
‫اسم باکلاسی هم برا خودت داری.
‫گوش بده.
‫اگه کاری کنی که باعث گریه‌ی ساریفی بشه،
‫کاری می‌کنم خودت پسش بدی.
‫اینو یادت نره، لئونهارت.
‫قطع به‌یقین به خاطر می‌سپارم.
‫خیل‌خب، کاکا، مرز همین جلوئه.
‫بالاتر از اون جنگل یوآناـه، ‫قلمرو انسان‌ها.
‫می‌گه تقریباً نزدیک مرزی‌م، ایلیا!
‫ایلیا؟
‫نکنه، از ارتفاع می‌ترسی؟
‫خـ ـ خـ ـ خفه! الان باهام حرف نزن!
‫حالا نمی‌خواد سرسخت‌بازی دربیاری.
‫که این‌طور؛ از آخرین بار که می‌شناختمت،
‫یاد گرفتی تا خیلی شاداب‌تر لبخند بزنی، ساریفی.
‫شرمنده انقدر خودخواهانه رفتار کردم.
‫نه؛ من باید عذرخواهی کنم.
‫اینکه بهت نگفتم یه قربانی‌ام.
‫و اینکه هیچ‌وقت متوجه نشدم ‫بهم احساساتی داری.
‫خب طبیعیه.
‫همون‌طور که گفتی، من همیشه بدون توجه به تو، ‫فقط نفرتم به هیولاها رو می‌دیدم.
‫نمی‌تونم هیولاها رو برای کاری که کردن ببخشم، ‫و شک ندارم که باز به نفرتم ادامه می‌دم.
‫اما...
‫تو به اون باور داری، ‫و منم بهت اعتماد می‌کنم.
‫درباره اینکه دوستت داشتم جدی بودم.
‫ایلیا،‌ ممنونم! ‫دوباره همو می‌بینیم دیگه، نه؟
‫آره.
‫به‌خاطر تو هم شده من...
‫هرجایی هم باشی به کمکت میام.
‫واقعاً متأسفم، عالیجناب.
‫خیلی دردسر براتون درست کردم.
‫تو نیازی به عذرخواهی نداری؛ ‫درواقع، منم که باید عذرخواهی کنم.
‫یه‌لحظه، برای دنبال کردنت تردید کردم.
‫اعتماد به‌نفسمو از دست دادم.
‫فکر کردم شاید زندگی‌ت با اون مرد ‫توی یوآنا، ممکنه خوشحال‌ترت کنه.
‫پس به خودم گفتم ممکنه ‫با میل خودت باهاش رفته باشی.
‫خونه‌ای که می‌خوام بهش برگردم ‫توی قلمرو انسان‌ها یا هیولاها نیست.
‫همین‌جاست، عالیجناب.
‫ممنونم، لئو.
‫ساریفی!
‫کلی نگران بودیم! ‫باید ازت محافظت می‌کردیم!
‫واقعاً خوشحالم حالتون خوبه.
‫نه، خیلی شرمنده انقدر نگرانتون کردم.
‫اوه، فهمیدم!
‫بیاید با یه مهمونی چای جشن بگیریم.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هرچقدر هم عالیجناب تلاش کنه،
‫هیولاهایی هستن که از انسان‌ها متنفر، ‫و کسایی مثل ایلیا که از هیولاها متنفر هستن.
‫اینکه نمی‌تونیم باهم کنار بیایم
‫یه واقعیت محضه؟
‫ساریفی-ساما، چای آماده سرو شدنه.
‫اوه، یه مهمونی باغ!
‫خیلی هم بد نیست اگه ‫گهگاهی تو فضای باز باشیم.
‫لطفاً، بفرمایید.
‫وایسا، کی-چان و لاپ-چان کجان؟
‫و به‌نظر میاد یه صندلی اضافی‌ـه.
‫بـ ـ بـ ـ بفرمایید از این‌طرف، سرورم.
‫عالیجناب!
‫چرا...
‫ازم خواستن حتی اگه برای ‫مدت کوتاهی هم شده حضور پیدا کنم.
‫می‌تونم حدس بزنم چی توی سرت می‌گذره.
‫ساریفی، تو به تنهایی ‫قادر به تغییر واقعیت نیستی.
‫اما دور این میز هردوی ‫هیولاها و انسان‌ها گرد هم اومدن.
‫جانور مقدس هم یادت نره، عقل‌کل!
‫افراد اینجا به‌راستی از برگشتت ‫خوشحال شدن و امیدوارن درکنارت بمونن.
‫این هم، واقعیت مسلّم و محضه.
‫درست می‌گه؛ چطور این ‫منظره رو از دست داده بودم.
‫هیولاها، جانوران مقدس، و انسان‌ها ‫همه می‌تونن دور این میز درکنار هم لبخند بزنن.
‫امیدوارم روزی، این میز کوچیک
‫به‌قدری بزرگ بشه که تمام دنیا درش جا بشه.
‫من برگشتم، جناب صدراعظم!
‫شرمنده نگران‌تو-
‫چی شده، جناب صدراعظم؟
‫جناب صدراعظم؟!
‫هی، جناب صدراعظم!
‫آنوبیس-ساما...
‫...یهو ملد.
‫قسمت بعد
‫خدای دریا و آزمون دوم