..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آن؟
‫آن!
‫عه؟
‫جـ-جوناس؟
‫چه اتفاقی افتاده، جوناس؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نگرانت بودم، واسه همین دنبالت اومدم.
‫خوشحالم که سالمی.
‫از اینجا به بعد، من ازت محافظت می‌کنم.
‫فکر نکنم کسی که همین الان راهزن‌ها ‫بهش حمله کرده بودن، باید این حرف رو بزنه...
‫ولی خیلی عجیبه...
‫من کِی به تو رسیدم و ازت رد شدم؟
‫من توی شهر ردینگتون توقف کردم، پس...
‫ببینم، اصلاً گوش می‌دی چی می‌گم؟
‫ردینگتون؟
‫آها، اونجا بود که اون پری جنگجو رو خریدی.
‫خیلی خوشگله.
‫نکنه اشتباه کردی و به‌جای یه پری همراه خریدیش؟
‫می‌گم جوناس، می‌شه لطفاً برگردی؟
‫این سفر واسه تو خیلی خطرناکه.
‫من برنمی‌گردم.
‫باهات میام لویستون.
‫و خودت هم می‌دونی که چرا، نه؟
‫چون من دوستت دارم!
‫عه، جوناس.
‫از احساساتت ممنونم، ‫ولی فکر کنم گیج شدی.
‫تو فکر می‌کنی احساس تأسفی ‫که نسبت به من داری، عشقه.
‫من به‌خاطر تو اومدم اینجا!
‫تو از من بدت میاد؟
‫این اصلاً خوشحالت نمی‌کنه؟
‫مترسک. باید بجنبیم و از اینجا بریم.
‫کلاغ‌های وحشی.
‫ردِ بوی خون رو گرفتن و اومدن اینجا.
‫وقتی اونا پیداشون بشه، ‫معنیش اینه که گرگ‌ها زیاد دور نیستن.
‫این خوب نیست. باید بلافاصله حرکت کنیم!
‫پس یه دوست‌پسر هم داری که بیاد دنبالت؟
‫واسه یه بچه، تحسین برانگیزه.
‫ بچه نیستم!
‫پونزده سالمه. به سن قانونی رسیدم!
‫و جوناس هم از اونجور آدم‌ها نیست واسه من. ‫فقط نسبت به من احساس دلسوزی می‌کنه، همه‌اش همین.
‫دلسوزی؟
‫به هر حال، باید همینجا دور بزنی و برگردی، جوناس!
‫تو از اونجور آدم‌ها نیستی که توی ‫همچین جایی، کار خطرناکی بکنه!
‫می‌گم، شال. درمورد کالسکه‌ای که پشت سرمونه...
‫اگه اتفاقی افتاد، می‌ری کمکش کنی؟
‫اگه می‌خوای من کاری بکنم،
‫از بالم علیه‌ام استفاده کن و بهم دستور بده.
‫چند دقیقه پیش هم خیلی رو مخ بودی و هی ‫می‌گفتی: «بهم دستور بده، بهم دستور بده.»
‫این چه کاری بود؟
‫بجز دستوری که بهم دادن،
‫قصد انجام هیچ کاری ندارم.
‫درسته که من تصمیم گرفتم که ‫تو رو وادار کنم که بهم خدمت کنی، شال.
‫ولی گفتم خودم هم که از این کار متنفرم.
‫واسه همینه که این یه خواهشه.
‫فعلاً، فقط همینطوری ازت خواهش می‌کنم.
‫اگه ردشون کنی، ‫اونوقت تبدیلشون می‌کنم به دستور.
‫و همونطور که می‌خوای هم،
‫حتی می‌گم: «اگه کاری که بهت گفتم ‫رو نکنی، بالت رو پاره می‌کنم.»
‫اما من اول خواهش می‌کنم!
‫واقعاً کله مترسکی عجیبی هستی.
‫هی می‌گی: «مترسک، مترسک»...
‫البته دیگه مهم نیست.
‫پس این یه پناهگاه قلعه‌ایه؟
‫این اولین باریه که توی یکیش می‌مونم.
‫اولین بارته؟ ‫پس دیشب چیکار کردی؟
‫اسب‌ها رو مجبور کردم که کل شب با سرعت حرکت کنن.
