‫مهمان‌های دیگه‌ای هم دارین؟
‫بله. اون دو نفر درست قبل از شما رسیدن.
‫خب، بفرمایید بشینید.
‫خیلی ممنونم.
‫شما سه‌تا چه‌تون شده؟
‫نمی‌خوایین بیایین بشینین؟
‫صبر کن، آن!
‫عه؟ چیه؟
‫خودت می‌دونی که عادی نیست که ‫جلوی دیگران با پری‌ها غذا بخوری!
‫چرا؟ مگه ما معمولاً با همدیگه غذا نمی‌خوریم؟
‫عه؟
‫نه، ولی این جلوی مردمه!
‫ما توی سفرهامون، همیشه با هم غذا می‌خوردیم.
‫می‌شه اینجا هم این کارو بکنیم؟
‫خب...
‫من از اونجور آدم‌ها نیستم که بخوام ناراحت بشم...
‫ولی می‌دونی، مهمان‌های دیگه هم اینجا هستن.
‫ما هم ناراحت نمی‌شیم! نمی‌خواد به من فکر کنین.
‫سلام، خانم جوان. اسمت چیه؟
‫آن. آن هالفورد.
‫من هیو ام. نیازی نیست تشریفاتی باشی، آن.
‫هر کاری که دلت می‌خواد بکن.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫که اینطور.
‫پس چون دارین می‌رین به‌سمت ‫لویستون، توی این جاده‌اید.
‫ما قصد داریم وارد نمایشگاه شیرینی‌جات ‫شکری که در لویستون قراره برگزار بشه، بشیم!
‫عه؟ پس شماها هنرکار شکرید؟
‫در این صورت...
‫داشتن دو تا پری کارگر و ‫یه پری همراه، یکم...
‫...افراطیه، اگه نظر منو بخوایین.
‫شال پری همراه نیست، پری جنگجوـه!
‫نگهبان منه!
‫پری جنگجو؟ عجب دروغگویی هستی.
‫دروغ نمی‌گم!
‫خب، خب. نیازی نیست خجالت بکشی.
‫یه پری‌ای که همچنین ظاهری داره... ‫البته که دلت می‌خواد که با خودت ببریش.
‫آن، تو عاشق اون پری شدی؟ ‫واسه همینه که خریدیش؟
‫اصلاً اینطور نیست!
‫پس چطوره امتحانش کنیم؟
‫شال!
‫بد نبود.
‫می‌خوای کشته بشی؟
‫متأسفانه، من اونقدرا شکستنی نیستم.
‫دیگه کافیه، سالیم. شمشیرتو غلاف کن.
‫فکر کردی داری چیکار می‌کنی، ‫احمق بی‌فکر!
‫اگه به همسفرهام صدمه برسونی، قسر در نمی‌ری!
‫شرمنده، شرمنده.
‫فقط باورم نمی‌شه که همچین پری خوشگل ‫و رعنایی هم وجود داشته باشه.
‫و اینم شد دلیل انجام این کارها؟
‫نه، مگه نگفتم متأسفم؟
‫بذار ببینم...
‫به‌عنوان عذرخواهی، ‫ من هزینه اقامتتون در اینجا رو پرداخت می‌کنم.
‫سعی نکن بی‌تفاوت از—
‫عه... هزینه اقامتمونو؟
‫آره. برای هر پنج نفرتون.
‫هرچند که حس می‌کنم، اگه ‫این کارو کنم، ضرر زیادی می‌کنم.
‫فهمیدم! چطوره که شما دوتا ‫شیرینی‌جات شکری برام درست کنین؟
‫ها؟
‫از اوناییش که اندازهٔ یه مشت هستن، خوبن.
‫که به اندازه پول اقامتتون در اینجا می‌شه.
‫معامله بدی نیست، نه؟
‫خیلی خب.
‫در عوض، حتماً باید پول اقامتمونو بدیا.
‫جوناس، دو تا کاسه برام میاری بیرون؟
‫عا، اوهوم.
