‫اوسانای-سان.
‫اوسانای-سان؟
‫کوباتو-کون.
‫من چه اشتباهی کردم؟
‫بازم گفتن بری دفتر مشاوره؟
‫من می‌رم هامپتی دامپتی.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫عه خب...
‫فکر کنم سرت شلوغه.
‫جوگورو تویی؟ چی شده؟
‫پرس‌نامه‌ها رو آوردم.
‫جدی. خوب موقع اومدی.
‫می‌گم، جوگورو...
‫ظاهراً، یه خوراکی به اسم برلینر پفانکوفن هست.
‫بر... چی‌چی؟
‫بریلینر پفانکوفن.
‫یه شیرینی آلمانی. برلین بهش معروفه.
‫توش مرباـه.
‫یه مسابقه هست که یه عالمه ازشون درست می‌کنی،
‫ولی بعضیا با خردل پرش می‌کنن، ‫بعد آخرش می‌بینی که اونا به کی رسیده.
‫اخیراً یه نونوایی آلمانی باز شده.
‫فکر کردیم بد نیست یه‌بارم موضوع از بیرون باشه، واسه همین پرسیدیم می‌شه یه مقاله در موردشون بنویسیم.
‫و به‌خاطرش، تن به بازی کردن اون بازی دادیم.
‫و کسی که نوع خردلیش بهش رسیده باید مقاله رو می‌نوشت.
‫ممنون می‌شم زودتر برید سر اصل مطلب.
‫همه مون ازش خوردیم.
‫اما همه می‌گن مال هیچکدوم خردلی نبوده.
‫می‌دونی این یعنی چی، جوگورو؟
‫عه خب، من کوباتو از کلاس 2 -A هستم، خوشوقتم.
‫پس شیرینی‌ها بین چهار نفر تقسیم شده بودن. و چهارتا توی بشقاب‌ها بوده.
‫و فقط یکشون خردلی بوده، درسته؟
‫درسته.
‫من، مونچی، ماکیشیما، و ایتسوکایچی هرکدوممون یکی خوردیم.
‫و همه‌مون مدعی هستیم اونی که خوردیم خردلی نبوده.
‫از اون‌موقع به بشقاب‌ها دست نزدیم.
‫ممنون.
‫این یخچال چیه؟
‫اوه، عملاً یه کمده.
‫برقش وصل نیست.
‫می‌شه در مورد ظاهر شیرینی بهم بگی؟
‫برای مقاله عکس لازم داشتیم، برای همین اینا رو قبل از خوردنشون گرفتیم.
‫چه کوچیکن.
‫گویا، در حالت بزرگترن.
‫بهمون سایز بچه دادن که داشتن روش تمرین می‌کردن.
‫چیز دیگه‌ای هم بود که نظرتو جلب کرده باشه؟
‫پایین شیرینی‌ها یه سوراخای کوچیک بود.
‫احتمالا جایی که با مربا پرشون کردن.
‫به‌نظر ما خردل هم از همونجا ریختن توش.
‫که اینطور.
‫یکم پیش خوردینشون، درسته؟
‫آره. بعد از چهار و نیم یا این حدود.
‫کس دیگه‌ای هم اون‌موقع اینجا بود/
‫اون‌موقع که می‌خوردیمشون، فقط خودمو چهارنفر بودیم.
‫پس یه زمان دیگه شخص دیگه‌ای هم بوده؟
‫آره، رئیس باشگاه سبا-سان.
‫اون بود که شیرینی‌ها رو آورد.
‫اما قبل اینکه من برسم، رفت.
‫امروز بند سبا-سان کنسرت داره، خواننده‌ی اصلیه.
‫پس کسی جز این دوستمون «سبا-سان» اینجا نبوده؟
‫حداقل من که ندیدم.
‫کنگو، یه لحظه.
‫راستش، به نظرم کسی انگیزه‌ای برای این کار نداره.
‫اگه خردلی رو بخورن، باید مقاله رو بنویسن، درسته؟
‫صرفاً باید مقاله‌ی این یکی رو بنویسن.
‫بقیه‌مون باید مقاله‌های دیگه رو بنویسیم.
‫شاید یه نفر واقعاً دلش نمی‌خواسته در مورد شیرینی مقاله بنویسه.
