‫این داستانی از گذشته‌های خیلی خیلی دوره.
‫قلمروی پادشاهی هایلندِ ما، ‫زمانی سرزمین پریان بود.
‫پری‌ها صلح و آرامش رو دوست داشتن.
‫اونا از چیزهای زیبا و بامزه خوششون می‌اومد...
‫و اینطوری بود که سالیان سال ‫در صلح و آرامش زندگی کردند.
‫ولی، دلم واسه پری‌های بیچارهٔ الان خیلی می‌سوزه.
‫آره، پری‌های بیچاره.
‫اینا همه‌اش بخاطر اینه که ۵۰۰ سال پیش...
‫انسان‌ها شورش کردن و پری‌ها رو خدمتکار خودشون کردن.
‫مردم می‌گن که اونا پری‌های احمقی بودن که وقتشونو به ‫ بطالت گذروندن و گذاشتن که انسان‌ها شکستشون بدن،
‫ولی مامانی این‌طور فکر نمی‌کنه.
‫پریان کمتری نسبت به انسان‌ها وجود دارن،
‫پس در نبردِ قدرت، از انسان‌ها شکست خوردن. همه‌اش همین.
‫چرا این‌طور فکر می‌کنی، مامان؟
‫خب، ببین!
‫چه قشنگه!
‫بیا.
‫خوشمزه‌ست!
‫شیرینی‌جات شکری، غذای مقدسی هستن...
‫اونا طول عمر پریان رو افزایش می‌دن، ‫و برای انسان‌ها خوش اقبالی به ارمغان میارن.
‫و اولین کسایی که شیرینی‌جات شکری رو درست کردن، پری‌ها بودن.
‫واقعاً؟
‫روش تصفیه شکر سیب به شکر نقره‌ای رو...
‫ پری‌ها کشف کردن.
‫شیرینی‌جات شکری و قندی اینجوری به وجود اومدن.
‫و بخاطر همینه که هنرکاران شکر...
‫به‌خصوص اساتید شکر نقره‌ای، ‫هیچ‌وقت نباید با تحقیر به پری‌ها نگاه کنن.
‫باید با پری‌ها مثل دوست‌هاشون معاشرت کنن.
‫تو هم همین‌طور، آن.
‫اوهوم!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مامان، حالا منو تماشا کن!
‫من یه استاد شکر نقره‌ای می‌شم، ‫همونطور که تو بودی!
‫خب، راه می‌افتم!
‫صبر کن! آن!
‫ها؟
‫عه؟
‫صبر کن، آن!
‫جـ-جوناس؟!
‫خیلی بدی آن، ‫همینطوری بدون اینکه یه کلمه بگی می‌خوای بذاری بری.
‫مـ-متأسفم. ‫فکر کردم اگه خداحافظی کنم، سعی کنی جلومو بگیری.
‫با اینکه نگفتی، بازم اومدم که جلوتو بگیرم.
‫جوناس، واقعاً بهت بخاطر همه‌چیز تا الان مدیونم.
‫خونواده‌ات و مردم این دهکده واقعاً با مامان مهربون بودن.
ولی مگه بهت نگفتم؟
‫من می‌خوام وارد نمایشگاه شیرینی‌جات شکری امسال بشم.
‫نه. هر جور که شده، باید وارد بشم.
‫لطفاً درک کن!
‫درک نمی‌کنم!
‫منم یه هنرکار شکرم!
‫ولی غیرممکنه که بتونی خودت تنهایی ‫کل راه رو تا لویستون سفر کنی.
‫چون هر چی نباشه، ‫تو الان فقط پونزده سالته و کوچیکی.
‫مثل مترسک لاغر و استخونی‌ایی،
‫و کل داراییت هم که یه کالسکه کهنه و یه اسبه.
‫ولی، من تو رو همینطوری که هستی دوست دارم.
‫پس، چرا با من ازدواج نمی‌کنی؟
‫بهت که گفتم! از همون روز اولی که تو و مادرت اومدین اینجا،
‫من کاملاً مجذوبت شده بودم.
‫من اون شکافی که توی قلبت مونده رو پر می‌کنم!
‫تو رو همون اندازه یا حتی بیشتر از ‫اونی که مادرت خوشحال می‌کرد، می‌کنم!
‫هر چی نباشه، من از یه خاندان ثروتمندم.
