..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫اتفاقات زیادی افتاد،‌ ولی عملیات قاچاق طلای ما موفقیت‌آمیز بود.
‫تونستیم آینده من رو به‌عنوان یک تاجر تضمین کنیم،
‫و همینطور مسیر خیاطی رو برای خانم نورا باز کنیم.
‫بیاید امروز تا می‌تونیم بخوریم و بنوشیم.
‫پس، به‌سلامتی آینده روشنی که پیش‌ رو‌ـه!
ادویه و گرگ
قسمت سیزدهم شام سه‌نفره و بعدازظهر دونفره
‫چی؟ اینجوری شد؟
‫بله!
‫واقعاً شگفت‌انگیز بود.
‫نفرمایید!
‫همون‌طور که ازت انتظار می‌رفت، خانم نورا.
‫فقط به‌خاطر این بود که گوسفندها خیلی سر به راه بودن.
‫تواضع به خرج نده. به‌خاطر اینه که تو یه چوپان خیلی ماهری.
‫اینطور نیست...
‫عه، رسید.
‫خوشمزه به‌نظر میاد. ‫بیاید ببُریمش.
‫بفرما. ‫خیلی ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫تو هم می‌خوای؟
‫اگه خواستی بهم بگو.
‫ولی بازم، نمی‌دونستم گوسفند می‌تونه سنگ نمک پیدا کنه.
‫به‌دلیلی، اونا عاشق چیزهای نمکی هستن.
‫مثلاً، اگه یه مقدار نمک روی یه سنگ بمالید، اونا تا ابد اونجا ‫می‌مونن و لیسش می‌زنن.
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، یه‌بار شنیدم که تو یه شهر دوردست ‫از گوسفند به‌عنوان روش شکنجه استفاده می‌کنن.
‫فکر می‌کردم همچین چیزی غیرممکن باشه.
‫از گوسفند استفاده می‌کردن؟
‫بله، اسم شهر رو فراموش کردم،
‫ولی می‌گفتن گوسفندها رو وادار می‌کنن پای زندانی رو بلیسن.
‫ها؟ ‫گوسفندها؟
‫بله. با مالیدن نمک روی پاهای آدم گوسفندها رو وادار می‌کردن ‫اونا رو لیس بزنن.
‫اولش، فقط حس قلقلک می‌ده، ولی گوسفند بس نمی‌کنه،
‫و درنهایت انقدر می‌خندن که دردناک می‌شه.
‫وای!
‫گوسفندهات قبلاً دست‌ها یا انگشت‌هاتو لیس زدن؟
،‫درسته، پیش اومده که گوسفندهام بعد از خوردن مقداری گوشت خشک‌شده
‫دورم جمع بشن و سعی کنن دست‌هام رو لیس بزنن.
‫درعوض، به‌نظر میاد که شوالیه کنارت خیلی مطیع‌ـه.
‫همم، خب یه وقت‌هایی هست که اِنک یکم زیادی تلاش می‌کنه ‫یا یه‌ کوچولو لجباز می‌شه.
‫در این صورت، واقعاً باید چوپان ماهری باشی که همه‌شون رو هدایت کنی.
‫خب، این...
‫راستی، خانم نورا، برنامه‌ات...
‫چی شده؟ به‌ این زودی مست شدی؟
‫رنگ‌وروت پریده!
‫چیزی نیست، من فقط...
‫هولو! هوی! به‌ خودت بیا! هولو!
‫برای صدها سال، من در اون گندم‌زارها تنها زندگی کردم.
‫روزهای آرومی بود.
‫کسی نمی‌تونست تفاوت بین دیروز و امروز رو تشخیص بده،
‫چه برسه به فردا یا روز بعدش.
‫من فقط تو روزهای جشنواره، یاد مفهوم زمان می‌افتادم.
‫درعرض یک‌سال، یه جشن برداشت محصول، دو جشن کاشت،
‫یع جشنواره برای دعا که یخ‌بندون نباشه،
‫یه جشنواره برای دعای باران،
‫و یه جشنواره برای دعا واسه‌ی بادهای آرام برگزار می‌شد.
...‫در مقایسه با اون، روزهای سفرم انقدر با چیزهای جدید پر شده
‫که احساس می‌کنم انگار دوباره متولد شدم.
،‫روزهایی که از زمان ملاقات با هم‌سفرم تجربه کردم
‫همین الانشم با ارزش صدها سال از زندگیم قابل مقایسه‌ست.
‫حتی توی یه روز، صبح و عصر تجربه‌های کاملاً متفاوتی هستن.
‫ممکنه صبح شدیداً باهم بحث کنیم، ولی عصرش آشتی کنیم.
