..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫الکس!
‫کیرستن!
‫الکس!
‫زود باش...
‫سلام
‫سلام، هنوز نمی‌دونم اسمت چیه
‫-تو می‌دونی... ‫-این کتاب...
‫این کتاب
‫از یک قرمزبند شروع شده...
‫از قرمزبند‌ها چیزی می‌دونی؟
‫یه کوچولو...
‫خبر داری چطور عضوگیری کردن؟
‫قبلا فقط تعقیبم کردن...
‫وگرنه می‌کشتمشون.
‫-من...من... ‫-باندانای قرمز
‫واقعا یه باندانای قرمز نبود.
‫یه پارچه‌ی خونی بود
‫ازونایی که روی زمین همه‌جا می‌دیدیشون
‫همونایی که آدمای در حال ‫مرگ توش سرفه می‌کردن...
‫که اتفاقا این چیزیه که ما رو ‫به هدف داستان می‌رسونه...
‫-ببین... ‫-بچه رو گم کردم!
‫اوه...
‫داشتم کتابم رو می‌خوندم
‫نمی‌تونم پیداش کنم!
‫بچه رو گم کردی...
‫اوه، پسر...
‫سلام الکس!
‫سلام...
‫خوشش میاد فرار کنه
‫شاید بهتر باشه پوشکش رو عوض کنی...
‫سلام!
‫بگذریم...
‫همه‌ی قرمزبندها مرده‌ان
‫و امشب قراره "طوفان" رو برای
‫ بخش ادبیات زبان پینگ‌تری اجرا کنیم.
‫دنیای عجیبیه، نه؟
‫می‌دونی، آخرین باری که اومدم اینجا
‫فقط وسایل گلف و ‫سلاح‌های مختلف داشت...
‫می‌دونی وقتی وارد ‫این اتاق شدم چی گفتم؟
‫گفتم: "اینجا باید تئاتر بشه."
‫"می‌تونیم اینجا بمونیم، هنرنمایی کنیم،
‫در امان باشیم،
‫دیگه فرار نکنیم."
‫سلام
‫سلام، الکس
‫حالت چطوره؟
‫خیلی متاسفم
‫حواسم نبود
‫دیگه نمی‌ذارم چنین اتفاقی بیوفته
‫از شر کتاب خلاص میشم.
‫خیلی متاسفم.
‫اسم من کیرستنه...
‫بلاخره، اسمش رو فهمیدیم!
‫الکس!
‫کیرستن!
‫چی شد؟
‫دارن مین‌ها رو می‌دزدن!
‫اون پشت کیرس... چی شد؟
‫"فرستاده" گیل رو کشت...
‫چرا؟ چرا باید گیل رو بکشه؟
‫بچه‌ها رو برگردوند... مین ‫بسته بودن به سینه‌هاشون...
‫سعی کردم جلوش رو بگیرم!
‫کیرس... بازوت!
‫اوه...
‫ممنون
‫ممکنه الکس رو برده باشه...
‫هی، هی... فکر کنم شوکه شدی... باشه؟
‫باید همین الان برگردیم
‫این بیرون تنهاییم
‫آتیش‌سوزی شده...
‫-هی! ‫-آتیش‌سوزی شده!
‫دیتر اینجاست...
‫اس هم اینجاست...
‫(در این مکان "اس" آرمیده است.)
‫(در این مکان "کیرستن ریموند" آرمیده است.)
‫اون...
‫اون می‌خواد اعضای ‫سمفونی سیار رو بکشه.
‫«ایستگاه یازده»
‫خوبی؟
‫اگر اون پمپ بنزینه،
‫پس اینجا جائیه که موزیسین‌ها جمع میشن...
‫نگران کیرستنم
‫سارا هم همینطور
‫برو بهش کمک کن
‫سارا؟ دارن میان...
‫هی
‫-جسدی هست؟ ‫-نه...
‫فکر نمی‌کنم... جسدی مونده باشه...
‫بیا
‫اینو امتحان کن
‫می‌تونی ببینی؟
‫-اهمیتی داره؟ ‫-سارا...
‫مسخره بازی در نیار... چند روز بیشتر بمون.
‫زیادی خطرناکه
‫واضحا اون هیولا نزدیکه...
‫قراره دوباره با هم‌گروهی‌هامون متحد بشیم
‫واگن‌هامون رو پیدا کنیم
‫و به راهمون ادامه بدیم.