‫و ما با مؤسس مدرسه کارگاه رادکلیف قوم و خویشیم...
‫آن! وایسا!
‫خدانگهدار، جوناس! مراقب خودت باش!
‫آن! وایسا! آن!
‫جوناس هیچ‌وقت بطور جدی ازم خواستگاری نمی‌کنه.
‫فقط چون مامانمو از دست دادم، دلش برام می‌سوزه. ‫همه‌اش همین.
‫ازدواج کردن از سر دلسوزی...
‫نه، اینطور نیست.
‫فکر کردن به خود ازدواج، یا زندگی به عنوان همسر یه نفر...
‫من می‌خوام به روشی که خودم می‌خوام زندگی کنم!
‫می‌خوام که رویاهامو دنبال کنم!
‫نه، مامان؟
‫بگیر، آشغال.
‫ببخشید، اینجا چه خبره...
‫جوجه...
‫بگیر، جوجه‌ی خبیث...
‫یه پری؟!
‫اون یه پری کارگره که به شکارچی ‫ پری‌ای که اونجاست خدمت می‌کنه.
‫اون بال‌های خودشو دزدید و سعی کرد فرار کنه.
‫جوجه پری دزد.
‫این کاریه که من با بال امثال تو می‌کنم.
‫نـ-نکن!
‫چه وحشتناک!
‫بال یه پری، زندگیشه!
‫چرا هیچکی نجاتش نمی‌ده؟
‫خب، چون که اون یه پریه.
‫و اون شکارچی پری هم شخصیت خشنی داره.
‫اگه تلاشت واسه کمک بهش خوب پیش نره، ‫و بعدش اون بیفته به جونت....
‫خوشت اومد؟
‫دیگه ازم سرپیچی نمی‌کنیا، فهمیدی؟
‫قسم بخور که دیگه هیچ‌وقت بالتو نمی‌دزدی و فرار نمی‌کنی.
‫هـ-هی...
‫هه! کی واسه یه انسان قسم می‌خوره؟
‫دوباره و دوباره هم پسش می‌گیرم! اون بال منه!
‫خیلی خب! ‫پس همینجا می‌کشمت.
‫ببخشید، یه لحظه.
‫یک، دو...
‫بگیر!
‫بیا، بگیرش.
‫هی، صبر کن!
‫هه! من هیچ‌وقت از امثال انسان‌ها تشکر نمی‌کنم!
‫اینو فراموش نکن!
‫خب... آره. پس منم یکی از اون انسان‌های منفورم، نه؟
‫ای عوضی! گذاشتی پری کارگر گرانبهام در بره!
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫آخه تو می‌خواستی اون پری رو بکشی، مگه نه؟
‫این کار، هیچ فرقی با اینکه ‫اون همینطوری گذاشت رفت نداره.
‫ای دختربچه‌ی...
‫هوی! دیگه کافیه!
‫یه مرد گنده‌ای مثل تو ‫دستشو روی یه بچه بلند کرده؟
‫شاید اون فقط یه پری بوده باشه، ‫ولی تو هم یکم زیادی نسبت بهش بی‌رحم بودی!
‫درسته!
‫اینو فراموش نمی‌کنم.
‫بزن به چاک! برو!
‫حقت همینه!
‫تو واقعاً تحسین برانگیز بودی، بانوی جوان.
‫و دیگه برنگردیا!
‫اینکه جثه ریز و کوچیک خودتو ‫برای یه پری به خطر انداختی...
‫باعث افتخارم بود.
‫بر خلاف چیزی که به‌نظر میام، من پونزده سالمه. ‫توی این قلمرو و کشور، این سن قانونیه.
‫منظورتو متوجه نشدم.
‫ولی بازم خیلی دختر مهربونی هستی.
‫درمورد این... راستش نیستم.
‫آقا، کجا می‌تونم بازار پری‌ها رو پیدا کنم؟
‫پری‌های کارگر! اونا سخت کار میکنن!
‫مایلین یه پری همراه داشته باشین؟ ‫من یه کلکسیون از خوشگل‌هاشونو دارم!
‫بیایید اینور بازار! یکی از بال‌هاشونو ‫نگه دارید تا این پری‌ها هر کاری که می‌خوایین رو بکنن!
‫بیایین اینور بازار!