‫مرسی.
‫اشکالی نداره که از اون شکر نقره‌ای استفاده کنیم؟
‫تو باید اثر خودت برای نمایشگاه ‫رو هم درست کنی، مگه نه؟
‫آره، ولی بیشتر از حد نیازم دارم.
‫ولی نمی‌تونم از چیزی که توی ‫این سه‌تا بشکه‌ست استفاده کنم.
‫پس اون چیزین که برای نمایشگاه ارائه می‌کنی.
‫خب، اونا مهارت داوطلب‌ها ‫در تصفیه شکر رو هم می‌سنجن، نه؟
‫کم کم دارم هیجان‌زده می‌شم.
‫نمایش دادن مهارت‌هام جلوی مردم ‫خیلی بهم احساس غرور می‌ده!
‫واقعاً؟
‫خب.
‫راستش، بین خودمون بمونه‌،
‫شاید بهم پیشنهاد بشه که کارفرمای ‫مدرسه‌ای که بهش تعلق دارم هم بشم!
‫مدیر مدرسه کارگاه رادکلیف؟
‫اوهوم.
‫البته، واسه کارفرما شدن،
‫باید یه مدال سلطنتی پاداش بگیرم ‫و استاد شکر نقره‌ای بشم.
‫عه...
‫پس چرا تو هم این دفعه وارد نمایشگاه نمی‌شی، جوناس؟
‫نه، این بار فقط تماشا می‌کنم.
‫ولی، بخاطر آینده‌ام، باید یکی از اونا بشم!
‫اگه نشم، نمی‌تونم کارفرما یا ویکنت شکر نقره‌ای بشم!
‫ویکنت شکر نقره‌ای؟
‫منظورت استاد شکر نقره‌ایه که ‫منحصراً برای خانواده سلطنتی کار می‌کنه؟
‫جوناس، تو می‌خوای همچین کسی بشی؟
‫البته که می‌خوام!
‫یا بهتره که بگم، حتماً می‌شم!
‫آخه فکرشو بکن، اینکه یه آدم عادی‌ای مثل ‫من بتونه یه اشراف‌زاده بشه...
‫هیچ رویایی خارق‌العاده‌تر از این نیست، نه؟
‫برای همین، آن...
‫می‌شه لطفاً با من ازدواج کنی؟
‫من ویکنت شکر نقره‌ای می‌شم،
‫و زندگی شادی برات می—
‫جوناس.
‫متأسفم.
‫بیا دیگه درموردش حرف نزنیم.
‫تمام تجهیزات رو براتون آماده کردم.
‫نیازی نیست به شیرینی شکری رنگ اضافه کنید.
‫و شکل و ظاهرش هم می‌سپارم به شما دوتا.
‫تو دقیقاً کی هستی؟
‫نکنه تو هم یه هنرکار شکر هستی؟
‫اگه می‌خوای پول اقامتتون رو بدم، ‫پس فقط ساکت باش و یه چیزی درست کن، آن.
‫چی درست کنم؟
‫اگه مامان بود،
‫از رنگ طبیعی شکر نقره‌ای، ‫حداکثر استفاده رو می‌برد.
‫هر دوتون خیلی حرفه‌اید.
‫هیچکدومتون تازه‌کار به‌نظر نمیاین.
‫اما...
‫چیکار کردی؟!
‫بی‌ریخت بودن، پس نابودشون کردم.
‫جوناس.
‫تو ماهری، ولی فقط همین.
‫تنها کاری که می‌خوای بکنی ‫اینه که با تکنیکت خودنمایی کنی،
‫واسه همین ذره‌ای از نبوغت رو بهش اضافه نکردی.
‫آن، تو بهتر از جوناس عمل کردی.
‫ولی این چیه؟
‫یه‌جوریه که انگار اینو با تقلید از چیزی که ‫یه نفر دیگه درست کرده بوده، درست کردی.