‫اجباری نیست. یه عضو سال‌اولی دیگه هم داریم که شرکت نمی‌کنه.
‫چرا اون سال‌اولی شرکت نمی‌کنه؟
‫«من دوست ندارم همچین مقاله‌های سطحی‌ای بنویسم.» اینطور گفت.
‫یه بچه‌ی گستاخ به اسم اورینو.
‫بعد اینکه، واقعاً لازمه بدونی کی خردلیه رو خورده؟
‫چرا سنگ‌-کاغد-قیچی نمی‌کنین و مقاله رو بسپرین به یکی.
‫راستش، مونچی و ماکشیمیا با هم کنار نمیان.
‫باید از حقیقت سر در بیاریم، وگرنه تهش به هم می‌گن دروغگو،
‫و کل باشگاه روزنامه به فنا می‌ره.
‫محض شفاف‌سازی، کنگو خودت که برش نداشتی، نه؟
‫نه.
‫خب؟ کار کیه؟
‫هنوز نمی‌دونم.
‫اما چهار دلیل هست که کسی حرف نمی‌زنه.
‫اول: از اولش هیچ کدوم خردلی نبودن.
‫دوم: یکیشون خردلی بوده، اما کسی متوجه نشده.
‫سوم: یه نفر خردلی رو برداشته...
‫ولی یه دلیلی داره که نمی‌خواد اعتراف کنه.
‫چهار: دست یه نفر دیگه توی کاره.
‫اونو شک دارم. فقط خودمون چهارتا بودیم.
‫و چهارتا شیرینی هم داشتیم.
‫من کل مدت اینجا داشتم مقاله می‌نوشتم.
‫اگه کسی میومد داخل متوجه می‌شدم.
‫منظورت از «اینجا» منظورت این صندلیه؟
‫اون صندلی.
‫غیرممکن بود متوجه نشم.
‫صندلی‌ای نمی‌بینم.
‫الان من و ماکشیما-سان روشون نشستیم.
‫مونچی وقتی من رسیدم داشت مقاله می‌نوشت.
‫مونچی-کون روش سمت مرکز اتاق بود؟
‫یا سمت پنجره؟
‫روش سمت پنجره بود.
‫پس بگو...
‫حتماً یه نفر از این گروه خردلیه رو برداشته.
‫پر کردنش با خردلو توی مغازه انجام دادین؟
‫سبا-سان اون بخشو به باشگاه اقتصاد خانواده سپرده بود.
‫و اینکه، این بشقاب‌ها مال باشگاه روزنامه‌ست؟
‫نه. فکر کنم از باشگاه اقتصاد خانواده قرض گرفته شده.
‫به‌نظرم باید سر در بیاریم.
‫در همین حین، می‌شه هر کدومتون نظرتونو در مورد مزه‌ی شیرینی بنویسین؟
‫و حواستون باشه کسی نمی‌بینه؟
‫ببخشید.
‫می‌شه یه سوال بپرسم؟
‫چیه؟
‫من از باشگاه روزنامه اومدم.
‫اه. چطور بود؟
‫چی چطور بود؟
‫به‌خاطر شیرینی نیومدی مگه؟
‫درسته... سبا-سان رفته باشگاه اقتصاد خانواده.
‫قبل از اینکه ادامه بدم، ببینیم در مورد شیرینی چی نوشتین.
‫کسی بدون اینکه بفهمه خردلیه رو خورده؟
‫نه.
‫به عبارتی...
‫یه نفر داره دروغ می‌گه.
‫ما همه‌مون می‌دونیم برلینر شیرینه.
‫مـ ـ من به‌خاطر به‌نظرم خیلی خوشمزه بود، نوشتم.
‫ایتسوکایئیچی منظورم مشخصاً تو نبودی.
‫پس منظورت کی بود؟
‫به‌نظر من عجیب‌تر اینه که تو با اون دونات کوچولو...
‫تشخیص دادی که مرباش توت بوده.
‫مربای توت بود.
‫منم همینطور فکر می‌کنم.
‫خب راستش...
‫هیچکدومشون با خردل نبوده.
‫آها نه.
‫بهم گفتن توش خردل ریختین.
‫آه باید از اولش برات تعریف کنم.