‫می‌خواستم که هر چه سریع‌تر که ممکنه، بهت برسم!
‫جوناس، بعد اینکه امشب رو اینجا موندیم، ‫فردا باید—
‫الان من فقط دارم می‌رم جایی که می‌خوام برم، فقط همین.
‫اینطور نیست که در حال دنبال کردن تو باشم.
‫سرم درد می‌کنه...
‫بهم دست نزن!
‫هر چیزی غیر از اونی که در دست داری، مال منه.
‫جوناس؟ من‌ام، در رو باز می‌کنی؟
‫به چیزی احتیاج داشتی؟
‫کتی!
‫تو هم باهاش اومدی؟
‫من پری کارگر ارباب جوناس‌ام. ‫طبیعیه که دنبالش بیام.
‫د-درسته. همینطوره. ‫و جوناس کو؟
‫اون خوابیده.
‫پس وقتی بیدار شد، بهش می‌گی که اینو بخوره؟
‫چه خوراک نپخته و ساده‌ای... ‫ارباب جوناس یه قاشق هم از این نمی‌خوره.
‫توی خونه شاید اینطور باشه،
‫ولی توی سفر، همین هم باید بخاطرش شکرگزار باشی.
‫بوی بد چربی جونور رو می‌ده. ‫حتی من که پری‌ام هم قبول نمی‌کنم که اینو بخورم.
‫عا، اینطوریه؟ پس خیلی متأسفم که ناخواسته مزاحم شدم!
‫بفرما.
‫این چیه؟ و می‌خوای که من باهاش چیکار کنم؟
‫سهم توـه دیگه!
‫اشتباه کردم که این خوراک ناچیز رو تعارف کردم؟
‫نکنه سوپی که بوی بد چربی جونور ‫رو می‌ده، به ذائقه تو هم خوش نمیاد؟
‫چرا یهویی این سوال‌ها رو می‌پرسی؟
‫یجوری شدی که انگار کله‌ات آتیش گرفته.
‫خب من یه کله مترسکی‌ام دیگه. ‫مطمئنم که خیلی خوب هم آتیش می‌گیره!
‫ظاهراً بدجوری هم آتیش گرفته.
‫خب هر کی جای من بود هم آتیش می‌گرفت.
‫«سوپ این شخص ناچیز درخورِ
‫ذائقه وارث پرافتخار شیرینی شکری نیست.»
‫همین الان یه پری اینو بهم گفت.
‫از نظر تو هم این سوپ نفرت‌انگیزه؟
‫اینطور نیست. فقط... غافل‌گیر شدم.
‫غافل‌گیر؟ از چی؟
‫قبل اینکه خودت غذا بخوری، ‫به من سوپ دادی. این منو غافلگیر کرد.
‫چی داری می‌گی؟
‫وقتی غذا درست می‌کنی، عادیه که ‫بذاری اول دیگران غذا بخورن، درست نمی‌گم؟
‫اوه، قاشق!
‫ببخشید! ببخشید!
‫عه؟
‫شال، این...
‫خوردمش.
‫خوردیش؟ چطوری؟
‫ما با دهانمون غذا نمی‌خوریم.
‫دست‌هامون رو دورش نگه می‌داریم، ‫یا لمسش می‌کنیم تا جذبش کنه.
‫پری‌ها اینطورین؟
‫خب، خوشمزه بود؟
‫طعمش رو حس نمی‌کنیم. فقط جذبش می‌کنیم.
‫ولی یه چیز هست که می‌تونیم مزه‌اش کنیم.
‫چی؟
‫شکر نقره‌ای.
‫اون شیرینه.
‫شیرینی‌جات شکری رو دوست داری؟
‫ازشون بدم نمیاد.
‫پس یکی برات درست می‌کنم!
‫برخلاف چیزی که ممکنه به نظر بیام، ‫من یه کوچولو هنرکار شکر هستم!
‫تو؟
‫گوش کن تا مات و مهبوت بشی!
‫مامان من یه استاد شکر نقره‌ای بود!
‫به عنوان دخترش،
‫از وقتی که می‌تونستم تاتی کنم، ‫بجای سفال و خاک رُس داشتم با شکر نقره‌ای بازی می‌کردم!