‫فقط از سبک اون شخص تقلید کردی.
‫خوشگل بود، ولی فقط همین. ‫هیچ جذبه‌ای نداشت.
‫با آثار و کارهایی مثل این،
‫رویاتون برای استاد شکر نقره‌ای شدن، ‫چیزی بیش از یه رویا نیستن.
‫ولی، من این خرده‌ریزه‌های ‫شیرینی شکری رو قبول می‌کنم.
‫به عنوان خوراکی می‌خورمشون.
‫خداحافظ، آن. جوناس.
‫واسه وقت تلف کردن، روش خوبی بود. خوش گذشت!
‫اون مرد با این کار قصد داشت به چی برسه؟
‫ارباب جوناس! ‫لازم نیست بذارین حرف‌هاش ناراحتتون کنه!
‫درسته، آن! مردی مثل اون—
‫هی، آن!
‫وایسا، آن!
‫آن، با تو ام!
‫باز پیله کرم شدی؟
‫چیش خنده داره؟
‫اینقدر خنده داره که ببینی یه نفر غمگینه؟!
‫چیه؟ واسه چی به قیافه یه نفر نگاه می‌کنی و میخندی؟
‫خب به هر حال که، مترسکی مثل من ‫هر کاری هم که بکنه فقط مایه خجالته!
‫انسان‌ها هیچوقت کل زندگیشونو ‫جوری سپری نمی‌کنن که مایه تمسخر دیگران باشن.
‫چون برعکس ما، اونا همیشه در حال تغییرن.
‫تو سه سال دیگه...
‫به‌طرز خیره‌کننده‌ای زیبا می‌شی.
‫رنگ موهات، طلایی کم‌رنگِ خوشگل می‌شه...
‫و مهارتت در درست کردن شیرینی شکری هم تغییر می‌کنه.
‫مهارت‌هام در درست کردن شیرینی ‫شکری رو از این هم بالاتر می‌برم.
‫بهش نشون می‌دم که چقدر می‌تونم بهتر بشم!
‫ولی یه چیزهایی هست که ‫با تلاش زیاد هم نمی‌شه تغییرشون داد.
‫به دروغ‌های واضح واسه ‫دلگرمی دادن بهم، نیاز ندارم.
‫دروغ نیستن.
‫من می‌دونم.
‫وقتی من به دنیا اومدم، اولین چیزی ‫که دیدم به بچه‌ی انسان بود...
‫کسی که رنگ موهاش مثل مال تو بود...
‫یه دختر پنج ساله.
‫من به‌خاطر نگاه خیره‌ی اون بچه به دنیا اومدم.
‫اون دختر، لیز بود...
‫اسم کاملش الیزابت بود.
‫لیز دختر اشراف‌زاده‌ها بود...
‫و به دلیل شرایطی خاص، ‫دور از جامعه زندگی می‌کرد.
‫اون بچه بود، و هیچی از دنیا نمی‌دونست،
‫و درمورد وجود پری‌ها هم چیزی نمی‌دونست.
‫برای همین بود که منو با ‫برادر بزرگ‌ترش اشتباه گرفت.
‫اون منو به عمارتش راهنمایی کرد و بهم پناه داد.
‫پونزده سال از اون موقع گذشت.
‫رنگ موهای لیز، طلایی کم‌رنگ شد...
‫کک و مک‌هاش ناپدید شدن...
‫و یه زن جوان زیبا شد.
‫واسه همین می‌دونم.
‫که تو هم مثل لیز همچنان تغییر می‌کنی.
‫بعدش؟ بعدش چه اتفاقی برای لیز افتاد؟
‫همیشه پیش تو موند؟ چرا الان اینجا نیست؟
‫مُرد.
‫کشته شد.
‫آدم‌ها کشتنش.
‫متأسفم.
‫بگیر بخواب، مترسک.
‫اون یارو، هیو همونطور که قول داده بود ‫هزینه اقامتمون رو پرداخت کرد.
