‫آمیت-سان!
‫ساریفی-ساما، لانتولت-ساما.
‫چی شده؟
‫تازگی‌ها انگار مثل همیشه نیستی.
‫ربطی به یورمونگاند-سان داره؟
‫شنیدم گارد سلطنتی باید ‫ تا الان به قصر برمی‌گشته.
‫و من اینجا همینطور نگرانم.
‫گاردها به آیفوس لشکرکشی کردن، نه؟
‫جنگ‌های داخلیِ اونجا تمومی ندارن.
‫باید بذارن محلی‌ها خودشون حل‌وفصلش کنن.
‫نگران نباش، آمیت-سان.
‫یورمونگاند-سان طلسمی که ‫ ساختی رو پیش خودش داره.
‫ساریفی-ساما...
‫قسم می‌خورم صحیح و سالم برمی‌گردم،
‫‫تا بتونم هزار دعاتون رو جبران کنم.
‫پس مطمئنم چیزیش نمی‌شه، باشه؟
‫دنبال من! جوخه اول، از غیرنظامی‌ها محافظت کنین!
‫و بقیه‌تون، هدف رو دستگیر کنین!
‫اینجا یه‌زمان سرزمین ما موش‌ها بود ‫ تا اینکه شما ازمون دزدیدینش!
‫عدالت طرفِ ماست!
‫کشیدن شمشیر علیه مردم غیرمسلح، ‫با هیچ دلیلی توجیه نمی‌شه!
‫حالا با من طرفی!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫ملاقات تصادفی یک پسر و یک کودک
‫گارد سلطنتی از آیفوس بازگشته! دروازه رو باز کنید!
‫یورمونگاند-ساما...
‫من، کاپیتان گارد سلطنتیِ اوزمارگو، یورمونگاند،
‫همراه با 80 سرباز خدمت‌تون برگشتم، سرورم.
‫خسته نباشی؛ بعداً گزارشت رو می‌شنوم.
‫امروز، تو و افرادت می‌تونید استراحت کنید.
‫خداروشکر، همه صحیح و سالم به خونه برگشتن.
‫انگار این مأموریت بیشتر از معمول طول کشید، یور.
‫فکر می‌کنم ازت خواسته بودم ‫که مدت‌طولانی بیرون از قصر نمونی.
‫و منم ازت خواستم تا پام ‫می‌رسه اینجا سرم غر نزنی، آبی.
‫اوه، پرنسس آمیت.
‫ا ـ امم...
‫چه زمان خوبی.
‫چی؟
‫می‌خواستم چیزی بهتون بگم، ‫اگه ممکنه در خلوت.
‫ممکنه کمی از وقتتون رو بگیرم؟
‫چـ ـ چــی؟!
‫یـ ـ یعنی چیه که یورمونگاند-ساما می‌خواد بهم بگه؟
‫و ـ وای خدا؛ نباید هیجان‌زده بشم.
‫ولی هنوز خیلی چیزا هست که می‌خوام بهش بگم!
‫پرنسس آمیت.
‫بفرمایید.
‫این... طلسمیه که بهتون دادم.
‫بله؛ می‌خوام که بهتون برش گردونم.
‫چی؟
‫بـ ـ به‌نظرتون به‌درد نمی‌خوره؟
‫چنین فکری نکنید.
‫با اینکه مأموریت خطرناکی بود، ‫همه به سلامت برگشتن.
‫مطمئنم این به لطف طلسم شما بوده.
‫پـ ـ پس، خب... اگه مشکلی ندارید،
‫ترجیح می‌دم پیش خودتون نگهش دارید.
‫نه، من لیاقتش رو ندارم.
‫لطفاً بگیرید.
‫لطفاً اینو به کسی که براتون ‫ اهمیت بیشتری داره بدید.
‫روز خوش.
‫چی؟ یورمونگاند-سان اینو گفت؟
‫بله؛ یکم پیش طلسم رو بهم برگردوند.
‫عه‌وا، برای چی؟
‫چون دیگه لازمش نداره؛ دلیل دیگه‌ای می‌خوای؟
‫لانت! مؤدب باش.
‫لانتولت-ساما درست می‌گن.
‫این حتماً...
‫جواب یورمونگاند-ساما به منه.
‫آخی.
‫حالا وللش، باورم نمی‌شه ‫شما انقدر جون‌جونی شدین.
‫البته که شدیم؛ دوستیم دیگه.
‫ساریفی-ساما...
‫واقعاً نمی‌تونم قبولش کنم!
‫ساریفی-ساما؟!