‫وادارش کنم در حالی که سربه‌سرش می‌ذارم خرده نون رو ‫از صورتم پاک کنه،
‫که آخرش سر شام درمورد غذا دوباره باهاش دعوا کنم،
‫بعدشم شب آروم درباره برنامه‌های فردا صحبت کنیم.
‫در گذشته با انسان‌های دیگه زندگی و سفر کردم.
‫خاطرات فراموش‌نشدنی‌ای هم دارم.
‫با این حال، هیچ‌وقت فرصتی برای گم‌شدن در اون‌ها وجود نداره.
‫من سرگرم اینم که همراهم دیروز چیکار می‌کرد، ‫امروز صبح چطور بود،
‫و تو این لحظه داره چه نقشه‌ای می‌کشه.
‫زمانی که برای اولین‌بار دیدمش فقط فرصت داشتم زادگاهم رو ‫با دلتنگی غم‌انگیزی به یاد بیارم.
‫با روزهای پر از هیجانی که گیج و منگم می‌کنه، وقتی برای ‫احساس غم‌واندوه ندارم.
‫اگه بگم بهم خوش نمی‌گذره، دروغ گفتم.
‫درواقع، اونقدر داره بهم خوش‌ می‌گذره که احساس پریشونی می‌کنم.
‫من کجام؟
‫چه اشتباهی.
‫موندم چرا.
‫وقتی باب میلم نیست عصبانی می‌شم، می‌خندم چون بامزه‌ست،
‫و آخرشم جنبه ضعیفم رو نشون می‌دم...
‫نه، اینا همه‌ش تقصیر اون مرده!
‫ما تونستیم به لطف این گرگ خردمند از پس این آزمون سخت بربیایم!
‫چیِ اون چوپانِ نحیف انقدر خوبه؟
‫موهای طلایی‌اش؟
‫اون مردک الان کجاست؟
‫فکرشو کن زمانی که نیاز دارم کنارم نیست. ‫ به‌عنوان یه مرد واقعاً بی‌عرضه‌ست...
‫چرا بهم نگفتی حالت خوب نیست؟
‫بچه که نیستی.
‫نگو که تا وقتی از حال رفتی، متوجه نشدی؟
‫واقعاً نگرانت شدم.
‫اگه این وسط سفر اتفاق می‌افتاد، چی؟
‫حتی یه اتفاق کوچیکم می‌تونه باعث مرگ یه‌نفر بشه.
‫معذرت می‌خوام.
‫نه، من فقط خوشحالم که حالت خوبه.
‫سرماخوردگی یا بیماری نیست، آره؟
‫فکر کنم فقط خستگی‌ام گرفتارم کرده.
‫همونطور که فکر می‌کردم.
‫من راجع‌به این بیماری خیلی اطلاعات دارم.
‫فقط...
‫فکر کردم شاید واسه خوردن پیاز یا همچین چیزی باشه.
‫من که سگ نیستم!
‫آره، تو یه گرگ خردمندی.
‫هرچند، از هدر دادن شراب و غذای مجلل پشیمونم.
‫من یه تاجرم. احمق که نیستم.
‫تمام باقی‌مونده‌ها رو جمع کردم و با خودمون آوردم.
‫این چیزی‌ـه که می‌خوام بگم، ولی...
‫همونطور که فکر می‌کردم، تب داری.
‫حتماً خیلی خسته شدی.
‫همه‌ش تقصیر توـه.
‫عه؟ من؟
‫انگشتات عین بینی یه گرگ، زمختن.
‫مالیدن بینی‌ات به من، توی روابط انسانی...
‫نمی‌تونم به زبون بیارمش. ‫این چه مزخرفی‌ـه؟
‫بسه! تنهام بذار!
‫خب، یه مدتی باید از گوشت دور بمونی.
‫در عوض، فردا یه غذایی درست می‌کنم که خوردنش برای بیمار راحت باشه.
‫خوب استراحت کن و دوباره قدرتت رو به‌دست بیار.
‫حس می‌کنم وقتی با مهربونی رفتار می‌کنی، باید بهای سنگینی بپردازم.
‫من باید اینو بگم.
‫کجا رفته و داره چیکار می‌کنه؟
...‫تو یوئیتسو، مراقبت از بیمار یعنی خزش رو با زبون مرتب کنی
‫و بهش بچسبی تا گرمش کنی.
‫باورم نمی‌شه که وقتی چشم‌هام رو باز می‌کنم کنارم نیست!
‫حالت چطوره؟
‫نمی‌تونم بشینم.
‫احتمالاً داری دروغ می‌گی.