‫هی، آن!
‫گوش می‌دی؟
‫شال گفت که با یه آدم دوست نمی‌شه.
‫و اولش، یه پیوند احساسی با یه دختر آدمیزاد داشته.
‫اون به همون اندازه که من با مادرم وقت ‫سپری کردم، با اون دختر وقت سپری کرده.
‫شاید برای شال، لیز مثل عضوی از خونواده بوده باشه.
‫و آدم‌ها اونو ازش دزدیدن.
‫آدم‌ها باعث شدن که قلب شال یخ بزنه.
‫امشب خیلی سرده، نه؟
‫ما سرما رو مثل آدم‌ها احساس نمی‌کنیم.
‫کاش جادویی بود که ‫ می‌تونست قلب شال رو آب کنه.
‫قولی که به شال دادم...
‫شیرینی شکری که بهش قول دادمو درست می‌کنم.
‫یه شیرینی شکری شیرین..
‫امیدوارم بتونه یکم گرمی و مهربونی به قلب شال برسونه.
‫چـ-چرا...
‫شکر نقره‌ای... غیبش زده؟
‫محاله. چرا نیستش؟
‫چی شده؟
‫شکر نقره‌ای نیستش.
‫نیستش؟
‫سه‌تا بشکه برام موندن.
‫ولی، هیچ شکر نقره‌ای ندارم که به‌عنوان ‫اثرم واسه راه‌یابی به مسابقه ازش استفاده کنم.
‫آن؟ اتفاقی افتاده؟
‫آن!
‫ظاهراً شکر نقره‌ای که برای درست کردن ‫اثرش بهش احتیاج داره، غیبش زده.
‫عه؟ ولی شکر نقره‌ای توی بارکش بود که، نبود؟
‫و درش هم قفل بود!
‫کسی نمی‌تونسته بره تو یا بیاد بیرون، می‌تونسته؟
‫نه، یه راهی برای ورود وجود داشت.
‫منظورت چیه، کتی؟
‫من دیدمش. اون شبی که توی ‫مهمان‌سرای پزشک موندیم.
‫میتریل لید پود از پنجره بارکش دوشیزه آن اومد بیرون!
‫زیر نور ماه، کل بدنش برق می‌زد.
‫سر تا پاش شکر نقره‌ای بود!
‫میتریل؟
‫چه خبره، چه خبره؟
‫خیلی سر و صدا می‌کنیدا.
‫میتریل. بیا پایین.
‫اوی! من به تو خدمت نمی‌کنما!
‫و اسم هم خلاصه نکن!
‫من—
‫بیا پایین!
‫چـ-چیه؟
‫شکر نقره‌ای آن ناپدید شده.
‫میتریل، تو دزدیدیش، نه؟
‫عه؟
‫کتی تو رو دیده.
‫منو دیده؟ د-داره دروغ می‌گه!
‫هی، آن. کسی که دزدیدتش، من نبودم.
‫کتی یه دروغگوـه!
‫کتی با دروغ گفتن چی گیرش میاد؟
‫انسان لعنتی، ساکت باش!
‫آن، تو که به من مشکوک نشدی، شدی؟
‫کار من نبوده. قسم می‌خورم که کار من نبوده!
‫من...
‫آن...
‫تو بهم شک داری.
‫حرفمو باور نمی‌کنی، نه، آن؟
‫می‌خوام حرفتو باور کنم.
‫ولی نمی‌کنی، نه؟!
‫باشه. پس اگه می‌خوای اینطوری بهم نگاه کنی...
‫از جلوی چشمت گم می‌شم، آن!
‫میتریل!
‫صبر کن!
‫اینطوری نمی‌تونم توی نمایشگاه امسال شرکت کنم.
‫فهمیدم، آن!
‫اگه فقط به اندازه یه اثر احتیاج داری،
‫پس تنها کاری که باید بکنی ‫اینه که به همون اندازه شکر نقره‌ای درست کنی!
