..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خیلی وقته ندیدمتون.
‫ما رو یادتونه؟
‫،حول و حوش نیمهٔ قرن بیست و یکم
‫.جنگ از این کرهٔ کوچیک که در تاریکی شناوره، ناپدید شده
‫،آدم‌هایی با قدرت‌های ابر انسانی ‫،ناگهانی در سرتاسر جهان پیدا شدن
‫!که آرزوی صلح رو داشتن، و خیلی سخت تلاش کردن
‫اما، حوادث هر روز در حال رخ دادن هستن،
‫پس هنوزم مردم اسم اونا رو فریاد می‌زنن.
‫برای همینه که بهشون این لقب رو دادن...
‫«قهرمانان.»
‫من رفتم!
‫ترو.
‫می‌شه وقتی داری از ورزش ‫دویدنت برمی‌گردی، توفو بخری؟
‫بـ-باشه...
‫خب!
‫اوه، صبح بخیر.
‫صـ-صبح بخیر!
‫قسمت ۱۳ ‫ارتفاع قهرمان
‫پیلتس دونانت از صلیب سیاه صحبت می‌کنه.
‫بله. دیروز رسیدم به منطقه حادثه.
‫خسارات بیشتر از اونی‌ان که فکرشو می‌کردیم.
‫بازم پول‌ بیشتری برای لوازم امدادی نیاز داریم.
‫نمی‌تونی یکم از دوستات جمع کنی؟ ‫فقط یه بیلیون یا همین‌قدرا.
‫شوخی کردم.
‫بله. این کشور هنوز قهرمانی نداره،
‫پس باید همکاری کنیم.
‫می‌شه سعی کنی یکم کمک‌هزینه ‫از کشورت جمع کنی؟
‫این جور موقع‌ها، یادم می‌ندازن که ‫گاهی قهرمانا چقدر بی‌قدرتن.
‫تونی.
‫چی شده، دیوی؟
‫می‌تونی پنجاه میلیون از حسابم ‫به مال صلیب سیاه منتقل کنی؟
‫و، می‌شه از دوستام بخوای ‫یکم خیرات جمع آوری کنن؟
‫دوستات؟ البته!
‫مطمئنم حتی ده بیلیون هم می‌تونیم برات جمع کنیم!
‫واسه خودم نیست.
‫همه می‌خوان یه قهرمان باشن.
‫این براشون یه فرصته.
‫در ضمن...
‫می‌شه یکم برنامه کاریم رو خالی کنی؟
‫ممنون که همیشه میایید!
‫یکم اضافه هم بهت دادم.
‫جدی؟ اوه، مادربزرگ، دوست دارم!
‫دوست دارم! تو در دنیا بهترینی!
‫ای بابا. بوی بد الکل می‌دی.
‫اوه، په‌په‌شا-سان. سلام.
‫سلام! روز دوست‌داشتنی‌ایه، نه؟
‫بعضی از درختای توی پارک شکوفه داده بودن.
‫معرکه‌ست! می‌رم یه نگاهی بندازم.
‫په‌په‌شا!
‫بعدا بیا اون بار همیشگی.
‫همه منتظرت می‌مونن.
‫میام، میام! یکم ساکه خوب برام نگه دارین!
‫واقعا عاشق این شهرم.
‫آخه، ببین چقدر گرمه!
‫آهای، مینگ‌مینگ! کم کم داریم برمی‌گردیم.
‫من یکم بیشتر می‌خوام این کارو بکنم.
‫لطفا شما اول برید.
‫تازگیا خیلی پر انگیزه به‌نظر میاد.
‫معمولا این موقع‌ها خوابش برده بود.
‫هنوز کمبود تجربه دارم.
‫یه بار دیگه.
‫قربان! ببخشید که در حین تمرین، مزاحمتون می‌شم.
‫چیه؟
‫بچه‌ها برای تور گردشی‌شون رسیدن.
‫یو! به پایگاه ما خوش اومدید!
‫امروز به شما کاری می‌کنیم شما ‫تمرینات نجات در حوادث رو تجربه کنید!
‫یس، سر!
‫گود! جواب خوبی بود!
‫جـ-جدی هیچ نیروی حیاتی‌ای ندارم...
‫دارم می‌میرم...
‫جدی... من برای قهرمان بودن به دنیا نیومدم...
‫خب...
‫نمی‌تونم! عمرا بتونم بایستم!
‫یه میلی‌متر دیگه هم نمی‌تونم حرکت کنم.
‫کوایشیکاوا ایکو یک تصویر فرستاد
‫ایکو-سان؟
‫اینو دایگو خریده. خوشگل نیست؟!