‫مِه گل و نیلوفر سفید بهت میاد، شال. ‫پس یه چیزی اون شکلی درست می‌کنم.
‫شال! یـ-یه چیزی داخل بارکِش‌ـه!
‫مـ-می‌ری نگاه کنی؟
‫این یه دستوره؟
‫عه؟
‫اگه نرم نگاه کنم، بالمو پاره می‌کنی؟
‫ا-اینطور نیست...
‫پس خودت این کارو بکن.
‫باشه. پس خودم می‌رم و نگاه می‌کنم!
‫هیچی اینجا نیست؟
‫هی، تو!
‫نه!
‫ولم کن، عوضی! گفتم ولم کن!
‫این کارو واسه تحریک خشمم کردی؟!
‫آخ آخ آخ...
‫خیلی خشنیا! من ظریفما، می‌فهمی؟
‫باهام ملایم‌تر رفتار کن!
‫خیلی حرف می‌زنی.
‫پس تو بودی که توی بارکش شلوغش کرده بودی؟
‫شلوغ ‌کاری نمی‌کردم.
‫داشتم چرت می‌زدم، یه کابوس دیدم، ‫و بعدش هم با پرش از خواب بیدار شدم.
‫با عجب پرشی بیدار شدی.
‫اینو بیخیال، تو کی هستی؟
‫تو کِی و چرا وارد کالسکه من شدی؟
‫من میثریل لید پود ام!
‫اومدم لطفی که بهم کردی رو جبران کنم!
‫لطفمو جبران کنی؟
‫اوه!
‫هه! من هیچ‌وقت از امثال انسان‌ها تشکر نمی‌کنم!
‫اینو فراموش نکن!
‫تو همونی که قبلاً دیدم؟
‫چی؟ پس منو یادت نمی‌اومد؟
‫چهره کسی که نجاتش دادی رو ‫فراموش کردی... خیلی بی‌قلبی!
‫ا-این یعنی چی؟ ‫و این چجوری منو بی قلب می‌کنه؟
‫تازه‌شم، اون موقع سر تا پا گِل گلی بودی و—
‫به هر حال، تو دیروز نجاتم دادی.
‫برای همینه که اومدم وظیفه‌مو انجام بدم.
‫ولی اون‌موقع گفتی که هیچوقت ‫از یه انسان تشکر نمی‌کنی، نگفتی؟
‫گفتم. چون از آدم‌ها متنفرم، می‌دونی؟
‫واسه همینه که بجاش می‌خوام لطفتو جبران کنم.
‫و بذار بهت بگم، لطفتو جبران می‌کنم ‫ولی هرگز تشکر نمی‌کنم، حتی اگه بمیرم.
‫خب پس، بذار لطفتو تلافی کنم!
‫خب، ام...
‫فهمیدم!
‫میله چرخ‌های واگن رو برام روغن‌کاری می‌کنی؟
‫باهام مثل احمق‌ها رفتار نکن!
‫به جبران اینکه جونمو نجات دادی، ‫ازم می‌خوای که همچین کار مسخره‌ای بکنم؟!
‫به یه لطف تحسین برانگیزتر فکر کن!
‫منظورت از «یه لطف تحسین برانگیز» چیه؟
‫دارم بهت می‌گم که خودت یه فکری بکن!
‫خیلی داد و بیداد می‌کنه. ‫خفه‌اش کنم که بمیره؟
‫یه لطف! یه لطف!
‫اگه بهم دستور بدی، این کارو می‌کنم.
‫چی گفتی؟
‫وایسا، وایسا، وایسا!
‫اون وقت دیگه نجات دادنش بیهوده می‌شه!
‫بذار ببینم، تو... میثریل بودی، درسته؟
‫میثریل لید پود! مخففش نکن!
‫میثریل لید پود.
‫نیازی نیست که لطفمو جبران کنی.
‫من تو رو به امید اینکه این کارو بکنی، نجات ندادم.
‫تو آزادی. باید بری هر جایی که ‫دوست داری و شاد زندگی کنی—
‫هی! دختر آدمیزاد!
‫اسمم آن‌ـه.
‫آن.
‫داری وانمود می‌کنی که مهربونی، درحالی ‫که نیستی و سعی داری شرم رو کم کنی!
