‫هی! حواستو جمع کن!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کوباتو-کون، منم اوسانای.
‫ها؟ کم پیش میاد زنگ بزنی، چی شده؟
‫می‌گم... می‌شه یه لحظه ببینمت؟
‫حتماً. کجا؟
‫هامپتی دامپتی.
‫هامپتی دامپتی؟ فکر کردم گفتی می‌خوای از اون‌جا دور بمونی.
‫اینو نگو.
‫هیچی نگو
‫باشه
‫اوسانای-سان باز پرخوری ناشی از استرس گرفته؟
‫تنهایی داری می‌خندی؟
‫از کی اینجایی؟
‫تازه رسیدم.
‫اوه، یه دوچرخه‌ی جدید خریدی؟
‫اوهوم
‫بریم.
‫من یه شیفون استاندارد و قهوه می‌خورم.
‫و یه نون ناپلئونی، یه پانا کوتا و یه شورت‌کیک توت‌فرنگی.
‫من فعلاً فقط قهوه می‌خورم.
‫اوه، یه مون بلان.
‫فقط یکی.
‫چیزی شده؟
‫هیچی.
‫امتحان چطور بود؟
‫اوهوم. خوب بود گمونم.
‫جدی؟ پس خدا رو شکر.
‫اما...
‫زیست رو یکم...
‫آنزیم‌هایی که پپتون و پروتئین رو به پولیپِپتید تبدیل می‌کنند...
‫اول رفتم سراغ پپتیداز... ولی بعدش دیگه مغزم قد نداد.
‫عین چی مطمئن بودم که بلدمشون.
‫اما...
‫اون‌موقع بود که...
‫صدای شکستن شیشه شنیدم.
‫آها.
‫از کمد نظافتی که توی کلاسه.
‫یه گلدون محکم شکست.
‫بعدش... همه‌چیز پاک از یادم رفت.
‫پاک کردن آبی که ریخته بود خیلی عذاب بود.
‫حتماً خیلی... سختت بوده.
‫بعدم یه‌طورایی... دلم گرفت.
‫دلت گرفت؟
‫دنبال تو می‌گشتم.
‫احیاناً... از وقتی امتحانا تموم شدن دنبالم می‌گشتی؟
‫اوهوم
‫خب می‌تونستی بهم پیام بدی.
‫دادم.
‫ولی تو جوابمو ندادی.
‫گوشیم تو مدرسه‌ست.
‫جدی؟
‫اوهوم.
‫قبل امتحان یادم رفت خاموشش کنم و گذاشتمش توی کمدم.
‫بریم بیاریمش؟
‫اوهوم. بنظرم بریم برش داریم.
‫به‌نظرم کار درستیه.
‫ناراحت شدم که پیامشو جواب ندادم.
‫خب حالا... بهتره کاری که باید رو تموم کنم.
‫موقع آزمون... یه گلدون توی کمد تمیزکاری شکست؟
‫حتماً یه نفر از قصد سرهم‌بندیش کرده.
‫با اجازه.
‫ببخشید منتظر موندی.
‫همه‌شو می‌تونی بخوری؟
‫دوست دارم مرزنجوش هم بخورم، ولی فکر نمی‌کنم بتونم.
‫خب؟
‫ببخشید!
‫آره، هرکسی باشه نگاه می‌کنه.
‫هروقت صدای بلندی در بیاد، همه برمی‌گردن تا نگاه کنن.
‫یه غریزه‌ی طبیعی برای موجودای زنده‌ست.
‫حتی اگه موقع آزمون باشه که حق نداری اطرافت رو نگاه کنی.
‫یا... دوستم که اینطور می‌گفت.
‫کدوم میز؟
‫یه مرد نجیب و عادی تحت هر شرایطی یک راز نگهش می‌دارد، بخصوص بعد از کپی گرفتن از نوار.
‫معلومه خیلی حواس‌پرت بوده که یادش رفته مدرکو برداره.
‫چی بگم.
‫تصور اینکه بگی شخصی که انقدر باهوش بوده که گلدون رو جوری چیده تا بشکنه، بتونه انقدر حواس‌پرت باشه، سخته.
‫احتمالاً... شرایط خیلی پیچیده‌تر بوده.
‫می‌خواستن یه‌نفر دیگه گردن بگیره؟
‫منم درست از حقیقت خبر ندارم.