‫تی... تی-شرت شای؟!
‫خون‌ریزی رو بند آوردیم و ضد عفونیش کردیم. ‫دیگه مشکلی براتون پیش نمیاد.
‫مـ-ممنون.
‫ولی... شهرمونو ببین.
‫حالا باید چیکار کنیم؟
‫درست می‌شه،
‫تا وقتی که تسلیم نشید.
‫تا وقتی که زنده هستین،
‫ما در صلیب سیاه هر کاری بتونیم می‌کنیم.
‫آهای!
‫الان میام!
‫آیااااه!
‫هنوز بیشتر باید تمرین کنم...
‫میمون-سان! اون ظرف ناهار منه!
‫خیلی خب. باهات می‌جنگم.
‫از اینکه ناهارمو برداشتی پشیمونت می کنم...
‫میمون-سان!
‫چیه؟
‫جون من؟ ظاهرا یه سرقت در همین حوالی بوده.
‫قربان!
‫همین الان...
‫اتوبوس‌ربایی؟
‫ببخشید.
‫یه کاری پیش اومد. فعلا.
‫عه...
‫گروهبان، بقیه‌شو می‌سپرم به تو.
‫بله، قربان!
‫عجبا...
‫توی این دوره زمونه مرتکب جرم می‌شن؟
‫واقعا باید آدمای احمقی باشن.
‫وایسا! وایسا!
‫من نمی‌ذارم زندگی کسی...
‫تلف بشه!
‫تغییر...
‫...قلب!
‫چی شد؟!
‫سـ-سـ-سـ...
‫سنتری‌ـه!
‫داری بچه‌ها رو می‌ترسونی.
‫می‌شه آروم همکاری کنی؟
‫بله، قربان!
‫اون یه قهرمانه!
‫استارداست؟!
‫ممنون!
‫ای بابا، می‌تونستی بهم بگی که داری میای.
‫برنامه‌ام تازه آزاد شده.
‫اگه درس عبرت گرفتی، توی زندگیت...
‫بیشتر خوش بگذرون...
‫...و درستکارتر باش!
‫آره!
‫صدمه ندیدی؟
‫وقتی بازی می‌کنی بیشتر مواظب باش، باشه؟
‫خـ-خوبین؟!
‫به‌نظر نمیاد صدمه دیده باشه.
‫مرسی... ام...
‫اونه-چان، تو کی بودی؟
‫عه؟ مـ-من؟
‫ا-ام...
‫شای. یه قهرمان در ژاپنم...
‫شای هستم!
‫یه قهرمان...
‫پس هنوزم می تونی بدویی!
‫هوف...
‫خوش برگشتی، ترو.
‫مرسی، ابیو-سان.
‫توفوی که ازت خواستم رو گرفتی؟
‫اوه...
‫عه؟
‫عه...
‫شای!
‫خب پس... شای-سان! ‫غذایی هست که موردعلاقت باشه؟
‫عه، نـ-ناتو...
‫عه، غافلگیرکننده‌ست.
‫اینطوره؟
‫همینطوره.
‫که... اینطور...
‫همینطوره.
‫آها...
‫چرا دوباره داره باهام مصاحبه می‌شه؟
‫یکم قبل
‫آسوکا توجیکو ‫ خبرنگار مطبوعاتی آکیتا
‫ناتسوکاوا-سان، کارم تمومه.
‫نخیر، خوب نیست! از اول شروع کن!
‫مـ-مشکلی داشت؟
‫پر از مشکله!
‫اینجا و اینجا!
‫و اینجا هم یه غلط دیگه هست!
‫آها... راست می‌گید.
‫مگه همین الان بهت نگفتم بیشتر دقت کن؟
‫اخیرا برای انجام کار زیاد باانگیزه به‌نظر نمیای.
‫خیلی خب.
‫این دفعه می‌خوام که از صفرِ صفر به یه مقاله فکر کنی.
‫عه؟!
‫یه‌چیزی... یه‌چیزی که مقاله‌مو درباره‌اش بنویسم...
‫هیچی به ذهنم نمی‌رسه.
‫خوب نیست. اگه همینطور پیش بره ‫در دردسر بزرگی می‌افتم.
‫دلم می خواد برم خونه پیش مامان‌بزرگ...
‫خوب نیست، خوب نیست! دارم منفی فکر می‌کنم!
‫اگه اشتیاق نداشته باشم، چیزی یپدا نمی‌کنم!
‫حدس می‌زنم سنپای‌هام هم شخصا ‫خودشون رفتن تا دنبال چیزی بگردن.