‫این محاله. شکر سیب‌هایی که برای ‫ درست کردنش لازم دارم رو ندارم.
‫خیالت راحت!
‫عه؟
‫شکر سیب هست!
‫توی انجمن مدرسه کارگاه رادکلیف درموردش شنیدم.
‫اونا گفتن بیشه‌ای از درختان ‫شکر سیب توی بزرگ‌راه بلادی هست!
‫سه روز طول می‌کشه تا شکر سیب‌ها رو تصفیه کنی.
‫ولی، اگه برای اثرت از شکر نقره‌ایی که ‫از قبل داری استفاده کنی،
‫می‌تونی به موقع انجامش بدی!
‫شکر سیب!
‫تا روز نمایشگاه، پنج روز مونده.
‫لویستون از پناهگاه‌قلعه‌ای بعدی، زیاد دور نیست.
‫با اینا...
‫همه چی روبه‌راه می‌شه، آن.
‫منم بگی نگی یه هنرکار شکر هستم. کمکت می‌کنم.
‫دست درد نکنه، جوناس! بیا شروع کنیم!
‫بفرما.
‫می‌گم، میتریل کجاست؟
‫غیبش زده.
‫کجا رفته؟
‫واقعاً کار اون بوده؟ ‫واقعاً اون بوده که دزدیدتش؟
‫نمی‌دونم.
‫در واقع، برام مهم نیست که کی شکر نقره‌ای رو دزدیده.
‫به هر حال، هر کاری می‌کنم ‫که کارم به موقع تموم بشه.
‫بهت که گفتم.
‫من حتماً باید وارد نمایشگاه و مسابقه امسال بشم.
‫برمی‌گردم به کارم برسم.
‫اثری که می‌خوام برای نمایشگاه ارا‌ئه کنم...
‫یه شیرینی شکری برای یه جشن می‌شه...
‫بزرگ، درخشان و زیبا.
‫مامان...
‫این ثروتیه که مامان درست کرده.
‫نباید به کسی بدیش،
‫و نباید هم ازش تقلید کنی.
‫یه‌جوریه که انگار اینو با تقلید از چیزی که ‫یه نفر دیگه درست کرده بوده، درست کردی.
‫فقط از سبک اون شخص تقلید کردی.
‫پس، چی باید درست کنم؟ و چطوری؟
‫من نمی‌دونم.
‫اگه می‌خوای، از این بشکه استفاده کن لطفاً ‫تا شکر نقره‌ایت رو بذاری داخلش!
‫جنسش درجه یکه و ازش دربرابر رطوبت محافظت می‌کنه.
‫ولی دو تا بشکه خالی دارم.
‫وااای! پس تصمیم گرفتی که ‫چی می‌خوای درست کنی؟
‫کارت واقعاً حرف نداره، آن. من اینو می‌فهمم.
‫مطمئنم که می‌تونی یه اثر فوق العاده رو خلق کنی!
‫منم امیدوارم، ولی...
‫من انتظار زیادی ازت دارم.
‫عه؟
‫چـ-چیکار می‌کنی؟
‫دوستت دارم.
‫نکن!
‫چرا، آن؟
‫من تو رو دوست ندارم، جوناس!
‫ولی من دوستت دارم!
‫این احساسیه که تو داری، جوناس! ‫من این احساس رو ندارم!
‫که اینطور.
‫امید داشتم که تو عاشق من بشی، ولی...
‫مـ-متأسفم. من...
‫منو ببخش، آن.
‫دوشیزه آن، یه توصیه بهت می‌کنم.
‫چی شده، یهویی؟
‫ارباب جوناس ممکنه ازت خواستگاری کنه، ‫یا بگه که دوست داره،
‫ولی نذاری باد به کله‌ات بخوره‌ـا!
‫عه؟
‫ارباب جوناس هیچ‌وقت به‌طور واقعی ‫عاشق کسی مثل تو نمی‌شه!
‫کتی...
‫نکنه تو...
