..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چرا نرفتی دنبالش؟
‫اگه رفته بودم دنبال جوناس، ‫الان گرگ‌ها کشته بودنت.
‫می‌دونم!
‫ولی حتی با این وجود هم، نمی‌خواستم که ‫بذارم که اون شیرینی شکری رو ببره.
‫ولی تو...
‫تو ازم محافظت کردی تا بالت صدمه نبینه!
‫همه‌اش بخاطر همین بود، نه؟
‫می‌دونم! من نمی‌تونم ازت استفاده کنم!
‫می‌دونم! می‌دونم!
‫می‌دونم...
‫چرا...
‫احتمالاً قصد داشته که اونو وارد نمایشگاه کنه.
‫اولش طرح‌های مادرت رو دزدید.
‫ولی نتونست با اونا یه اثر بسازه.
‫برای همین بود که نقشه کشید ‫که کارتو بدزده و بره به‌سمت لویستون.
‫این... مال منه. همون چیزیه که گمش کرده بودم.
‫احتمالاً کتی دزدیده بودش.
‫اون توانایی اینو داره که نامرئی بشه.
‫بعدش، جوناس مقدار شکر نقره‌ایی که برای ‫درست کردن اثرت استفاده کرده بودی رو تخمین زد،
‫و اونو از قبل بارِ بارکشت کرد،
‫و کالسکه‌ات رو با اثر تکمیل شده‌ات ‫که داخلش بود رو دزدید.
‫چجوری همه اینا رو می‌دونی؟
‫آدم‌ها همینطورین.
‫پسش می‌دم.
‫روز نمایشگاه، پس‌فرداست.
‫جوناس تا اون موقع دیگه به لویستون رسیده.
‫دیگه خیلی دیر شده.
‫راضی هستی اینطوری؟
‫البته که نیستم.
‫البته که نیستم، ‫ولی کاری از دستم برنمیاد!
‫حتی با اینکه تو اینجایی بازم ‫نمی‌تونم هیچ کاریش بکنم!
‫پس آزادت می‌کنم.
‫برو یه جای دیگه!
‫و حالا...
‫دوباره تنهای تنهام.
‫متأسفم، مامان.
‫استاد شکر نقره‌ای شدن...
‫و فرستادن روح تو به آسمون‌ها و بهشت ‫در روزِ کششِ روح، رویام بود.
‫و حالا دیگه به واقعیت نمی‌پیونده.
‫مامان. مامان!
‫چرا مرُدی؟
‫چرا منو تنهای تنها گذاشتی؟
‫چرا، مامان؟!
‫خوشگله...
‫تو یه انسانی، نه؟
‫تو بودی که گذاشتی من متولد بشم، نه؟
‫عه؟
‫پری‌ها وقتی متولد می‌شن که نگاه خیره‌ی یه نفر دیگه...
‫باعث بشه که انرژی درون یه شیء ‫متراکم بشه و به خودش شکل بگیره.
‫شال.
‫تو هم مثل منی، درست می‌گم؟
‫من لوسول اِل مین‌ام!
‫لوسول اِل مین، برو هر جا که دوست داری.
‫به انسان‌ها نزدیک نشو.
‫اونا ما رو می‌گیرن، آزادیمونو ازمون می‌دزدن، ‫و وادارمون می‌کنن که بهشون خدمت کنیم.
‫واقعاً؟ ولی این خانم جوان چی؟
‫اون هم یه انسانه، نه؟
‫اون خاصه.
‫حالا برو. در جایی که انسان‌ها دستشون ‫بهت نمی‌رسه، هر جور که دوست داری زندگی کن.
‫تو چقدر مهربونی!
‫مرسی!
‫معنی این قیافه چیه؟
‫خب... تو چرا اینجایی؟
‫بالتو بهت پس دادم که، ندادم؟
‫سر قولت با من نموندی.
‫اومدم که سر قولت بمونی.
‫قول؟
‫بهم قول دادی که یه شیرینی شکری بهم می‌دی.
‫شیرینی شکری...
‫چیه؟ درستش می‌کنی یا نمی‌کنی؟
‫می‌کنم.
‫به هر حال، قول دادم دیگه!
‫یه‌چیز فوق‌العاده خوشگل درست می‌کنم!
‫صبر کن.