‫ولی در هرصورت دیگه گذشته و رفته.
‫گلدون شکسته دیگه درست‌بشو نیست.
‫یکم قهوه میل دارین؟
‫با یه مرزنجوش و ساوارین.
‫خوب تحمل کردی.
‫تا این حد مشکلی ندارم.
‫یه انسان عادی نباید بابت یکی دو سوال توی امتحان ناراحت بشه.
‫مرور دوباره‌ی سوالا که اصلاً مطرح نیست.
‫اوهوم.
‫امروز روز خوبی بود.
‫امتحانا تموم شد، کیکم خوردم.
‫ساکاگامی!
‫نکن، اوسانای-سان!
‫دیگه بهش نمی‌رسی.
‫بریم... اوسانای-سان.
‫کوباتو-کون.
‫دیدم که داری می‌ری داخل.
‫این دومین باره که احضار می‌شی، نه؟
‫بار اول وقتی بود که دوچرخه‌ت رو توی محل دزدی دیدن، درسته؟
‫اوهوم.
‫یه دانش‌آموز به اسم ایوکیبه توی یه آپارتمان توی هوندو-چو زندگی می‌کنه.
‫ایوکیبه؟
‫به کانجی «پانصد» و «پرچمدار» نوشته می‌شه.
‫مهر و کارت ملی‌ـش وقتی که توی صندوق رأی‌گیری بودن گم شده.
‫تو از کجا اینا رو می‌دونی؟
‫عصبانی شدم و رفت ته‌وتوشو درآوردم.
‫پس... امروز چی؟
‫دوچرخه‌م رو پیدا کردن.
‫یه ماشین دیروز از روش رد شده و اون یارو زنگ زده مدرسه تا شکایت کنه؟
‫چه رویی داره که بعد از اینکه از روی بی‌حواسی خودش از روش رد شده، شکایتم می‌کنه.
‫بیچاره راننده‌هـه.
‫احتمالاً انتظار نداشته اینجا از روی یه دوچرخه رد بشه.
‫ا ـ اوهوم.
‫همه‌ی اینا تقصیر ساکاگامیه.
‫اونم حتماً... کار ساکاگامیه که از روش رد شده.
‫کوباتو-کون.
‫به‌نظرت دیروز چه اتفاقی افتاده؟
‫خب...
‫عه...
‫درسته. به‌نظرم یه همچین اتفاقی افتاده.
‫بعدش هم فرار کرده.
‫کجا؟
‫اینجا توی حومه‌ی شهر... دقیقاً چیکار داشته؟
‫اوسانای-سان، آروم باش.
‫من... آرومم.
‫ساکاگامی یونیفرم مدرسه‌ی میناکامی تنش بود، درسته؟
‫بعضی از آدمای اون گروهی که توی فروشگاه دیدیم هم دوچرخه داشتن.
‫از اونجایی که با دوچرخه می‌رفتن مدرسه... پس حتماً همین اطراف زندگی می‌کنن.
‫گروهشون به نظر یه‌طور سلسله‌مراتب داشت.
‫شاید با عجله داشت می‌رفت خونه‌ی سنپای‌ـش.
‫حتی اگه اینطور باشه، چطور برگشته خونه؟
‫برای رفتن به خونه عجله‌ای نداشته. با اتوبوسم می‌تونسته بره.
‫یا یه نفر ممکنه با دوچرخه‌ش رسونده باشتش.
‫ولی... این اطراف ایستگاه اتوبوسی نیست.
‫اونقدرا هم پولدار به‌نظر نمی‌رسید که بخواد تاکسی بگیره.
‫شاید اینجا مقصدش نبوده.
‫جاده‌ی چپی به شهر برش می‌گردونده.
‫اصلاً دلیلی نداشته که بخواد از تپه بالا بره.
‫پس... باید از جاده‌ی اصلی رفته باشه.
‫... ساکاگامی با اتوبوس رفت‌وآمد می‌کنه.
‫و چون دوچرخه‌ی خودش دزدیده شده بود، دوچرخه‌ی اوسانای-سان رو دزدید.
‫بعضی از بچه‌های گروهش... برای رفت‌وآمد از دوچرخه استفاده می‌کردن.
‫مثل اینکه بالاتر یه آموزشگاه رانندگی هست.