‫عاشق جوناس شدی؟
‫ا...
‫ا-ا-ا...
‫این کاملاً مسخره‌ست!
‫که اینطور! پس قضیه اینه!
‫وقتی پری‌ها و آدم‌ها با هم وارد رابطه ‫عاشقونه می‌شن، خیلی دوست‌داشتنیه، نه؟
‫تـ-تو...
‫خیلی احمقی!
‫کسی که کتی عاشقش شده، ‫بالش رو در اختیار داره.
‫در مقایسه با اون...
‫عشقِ بین یه پری و یه انسان.
‫موندم چی بین شال و لیز بوده.
‫چی شده؟ توی قفسه سینه‌ام احساس گرفتگی می‌کنم.
‫این چیزیه که به من ربطی نداره.
‫دلیل اینکه شال با منه...
‫اینه که من بالشو در اختیار دارم.
‫و وقتی به لویستون برسیم، ‫این ماجرا هم تموم می‌شه.
‫تموم شد!
‫باید عالی شده باشه، ولی...
‫فقط از سبک اون شخص تقلید کردی.
‫نه. تکنیکم عالیه.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫مطمئنم که مشکلی پیش نمیاد!
‫کارت تموم شد؟
‫الان داره خشک می‌شه.
‫با استفاده از هاون، چیزی که ‫از شکر سیب‌ها مونده رو آسیاب می‌کنم،
‫و اگه فردا راه بیفتیم،
‫می‌تونیم روز قبل نمایشگاه، ‫به لویستون برسیم.
‫عجیب بود.
‫وقتی که اولین بار توی بازار پری دیدمت،
‫بوی شیرین شکر نقره‌ای رو می‌دادی.
‫نمی‌تونستم بفهمم چرا. ولی عجیب بود.
‫واقعاً؟ نمی‌دونم اون بو به لباسم نفوذ کرده آیا.
‫انگشت‌هات.
‫چی؟
‫انگشت‌های تو بوی شیرینی می‌دن.
‫اینطور نیست.
‫من می‌تونم بفهمم.
‫عه؟
‫که اینطور.
‫آن!
‫آن! تو شگفت‌انگیزی، آن!
‫کار اثرت رو تموم کردی!
‫تا حالا همچین اثر بزرگی ‫با این ظرافت رو ندیده بودم!
‫بدون شک، مدال سلطنتی رو بدست میاری!
‫مرسی!
‫اینا همه‌اش بخاطر اینکه تو درمورد ‫شکر سیب‌ها بهم گفتی ممکن شد، جوناس!
‫من باید ازت تشکر کنم!
‫با کالسکه من داری چیکار می‌کنی، جوناس؟
‫فکر کردم باید راه بیفتیم.
‫خیلی عجولی. ‫هنوز کار شکر نقره‌ای تموم نشده.
‫و اینکه اون اسب مال من نیست...
‫اشکال نداره! ‫اسب من سریع‌تر از مال تو حرکت می‌کنه.
‫جوناس؟
‫اگه عاشق من شده بودی ‫و باهام ازدواج کرده بودی،
‫اون‌وقت مجبور نبودم که همچین کاری بکنم.
‫همه‌اش تقصیر خودته.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫واسه همین بود که بهت گفتم ‫نذار باد به کله‌ات بخوره!
‫آخ! چی؟
‫این چیه؟
‫وای نه! چه چندشه!
‫شال، قضیه چیه؟
‫اون دوتا کشوندنشون اینجا...
‫تا بتونن شیرینی شکریت رو بدزدن.
‫امکان نداره!
‫بای بای، آن!
‫شال، برو دنبال جوناس!
‫اگه از اینجا برم، تو غذای گرگ‌ها می‌شی!
‫این مهم نیست! لطفاً برو!
‫شال! التماست می‌کنم!
‫لطفاً شیرینی شکریم رو پس بگیر!
‫قبول نمی‌کنم!
‫خواهش می‌کنم! شال!