‫با اون وضعت، شیرینی شکری درست نکن.
‫اینو بپوش.
‫عه؟
‫توی بارکش بود.
‫هیچکی ناراحت نمی‌شه که ازش استفاده کنی، نه؟
‫یه شیرینی شکری درست می‌کنم.
‫برای شال.
‫حتی اگه نتونم به نمایشگاه برسم...
‫حتی اگه وقتی که بهش دادمش، بازم بره...
‫فعلاً، این فقط...
‫برای شاله که برگشت پیشم.
‫من... چیزی درست می‌کنم که حس می‌کنم قشنگه!
‫شال.
‫این...
‫خیلی کوچیکه، ولی این...
‫با در نظر گرفتن کسی که الان هستم، ‫این واقعی‌ترین شیرینی شکریمه.
‫قشنگه.
‫مرسی.
‫قبولش می‌کنی؟
‫اجازه می‌دی به بالت دست بزنم؟
‫دست بزن.
‫مطمئنی؟
‫چه حس گرمی می‌ده!
‫راضی شدی؟
‫اوهوم.
‫این شیرینی شکری متعلق به منه، درسته؟
‫اوهوم...
‫پس، هر کاری که دلم بخواد باهاش می‌کنم.
‫شال؟
‫سوار شو.
‫راه می‌افتیم.
‫ها؟ کجا می‌ریم؟
‫لویستون.
‫عه؟ عــه؟!
‫اگه کل شب رو هم سفر کنیم، ‫صبح می‌رسیم.
‫تو می‌خوای امسال یه استاد شکر نقره‌ای بشی، درسته؟
‫عه؟
‫ولی شیرینی شکری که می‌خواستم شرکتش بدم...
‫اینو که داری.
‫اگه این واقعی‌ترین کارته، پس باهاش شرکت کن.
‫اگه به اندازه کافی خوب نیست، ‫پس می‌تونی شکستت رو بپذیری.
‫چرا این کارو برام می‌کنی؟
‫تو بالم رو بهم پس دادی.
‫دیگه اربابم نیستی.
‫اگه این حقیقت داشته باشه، ‫پس می‌تونیم با هم دوست بشیم.
‫اگه این چیزیه که می‌خوای.
‫شال، این چیزیه که می‌خوای؟
‫نمی‌دونم.
‫شب داره فرا می‌رسه.
‫می‌تونیم صحیح و سالم از بزرگ‌راه بلادی فرار کنیم؟
‫به‌نظرت من کی هستم؟
‫موندم امسال کدوم مدرسه ‫مدال سلطنتی رو بدست میاره.
‫مدرسه مرکیوری این کارو می‌کنه.
‫مدرسه پیج چی؟
‫اونا افت کردن.
‫من حدس می‌زنم که مدرسه رادکلیف بدستش بیاره.
‫عالی‌جناب، پادشاه ادموند دوم وارد می‌شوند!
‫وای! هورا! ایشون اومدن!
‫اون چیه؟
‫مراقب باشین!
‫مواظب باشین!
‫از سر راه برید کنار!
‫این سر و صدا چیه؟
‫وایسا، شال!
‫هی!
‫مثل اینکه هنوز نتایج
‫نمایشگاه شیرینی شکری اعلام نشده!
‫آن!
‫منم وارد می‌شم!
‫هنرکار شکر، آن هالفورد!
‫هی تو!
‫از یک مدرسه نیستم!
‫خیلی گستاخی!
‫لطفاً بذارید وارد بشم! من...
‫سلام! به به.
‫فکر کردم که نمیای، ولی عجب ورودی بود...
‫آن.
‫هیو؟
‫این دختر رو می‌شناسی، مرکیوری؟
‫بله. اون یه هنرکار شکر واقعیه.
‫مرکیوری؟ هیو مرکیوری؟
‫من با چشم‌های خودم از مهارت‌هاش مطمئن شدم.
‫سرپرست مدرسه‌ی کارگاه مرکیوری، ‫و ویکُنت شکر نقره‌ای فعلی؟!
‫بسیار خب.
‫اگه ویکُنت شکر نقره‌ای مهارت‌هاش رو تصدیق می‌کنه،
‫پس بهش اجازه ورود می‌دم.
‫سپاسگزارم.
‫سلام، آن.