‫طلسمِ پرنسس آمیت؟
‫اگه دیگه لازمش نداری، اشکالی نداره.
‫ولی اگه دلیل دیگه‌ای داری، لطفاً بهم بگو.
‫آمیت-سان از ته قلبش اون طلسم رو ساخته.
‫پس...
‫خیلی ازتون عذر می‌خوام، ‫اما نمی‌تونم به این پاسخ بدم.
‫یه مسئله‌ی شخصی هستش.
‫وایسا ببینم! انقدر خسیس ‫ نباش دیگه، جناب گارد سلطنتی.
‫و شما؟
‫کاپیتان محافظین شخصیِ ‫ همنشین پادشاه، لانتولت.
‫این یادت بمونه.
‫رهبر محافظین ملکه؟
‫که اینطور؛ پس همونی هستی که آبی- ‫صدراعظم بهش اشاره کرد.
‫اون پسرک گستاخ خیلی...
‫کم و بیش می‌تونم حدس بزنم چی گفته،
‫ولی اون به کنار، چطوره تو و من...
‫د ـ دوئل؟! بین یورمونگاند-ساما و لانتولت-ساما؟!
‫چی شده که می‌خوان همچین کاری کنن؟
‫ما هم مطمئن نیستیم؛ ‫لانت یه‌دفعه به چالش دعوتش کرد.
‫یه‌دفعه.
‫و الان کجا رفتن؟
‫لانتولت بودی، نه؟ چرا می‌خوای باهام مبارزه کنی؟
‫شمشیر من با اراده‌ی پادشاه می‌چرخه.
‫مگه تو هم نباید قدرتت رو در اختیار اربابت بذاری؟
‫«ارباب» من، به‌خاطر جنابعالی کشتی‌هاش غرق شده.
‫پس قراره بجنگیم و اگه من بردم،
‫باید به سؤالِ ساریفی جواب درست‌درمون بدی.
‫وفاداری از نظر من یعنی این، مشکلی داری؟
‫باهاش دوئل کن، یورمونگاند.
‫اعلی‌حضرت!
‫من اجازه‌شو می‌دم.
‫ولی...
‫من هنوز نتونستم کاپیتان محافظین ‫ ملکه رو درحال مبارزه ببینم.
‫اگه بتونه جلوت از پس خودش بربیاد، ‫حتماً تو میدون جنگ هم همینطوره.
‫حالا داری حرف حساب می‌زنی، سلطان.
‫ملعون، چطور جرئت داری ‫ اعلی‌حضرت رو انقدر گستاخانه-
‫بسیار خب.
‫اگه امر سرورم باشه، پس من، یورمونگاند، ‫ چالشِ کاپیتان محافظین ملکه، لانتولت-دونو رو
‫با افتخار قبول می‌کنم.
‫ای وای! الانم شروع شده!
‫عالیجناب،
‫چرا اجازه‌ی دوئل رو دادی؟
‫من می‌خواستم جلوشونو بگیرم.
‫می‌خواستم از یه‌چیز مطمئن شم.
‫حواست پرت نشه ها؛ همه‌ کسایی ‫که باهاشون می‌جنگی مهربون نیستن.
‫آره، این حرف منم هست.
‫ها؟
‫اتمام مبارزه! برنده مشخص شد!
‫این حساب بود؟!
‫قبول نیست! این تقلبه!
‫که اینطور.
‫چیزی متوجه شدی؟
‫آره؛ گمون می‌کنم اون...
‫یه‌بار دیگه! دوباره دوئل کنیم!
‫یورمونگاند-ساما.
‫پرنسس آمیت؟
‫می‌تونم بهتون کمکی کنم؟
‫مـ ـ معذرت می‌خوام.
‫می‌دونستم! زخمی شدید!
‫می‌گم...
‫این داروی مورگان هستش؛ ‫برای ساختار بدنی خزندگان عالیه.
‫چطور خبر داشتید؟ سعی کردم ‫ حتی از افراد خودم هم مخفیش کنم.
‫ساریفی-ساما بهم گفتن.
‫عالیجناب گفت شمشیرزنیِ یورمونگاند-سان ‫ به نظرش عجیب میومد.
‫حدس می‌زد شاید صدمه دیده باشه.
‫پادشاه اینو گفت؟
‫این زخم رو توی مأموریت‌تون گرفتید، مگه نه؟
‫برای همین طلسم رو...
‫منو ببخشید.
‫خیلی متأسفم که طلسمم ناامیدتون کرد.
‫اشتباه می‌کنید.