‫پس راه برو، راه برو، راه برو.
‫هیچی نیست.
‫حالا که فکرشو می‌کنم، آخرین باری که ‫بهشون گفتم می‌خوام درباره چیزی بنویسم،
‫خوب یادمه که سرزنش شدم...
‫تعجبی نداره که اصلا انگیزه ندارم.
‫شاید باید این شغلو ول کنم...
‫به‌دردش نمی‌خورم.
‫وایسا! وایسا!
‫وقتی بازی می‌کنی بیشتر مواظب باش، باشه؟
‫خـ-خوبین؟!
‫به‌نظر نمیاد صدمه دیده‌ باشه.
‫مرسی... ام...
‫اونه-چان، تو کی بودی؟
‫عه؟ مـ-من؟
‫ا-ام...
‫شای.
‫یه قهرمان در ژاپنم...
‫شای هستم!
‫قهرمان...
‫اوه! هی، ببخشید!
‫یه چیز هیجان‌انگیز افتاد توی تورم!
‫پس...
‫یه درخواست برای مصاحبه با تو فرستادم!
‫اسم من آسوکا توجیکوـه!
‫ممنون که لطف کردید پیشنهادمو پذیرفتید!
‫بـ-بله...
‫ولی ابیو-سان بود که پذیرفتش...
‫هرچی که بخوای می‌تونی سفارش بدی! ‫مهمون منی!
‫هـ-هرچی؟
‫این یه فرصت در یه قرنه!
‫هرچند یه ذره هم قهرمانا رو درک نمی‌کنم.
‫اگه با این دختر عجیب مصاحبه کنم،
‫می‌تونم یه مقاله بنویسم!
‫خب پس...
‫شای-سان، شما قهرمان ژاپن هستید، درسته؟
‫بله...
‫شنیدم شما روزانه افراد بی‌شماری رو نجات می دید!
‫ام... خب، یه قهرمانم دیگه...
‫ولی...
‫من خیلی خجالتیم، پس همیشه خراب می‌کنم...
‫پس اینطور نیست که می‌تونم همه رو نجات بدم.
‫برعکس، فکر می‌کنم بیشتر مواقعی هست ‫که این خودمم که نجات داده می‌شم...
‫برای قهرمان بودن راه درازی در پیش دارم.
‫که اینطور.
‫اما این اواخر، یه بچه رو در یه چشم ‫بهم زدن نجات دادید، درسته؟
‫خب، راستش اون... بخاطر خوش‌شانسیم بود...
‫اتفاقی اونجا بودم...
‫ببخشید. آماده سفارش دادن هستید؟
‫اوه. من چای یخ می‌خوام.
‫تو چی، شای-سان؟
‫عه؟ چـ-چیزه...
‫یه سودای خامه‌ای، لطفا...
‫همین الان حاضر می‌شه.
‫سرسخته...
‫باید یکم سخت‌تر سعی کنم.
‫هویت واقعی‌تون چیه؟
‫بعضی‌ها می‌گن از مریخ اومدید!
‫مـ-مریخ؟!
‫من یه زمینی هستم. یه آدم عادی...
‫فکر نکنم بتونم بیشتر از این بگم...
‫شنیدم هر روز دو تخته‌سنگ دو تُنی ‫برای تمرین کردن، بلند می‌کنید!
‫کی اینو گفته؟!
‫عجب...
‫فقط چیزایی که مردم عادی می‌گن رو می‌گه...
‫اگه می‌خوام درموردش بنویسم، ‫یه چیز تاثیرگذارتر لازم دارم.
‫ممنون که منتظر موندید.
‫اینم چای یخ و سودای خامه‌ایتون.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چیکار کنم؟
‫پس از شیرینی‌جات خوشت میاد.
‫عا، بله. چون مزه‌شون خوبه...
‫منم.
‫گمونم زیاد فرقی باهام نداری.
‫هوم؟ زیاد فرقی باهام نداری...
‫با اینکه یه قهرمانی؟
‫عا، آسوکا-سان... چرا شما یه خبرنگار شدید؟
‫من؟!
‫بله...
‫چیزه... فکر کردم اگه همه‌اش ‫من حرف بزنم، کسل‌کننده می‌شه.
‫خب، یه مصاحبه‌ست دیگه، پس...
‫هوممم... من؟
‫اصلا یادم نمیاد.
‫من فقط اینطور دلم خواست.
‫واقعا؟
‫انگار از کاور اون دفترچه برنامه‌ریزی ‫خیلی خوب مراقبت شده.
‫توجیکو، نویسندگیت خیلی خوبه.