‫خب، برات یکم فرنی درست کردم.
‫گلوم خشک شده. اون آبه؟
‫اوه. نه، دیروز تب داشتی نه؟
‫برای همین یکم شراب سیب آوردم.
‫چی شده؟
‫پتوها خیلی سنگینن.
‫اینجوری خوبه؟
‫شرمنده.
‫موضوع چیه؟
‫طعمش...
‫اوه، رقیقش کردم.
‫این خیلی رقیق شده! فکر کردم بینی‌ام یه چیزیش شده!
‫تو تب داشتیا، مگه نه؟
‫به‌خاطر همین شراب سیب رقیق شده گیرت میاد.
‫چرا اون‌وقت؟
‫عه، که‌اینطور. تو از این چیزها خبر نداری.
‫وقتی بیهوش شدی به سمت یه تجارت‌خونه دویدم...
‫و با اضطراب کتاب‌های ترجمه شده‌ی پزشکی رو خوندم.
‫و توش چی نوشته بود؟
‫بیماری زمانی‌ رخ می‌ده که تعادل بدن فرد از هم بپاشه.
‫چیزهایی مثل خستگی یا محیط مسموم می‌تونه ایجادش کنه.
‫همچنین بدن می‌تونه تحت‌تأثیر هم‌ترازی ستاره‌ها هم قرار بگیره.
‫می‌تونید با برگردوندن تعادل بیمار، بیماری رو درمان کنید.
‫برای این‌کار، باید از چهار مزاج استفاده کنید.
‫چهار مزاج؟
‫آره، چهار مزاج بدن انسان گرم، سرد، خشک، و مرطوبه.
‫این مزاج‌ها رو می‌تونی با غذاهایی که می‌خوری، تعدیل کنی.
‫چون‌که غذاها رو هم می‌شه به چهار دسته‌ی غذاهای گرم،
‫غذاهای سرد، غذاهای خشک و غذاهای آبکی تقسیم کرد.
‫تو الان تب داری، پس غذاهای سرد مثل سیب برات مثل دوا می‌مونن.
‫اگر این‌طوره، ترجیح می‌دم سیب تازه بخورم.
‫اون چندان مناسب نیست.
‫درسته که سیب یه غذای سرد محسوب می‌شه،
‫ولی از لحاظ طبی، توی دسته‌ی غذاهای خشک هم قرار می‌گیره.
‫افراد بیمار معمولاً آب بدن‌شونو از دست می‌دن، ‫پس آب بدن‌شون باید از یه‌جای دیگه تأمین بشه.
‫برای همین باید نوشیدنی می‌خوردی.
‫فقط یه‌موردی که هست، الکل با خلوص بالا یه غذای گرم محسوب می‌شه...
‫به‌خاطر همین باید رقیقش می‌کردم تا سرد بمونه.
‫پس، برای همینه که دارم این آب به‌شدت بدمزه‌ای ‫که یه‌ذره رنگ داره رو می‌خورم.
‫خب؟ می‌خوای چه غذاهایی بریزی تو حلقم؟
‫آه، چون از سر خستگی تب کردی، ‫قبل از هرچیزی باید دمای بدنت رو پایین بیاریم.
‫بدنت هم به احتمال قوی با کم‌آبی مواجهه که باید رفعش کنیم.
‫بعد دویدن تشنه‌ات نمی‌شه؟
‫ولی چیزهای آبکی دمای بدن رو پایین میارن،
‫و اگر زیادی پایین بیاد، فرد دچار سودازدگی می‌شه.
‫درنتیجه، باید بدنت رو گرم هم نگه داریم.
‫با درنظر گرفتن این موضوع...
‫با درنظر گرفتن این موضوع، ‫ یکم دانه‌ی گندم آرام‌پزشده توی شیر گوسفندی...
‫با چند قاچ سیب و پنیر حالتو جا میارن.
‫چون‌که، اولاً‌ سیب...
‫آره،‌ همین خوبه. همین رو می‌خوام بخورم.
‫نه، درواقع اگه نخورمش، یه‌بار دیگه از حال می‌رم.
‫ببین. رنگ‌وروم پریده.
‫حالا بدو برو زودی بیارشون!
‫مثل اینکه کاملاً قبراق و سرحالی،‌ مگه نه؟
‫ســ ــ سرم گیج می‌ره...
‫هــ ــ هی! طاقت بیار!
‫لطفاً عجله کن.
‫ای داد...
‫پس، دیگه شراب سیب نمی‌خوای؟
‫خب، اینم همین‌جوریش خوبه.
‫حواست باشه فرنی زیاد باشه.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫بعضی‌ شب‌ها خواب می‌بینم.