‫اون طلسم رو بهتون برگردوندم، ‫چون نمی‌خواستم شما رو اینطور آشفته ببینم.
‫چی؟
‫درحین انجام وظیفه مرتکب اشتباه شدم ‫و نتونستم لطف‌تون رو جبران کنم.
‫تا زمانی که اون طلسم رو دارم، هر آسیبی ‫ که ببینم، زخمی بر قلب شما می‌شه.
‫برای همین بود که به‌طور وقیحانه‌ای، ‫ اون طلسم رو بهتون پس دادم.
‫پس، آمیت-سان، این فقط حس منه، ‫ولی فکر می‌کنم یورمونگاند-سان حتماً...
‫یورمونگاند-ساما، من...
‫استعداد یا قدرت بخصوصی ندارم.
‫پس اون طلسم رو بهتون دادم ‫چون بهترین کاری بود که از دستم برمیومد.
‫شما جون‌تون رو توی نبرد به‌خطر میندازید.
‫پس از حالا، منم جون خودم رو وسط می‌ذارم.
‫به‌قدری قوی می‌شم که ‫هیچی نتونه به لرزه درم بیاره.
‫پس... پس...
‫لطفاً یک‌بار دیگه این رو با خودتون ببرید!
‫عااا! رو اعصابه!
‫اصلاً تحملشو ندارم!
‫ولی خوب جنگیدی ها.
‫آره، عالیجناب هم گفت ‫ کاپیتان محافظین خوبی می‌شی.
‫اینکه بگین جلو یه مرد ناقص دووم آوردم، تعریف نیستا.
‫امم، ساریفی-ساما، چطور متوجه شدید؟
‫ها؟
‫منظورم اینه که فهمیدید یورمونگاند-ساما ‫ به‌خاطر خودم، طلسم رو برگردونده.
‫فقط حدس زدم؛ کامل مطمئن نبودم.
‫ولی اگه عالیجناب انجامش می‌داد، ‫مطمئنم دلیلش می‌تونست این ‌باشه.
‫وای نگید از این حرفا، ساریفی-ساما!
‫مسخره‌ست؛ فقط می‌خواین عشق‌تونو به رخ بکشین؟
‫ولی موجودات جورواجوری ‫ دور خودت جمع کردی ها.
‫یکی من، یه کفتار، کاپیتان محافظین‌تم.
‫رفیقت یه پرنسس خزنده‌ست، ‫زیردست‌هاتم از نژاد تک‌چشم‌هان.
‫و جانور مقدستم که این جونوره.
‫«جونور» عمه‌ته، باقالی!
‫و مهم‌تر از همه، پادشاه هیولاها ‫ داره با یه انسان ازدواج می‌کنه.
‫درست می‌گی، اما امیدوارم ‫ همه‌ی این‌چیزا یه‌روزی عادی بشه.
‫صرف‌نظر از نژاد و گونه، ‫قبول کنیم با اینکه باهم متفاوتیم،
‫از درون شبیه همیم.
‫من آرزوم اینه.
‫این که فقط خیال خامه.
‫آره فکر کنم.
‫درسته، نفرت بین هیولاها و انسان‌ها ‫ فراتر از یه تبعیض ساده‌ست.
‫حتی الان، می‌دونم کسایی اون بیرون هستن که ‫ زخم‌هایی دارن که از طرف من قابل درمان نیست.
‫واقعاً‌ می‌خوای بری؟
‫آره؛ شنیدم هیولاها دارن بچه‌ها رو ‫ سمت شرق، نزدیک مرز می‌دزدن.
‫به‌عنوان یه شکارچی هیولای حرفه‌ای، ‫نمی‌تونم نادیده‌ش بگیرم.
‫که اینطور؛ پس مراقب باش.
‫کار خطرناکی نکنیا.
‫بابت همه‌چی ممنون، عموجان.
‫فعلاً!
‫ایلیا!
‫دوباره همو می‌بینیم دیگه، نه؟
‫هیولاها!
‫چی‌چی؟ بکش کنار!
‫نمی‌ذارم در برین!
‫هی، جاییت درد نمی‌کنه، بچه؟
‫نـ ـ نه، خوبم.
‫آخه سرم خیلی سفته!
‫ها؟ آدم؟
‫مـ ـ ممنون، داداش؛ نجاتم دادی!
‫می‌تونی بهم بگی مالو؛ اسم تو چیه، داداش؟
‫هی.
‫نزدیک نیا!
‫کشتن بچه‌ای مثل تو وقت تلف‌کردنه.