‫از سبا پرسیدم چطور خردلی باید توش بریزم.
‫اونک گفت «هر خردلی اوکیه، فقط داغ باشه.»
‫خردل اونقدرا داغ نیست.
‫آها.
‫برای همین از سبا خواستم بین خردل و یه چیز تند انتخاب کنه.
‫اونم گفت تندش کن.
‫منم تندش کردم.
‫سس هابانرو.
‫خیلی تنده.
‫خب، چه عجیب، ولی چیزی عوض می‌شه؟
‫به نظر من هنوز غیرممکنه کسی که سس رو خورده، متوجه نشده باشه.
‫منظورت چیه؟
‫اختلالات چشایی.
‫چطوره یه آزمایش کنیم؟
‫بیاید تست لیسیدن بذاریم.
‫گمونم اینجاها بشقاب کاغذی داریم.
‫داریم. کجا گذاشتیمشون؟
‫آها بالای یخچال.
‫این؟
‫اوه، یه هدیه‌ی ناقابل برای کساییه که پرس‌نامه رو آوردن.
‫چه انتخاب با کلاسی.
‫حواستون باشه توی چشمتون نره.
‫شنیدم حتی بعد از اینکه از روی دستتون لیسش زدین هم نباید چشماتونو بمالید.
‫خب. شروع کنیم.
‫جوگورو، علامت بده.
‫عه خب. آماده...
‫بفرمایید.
‫پسر خیلی تنده.
‫اصلاً قابل تحمل نیست، نه؟
‫جوگورو، غیرممکنه.
‫کی همچین چیزی رو می‌ذاره توی شیرینی؟
‫من.
‫وقتی داشتی سس هابانرو رو می‌ریختی داخلش، سبا-سان می‌دید؟
‫نمی‌دید. خودشم گفت نمی‌دونه کدومشون سسیه.
‫ایده‌ای داری که که چرا انگار هیچکسی ازش نخورده؟
‫من قطعاً سس هابانرو رو ریختم داخلش.
‫غیرممکنه کسی بخورتش و واکنشی نشون نده.
‫از این آزمایش سه چیز رو فهمیدم.
‫اول، این سس هابانرو خیلی تنده.
‫بعدی اینکه، هیچکسی از شما چهار نفر نبود که متوجه تندیش نشه.
‫و آخری...
‫آه بسه دیگه! یه شیرینی لعنتیه دیگه.
‫واقعاً می‌خوای همه‌چیز بی‌فایده بشه؟
‫کی بود که تصمیم گرفت در مورد این شیرینی مقاله بنویسید؟
‫من توی جلسه‌ی تحریریه پیشنهاد دادم.
‫سبا-سان از این ایده خوشش اومد و ما هم رفتیم تو کارش.
‫و به‌نظرت چرا سبا-سان رفت شیرینی‌ها رو آورد؟
‫اون نمی‌تونه غذای تند بخوره، برای همین توی بازی شرکت نکرد.
‫بعدم، به‌خاطر اینکه بابت اجراش توی کلوب نبود عذاب وجدان داشت.
‫پیشنهاد داد محض جبران شیرینی‌ها رو بگیره.
‫با اینکه آدم سربه‌هوایی به‌نظر میاد ولی خیلی هوامون رو داره.
‫همیشه وقتی موقع نوشتن گیر می‌کنیم بهمون راهکار می‌ده.
‫سبا-سان بعد از مدرسه رفت تا شیرینی‌ها رو بگیره،
‫بعدش قبل از اینکه بذارشون توی بشقاب، ‫سپرد تا توی یکیش سس هابانرو بریزن.
‫و موقع خوردنتون هم دیگه اینجا نبود.
‫اولین کسی که اومد توی اتاق باشگاه کی بود؟
‫من.
‫چه ساعتی اومدی؟
‫فکر کنم یکم بعد از سه‌نیم بود.
‫پس سبا-سان رو دیدی؟
‫آره.
‫یهویی زد روی شونه‌م و ترسوندم.
‫ساعت چند بود؟
‫یادم نیست. موقع نوشتن حواسم به ساعت نبود.
‫همون مقاله‌س یه‌بخشی که از هفته‌ی پیش داریم روش کار می‌کنیم؟ توش گیر کردی؟
‫آره. یه‌طورایی نمی‌دونستم چطوری باید بنویسمش.