‫لطفاً شیرینی شکریم رو پس بـــگـــیـــر!
‫‫سیب شکری،
‫‫درخت خیانت است
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫سرنوشت مدال سلطنتی
yo
ru
mi
ru
yu
me
to
o
na
ji
na
ma
e
ga
tsu
i
te
ru
ri
yu
u
wa
o
ki
ta
ra
wa
su
re
chau
mi
ta
i
ni
da
i
ji
ni
shi
na
i
to
ki
e
ru
ka
ra
na
no?
to
ku
be
tsu
na
hi
to
da
ke
ga
mi
ru
mo
no
ja
na
i
ka
ra
da
yo!
a
no
hi
na
n
do
mo
na
n
do
mo
te
wo
no
ba
shi
tsu
ka
mi
so
ko
ne
ta
hi
ka
ru
ka
ji
tsu
de
mo
u
i
chi
do
te
wo
no
ba
shi
te
wa
ta
shi
ga
wa
ta
shi
wo
ka
na
e
ta
ra
ki
mi
ga
wa
ra
tte
ku
re
ru
ha
zu
da
ka
ra
a
ki
ra
me
ta
ri
shi
na
i
tte
i
e
ru
n
da
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
d
a
i
j
o
u
b
u
h
i
t
o
r
i
d
a
t
e
i
k
e
d
o
h
o
n
t
o
u
w
a
n
e
d
a
r
e
m
o
h
i
t
o
r
i
j
a
n
a
i
?
s
h
i
a
w
a
s
e
y
a
s
a
m
i
s
h
i
s
a
y
a
f
u
a
n
m
o
z
e
n
b
u
a
j
i
a
u
t
a
m
e
n
i
u
m
a
r
e
t
a
h
i
t
o
s
a
j
i
n
o
k
i
r
a
m
e
k
i
d
e
h
o
h
o
e
m
i
n
i
k
a
e
t
e
y
u
k
u
s
o
r
e
w
a
h
i
s
o
k
a
n
i
n
e
g
a
i
k
o
m
e
t
a
k
i
s
e
k
i
k
a
m
o
i
c
h
i
b
a
n
d
a
i
j
i
n
a
t
a
k
a
r
a
m
o
n
o
w
o
m
i
t
s
u
k
e
t
e
y
u
k
u
k
o
t
o
g
a
b
o
k
u
r
a
n
o
t
a
b
i
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
m
e
n
o
m
a
e
n
o
i
m
a
w
o
k
i
b
o
u
d
e
t
s
u
m
u
g
u
y
o
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
حتی اگه تنها باشم هم چیزیم نمی‌شه
مگه در اصل همه تنها نیستن؟
چه خوشبختی، چه تنهایی یا نگرانی
از لحظه تولدمون همگی در اونا شریک هستیم
یه قاشق از این چیزهای براق برداشتن
و تبدیل کردنش به لبخندها
ممکنه معجزه پنهانی باشه که آرزوشو دارم
هدف سفرمون پیدا کردن
گنج‌های گران‌بهایی مثل اینه
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
ولی می‌خوام تمام چیزایی که باهاش مواجه می‌شم رو
با تارهای امید به هم ببافم
آیا این مثل رویاهایی که در شب می‌بینیم؟
آیا دلیل اینکه روی رویاهامون اسم می‌ذاریم اینه که
مثل رویاهای شبانه که بعد بیدار شدن فراموش می‌شن
اگه قدرشونو ندونیم ناپدید می‌شن؟
!نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی نیستن که فقط آدم‌های خاص ببیننشون
اون روز بارها و بارها دستم رو دراز کردم
برای اون میوهٔ درخشانی که از چنگم در می‌رفت اما
یه بار دیگه دستمو دراز می‌کنم
اگه خودم رویای خودم رو برآورده کنم
می‌دونم که تو به موفقیتم لبخند می‌زنی
و برای همینه که می‌تونم بگم که تسلیم نمی‌شم