‫می‌گم، پری جنگجویی برای فروش دارین؟
‫چیزی به اون خطرناکی رو برای فروش نمیارم.
‫پیرمردی که اون ته و پایینه یکی داره.
‫ولی باید بیخیالش بشی. ‫اون یه کالای معیوبه.
‫متشکرم.
‫کلمهٔ خوشگل...
‫انصاف رو درموردش رعایت نمی‌کنه.
‫تا حالا پری‌ای مثل اون ندیدم.
‫فکر کردم یه چیز آشنا رو دیدم...
‫ولی فقط یه مترسکه.
‫مترسک؟
‫خودتو می‌گم. خودت.
‫درسته، مترسک.
‫مـ-مـ-مترسک؟!
‫چه بی ادب! ‫نباید به دختری که هنوز خیلی جوونه اینو بگی!
‫کی به جوونی یه مترسک اهمیت می‌ده؟
‫چـ-چطور جرأت می‌کنی اینجوری حرف بزنی...
‫منو ببخشید، خانم جوان.
‫کالاهای من زبون تیزی دارن.
‫اگه کسی نزدیکش رد بشه، ‫اون بدون توجه به این که کی باشه، یه چیزی صداش می‌کنه.
‫بهش اعتناء نکن و به راهت ادامه بده.
‫ولی اعتناء کردم!
‫شاید توصیه ناخوشایندی باشه،
‫ولی با این زبونی که داره، ‫هیچ‌وقت نمی‌تونین به عنوان یه پری همراه و ملازم بفروشینش!
‫چرا ولش نمی‌کنین که بره؟
‫اون یه پری همراه نیست.
‫یه پری جنگجوـه.
‫عه؟
‫سه تا شکارچی پری مردن تا اونو گرفتن. ‫اون واقعاً ممتازه.
‫ا-امکان نداره!
‫پری‌های جنگجویی که من تا حالا دیدم ‫هیکلی‌تر و بزرگ‌تر بودن...
‫واسه یه تاجر پری، ‫اعتماد مهم‌ترین چیزه.
‫ما دروغ نمی‌گیم.
‫چیزه، من اومدم که یه پری جنگجو بخرم، ولی...
‫کسی به‌جز اون رو ندارین؟
‫مهار کردن پری‌های جنگجو، سخته.
‫فقط همین یکی رو برای فروش دارم. ‫می‌تونی یه جای دیگه رو امتحان کنی.
‫هی، مترسک.
‫منظورت از «مترسک» من‌ام؟
‫کسی دیگه‌ای هم به‌جز تو اینجا هست؟
‫اینقدر دو دل نباش.
‫منو بخر.
‫بـ-بخرم... داری بهم دستور می‌دی؟
‫حیرت‌انگیزه!
‫این اولین باریه که می‌شنوم که ‫به یه نفر بگه که بخرتش.
‫نکنه توی همون نگاه اول عاشق این خانم جوان شدی؟
عه؟
‫فکر نکن من مثل تو ام.
‫چی؟
‫گفتم فکر نکن من مثل تو ام، انسان کثیف.
‫این کارو نکن!
‫وایسا! داری چیکار می‌کنی؟ دست نگه دار!
‫خواهش می‌کنم. لطفاً!
‫صد کرِس!
‫عه؟
‫فکر کنم این راضیت کنه.
‫یه سکه طلا؟
‫این نشون می‌ده که چقدر به داد و ستد ‫متعهدی، خانم جوان.
‫ولی خرید خوبی کردیا.
‫بفرما. بالش. ‫خودت کالاتو بررسی کن.
‫این...
‫قلب منه.
‫از حالا به بعد خیلی مراقب باش، فهمیدی؟
‫پری‌های جنگجو وحشی‌ان.
‫اگه حواست پرت بشه، اون بلافاصله ‫اون کیسه چرمی رو می‌دزده...
‫و میاد که بکشتت.
‫فقط این نیست.
‫میام تو رو هم می‌کشم. فقط صبر کن.
‫هی!
‫بی‌صبرانه منتظرم.
‫ببخشیدا! ممنون می‌شم اگه یه جوری ‫حرف نزنی که انگار من قطع به یقین کشته می‌شم!
‫زود باش. بیا بریم!
‫می‌گم، خانم جوان. واقعاً می‌تونی ‫کاری کنی که اون بهت خدمت کنه؟
‫البته که می‌تونه. مگه نه، مترسک؟
‫اسمم آن‌ـه! آن هالفورد!