‫می‌ذارم بری، از جلو چشم گمشو.
‫اما بلد نیستم چطوری گم شم.
‫می‌گم برو خونه‌تون! کشور خودت!
‫نمی‌دونم چطوری.
‫ها؟!
‫منو دزدیدن، برا همین نمی‌دونم راه خونه کدوم‌وره.
‫می‌گم، داداش!
‫واقعنی می‌خوای منو ببری خونه‌مون؟!
‫فقط چون دارم می‌رم سمت مرز گفتم دنبالم بیای.
‫درضمن انقدر نزدیکم راه نرو.
‫باش! پس می‌بریم خونه.
‫ممنون، داداش.
‫انقدر منو اون‌طوری صدا نزن.
‫بچه‌ عجیبی هستیا؛ چه‌جور هیولایی ‫ از یه انسان تشکر می‌کنه؟
‫ها؟ چرا؟
‫مامانم همیشه می‌گه هروقت کسی ‫ ‌کار خوبی برام انجام داد ازش تشکر کنم.
‫آدما ممنون نمی‌گن؟
‫عا! وایسا منم بیام!
‫چی داره می‌گه؟ با اینکه هیولاست ‫ مثل انسان‌ها حرف می‌زنه.
‫هی، بچه.
‫نیست؟!
‫یه‌لحظه چشامو ازش برداشتم.
‫نگو دوباره دزدینـ ـ
‫آی!
‫واسه خودت پرسه نزن، جغله!
‫گفتم که دنبال من بیای!
‫داداش!
‫انقدرم اینو نگو!
‫حتماً‌ چون اینطوری سربه‌هوایی دزدینت دیگه!
‫ببخشید؛ فقط اینه که...
‫تاحالا همچین گل‌ و حشره‌های عجیبی ندیده‌ بودم.
‫آدما همیشه تو همچین جاهایی زندگی می‌کنن؟
‫باید خوب باشه ها.
‫هی، اون دزدا چرا اینجا آوردنت؟
‫چرا باید هیولاها، هیولا بدزدن؟
‫هه؟
‫خب، آه، کلی بچه رو تازگیا دارن می‌برن.
‫اول می‌فروشن‌شون به آدما،
‫یا باهاشون «تفریح» می‌کنن ‫یا می‌ذارنشون تو «سیرک».
‫پس اون هیولاهای بچه‌دزدی که ‫ دربارشون شنیدم برای انسان‌ها کار می‌کنن؟
‫موندم این «سیرک» جای باحالیه یا نه...
‫انسان‌ها با هیولاها مثل اسباب‌بازی رفتار می‌کنن.
‫درست مثل
‫اتفاق اون‌موقع.
‫داداش؟
‫جاییت درد گرفت؟
‫بهم دست نزن!
‫چیکار می‌کنی؟
‫گـ ـ گفتی بهت دست نزنم.
‫مامانم هروقت اوخ می‌شم، برای دلداری نازم می‌کنه.
‫برا همین چون دستم بهت نخوره، از دور ناز می‌دم.
‫نازی نازی، زود خوب شو!
‫خوب شو!
‫خوب-
‫اونجان! پیداشون کردم!
‫دیگه به‌اندازه کافی از این ‫ نصفه‌نیمه کارکردن هیولاها کشیدم.
‫پولو گرفتن و زدن به‌چاک.
‫آدمن.
‫شماها کی هستین؟
‫برای یه اشراف‌زاده کار می‌کنیم؛ ‫تا همین‌جا می‌تونم بهت بگم.
‫اون هیولا شکار ماست.
‫...می‌فروشن‌شون به آدما...
‫همینان...
‫خیلی‌خب، بهتره بدیش به ما.
‫همم؟ اون تتو رو گونه چپت...
‫تو باید همون آواره‌ای باشی ‫که این اطراف هیولا شکار می‌کنه.
‫تو هم دنبال این هیولایی؟
‫به من...
‫مربوط نیست.
‫اهمیت نمی‌دم چه اتفاقی براش میفته.
‫خب خوبه.
‫ها؟
‫عمو کجا می‌ریم؟
‫پیش اربابی که خوب ازت مراقبت کنه.
‫عـه؟
‫نه نمی‌خوام! می‌خوام برم خونه‌مون!
‫نمی‌خوام! ولم کن!
‫می‌خوام برم خونه!
‫انقدر وول نخور!
‫نمی‌خوام! مامان!
‫چرا باید اهمیت بدم اگه بمیره، زنده بمونه، ‫ باهاش تفریح بشه، یا بره تو سیرک؟
‫تا وقتی دست از سر من برداره...