‫لباس‌هام خیلی بهت میان.
‫از این بگذریم... فکرشو نمی‌کردم که با یه ‫اثر که اندازهٔ خوراکی یه بچه‌ست شرکت کنی.
‫دل و جرأتت منو تحت تأثیر قرار داده.
‫تو هم منو تحت تأثیر قرار دادی، جوناس.
‫با کار یه نفر دیگه وارد شدی. ‫بی‌شرمی هم باید حدی داشته باشه.
‫نمی‌دونم راجع به چی داری حرف می‌زنی.
‫هم‌اکنون، ما نمایشگاه شیرینی شکری را آغاز می‌کنیم!
‫به برترین هنرکار شکر در سرزمین...
‫عنوان استاد شکر نقره‌ای بخشیده خواهد شد!
‫تمامی حاضرین، هم اکنون عالی‌جناب پادشاه ‫شیرینی‌های شکری شما رو بررسی خواهند کرد!
‫جوناس آندر...
‫و آن هالفورد.
‫شیرینی شکریتون رو با خودتون بیارید ‫و به عالی‌جناب نزدیک بشید.
‫اوهوم، خیلی عجیبه.
‫مرکیوری.
‫نظر تو چیه؟
‫از نظر من، اونا به یک اندازه زیبا به‌نظر میان.
‫درسته.
‫طوری به‌نظر میان که انگار یک هنرکار درستشون کرده،
‫با توجه به اینکه خیلی شبیه همن.
‫کدومشون رو ترجیح می‌دید، اعلی‌حضرت؟
‫از این یکی خوشم میاد.
‫جوریه که انگار همین الانه که خرد بشه.
‫بی‌دوامه، اما با این حال، سرشار از زندگیه.
‫تا حالا مجسمه شکری‌ای به این زیبایی ندیده بودم.
‫اون شیرینی شکری واقعاً باشکوه‌ـه.
‫اما، عالی‌جناب،
‫شیرینی شکری‌ای که قراره برای تزئین جشنواره باشه
‫باید بزرگ و دیدنی درست بشه.
‫حتی اگه اون مهارت اینو داره که ‫این شیرینی کوچیک رو درست کنه،
‫نمی‌دونیم که اگه بخواد یه اثر بزرگ درست کنه، چی می‌شه.
‫اوهوم، درسته.
‫تصمیمو گرفتم. نتیجه‌ام رو اعلام می‌کنم.
‫من مدال سلطنتی رو به شیرینی شکری‌ای که ‫جوناس آندر آورده اعطاء می‌کنم.
‫آن هالفورد، کنار بایست.
‫جوناس آندر، بیا اینجا.
‫عالی‌جناب سه بشکه از شکر سیب‌هایی ‫که تصفیه کردی رو بررسی خواهند کرد،
‫تا اونا رو همراه با شیرینی شکری بهشون تقدیم کنی.
‫ا-این چیه؟
‫معنی این چیه، آندر؟
‫یه بشکه کامل شکر نقره‌ای، خالی خالیه!
‫ا-امکان نداره!
‫عا، لطفاً منو ببخشید، عالی‌جناب!
‫من فقط یه پری کارگر ناچیزم که ‫به ارباب جوناس آندر خدمت می‌کنم!
‫ارباب من اینقدر توی درست ‫کردن شکر نقره‌ای کارش مزخرفه
‫که نتونست مقدار لازم رو درست کنه!
‫پس من رو مجبور کرد که با تواناییم، ‫از جادویی که چشم رو گول می‌زنه استفاده کنم،
‫و برم داخل بشکه و جوری ‫نشون بدم که انگار پره!
‫چرا میتریل اینجاست؟
‫ولی این فکر که عالی‌جناب رو ‫فریب بدم دیگه خیلی زیاده‌رویه!
‫امکان نداره. اون شکر نقره‌ای جوناس رو خورده؟
‫خواهش می‌کنم من رو عفو کنید، عالی‌جناب!
‫این توطئه‌ست!
‫بیا اینجا!
‫این پری در خدمت این آن هالفوردیه ‫که اینجا پیش روی شما ایستاده.
‫اون می‌خواست که یه استاد شکر نقره‌ای بشه،
‫واسه همین اون پری رو مجبور کرد که ‫دزدکی وارد بشکه بشه!