‫احتمالاً ساکاگامی... قصد داشته گواهینامه‌ی موتورسیکلتش رو بگیره.
‫ولی ما تو راه اینجا از کنار یه آموزشگاه رانندگی رد شدیم، نه؟
‫درسته.
‫در هر صورت، با توجه به اطلاعاتی که الان داریم، کار به جایی نمی‌‌بریم.
‫می‌دونم احساس عصبانیت می‌کنی، ولی حداقل دوچرخه‌ت پیدا شده.
‫بیا برگردیم خونه.
‫من عصبانی... نیستم.
‫یکم دیگه اینجا می‌مونم.
‫برای چی؟
‫دیروز همین موقع‌ها بود که ساکاگامی رو دیدیم.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کوباتو-کون، ببین.
‫که اینطور.
‫ساکاگامی حتماً دیروز از اتوبوسی که به آموزشگاه رانندگی می‌رفته، جا مونده.
‫برای همین با دوچرخه سریع‌تر رفته و سعی کرده با بالا رفتن از تپه ازش جلو بزنه.
‫یه اتوبوس رایگان حتی اگه ایستگاهی نباشه هم وایمیسه.
‫و یه‌ برنامه‌ی ثابت داره.
‫مشکلی برای برگشت به خونه هم نداشته.
‫برای همین... دوچرخه‌ای که از من دزدیده رو انداخته دور.
‫حالا که اتوبوس رو هم دیدیم،
‫می‌تونیم با اطمینان بگیم هدف ساکاگامی این بوده که به آموزشگاه رانندگی برسه.
‫چطوره دیگه بی‌خیال بشیم و برگردیم؟
‫بی‌خیال بشیم؟
‫نه. کوباتو-کون، تازه شروعشه.
‫بالأخره می‌تونیم بگیریمش.
‫«بگیریمش»؟
‫اون تارت توت‌فرنگی اختصاصی بهاریمو خراب کرد.
‫دوچرخه‌مو... وقتی دیگه براش استفاده‌ای نداشت انداخت دور.
‫من می‌خواستم زندگی مدرسه‌ای آرومی داشته باشم، ولی همین الانش باهام مثل دزدا رفتار شده.
‫مشاور راهنما تا الان دوبار احضارم کرده.
‫خب، کوباتو-کون؟
‫نظر تو چیه؟
‫اوسانای-سان.
‫باید سرش تلافی کنم.
‫اینو نگو، اوسانای-سان.
‫دوچرخه‌ت پیدا شده.
‫باید راضی باشی.
‫دیگه بیشتر از این درگیرش نشو، ولش کن بره.
‫قول دادیم آدمای عادی باشیم.
‫اگه نذاریم از این اتفاقا بیفته، دیگه آدمای عادی نیستیم.
‫اما من...
‫باید مقاومت کنی.
‫این یه امتحانه.
‫اما... من...
‫کاری نکردم.
‫هیچی.
‫ولی بازم...
‫می‌گم کوباتو-کون، این یکی چطوره؟
‫چی؟
‫به‌نظرت مهم‌ترین چیز برای ما آدم‌های عادی چیه؟
‫به چیزی که داریم قانع باشیم.
‫چرا نمی‌گیم مهم‌ترین چیز برای آدم‌های عادی...
‫اینه که مطمئن بشیم هرچیزی که داریم رو همچنان داشته باشیم؟
‫یالا بگو چی می‌خوای.
‫اگه چیز بی‌ارزشیه برمی‌گردم کلوبم.
‫به‌نظر من که حرف بی‌ارزشی نیست.
‫ولی سریعم نمی‌تونم توضیحش بدم.
‫خب، بشین.
‫ولی خب... خیالم راحت شد.
‫کم پیش میاد دوچرخه‌ای که دزدیده شده، دوباره پیداش بشه.
‫اگه خیالت راحت بود، الان منو صدا نمی‌زدی بیام این‌جا.
‫اوسانای-سان می‌خواد از دزد دوچرخه انتقام بگیره.
‫ایولا.
‫به اون حرومی نشون بدین دزدیدن از بقیه چه عواقبی داره.
‫مطمئنم آدمی مثل تو کنگو... می‌تونه خوب بهش نشون بده.
‫اگه لازم بشه مشت‌هات خوب حرف می‌زنن.
‫ولی الان طرف صحبتمون اوسانای-سانه.