‫هنوز کیرستن، سید و الکس رو پیدا نکردیم
‫نه، الکس گم نشده
‫تمام شب کنار من گریه کرد
‫اومد...
‫گفت که رفت اسب‌سواری ‫کنه، اسبش پرتش کرد پائین
‫اسب کیرستن...
‫کیرستن و سید
‫سر چهارراه بهمون ملحق میشن
‫مثل بقیه...
‫دیشب یکی رو از دست دادیم
‫حداقل جسدی نیست...
‫اونجا!
‫دارن میان اینجا!
‫آره، و دوتا گمشده هست... اونم ماییم!
‫این یعنی الکس پیششونه.
‫دیدی، همه‌چیز مرتبه کیرس...
‫چیزی که پشت سرمونه رو نمی‌بینی؟
‫تا حالا سر راهمون به چند نفر برخوردیم ‫که فاز مسیح برداشته بودن، کیرس؟
‫نه، این فرق داره... اون... تقصیر منه.
‫هیچ‌کدوم اینا تقصیر تو نیست.
‫مغز اون بچه‌ها رو شستشو ‫داده بودن... اونا تروریست بودن
‫-منظور من این نبود. ‫-پس منظورت چیه؟
‫این کار من بود، باشه؟
‫من تو "سینت دبرا" با ‫چاقو بهش حمله کردم...
‫فقط نمرد...
‫حرفاش رو الکس تاثیر گذاشته بود!
‫الکس بچه نیست!
‫عاشق رهبرهای فرقه‌ نمیشه!
‫فقط... الکی کشش نده!
‫خب، وقتی بمیره حالم بهتر میشه
‫در ضمن، من کشش نمیدم!
‫می‌دونی که باید اینجا منتظر بمونیم، درسته؟
‫پس همینجا بمون، قبل از تاریکی برمی‌گردم
‫اونا به زودی می‌رسن.
‫"کاپیتان، ازت می‌خوام که ‫یه کار خیلی سخت انجام بدی!"
‫هی! هی بچه‌ها!
‫بیاین اینجا! این زیر خشکه!
‫زود باشین!
‫هی!
‫بیاین!
‫زود باشین!
‫آره!
‫هی، الکس!
‫می‌دونستم چیزیت نمیشه!
‫کیرستن فکر کرد عضو یه فرقه شدی!
‫-همین الان هم عضو یه فرقه هستم. ‫-کجاست؟
‫-چی شد، مرد؟ ‫-چه غلطا سید...؟
‫رفت اون یارو "فرستاده" رو بکشه مرد...
‫چرا گذاشتی بره؟
‫فقط داشت مثل همیشه ‫کیرستن بازی در میاورد!
‫لعنت بهش سید!
‫موزیسین‌ها به زودی میرسن...
‫کیرستن گفت قبل از تاریکی برمی‌گرده
‫کمک می‌خوای؟
‫حالت خوبه؟ حالت خوبه؟
‫کیرستن گفت که یه نقشه‌ای دارین
‫تا با فرستاده ملاقات کنین...
‫آره، داشتم...
‫ولی نگران نباش، اون بهش چاقو زد
‫وقتی تو "سینت دبرا" بودیم.
‫خب، ازش تشکر کردی؟
‫چون اون یارو از بچه‌ها به ‫عنوان سرباز استفاده می‌کنه.
‫سلام! سلام!
‫آره، چیزیم نمیشه...
‫سلام!
‫سلام، ببخشید... ببخشید مزاحم میشم...
‫-نه! ‫-ببخشید مزاحم شدم...
‫ولی ما دیشب اجرای ارکستر شما رو
‫پایین تپه تو "نیوو سانتیاگو" دیدیم...
‫"ما" کیه؟
‫من و همسرم...
‫دوستاتون تو راه
‫موزه‌ی تمدن هستن.
‫دعوت ما رو قبول کردن
‫-اوه لعنت ‫-آره
‫ما خیلی خیلی خیلی خیلی
‫ازتون ممنون میشیم اگر برامون ‫یه نمایشنامه‌ی شکسپیر اجرا کنین
‫توی موزه... خیلی راحته
‫یه مکان گرم و مناسب استراحت
‫یعنی، این بیرون خطرات ‫زیادی تهدیدتون می‌کنه
‫ممکنه خیلی اتفاقات بدی اینجا بیوفته
‫سمفونی در چه حاله؟
‫ولاد... ولاد خیلی گله می‌کنه
‫بله؟
‫فکر می‌کنم فکر خوبی باشه...