‫خواب زادگاهم، و خواب گندم‌زارها.
‫درحالی که هردوی این خواب‌ها برام دلتنگی‌آورن،
‫ولی درکنارش یه حس دلزدگی طاقت‌فرسا هم بهم دست می‌ده.
‫مثل موجودی برتر از دیگران،
‫در هردوی این زمان‌ها، ناچار بودم مسئولیت‌هام رو پذیرفته و به انجام برسونم.
‫نه کسی ازم خواسته بود و نه خودم از کسی خواسته بودم، ‫ولی وظیفه‌ای بود که یه‌نفر باید انجامش می‌داد.
‫یه‌روز که به خودم اومدم،‌ دیدم این ‫زنجیرِ سنگینِ سنگین توی گردنم فرو رفته.
‫به‌خاطر قدرتمند بودنم بهم وابسته‌ان،
‫به‌خاطر جثه‌ی بزرگم برام ارزش ویژه‌ای قائلن ‫و به‌خاطر مفید و کارآمد بودنم، بهم احترام میذارن.
‫من ازشون نخواستم ستایشم کنن،
‫ولی نمی‌تونستم به حال خودشون بذارمشون ‫و به خواست خودم محبوس بمونم.
‫اگرچه نه خودم خواستار این مسئولیت بودم ‫و نه کسی ازم خواست به‌عهده‌ش بگیرم،
‫صدها سال گذشت.
‫به بوی وسوسه‌انگیز غذاهای خوش‌مزه عادت دارم.
‫با این‌حال، تاحالا، کسی رو ندیده بودم که...
‫وقتی بینی‌ام با بوی غذا می‌جنبه، یه لبخند گرم و گشاده به روم بزنه.
‫ولی،‌ اون آدم یه شخص گستاخ و بی‌ادبه که حد و حدود خودش رو نمی‌دونه.
‫می‌تونی از جات پاشی؟
‫از دست تو...
‫به‌نفعته اگه یه‌وقت مریض شدم، مثل یه دایه‌ی مهربان‌تر از مادر ازم مواظبت کنی.
‫به‌شرطی که مشکلی با آداب‌واصول یوئیتسو نداشته باشی.
‫منظورت چیه؟
‫نگران نباش. من یه بینی استثنائی دارم.
‫قبل‌از اینکه به حال‌وروز من بیفتی متوجه می‌شم و یه فکری براش می‌کنم.
‫خب،‌ تقصیر منه که زودتر متوجه نشدم.
‫ولی امیدوارم دفعه‌ی بعدی، قبلش یه‌چیزی بهم بگی.
‫چون‌که من، خب راستش، توی اینجور موارد خیلی کندذهنم.
‫درسته.
‫حدس می‌زنم توی تشخیص بیماری به‌خصوصی که...
‫حتی پزشک‌ها هم نمی‌تونن درمانش کنن، کند باشی.
‫هـــــــه؟
‫هیچی.
‫مهم‌تر از همه، غذا.
‫از دست تو، پرنسسی چیزی هستی؟
‫می‌شه با قاشق بهم غذا بدی؟
‫بفرما.
‫سیبش بیشتر بود، خوش‌مزه‌تر می‌شد.
‫آره احتمالاً. سیب‌های سرد ممکنه یکم سودازده‌ترت بکنن.
‫منظورت اینه...
‫منظورت اینه که من زیادی شنگولم؟
‫منظورم اینه اگه یه‌خرده آروم‌تر می‌شدی، به جایی برنمی‌خورد.
‫خب، خوش‌حالم که می‌بینم می‌تونی اینقدر غذا بخوری.
‫مطمئنم درعرض یکی دو روز سلامتی‌ات رو به‌دست میاری.
‫به‌هرحال، عجله‌ای نیست.
‫بعد اینکه از شهر رفتیم، یه‌مدت طولانی با گاری‌ام سفر می‌کنیم.
‫می‌تونی تا هروقت که دلت خواست استراحت کنی.
‫ولی،‌ می‌دونی چیه...
‫مهمان‌سرا، خب راستش، زیادی ساکته...
‫درسته. وقتی با گاری سفر می‌کنیم، حتی یه‌ثانیه هم به سکوت نمی‌گذره.
‫امروز کاری برای انجام‌دادن ندارم.
‫و همین‌طور باید دراین‌باره که امشب چه شامی برای ‫یه شخص خوش‌اشتهایی بهتره، مشورت بگیرم.
‫خب، نظری داری چی دلت می‌خواد بخوری؟
‫اگه بازار بسته شه، نمی‌تونم مواد لازم رو تهیه کنم.