‫یه بار دیگه بهم بگی مترسک، ‫می‌زنمت، فهمیدی؟
‫من دارم از اینجا می‌رم به لویستون.
‫می‌خوام که توی راه اونجا ازم محافظت کنی.
‫به زبونی دیگه، محافظ همراهم باش. ‫می‌شه اینو ازت بخوام؟
‫کار ساده‌اییه. اصلاً یه بوسه هم ‫به عنوان یه خدمت ویژه بهش اضافه می‌کنم.
‫به همچین خدمت‌های خودسرانه‌ای احتیاج ندارم!
‫مخصوصاً نه چیز با ارزشی که...
‫هنوز اولین بوسه‌تو هم نگرفتی؟ ‫خیلی بچه‌ایی.
‫خب، شرمنده که بچه‌ام! ‫و به هر حال، تو...
‫می‌گم، اسمت چیه؟
‫واسه چی می‌خوای بدونی؟
‫خب نمی‌دونم چی صدات کنم آخه.
‫تام یا سام. هر اسم آدمیزادی که دلت می‌خواد صدام کن.
‫پس کلاغ صدات می‌کنم.
‫واسه تلافی اینکه مترسک صدات می‌کنم؟
‫زدی تو خال، آقا کلاغه.
‫شال فِن شال.
‫شال فِن شال. چه اسم قشنگی.
‫کدوم قسمتش اسم کوچیکت ‫و کدوم فامیلیته؟
‫کلش اسممه.
‫ما مثل آدم‌ها بین اسم کوچیک و فامیلی فرق نمی‌ذاریم.
‫واقعاً؟ ولی شال فِن شال خیلی طولانیه، پس...
‫شال صدات می‌کنم. اشکالی نداره؟
‫فکر کنم بهت گفتم که هر چی که می‌خوای صدام کن.
‫تو ارباب منی.
‫درسته.
‫بال‌ها، منبع نیروی حیاتی پریان‌ هستن.
‫حتی اگه بال‌هاشونو بدزدن، باز هم می‌تونن زنده بمونن.
‫ولی اگه بال‌هاشون صدمه ببینن، ‫ضعیف می‌شن و می‌میرن.
‫آدم‌ها که از این موضوع با خبر شدن، یکی از بال‌های ‫پری‌ها رو می‌دزدن تا مجبورشون کنن که ازشون اطاعت کنن.
‫اینطوری بود که پری‌ها به خدمت انسان‌ها در اومدن.
‫من تو رو خریدم چون می‌خواستم که به‌عنوان ‫نگهبانم بهم خدمت کنی، شال.
‫ولی اینو بهت قول می‌دم...
‫که وقتی رسیدیم به لویستون، ‫بالت رو بهت پس بدم.
‫داری می‌گی که آزادم می‌کنی؟
‫درسته.
‫می‌ذاری که یه پری که با یه ‫سکه طلا خریدیش در بره؟
‫همچین انسان‌های ساده لوحی هم وجود دارن؟
‫ساده لوح؟
‫من فقط معتقدم که انسان‌ها و پری‌ها ‫می‌تونن با هم دوست باشن، همه‌اش همین.
‫راستش، دلم نمی‌خواد که کسی رو ‫وادار کنم که بهم خدمت کنه.
‫و البته، دلم نمی‌خواد که تو رو به یه آدم دیگه بفروشم.
‫واسه همینه که بالت رو بهت پس می‌دم.
‫و تا وقتی که توی سفرهایی مثل این همراهیم می‌کنی،
‫اگه ممکن باشه، باهات مثل یه دوست رفتار می‌کنم.
‫دوست؟
‫ما هیچ‌وقت نمی‌تونیم دوست باشیم.
‫آرزوی من و مامانم اینه که...
‫آدم‌ها و پری‌ها هم شأن همدیگه با هم رفتار کنن.
‫اما اگه هیچکی هیچ‌وقت این کارو عملی نکنه،
‫اونوقت این آرزو هیچ‌وقت به واقعیت نمی‌پیونده.
‫واسه همینه که من این کارو می‌کنم.
‫پس هم مادر و هم دختر مغز مترسک‌ها رو دارن، نه؟
‫به مامانم توهین نکن، لطفاً!