‫-عالیه! ‫-برو! برو!
‫بیاین! بیاین! ‫ دنبالم بیاین! دنبالم بیاین!
‫-داری ما رو گروگان می‌گیری، درسته؟ ‫-نه...
‫به اندازه‌ی کافی در خطر بودم...
‫این خوب نیست
‫کیرستن پیدامون می‌کنه، ‫همیشه همینطوره...
‫لولی!
‫هی، لولی!
‫هلش دادیم
‫سلام
‫اسمت چیه؟
‫دکتر یازده
‫می‌دونی دیوید کجاست؟
‫اون باباته؟
‫گقت که قراره بیای
‫دعوتت کرد که به اهالی ‫"زیر دریا" ملحق بشی.
‫اگر خودت بدونی از ‫کلروفوم استفاده نمی‌کنن...
‫پیشگویی رو...
‫باید بگیش.
‫همه داریم به یه جا میریم.
‫بگو، پیشگویی رو بگو.
‫گفت که تو هم می‌دونیش.
‫من...
‫خاطرات من مثل خاطرات تو هستن
‫هیچ ارزشی ندارن
‫دوباره این حس رو دارم که برای اولین بار...
‫ یک وظیفه‌ای دارم
‫قبلا نه بار پیدات کردم
‫شاید هم ده بار...
‫و دوباره پیدات می‌کنم
‫تا ابد
‫همیشه همینطوره
‫پیدات می‌کنم...
‫چون می‌شناسمت
‫و می‌شناسمت...
‫چون که ما مثل هم هستیم.
‫نمی‌ذاره ما بیایم بالا...
‫میگه فقط با تو صحبت می‌کنه
‫اون خبر نداشت من قراره بیام
‫جراحتش عمیق بود
‫احتمالا از عوارضش بمیره.
‫اینو براش میبری؟
‫حالا که صحبت از مصدومیتش شد...
‫لوازم پزشکی، چندتا آنتی‌بیوتیک
‫از مواد خاکزی استخراج شدن...
‫خاکزی؟
‫آکرومونیوم
‫یه جور قارچه
‫یه خانم مسن تو پینگ‌تری هست
‫که بلده چطور درستش کنه.
‫خوششون میاد وقتی یه چیزی ‫مثل بخشی از پیشگویی بنظر بیاد.
‫هی
‫سعی کن قانعش کنی غذا بخوره
‫اگر بمیرم
‫کنترل داستان از دستم خارج میشه
‫همین الان هم خارج شده
‫وقتی صدمه دیدم،
‫هیلی یه داستان متفاوت ‫برای بچه‌ها تعریف کرد
‫گفت که مین‌ها گذشته رو پاک می‌کنن
‫اتفاق پینگ‌تری بخاطر همین بود
‫دوستات تو دردسر افتادن
‫همین الان هم نصفشون زندانی هستن...
‫نصف دیگه هم قراره که زندانی بشن.
‫راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫موزه‌ی تمدن
‫چی شده؟
‫یه شیطان اونجاست
‫به مدت دو دهه در حال پوسیدن بوده...
‫اونا چیزهای مختلف جمع می‌کنن
‫دوستات پیش اونان
‫یه چیز دیگه هم تو برجشون ‫نگه داشتن که متعلق به منه
‫کلیدش توئی...
‫کمکم کن وارد بشم، من ‫هم می‌برمت پیش سمفونی.
‫لعنت
‫آنتی‌بیوتیک‌ها رو بده...
‫سلام
‫تا خوش و بش ما تموم ‫بشه گروهت زندانی میشن.
‫اونا تک‌تیرانداز دارن... حصار الکتریکی دارن...
‫دوربین‌های امنیتی دارن.
‫کی می‌دونه تا الان دیگه چه چیزهایی دارن؟
‫ولی اگر با هم باشیم
‫می‌تونی بهشون بگی که من هم بازیگرم.
‫تصمیم با خودته.
‫ما کسی رو به کاری مجبور نمی‌کنیم.
‫چاقوی من فقط یک اینچ ‫با کلیه‌ت فاصله داشت!
‫حتما بخاطر نمایش بود
‫روی صحنه خیلی ناراحت بنظر میومدی
‫چرا؟
‫یه چیزی یادت اومد...
‫کی؟
‫اگر کمکت کنم وارد بشی،
‫چطور مطمئن بشم که ‫دست از سرمون برمی‌داری؟
‫نمی‌تونی مطمئن بشی...