‫شاید درظاهر به‌نظر پرانرژی بیای، ولی این ممکنه ‫درخصوص داخل بدنت صدق نکنه. پس غذای سنگین حذفه.
‫حتی گوشتم نمی‌شه؟
‫به‌هیچ‌وجه. می‌تونی فرنی یا شاید نون خیسانده‌شده توی سوپ بخوری...
‫پس، دلم می‌خواد از همون بخورم.
‫اگه درست خاطرم باشه، شیر گوسفندی بود؟ در عین‌حال که ‫طعم شیرین دلچسبی داشت، خیلی هم چرب بود. همون رو می‌خوام.
‫شیر گوسفندی،‌ ها؟
‫مشکلی هست؟
‫خیلی زود فاسد می‌شه، برای همین شیر گوسفندی اعلاء ‫بعداز عصر خیلی گرون می‌شه.
‫شیر تازه می‌خوای، مگه نه؟
‫معلومه.
‫خب، پس گمونم بازم باید از نورا بخوام بره ازش پیدا کنه.
‫از اونجایی که چوپانه، خیلی تیزبینه.
‫گفتی، نورا؟
‫نه، فقط می‌خوام یکم شیر خوب برات گیر بیارم...
‫اگه پول کافی پرداخت کنی، فرقی نمی‌کنه تیزبین باشی یا نه!
‫دلیل نمی‌شه یه راهنما به کارم نیاد!
‫ولی!
‫ولی می‌خوام بدونم چرا نورا رو به چشم یه دشمن خونی‌ می‌بینی؟
‫چــ ــ چی گفتی؟
‫خــ ــ خب، نمی‌دونم درگذشته بین تو و چوپان‌ها چه اتفاقی افتاده.
‫و همین‌طور می‌دونم ازشون خوشت نمیاد چون‌که یه گرگی.
‫ولی چه دلیلی داره اینقدر تابلو باهاش یکی به دو کنی؟
‫درسته که نورا یه چوپانه، ولی چطور بگم...
‫منظورم اینه که اون آدم خیلی خوش‌خلقی‌ــه.
‫در هرچیزی استثناء پیدا می‌شه.
‫هی.
‫چــ ــ چیه؟
‫اشتباه از من بود.
‫که اینطور؟ خداروشکر.
‫ولی، قرار نیست همیشه یه‌چیزی رو از روی منطق دوست داشته یا نداشته باشیم.
‫قبلاً اینو بهت گفتم.
‫متوجه حرفت هستم. به‌نظر منم نمی‌شه ‫همه‌چی رو به‌روشنی با دلیل‌ومنطق توضیح داد.
‫پس، این رو برمی‌گردونم.
‫ضمناً...
‫دیگه چیه؟
‫بعد اینکه پسش دادی، بلافاصله برمی‌گردی اینجا؟
‫آره، معلومه. چون‌ به‌هرحال، مهمان‌سرا خیلی ساکته.
‫خیلی‌خب، مثل یه بچه‌ی خوب اینجا منتظرم باش.
‫هولو.
‫خانم نورا به دیدنت اومده.
‫حالتون چطوره؟
‫چیزی نیست، فقط خستگی‌ام بهم غلبه کرد.
‫ولی، یکی رو می‌خواستم که باهاش حرف بزنم.
‫برای همین دلم می‌خواد یه‌چیزی ازت بپرسم که همیشه درموردش کنجکاو بودم.
‫هان؟ ازم سؤال دارین؟
‫درصورت امکان، با کمال میل جواب می‌دم.
‫بزرگ‌ترین راز نگه‌داری درست از گوسفندها چیه؟
‫احتمالاً داشتن یه قلب بزرگ.
‫که اینطور.
‫باد داره شدت می‌گیره.
‫چون به‌هرحال، گوسفندها پیش خودشون فکر می‌کنن خیلی زرنگن.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫و اینم از داستان‌مون.
‫به‌نظر تو هم اون مرتیکه یه گوسفند اعصاب‌خردکنه؟
‫گرگه تونست از اون به بعد با گوسفنده کنار بیاد؟
‫خب، از کجا معلوم.
‫داستان اینجا تموم نمی‌شه، مگه نه؟
‫البته که نه. ‫پس، بازم تعریف کن!
‫بیشتر درموردش بهم بگو!
‫خب حالا. عجله نداشته باش.
‫همون‌طور که گرگه به سفرش برای رفتن به زادگاهش ‫ادامه می‌داد، مقصد بعدی‌ هردوشون...
قسمت چهاردهم شهر بعدی و احساس دلتنگی ‫قسمت بعدی: شهر بعدی و احساس دلتنگی