‫فکر کردی می‌ذارم این اتفاق بیفته؟
‫بذار لطفتو تلافی کنم!
‫اگه نکنی، تا قعر جهنم هم دنبالت میام!
‫جهنم؟
‫باید خفه‌اش کنیم تا بمیره.
‫تو!
‫تو هم یه پری‌ایی! ‫چطور می‌تونی این حرف رو به من بزنی؟
‫یجورایی احساس خستگی می‌کنم.
‫پری‌کُش! پری‌کُش!
‫ولم کن! ولم کن، پری‌کُش!
‫متأسفم، شال. فردا شب برات یه شیرینی شکری درست می‌کنم.
‫با تو ام! هوی! دارم با تو حرف می‌زنم!
‫وقتی من خوابم، نیای بالت رو بدزدیا، باشه؟
‫ولم کن! ولم کن! ولم کن! ولم کن! ولم کن!
‫چه بیام برش دارم و چه نه، ‫فکر نکنم بتونی بخوابی.
‫هی، شماها! واسه چی می‌خوایین بخوابین؟
‫بیدار شین! گفتم بیدار شین!
‫نــخــوابــیــن!
‫حالا که فرصت داریم، بندازیمش بیرون؟
‫این کار بی رحمانه‌ایه، پس لطفاً این کارو نکن.
‫و حتی اگه بندازیمش دور هم، ‫اون باز هم برمی‌گرده.
‫اون حتی گفت که تا قعر جهنم دنبالمون میاد.
‫مامان...
‫تا وقتی صحیح و سالم به لویستون برسیم...
‫لطفاً مراقبمون باش.
‫آن، تو می‌فهمی، نه؟
‫من نگرانتم.
‫فقط همین.
‫آن.
‫از وقتی که از بزرگراه بلادی راه افتادیم، ‫۳۰۰ کارون رو پیمودیم.
‫از این نقطه به بعد، تنهایی برگشتن خطرناک‌تره.
‫حالا که تا اینجا اومدیم، پس چطوره ‫با هم تا لویستون بریم؟
‫پس می‌فهمی؟!
‫در عوض، امیدوارم که بفهمی که این کار واقعاً خطرناکه.
‫البته.
‫جوناس و کتی، بذارید رسماً معرفیتون کنم.
‫شال فِن شال. یه پری جنگجوـه.
‫اسمش چی؟ روش اسم نذاشتی؟
‫چیزی که الان بهتون گفتم، اسمشه.
‫من شال صداش می‌کنم.
‫معمولاً، روی اونا اسم آدم‌ها رو می‌ذارن.
‫تو. اینقدر خوشگلی که به‌نظر میاد که ‫حیف باشه که به عنوان یه پری جنگجو نگه‌ات داشت.
‫احتمالاً به عنوان یه پری همراه و ملازم به فروش می‌ری.
‫اگه من باب میل و سلیقه تو ام، ‫پس چرا منو از مترسک نمی‌خری؟
‫از لحاظ احمقیت، ‫تو هم به اندازه همون بد تشریف داری.
‫برام مهم نیست که مجبور بشم به کدومتون خدمت کنم.
‫ا-احمقیت؟
‫شال!
‫متأسفم، جوناس! شال زبون تیزی داره.
‫به منم هزار بار گفته خنگ و احمق.
‫لطفاً نذار دلخورت کنه.
‫ا-اوهوم. این چیزی نیست که ‫بخاطرش بخوای معذرت خواهی کنی، آن.
‫راستی، اون پری چی؟
‫منظورت من‌ام؟
‫اسم من ارباب میثریل لید پودـه!
‫یادتون باشه که وقتی صدام می‌کنین ‫حتماً از کلمه «ارباب» استفاده کنین.
‫ا-ارباب؟
‫عجبا!
‫چرا هر دوتون اینقدر مغرورین؟
‫لطفاً این طرز رفتار و برخوردتون رو فقط ‫واسه من نگه دارید. بقیه ربطی به این قضیه ندارن!
‫خب، وقتشه غذا میل کنیم!
‫با سوپی به این خوشمزگی، ‫دیگه سوپ من رو لازم نداری، نه؟
‫البته که نه. نه اون سوپ نپخته‌ای ‫که بوی بد چربی جونور رو می‌ده.