‫اونا خانواده‌ی من هستن،
‫به هیچکس جز اونا اهمیت نمیدم.
‫تا تاریک شدن هوا به پایان جاده می‌رسیم...
‫آره!
‫اون یکی از اهالی زیر دریاست...
‫یکی از ماست.
‫زود باشین
‫الان دیگه زیر دریایی!
‫اگر حس کردین کاری از دست من بر میاد
‫تا بیشتر احساس راحتی بکنین،
‫لطفا بهم بگین.
‫چقدر راهه؟
‫می‌دونم دلم برای چی ‫تنگ شده؟ جکوزی...
‫شماها... جکوزی دارین؟
‫-دن ‫-بله؟
‫چقدر راه مونده؟
‫من خوبم، ادامه بدین، برین...
‫-برین... ‫-چقدر راه مونده؟
‫یعنی، بنظر میاد اینا یه ‫ربطی به جکوزی دارن...
‫مطمئنی یه دونه هم تو ساختمون نیست...؟
‫-مطمئنم. ‫-چطور مطمئنی؟
‫چند وقته که اینجایی؟
‫واگن‌ها... واگن‌ها کجان؟
‫به همه‌چیز رسیدگی شده،
‫مثل عینک رهبر ارکسترتون...
‫گفتم که، هر چیزی که نیاز دارید اینجا هست
‫دوستاتون... جای دوستاتون امنه.
‫-جاشون امنه. ‫-این عینک جواب نمیده...
‫نسخه‌‌ش خاص بود...
‫اشکالی نداره! بیا فقط برسیم به اونا!
‫بهتره که چشماتون رو بپوشونید
‫من که همین جوری هم نمی‌تونم ببینم
‫برای این گفتی، باشه...
‫قرنطینه زیاد طول نمی‌کشه...
‫خوش آمدید، به موزه‌ی تمدن خوش آمدید.
‫-خودشونن؟ ‫-آره.
‫-رسیدیم؟ ‫-بله، بله...
‫آب هست
‫ولی فشارش همیشه زیاد نیست
‫-موفق شدین! ‫-این عالیه...
‫اینجایین...
‫بلاخره رسیدین...
‫نمی‌تونم...
‫ما رو ببین!
‫ولاد لعنتی...
‫خوبی؟
‫ولاد لعنتی!
‫برو، برو، برو، برو!
‫عمرا!
‫واقعا جای خوبیه
‫یه مدت نبودم
‫این چیزیه که بهم میگن... ولی برگشتم
‫و هیچ چیزی از گذشته یادم نیست، اما...
‫اینجا خوشحال بودم.
‫اون آسانسور کوفتی چطور کار می‌کنه؟
‫همه‌چیز کار می‌کنه!
‫برای شام غذا می‌فرستیم پایین...
‫چی؟
‫خب چی می‌خوای؟ دوش داریم...
‫غذا داریم...
‫در کوفتی رو باز کن!
‫هی! هی!
‫هی!
‫باید می‌موندم ازت مراقبت می‌کردم ...
‫حواسم پرت شد...
‫آره، بعد اونجوری دیگه ‫می‌تونستی منو بگیری، درسته؟
‫آره
‫آره؟
‫یکی کمک کنه! هر کسی!
‫کمک! کمک!
‫روح تو خیلی شیرینه...
‫فقط خوشحالم که عاشق شدی
‫باعث شد دیگه اونقدر ‫زیاد سر کار نری...
‫ما زیادی کار می‌کنیم!
‫به کمک نیاز دارم!
‫یکی کمک کنه!
‫دکتر یازده دوباره ظهور کرده...
‫پیامش این بود: "ما موفق شدیم."
‫ما رو لبه هستیم...
‫خطوط زمانی... بلاخره مطابقت دارن.
‫از من خواستن که مشعل رو روشن کنم...
‫اونجا!
‫ببین!
‫خودشونن!
‫می‌بینیشون؟
‫"یازده" داره با "لونگن" همکاری می‌کنه...
‫این دوره، متفاوته...
‫الان، کیرستن با ماست.
‫یکی از ماست...
‫خوابیدن
‫چندتا داستان اضافه تعریف ‫کردم تا خوابشون برد.
‫نگرانن...
‫باید به جای بچه‌داری زمان ‫از دست رفته رو جبران کنیم!
‫نمی‌تونم تنهاشون بذارم
‫این جنگل...
‫تو شب خیلی ترسناکه.