‫اگه اینقدر ازم بدت میاد، ‫واسه چی گفتی که بخرمت؟
‫اگه من بودم، هرگز نمی‌خواستم که مجبور ‫بشم به کسی که ازش بدم میاد خدمت کنم!
‫آدم‌ها همه‌شون مثل هم‌ان.
‫در این صورت، اینکه مجبور بشم به یه ‫احمق خدمت کنم، همه چی رو برام آسون‌تر می‌کنه.
‫از بین کسایی که این چند سال اخیر دیدم، تو ‫تا الان احمق‌ترین احمق‌ها به‌نظر می‌اومدی.
‫بزرگراه بلادی.
‫تقریباً ۱۲۰۰ کارون طولشه..
‫بین اینجا و لویستون، حتی یه دهکده یا شهر هم نیست.
‫فقط پناهگاه‌های قلعه‌ای کوچیک هست، ‫یه جور دژ راحت.
‫حیوون‌های وحشی‌ای هم پیدا می‌کنی ‫که بدون فرق گذاشتن حمله می‌کنن...
‫و البته، راهزن‌ها هم.
‫این جاده رو می‌شناسی؟
‫به‌نظرت چند ساله که مجبور شدم به آدم‌ها خدمت کنم؟
‫و دلیل اینکه منو خریدی این بود که ‫کمکت کنم که از این جاده رد بشی، مگه نه؟
‫من به تو تکیه کردم، آقای پری جنگجو.
‫باید تا می‌تونی دعا کنی...
‫که به صحیح و سالم به اولین پناهگاه‌قلعه‌ای برسیم.
‫بیا، واسه توـه.
‫می‌دونم.
‫امروز از قضا شانسمون خوب بود.
‫ولی این سفر طولانی‌ایه. ‫اگه بدترین چیزها اتفاق افتاد، روت حساب می‌کنم.
‫رو مخه، ولی...
‫بال پری‌ها خیلی خوشگله.
‫می‌شه بهش دست بزنم؟
‫بهم دست نزن!
‫هر چیزی غیر از اونی که در دست داری، مال منه.
‫متأسفم.
‫بی‌ملاحظه بودم.
‫چرا اون کارو کردم؟
‫فکر می‌کردم که درک می‌کنم، ولی...
‫مامان!
‫آن! به این زودی بیدار شدی؟
‫عزیزم، چی شده؟
‫به جاییت آسیب رسوندی؟
‫نه. یه خواب وحشتناک دیدم.
‫تو مرده بودی، مامان. خواب وحشتناکی بود.
‫ای خنگول.
‫مسیر زندگیت رو پیدا کن و با قاطعیت ازش برو.
‫مامان؟
‫می‌دونم که می‌تونی.
‫تو دختر خیلی خوبی هستی، آن. گریه نکن.
‫صبر کن... صبر کن، مامان!
‫خواهش می‌کنم، مامان! نرو!
‫چـ-چی...
‫چی، چی، چی، چی، چی؟
‫چی می‌خوای دقیقاً؟ ‫الان دستت روی گردنم بود.
‫شال، بالت. نکنه که تو...
‫کم مونده بود که به چنگ بیارمش.
‫خیلی بی قلبی!
‫مگه بهت نگفتم؟ من می‌خوام دوستت بشم!
‫و باز هم تو...
‫دوست؟
‫وقتی که زندگیم توی دستان توـه؟
‫تو من رو خریدی، و مجبورم کردی بهت خدمت کنم.
‫ما هیچ‌وقت نمی‌تونیم دوست باشیم.
‫من یه احمقم، نه؟
‫حق با توـه. من ساده‌لوح بودم.
‫با اینکه تصمیم گرفته بودم که تو رو به خدمت خودم دربیارم،
‫مرتب حرف‌های خودخواهانه‌ای از اینکه ‫می‌خوام باهات دوست بشم می‌زدم.
‫دیگه هرگز گاردمو نمیارم پایین!
‫این بار شدی پیله کرم شب‌پره؟
‫همون مترسک خوبه واسم!
‫و اینم بگم.
‫با وجود همه این اتفاق‌ها، من سر قولم هستم.
‫وقتی برسیم لویستون، بالت رو بهت پس می‌دم.
‫وقتی این کارو کردم، دوباره ازت می‌پرسم ‫که می‌تونیم با هم دوست باشیم یا نه!