‫ساکت باش، کتی!
‫بهت اجازه نمی‌دم که اینقدر بی‌ادبانه با آن حرف بزنی!
‫معذرت می‌خوام، ارباب جوناس. من فقط داشتم—
‫ناپدید شو.
‫متأسفم، آن. پری کارگر من خیلی خوب تربیت نشده.
‫سوپت خوشمزه بود. ‫خوشحال می‌شم که امشب هم دوباره ازش بخورم.
‫عا، ام، اوهوم.
‫احتمالاً، طرز رفتار جوناس ‫روش صحیح رفتار کردن به عنوان یه ارباب پری‌ـه...
‫اما...
‫پس توانایی محو کردن شکل و فُرمشو داره؟ ‫خیلی تحسین برانگیزه.
‫ولی در مقایسه با قدرت اعجوبه‌ای ‫مثل من، باز هم یه چیزی کم داره.
‫میثریل، تو چه قدرت‌هایی داری؟
‫هههه، زیاد غافلگیر نشیا!
‫در شمالی‌ترین قسمت قلمروی پادشاهی هایلند، ‫یه دریاچه بزرگ وجود داره،
‫آب دریاچه لوئس...
‫یه قطره از اون آب روی یه برگ افتاد، ‫و من از همون متولد شدم!
‫از یه قطره آب؟
‫همه پری‌ها از قطره آب متولد می‌شن؟
‫آن، تو هیچی نمی‌دونی، نه؟
‫پری‌ها از همه نوع چیزها متولد می‌شن.
‫بذر علف‌ها. میوه‌ها یا مغز دانه‌های درخت‌ها.
‫قطرات آب یا جواهرات.
‫انرژی یه شیء متمرکز می‌شه و بعدش ما متولد می‌شیم.
‫ولی برای اینکه این اتفاق بیفته، ‫نگاه خیره به موجود زنده لازمه.
‫انسان یا حیوان، مهم نیست چی باشه.
‫نگاه خیره باعث می‌شه که ‫انرژی به خودش شکل و فُرم بگیره،
‫و این چیزیه که تبدیل به یه پری می‌شه.
‫عه؟
‫شال، تو از چی متولد شدی؟
‫با توجه به ظاهرش، حدس می‌زنم از اُبسیدیَن.
‫در ضمن، پری‌های سنگ‌های گرانبها ‫قدرت ساختن چیزهای تیز رو دارن.
‫چون من از یه قطره آب متولد شدم، ‫می‌تونم آب رو کنترل کنم.
‫این قدرتمه.
‫آب رو کنترل کنی؟
‫شگفت انگیزه! نشونم می‌دی؟
‫حتماً!
‫بیا!
‫سرده!
‫تو شگفت انگیزی، میثریل!
‫با استفاده از این می‌تونی چیکار کنی؟
‫عه؟ همین الان نشونت دادم که.
‫عه؟ همه‌اش همین؟
‫منظورت چیه «همه‌اش همین؟!» «همه‌اش همین؟!»
‫داری از قدرت اعجوبه‌ای که من باشم ایراد می‌گیری؟
‫واسه آب دادن به پرنده‌های کوچولو، بدرد می‌خوره.
‫کـ-کسی از تو چیزی نپرسید! ‫این دیگه چه نظریه؟
‫داری مسخره‌ام می‌کنی؟
‫خوب نیست.
‫ها؟
‫چی خوب نیست؟
‫هی، شال فِن شال، اون...
‫چی؟‌ چی شده؟
‫آن! بالا رو نگاه کن!
‫این یه حمله‌ست؟
‫کلاغ‌های وحشی حیوون‌های پاک‌کننده و نظافت‌چی‌ان، ‫و در حیات وحش دنبال لاشه می‌گردن
‫ولی وقتی لاشه‌ای برای خوردن نداشته باشن،
‫دسته‌های بزرگ تشکیل می‌دن تا طعمه شکار کنن...
‫و زنده نوش جانش کنن.
‫پریروز، به‌زور یه ذره خون راهزن گیرشون اومد که بلیسن.
‫لابد این گشنه‌شون کرده.
‫شال، خواهش می‌کنم...
‫شال، بهت دستور می‌دم.
‫از ما در برابر کلاغ‌های وحشی محافظت کن!