‫عاشق اون داستانن،
‫اولین بار کجا شنیدیش؟
‫وقتی بچه بودم، یکی یه ‫کتاب داستان مصور بهم داد
‫خوندمش و... دیوونه شدم.
‫سعی کردم فراموشش کنم
‫زمانی که بیشتر از هر چیزی ‫بهش نیاز داشتم به دستم رسید
‫اون فضانورد آبی...
‫واقعا آرومم می‌کرد.
‫بخاطر اینه که دکتر یازده واقعا یه بچه‌ست
‫"کی" کسیه که اون لباس رو پوشیده...
‫رهبر شورشی "زیر دریا"
‫توی یه حلقه‌ی زمانی گیر افتاده
‫تا حالا اینطوری بهش فکر نکرده بودم
‫درکش می‌کنم ولی
‫من یه پسا پاندمی هستم...
‫فقط قبل پاندمی متولد شدم...
‫اکثر پیش پاندمی‌ها ‫عقلشون رو از دست دادن
‫آره، مشکل اصلی همینه
‫زن اول پدرم یه هنرمند بود
‫مادرم نبود
‫جفتشون قبلش مردن...
‫ولی وقتی زنده بود، اسپانیایی حرف میزد
‫و فکر می‌کرد اون بلد نیست، پس...
‫کلی جلوش با پدرش ‫صحبت می‌کرد راجع به اینکه
‫اینکه چقدر خودخواهه
‫اینکه چقدر دیوونه‌ست
‫اینکه عاشقشه اما اون عاشقش نیست
‫اینکه اصلا هنرش رو درک نمی‌کرد...
‫بعد از اینکه(زنش) ترکش کرد، ‫بهش زنگ زد تا بهش بگه عاشقشه
‫و کل مکالمه‌شون به زبان اسپانیایی بود.
‫بهش گفت که اون هرگز چیزی ‫راجع به خودش ازش نپرسید.
‫بنظر منصفانه نمیاد...
‫اون یه حرومزاده‌ی خودخواه بود
‫ولی مهم نیست
‫پیش‌تر حیاتی وجود نداشته ‫(گذشته‌ای وجود نداره.)
‫فقط آینده مطرحه.
‫من اسپانیایی بلد نیستم
‫منم همینطور
‫بخواب، هوا روشن بشه حرکت می‌کنیم.
‫صبر کن، اون بازیشون چطوریه؟
‫همونی که مثل گرگم به هواست
‫سرایت
‫تنها راهی که همه برنده ‫میشن اینه که مبتلا بشن.
‫اوه... باحاله.
‫گاهی هیچکس برنده نمیشه
‫بچه‌ها فقط به دویدن ادامه میدن
‫یه شهری پیدا می‌کنن
‫به مردم میگن که اسمشون فرستاده‌ست
‫از بچه‌ها می‌پرسن که دوست دارن ‫به اهالی "زیر دریا" ملحق بشن یا نه
‫تو هم برای همین خبر داشتی؟
‫تو راه یکی از بچه‌ها رو دیده بودی؟
‫نه.
‫پس اینترنت واقعی بود؟
‫اوه آره آره... اینترنت واقعی بود...
‫چطور بود؟
‫مثل... یه عالمه کامپیوتر بود
‫که می‌تونستن از هر جایی ‫تو دنیا با هم ارتباط برقرار کنن
‫و می‌تونستی عکس یا پیام بفرستی...
‫و می‌تونستی هر کتابی ‫بخونی یا هر فیلمی ببینی
‫می‌تونستی هر کسی رو پیدا کنی.
‫-زیبا بنظر میاد... ‫-آره
‫چرا می‌پرسی؟
‫تو موزه همچین چیزی هست
‫روی یه چیز سیاه به این کوچیکی...
‫اون میگه داده‌های قدیمی ‫مثل علف هرز هستن...
‫نمی‌دونم...
‫من اینستاگرام رو دوست داشتم.
‫تو چی؟
‫تو چی می‌خوای؟
‫دلم می‌خواد نجات پیدا کنه،
‫تا اعضای سمفونی سیار هم نجات پیدا بکنن.
‫تو فکر نمی‌کنی...
‫فکر می‌کنی اگر فرستاده زنده ‫نمونه ما هم زنده نمی‌مونیم؟
‫عمرا! پیداتون می‌کنن!
‫اون ده ساله که مشغول ‫رسیدگی به "زیر دریا"ست.
‫وقتی مشعل رو روشن کنه، اونا میان.
‫قرمزبندها! قرمزبندها!
‫برو! برو!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.