‫الان که... از من نمی‌خوای بادیگاردش باشم؟
‫این که ایده‌ی اولیه‌ست.
‫این درخواست خود اوسانای‌ـه؟
‫نه.
‫پس، دلیلی نداره من دخالت کنم.
‫اما اوسانای-سان توی خطره.
‫چه خطری؟
‫خب...
‫عه خب...
‫چی شده؟
‫نه، هیچی.
‫اگه چیزی برای گفتن داری رک و پوست‌کنده بگو.
‫راستش رو بگم، هنوز کامل ازش سر در نیاوردم.
‫پس اول «درست ازش سر در بیار»
‫نمی‌فهمم.
‫یه فکری توی سرت داری، نه؟
‫و می‌دونی که می‌تونی ازش سر در بیاری، نه؟
‫پس چرا نمی‌کنی؟
‫مگه این از اون موقعیتا نیست که جونت براشون در می‌ره؟
‫قبلاً اینطوری بودم.
‫دیگه خوشم نمیاد... از این چیزا.
‫متوجه شدم... دخالت دادن خودم توی مشکلاتی که آدما سخت براشون تلاش می‌کنن،
‫بعدش هم تلاش برای حل کردنشون، اونقدرا هم مورد استقبال قرار نمی‌گیره.
‫حتی آدمای کمتری ازم تشکر می‌کردن.
‫انگار... بیشتر طرد می‌شدم و از به‌خاطرش بدشون میومد.
‫اینطور نیست.
‫کنگو شاید تو نمی‌فهمی.
‫من از راهنمایی که واقعیت هر موقعیتی رو قبل از همه می‌دیدم.
‫دیگه از اینکه دخالت کنم و ازم بدشون بیاد، خسته شدم.
‫سعی دارم یه آدم فروتن، محترم و عادی باشم که از شرایط فعلی راضیه.
‫این چه ایرادی داره؟
‫خب بگذریم خلاصه‌ش همینه.
‫همین به‌اندازه‌ی کافی خوب نیست؟
‫در اون‌صورت،
‫همه‌ی اینا دلیل بیشتری برای اینه که بهش فکر کنی.
‫این بیشتر بهت میاد.
‫اصلاً گوش دادی چی گفتم؟
‫نمی‌دونم چه اتفاقی واسه‌ت افتاده،
‫اما هیچ علاقه‌ای به اینکه دوستیمو با این ورژن حیله‌گر و بدبختِ فعلیت ادامه بدم، ندارم.
‫قبلاًها یه آدم عوضی بودی.
‫ولی من ازش بدم نمیومد.
‫اگه دوست داری یه آدم «عادی» باشی، بفرما ولی دور منو خط بکش.
‫لعنتی، چقدر نامردی کنگو.
‫شرمنده‌تم جوگورو، صادقانه گفتم.
‫یه شرط می‌بندم.
‫به اوسانای-سان زنگ می‌ زنم.
‫اگه تونستم کاری کنم بی‌خیال بشه که عالی.
‫اگه نتونستم، یکم پند و اندرز بهش می‌دم،
‫و براش توضیح می‌دم که چرا فکر می‌کنم توی خطره.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خب، بیا شروع کنیم.
‫به گمان من... این قضیه رو می‌شه با چندتا استنباط حل کرد.
قسمــــت
3
‫هامـــــــپـــتــی دامـــــپـتــــی
میان‌ترم
زنگ‌اول: زیست‌شناسی
زنگ دوم: ادبیات کلاسیک
قنادی ژاپنی کوباتو
تا می‌تونین کیک بخورین
بزرگسالان
خردسالان
بعدش یکم وقت داری؟
بیا بریم کیک بخوریم
کجایی؟
مثل اینکه تلفنت خاموشه
کوباتو-کون؟
هنوز توی هامپتی دامپتی هستی؟
دارم روی یه پودینگ کدو کار می‌کنم
آمیلاز آمیلوم
--> مالتوسه
مالتیز مالتوز
--> گلوکوز
ساکاراز ساکارز
--> گلوکوز
+ فروکتوز
پروتئین ترپیتین پپتین
-->پلاپِپتدیز
آموزشگاه رانندگی کیرای غرب
درخواست پشتیبانی با توجه به نیاز فرعیمون به دفاع سیار
احمق