‫تا اون موقع، من اربابتم!
‫خراب کردم.
‫ولی نیازی نیست که بی صبر باشم.
‫من حدود ۷۰ سال رو به خدمت ‫اجباری به انسان‌ها گذروندم.
‫شاید آزادیم یه روز به تاخیر افتاده باشه، ‫ولی سه روز دیگه...
‫دوباره شروع شد.
‫چرا این راحیه از اون دختر میاد؟
‫رایحه شیرین شکر نقره‌ای...
‫لیز...
‫باید در ظرف یه روز به پناهگاه‌قلعه‌ای بعدی برسیم.
‫از وقتی که توی بزرگراه راه افتادیم، ۲۰۰ کارون رو طی کردیم.
‫ولی باز هم، این فقط یک ششمه مسافته.
‫بایست.
‫عه؟
‫راهزن‌ها؟
‫بریم!
‫وای نه! دارن میان این طرف!
‫خودشه! شال، تو یه پری جنگجویی، نه؟
‫راهزن‌ها رو دور کن!
‫زحمتش زیاده.
‫زحمتش زیاده؟ عجبا! ‫من اربابتم! اربابت!
‫اگه همینطوری پیش بره، کشته می‌شیم! لطفاً!
‫خـ-خیلی نزدیکی!
‫اگه تو اربابمی، پس نباید خواهش کنی. ‫باید بهم دستور بدی، نه؟
‫خیلی نزدیک شدی! برو عقب لطفاً! ‫برو دیگه، می‌شه؟
‫صورتت سرخ شده.
‫بـ-بـ-برو دیگه، می‌شه؟ ‫ التماست می‌کنم!
‫بهت گفتم که بهم دستور بده.
‫دستور؟ ولی ببین، دارن میان!
‫«همین الان برو.» «وگرنه بالتو پاره می‌کنم.» ‫اگه اینا رو گفته بودی، بلافاصله می‌رفتم.
‫چی داری می‌گی؟ زود باش دیگه!
‫بهم دستور بده.
‫گفتم برو! اگه نری، با مشت می‌زنمت!
‫فکر کنم همین خوب باشه. می‌رم.
‫به فرمان شما، بانو مترسک.
‫شال!
‫ا-اون یه پری جنگجوـه! عقب نشینی کنید!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مترسک و پری
بزرگراه بلادی
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
d
a
i
j
o
u
b
u
h
i
t
o
r
i
d
a
t
e
i
k
e
d
o
h
o
n
t
o
u
w
a
n
e
d
a
r
e
m
o
h
i
t
o
r
i
j
a
n
a
i
?
s
h
i
a
w
a
s
e
y
a
s
a
m
i
s
h
i
s
a
y
a
f
u
a
n
m
o
z
e
n
b
u
a
j
i
a
u
t
a
m
e
n
i
u
m
a
r
e
t
a
h
i
t
o
s
a
j
i
n
o
k
i
r
a
m
e
k
i
d
e
h
o
h
o
e
m
i
n
i
k
a
e
t
e
y
u
k
u
s
o
r
e
w
a
h
i
s
o
k
a
n
i
n
e
g
a
i
k
o
m
e
t
a
k
i
s
e
k
i
k
a
m
o
i
c
h
i
b
a
n
d
a
i
j
i
n
a
t
a
k
a
r
a
m
o
n
o
w
o
m
i
t
s
u
k
e
t
e
y
u
k
u
k
o
t
o
g
a
b
o
k
u
r
a
n
o
t
a
b
i
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
m
e
n
o
m
a
e
n
o
i
m
a
w
o
k
i
b
o
u
d
e
t
s
u
m
u
g
u
y
o
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
حتی اگه تنها باشم هم چیزیم نمی‌شه
مگه در اصل همه تنها نیستن؟
چه خوشبختی، چه تنهایی یا نگرانی
از لحظه تولدمون همگی در اونا شریک هستیم
یه قاشق از این چیزهای براق برداشتن
و تبدیل کردنش به لبخندها
ممکنه معجزه پنهانی باشه که آرزوشو دارم
هدف سفرمون پیدا کردن
گنج‌های گران‌بهایی مثل اینه
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
ولی می‌خوام تمام چیزایی که باهاش مواجه می‌شم رو
با تارهای امید به هم ببافم