‫من بال تو رو تصرف کردم.
‫می‌دونی این یعنی چی، نه؟
‫کالسکه رو متوقف کن.
‫توی بارکش قایم بشین.
‫آن!
‫جوناس، تو هم باید توی بارکشت قایم بشی! سریع باش!
‫فهمیدم! پس این می‌شه تلافی کردن لطف!
‫من دورشون می‌کنم و—
‫تو هم!
‫کمکم کن، شال!
‫نترس، آن. چیزی نمی‌شه.
‫شال فِن شال اُبسیدیَن‌ـه!
‫اون مثل ما نیست.
‫صدمه نمی‌بینه...
‫و نمی‌شکنه.
‫تموم شد؟
‫شال...
‫پاهات دیگه کار نمی‌کنن؟
‫اینطور نیست!
‫چی شده، مترسک؟
‫درخواست یه جور خدمت‌رسانی ویژه‌تر رو داری؟
‫بـ-به هیچ وجه!
‫بـ-به هر حال، ممنون. که نجاتم دادی.
‫خوب نیست. ‫یه مشکل بعد یه مشکل دیگه.
‫چی شده، آن؟
‫تا قبل غروب آفتاب، به پناهگاه‌قلعه‌ای نمی‌رسیم.
‫حمله کلاغ‌های وحشی برنامه‌مون رو بهم ریخته.
‫عه، صبر کن!
‫یه مهمان‌سرای پزشک اینجاست!
‫مهمان‌سرای پزشک چیه؟
‫همونطور که از اسمش معلومه، ‫یه مهمانسراست که دکترها اجازه میدن که مسافرها بمونن.
‫و راهزن‌ها به ندرت به پزشک‌ها حمله می‌کنن.
‫برای مسافرها، بعد از پناهگاه‌های قلعه‌ای ‫اونا امن‌ترین مکان‌ هستن.
‫این نقشه کهنه واقعاً درستی خودشو ثابت می‌کنه؟
‫توی نقشه‌ای که مامان برام کشیده، ‫هیچ اشتباهی وجود نداره!
‫به هر حال، امروز اونجا می‌مونیم.
‫باید عجله کنیم!
‫لطفاً بذار به موقع برسیم.
‫نشدنیه؟
‫اگه مامان بود، می‌تونست این کار رو درست انجام بده.
‫این مامانت که می‌گی، کجاست؟
‫مامان مُرده. بهت نگفتم؟
‫دو هفته پیش.
‫من تصمیم گرفتم که استاد شکر نقره‌ای بشم، ‫همونطور که مامان بود.
‫در آخر پاییز، یه رویداد توی لویستون برگزار می‌شه،
‫نمایشگاه شیرینی‌جات شکری؛ ‫و من یه اثر ارائه می‌کنم...
‫تا پادشاه مهارت‌های من رو به رسمیت بشناسه.
‫می‌خوام امسال یه استاد شکر نقره‌ای بشم.
‫می‌دونی چرا؟
‫در زمستون، ما روز کِشش روح رو گرامی می‌داریم.
‫ما برای کسایی که فوت کردن، همونطور که دارن ‫ به آسمون‌ها و بهشت کشیده می‌شن، هدیه می‌فرستیم.
‫به عنوان یه استاد شکر نقره‌ای، من با دست‌های ‫خودم یه شیرینی شکری باشکوه درست می‌کنم،
‫و روح مامان رو به بهشت می‌فرستم.
‫اینطوری، مامان آسوده خاطر می‌شه ‫و می‌تونه بره به آسمان‌ها و بهشت، مگه نه؟
‫فکر خوبیه، اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫پس واسه اینه؟
‫اوه! یه نور!
‫صبر کنید! صبر کنید لطفاً!
‫کلاغ‌های وحشی؟ عجب فلاکتی بوده.
‫چیزی که مهمه اینه که شما سالمید.
‫این اتاق برای شما و پری‌هاته. ‫همسفرهات اتاق کناری‌ان.
‫وسایلتونو همینجا بذارین و وقتی یکم ‫استراحت کردین، بیایین به سالن غذاخوری.
‫یه چیزی مثل سوپ ساده رو می‌تونیم براتون سرو کنیم.