‫شرط بستم که در آینده ماینده‌ها ‫یه خبرنگار عالی می‌شی!
‫آها. فکر کنم حالا یادم اومد.
‫وقتی بچه بودم، یه روزنامه کودکان نوشتم.
‫فکر کنم مامان‌بزرگم خوشش اومد ‫و بخاطرش تحسینم کرد.
‫و چون اون گفت یه خبرنگار می‌شم،
‫فکر کنم منو سخت درس خوندم تا بشم...
‫و تا بیام بفهمم، داشتم در ‫شرکت فعلیم کار می‌کردم.
‫وقتی به شرکت پیوستم، این مامان‌بزرگ ‫بود که این دفتر برنامه‌ریزی رو داد بهم.
‫حالا یادم اومد.
‫هرچند که الان، فقط یه بی‌عرضه‌ام ‫که همیشه خدا سرش داد می‌زنن.
‫اینطور نیست!
‫شما اینجایین و دارین مصاحبه می‌کنید
‫و چیزای باحالی که مردم هر روز ‫می‌خوان بدونن رو به گوششون می‌رسونین.
‫مفید بودن یرای کسی ‫و دیدن خوشحالیشون...
‫از اون لحاظ، آسوکا-سان،
‫به‌نظرم شما هم برای یه نفر قهرمانید.
‫برای یه نفر قهرمانم...
‫می‌دونی...
‫می‌دونی تو، زیاد عین قهرمانی نیستی، درسته؟
‫عه؟!
‫می‌گی خجالتی هستی، ولی انگار ‫خوب می‌تونی باهام حرف بزنی.
‫عه؟! چـ-چیزه... کـ-کسل کننده بودم؟
‫باید یکم بیشتر تلاش کنم؟
‫نه، تو کاملا فوق‌العاده‌ای شای-سان.
‫می‌شه چندتا سوال دیگه بپرسم؟
‫عه... آره.
‫تو چرا یه قهرمان شدی؟
‫می‌شه معنی پشت پرده لباست رو بگی؟
‫ناتسوکاوا-سان!
‫ناتسوکاوا-سان! می‌گم!
‫چیه؟ بگو.
‫یه مقاله هست که خیلی دلم می‌خواد بنویسمش!
‫بـ-باشه... بفرما.
‫خیلی متشکرم!
‫یهو چقدر عوض شد.
‫تا وقتی که باانگیزه‌ست، خوبه.
‫یادم رفته بود که برای دیگران کاری می‌کنم...
‫ولی اینکه بهم گفته شد که شاید ‫برای یه نفر یه قهرمان هستم...
‫از گفتنش خجالت می‌کشم، ‫ولی این بهم یکم انگیزه داد!
‫خیلی خب! این برای اون دختر و مامان‌بزرگه!
‫سنگ تموم می‌ذارم!
‫چند روز بعد
‫اه، این همون مجله‌ایه که ‫مصاحبه شای داخلشه؟
‫عه؟ آ-آسوکا-سان...
‫گمونم دیگه منتشر شد.
‫ناراحت نمی‌شی بخونمش؟
‫ا-اینجا؟! الان؟!
‫کنجکاوم چی توش نوشته شده.
‫بذار ببینم... اوه، ایناهاش.
‫اوه. خیلی اینجا نوشته شده.
‫بذار ببینم...
‫او-هو... عه...
‫ا-ا-ایکو! نخونش لطفا!
‫من همه کپی‌هاشو می‌خرم!
‫تک به تکشونو! حتی توی فروشگاه‌های دیگه!
‫جدی هستی، ترو-چان؟
‫می‌خوام همه‌شونو بخرم! بـ-بـ-بـ-ببخشید!
‫استیگما...
‫پسر مرموزی که آماراریروکو رو هدایت می‌کنه.
‫از بعد اون اتفاق در روسیه دیگه ندیدیمش.
‫یعنی اونا دنبال چی‌ان؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«و مردم به آنها می‌گویند... قهرمانان،»
‫اینو نوشته.
‫اونا فقط مزاحمایین که بی‌اجازه وارد قلب مردم می‌شن
‫و عدالتشون رو به اکثر مردم تحمیل می‌کنن.
‫عجیب نیست؟
‫تسوتا-چان ناپدید شد...
‫و همه‌اش تقصیر اوناست.
‫من واقعا نمی‌تونم اجازه بدم...
‫قهرمانا وجود داشته باشن.
‫که اینطور. پس داریم نزدیک‌تر می‌شیم.
‫برای ملاقاتش صبر ندارم...
‫قهرمان ژاپن.