‫اما الان دیگه تمومش کردم.
‫دست سبا-سان بشقاب شیرینی‌ها بود؟
‫نه، شیرینی‌ها رو گذاشته بود روی اون میز.
‫بعدش کی اومد توی اتاق؟
‫من.
‫من سبا-سان رو هم دیدم.
‫ازش پرسیدم خیلی وقته اومده، اونم گفت تازه رسیده.
‫گفت معذرت می‌خواد که بابت اجراش نیست.
‫یه ربع از چهار گذشته بود.
‫پس زمانش دقیقاً بعد از وقتیه که مونچی گفت.
‫و جعبه‌ی ارسال پرس‌نامه روی میز بود.
‫منم چندتاشونو برداشتم و خوندمشون.
‫کجا نشستی؟
‫اون یکی.
‫بعدش؟
‫میزو تمیز کردم تا بتونیم از شیرینی‌ها عکسای خوبی بگیریم.
‫بعدش کی اومد توی اتاق؟
‫من.
‫نمی‌دونم چه ساعتی بود.
‫مونچی و ایتسوکایچی اینجا بودن، ولی سبا-سان رو ندیدم.
‫چیز دیگه‌ای هم بود؟
‫اوه، یه پسر سال‌اولی اومد تا پرس‌نامه‌ها رو بده و منم ازش گرفتم.
‫ازش تشکر کردم و بهش خوراکی تعارف کردم و اونم رد کرد.
‫فرمای پرس‌نامه چی؟
‫دادمشون به ایتسوکایچی.
‫و اون جعبه کو؟
‫پشت دوجیما-سان.
‫گذاشتیش اونجا؟
‫چیز دیگه‌ای هم بود؟
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تو آخرین نفری هستی که رسیدی، کنگو؟ ساعت چند بود؟
‫یادمه که یکم به چهار و نیم مونده بود.
‫سه‌نفر دیگه وقتی من رسیدم اینجا بودن.
‫و شیرینی‌ها رو هم روی میز دیدم.
‫دیدی؟ هیچیش عجیب نیست.
‫کسی هست که واقعاً با نیت بد وانمود کنه شیرینی تند رو نخورده؟
‫چی گفتی؟
‫به‌نظر کسی نخوردتش.
‫با عقل جور در نمیاد.
‫خودت بودی که تأیید کردی یکیشون سس هابانرو ریخته توش.
‫آره.
‫ولی بازم می‌گی کسی نخوردتش؟
‫درسته. عجیبه.
‫ولی اینکه یه نفر بتونه در حضور بقیه بخورتش عجیب‌تره.
‫چطور؟
‫غیرممکنه کسی بتونه وانمود کنه همچین سس تندی رو نخوره.
‫ولی شاید یه‌طوری قورتش داده اگه قصدش این بوده که در برابرش مقاومت کنه.
‫نه، اونم غیرممکنه.
‫همه‌ی شما چهار نفر فکر می‌کردین داخلش خردله.
‫پس اگه یکیتون به‌جاش سس هابانرو رو خورده بود...
‫تحمل غیرممکن می‌شد.
‫خب... اون تنده کجا رفت؟
‫کی خوردش؟
‫از اولش هم چهارتا شیرینی داشتیم.
‫در اون مورد...
‫سبا-سان می‌دونست اورینو شرکت نمی‌کنه؟
‫کسی بش خبر داد؟
‫من که ندادم.
‫واقعاً کسی بهش نگفت؟
‫تو هم نگفتی مونچی.
‫تویی که همیشه در مورد هر چیز چرت و پرتی با سبا-سان حرف می‌زنی.
‫ها؟ تو هم همیشه برای سبا-سان دردسر درست می‌کنی.
‫اون که کارت توـه.
‫بسه دیگه.
‫نخیر کار توـه.
‫راستی، یادتونه یکم پیش مونچی-کون در مورد اومدن سبا-سان به اینجا گفت؟
‫که وقتی زده روی شونه‌ش ترسیده.
‫به عبارتی...
‫ادعاش در مورد اینکه اگه کسی میومد غیرممکن بود که متوجه نشه، اشتباهه.