‫تخت‌خواب. خیلی وقتی می‌شه.
‫آن.
‫گرسنه‌ای، نه؟ ‫بیا بریم غذایی که تعارف می‌کنن رو بپذیریم.
‫جوناس... من اول یکم بیشتر استراحت می‌کنم.
‫نیازی نیست که وانمود کنی که روبه‌راهی.
‫داری از گشنگی هلاک می‌شی، نه؟ بیا دیگه.
‫بزرگراه بلادی
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫سیب شکری، درخت خیانت است
yo
ru
mi
ru
yu
me
to
o
na
ji
na
ma
e
ga
tsu
i
te
ru
ri
yu
u
wa
o
ki
ta
ra
wa
su
re
chau
mi
ta
i
ni
da
i
ji
ni
shi
na
i
to
ki
e
ru
ka
ra
na
no?
to
ku
be
tsu
na
hi
to
da
ke
ga
mi
ru
mo
no
ja
na
i
ka
ra
da
yo!
a
no
hi
na
n
do
mo
na
n
do
mo
te
wo
no
ba
shi
tsu
ka
mi
so
ko
ne
ta
hi
ka
ru
ka
ji
tsu
de
mo
u
i
chi
do
te
wo
no
ba
shi
te
wa
ta
shi
ga
wa
ta
shi
wo
ka
na
e
ta
ra
ki
mi
ga
wa
ra
tte
ku
re
ru
ha
zu
da
ka
ra
a
ki
ra
me
ta
ri
shi
na
i
tte
i
e
ru
n
da
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
d
a
i
j
o
u
b
u
h
i
t
o
r
i
d
a
t
e
i
k
e
d
o
h
o
n
t
o
u
w
a
n
e
d
a
r
e
m
o
h
i
t
o
r
i
j
a
n
a
i
?
s
h
i
a
w
a
s
e
y
a
s
a
m
i
s
h
i
s
a
y
a
f
u
a
n
m
o
z
e
n
b
u
a
j
i
a
u
t
a
m
e
n
i
u
m
a
r
e
t
a
h
i
t
o
s
a
j
i
n
o
k
i
r
a
m
e
k
i
d
e
h
o
h
o
e
m
i
n
i
k
a
e
t
e
y
u
k
u
s
o
r
e
w
a
h
i
s
o
k
a
n
i
n
e
g
a
i
k
o
m
e
t
a
k
i
s
e
k
i
k
a
m
o
i
c
h
i
b
a
n
d
a
i
j
i
n
a
t
a
k
a
r
a
m
o
n
o
w
o
m
i
t
s
u
k
e
t
e
y
u
k
u
k
o
t
o
g
a
b
o
k
u
r
a
n
o
t
a
b
i
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
m
e
n
o
m
a
e
n
o
i
m
a
w
o
k
i
b
o
u
d
e
t
s
u
m
u
g
u
y
o
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
حتی اگه تنها باشم هم چیزیم نمی‌شه
مگه در اصل همه تنها نیستن؟
چه خوشبختی، چه تنهایی یا نگرانی
از لحظه تولدمون همگی در اونا شریک هستیم
یه قاشق از این چیزهای براق برداشتن
و تبدیل کردنش به لبخندها
ممکنه معجزه پنهانی باشه که آرزوشو دارم
هدف سفرمون پیدا کردن
گنج‌های گران‌بهایی مثل اینه
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
ولی می‌خوام تمام چیزایی که باهاش مواجه می‌شم رو
با تارهای امید به هم ببافم
آیا این مثل رویاهایی که در شب می‌بینیم؟
آیا دلیل اینکه روی رویاهامون اسم می‌ذاریم اینه که
مثل رویاهای شبانه که بعد بیدار شدن فراموش می‌شن
اگه قدرشونو ندونیم ناپدید می‌شن؟
!نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی نیستن که فقط آدم‌های خاص ببیننشون
اون روز بارها و بارها دستم رو دراز کردم
برای اون میوهٔ درخشانی که از چنگم در می‌رفت اما
یه بار دیگه دستمو دراز می‌کنم
اگه خودم رویای خودم رو برآورده کنم
می‌دونم که تو به موفقیتم لبخند می‌زنی
و برای همینه که می‌تونم بگم که تسلیم نمی‌شم