‫نه! نمی‌خوام!
‫دهنتو ببند و انقدر ناله نکن!
‫نمی‌خوام برم!
‫داداش، کمکم کن!
‫فـ ـ فکر کردی چیکار می‌کنی؟!
‫نمی‌تونی از پولی که از این ‫جونور تو جیبت می‌ره بگذری؟
‫منو با خودتون یکی نکنین.
‫من از عمق وجودم از هیولاها متنفرم،
‫اما... از عوضی‌هایی مثل شما،
‫که با جون همه بازی می‌کنن، بیشتر متنفرم.
‫چی؟!
‫اگه بخوای جلومون وایسی، ‫کاری می‌کنیم پشیمون شی!
‫همون‌جا واینستا!
‫زودباش فرار کن!
‫احمق!
‫داداش رو اذیت نکنید!
‫تو...
‫هی، مراقب باش.
‫اگه بکشیمش هیچی نمی‌ارزه.
‫می‌دونم بابا.
‫اینو فقط یه‌بار می‌گم.
‫اگه برا جونتون بیشتر از جیبتون ارزش قائلید،
‫سریع از جلو چشام دور شید.
‫بـ ـ باشه، تو بردی!
‫بچه باشه واسه خودت!
‫باید سرت تو کار خودت می‌بود.
‫اگه به یه هیولا بدهکار باشم بهتره بمیرم.
‫اما الان بی‌حسابیم، گرفتی؟
‫من که چیزی بهت قرض ندادم.
‫به‌هرحال...
‫شاید الان کوچیک باشه، ولی وقتی ‫بزرگ شه، انسان‌ها رو می‌کشه.
‫اونا همچین موجوداتی‌ان.
‫ولی همه‌ی هیولاها اینو نمی‌خوان.
‫بعضی‌هاشون مهربون، بعضی‌هاشون ‫ترسو، همه‌نوع ازشون هست.
‫درست مثل انسان‌ها.
‫هروقت کسی ‌کار خوبی ‫ برام انجام داد ازش تشکر می‌کنم.
‫آدما نمی‌گن؟
‫«ممنون» منظورم بود.
‫اوهوم، اوهوم؛ قابلتو نداشت!
‫من تغییر نمی‌کنم؛ نفرتی که نسبت به ‫ هیولاها دارم تاابد باقی می‌مونه.
‫اما، ساریفی...
‫چیزی که می‌گفتی شاید خیلی هم اشتباه نبوده باشه، ‫حداقل هیولاهایی که دورتو گرفتن همچین موجوداتی‌ان.
‫هیولاهایی مثل این فسقلی.
‫خیل‌خب؛ پشت اون کوه، قلمرو دیوسانانه.
‫آسمون باز معمولی شد!
‫نمی‌تونم از اینجا جلوتر بیام، ‫بقیه‌شو خودت باید یه‌کاریش کنی.
‫باش! ممنون.
‫بعضی‌وقتا بیا اوزمارگو باهم بازی کنیم، داداش!
‫اگه حالشو داشتم.
‫گفتی میای ها!
‫می‌بینمت، داداش! بای‌بای!
‫گفتم، بای‌بای!
‫بای‌بای!
‫بعد از تیتراژ ادامه دارد...
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫انتظار نداشتیم گارد سلطنتی قاتی ماجرا بشه.
‫اما دفعه بعد...
‫راستی، شنیدم دسته پیمان خونی تو ماسیا، ‫ اعلام کرده می‌خواد منحل بشه.
‫اونا بزرگترین گروه ضد سلطنت اطراف اونجا بودن.
‫هاه! چه بزدلایی!
‫همیشه می‌دونستم آخرش به‌عهده خودمون، ‫ستارگان سیاه‌ـه،‌ تا شاه رو از سلطنت پایین بکشیم.
‫شماها هم قرار نیست تغییر زیادی ایجاد کنید.
‫کـ ـ کی اونجاست؟!
‫تو رو شاه فرستاده؟!
‫درسته؛ شماها از الان به بعد...
‫سربازانی در خدمت اولیاحضرتید.
‫تمام ضد سلطنت‌ها یک‌جا ‫حرکاتشون رو متوقف کردن؟
‫به‌حدی که انگار بهشون علامت داده شده.
‫از یه‌طرف مثل نعمت می‌مونه، اما از طرف دیگه...
‫درسته؛ یه بوهایی میاد.
‫قسمت بعد
‫تهاجم و گرگ بدون پادشاهی