‫اگه مونچی-کون متوجه حضور یه‌نفر می‌شد،
‫پس ممکنه که سبا-سان هم متوجه نشه.
‫این بسط دادنه.
‫وقتی دو نفر باشن احتمال اینکه متوجه حضور کسی بشن، بیشتره.
‫مونچی-کون از ساعت سه‌نیم داشته می‌نوشته.
‫کنگو گفت یه مقاله‌ی سه بخشی بوده که از هفته‌ی پیش پیش نمی‌رفته.
‫مونچی-کون گفت «آره، توی نوشتنش یکم گیر داشتم.»
‫اما گفته الان دیگه تمومش کرده.
‫به عبارتی، مونچی-کون نمی‌تونسته مقاله رو بنویسه، اما یکم پیش تمومش کرده.
‫خب... گفتین سبا-سان چطور آدمی بود؟
‫همیشه وقتی توی نوشتن گیر می‌کنیم بهمون راهکار می‌ده.
‫مونچی-کون برای نوشتن مقاله از سبا-سان توصیه گرفته.
‫این فقط یه حدسه، ولی سبا-سان نشسته بود؟
‫نگفتم چون فکر نمی‌کردم چیز مهمی باشه
‫به عبارتی، وقتی ایستوکایچی-کون گفته تازه رسیدم،
‫منظورش در اصل چند دقیقه‌ای بوده.
‫خب... دقیقاً چقدر بود؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید پنج دقیقه؟
‫امکانش هست که هم مونچی-کون و هم سبا-سان...
‫در این حین متوجه ورود کسی به اتاق نشدن.
‫اینطوری می‌شه گفت؟
‫راحت باش.
‫به هر حال، با توجه به همه‌ی اطلاعاتی که تا الان داریم...
‫می‌تونیم برداشت که پنج‌تا شیرینی بوده.
‫پنج‌تا؟
‫یکی هم برای اورینو-کون.
‫اگه کسی بهش خبر نداده.
‫سبا-سان فکر می‌کرده اورینو-کون هم توی بازی شرکت می‌کنه.
‫این با عقل جور در میاد.
‫و یه پنج دقیقه‌‌ای هست که نمی‌دونیم چه اتفاقی افتاده؟
‫خب... کسی که شیرینی با هابانرو رو خورده، کیه؟
‫می‌تونیم اینطور برداشت کنیم که مجرم بدون اینکه با مونچی-کون و سبا-سان حرف بزنه کارشو کرده.
‫شیرینی‌ها برای مقاله آماده شده بودن.
‫با عقل جور در نمیاد که یه نفر اون یه‌دونه اضافه رو صرفاً به‌خاطر اینکه صاحبی نداشته بخوره.
‫درسته.
‫ولی متوجه شدی، جوگورو؟
‫ما الان هیچ مظنونی نداریم.
‫شاید اورینو بوده.
‫قبل از اینکه بره خونه با من حرف زد.
‫کنگو، می‌تونی توصیف کنی توی اون پنج دقیقه‌ی قبل از رفتن...
‫سبا-سان، اون ظرف شیرینی چطوری بوده؟
‫مثل همین، البته... اونموقع شیرینی‌ها توش بودن.
‫اما اینطوری نبوده.
‫شیرینی‌ها و بشقاب فقط بعد از اون پنج‌دقیقه‌ی خالی اونجا بودن.
‫اینو می‌دونیم، چون ایتسوکایچی که بعد از رفتن سبا-سان وارد اتاق شده،
‫میزو تمیز کرده و برای عکس آماده‌ش کرده.
‫ظرف شیرینی توی اون پنج دقیقه‌ی خالی...
‫اینجا بوده.
‫درسته!
‫این ظرف کنار ظرف شیرینی‌ها بوده.
‫کنگو، جعبه‌ی پرس‌نامه‌ها.
‫آه.
‫فقط اعضای باشگاه روزنامه نبودن که وارد اتاق شدن.
‫مثلاً ، منم اینجام، و ماکیشیما-سان اون پسر سال‌اولی رو دیده.
‫ما اومدیم تا پرس‌نامه‌ها رو بدیم.
‫و نمی‌شه برداشت کرد که فقط ماها بودیم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چی شده؟
‫آها.
‫پس اینطوری بوده.