‫هی! آن رو ول کن، رذلِ پست!
‫می‌بینید؟ اعتراف کرد!
‫اونا با هم کار می‌کنن!
‫درسته که این پری رو می‌شناسم.
‫ولی نمی‌دونم که چرا این کارو کرده.
‫این چه اهمیتی داره؟
‫آن، حقیقت رو بهشون بگو!
‫بهشون بگو که اون باهات چیکار کرد!
‫ولم کن!
‫اثری که جوناس آندر وارد نمایشگاه کرد ‫و اذعان داشت که مال خودشه...
‫اثریه که من درستش کردم!
‫اون ازم دزدیدش.
‫این پری اینو می‌دونست و برای همین...
‫من دزدیدمش؟ دروغه!
‫آن رو ول کن!
‫برو کنار، جوجه...
‫می‌خوای به دروغ دادن ادامه بدی؟
‫ساکت شو! این تویی که دروغگویی!
‫ولم کن! ولم کن!
‫تکون نخور، جوجه...
‫خب، ازشون بخواییم که ثابتش کنن، عالی‌جناب؟
‫منو ول کن!
‫راهی هست که تشخیص بدیم ‫که کدومشون این کارها رو خلق کرده؟
‫اگه هست، باید ازش استفاده کنیم.
‫بله، اعلی‌حضرت.
‫خب پس...
‫ازتون می‌خوام که همون کاری که اون شب ‫در مهمانسرای پزشک کردید رو بکنید.
‫اما، این بار یه الگو خواهید داشت.
‫این کاری که عالی‌جناب انتخاب کرده...
‫روش پروانه داره، درسته؟
‫پیش روی عالی‌جناب، یکی دقیقاً ‫عین همین‌هایی که اینجان درست کنید.
‫اون وقت می‌تونیم بفهمیم که ‫اینا به دستان کی ساخته شدن.
‫متوجه شدین؟
‫باشه. این کارو می‌کنم.
‫جوناس؟
‫مـ-من...
‫شروع کنید!
‫می‌تونم حسش کنم.
‫شال مونده که من رو تماشا کنه.
‫یه پروانه درست می‌کنم.
‫یکی که شال رو خوشحال کنه. ‫یه پروانه فوق‌العاده زیبا.
‫می‌خوام بال‌هاش پر جلوه‌تر باشن.
‫آره، مثل بال‌های شال... که خیلی زیبان...
‫کافیه!
‫پروانه آندر حتی ارزش اینو نداره ‫که بخوای درموردش حرف بزنی.
‫ا-اگه تنهایی در یه جای ساکت کار نکنم، ‫نمی‌تونم چیز خیلی خوبی درست کنم.
‫اگه می‌تونستم تنها، در یه جای ساکت، ‫با زمان کافی کار کنم...
‫تو مایه ننگی، جوناس!
‫پروانه هالفودر شبیه همون‌هاییه که ‫روی کاریه که عالی‌جناب انتخاب کرده.
‫ولی اونا فرق دارن.
‫منظورت چیه، مرکیوری؟
‫برای من که واضحه کدوم هنرکار، ‫کاری که من انتخاب کردم رو خلق کرده.
‫بین پروانه هالفورد و پروانه‌هایی که ‫روی کاریه که شما عالی‌جناب انتخابش کردید...
‫کدومشون رو ترجیح می‌دید، اعلی‌حضرت؟
‫معلومه، پروانه هالفورد.
‫در مقایسه با اثری که انتخاب کردم، ‫این حتی بیشتر هم...
‫فهمیدم. اونا مثل هم نیستن. ‫منظورت این بود.
‫برای همینه که نمی‌تونم با یقین بگم ‫که کدومشون درستش کرده.
‫اوهوم. مثل اینکه هنرکاری که اثری ‫که من انتخاب کردم رو درست کرده رو...
‫نمی‌شه هیچ جا دیدش.
‫دانینگ!
‫بله، اعلی‌حضرت.
‫امسال هیچ مدال سلطنتی‌ای به کسی تعلق نمی‌گیره.
‫این پایان مراسمه.
‫این یعنی چی؟
‫هیچ مدال سلطنتی‌ای؟
‫یه نفر دیگه رو انتخاب می‌کنن؟
‫این یعنی که هیچکی قرار نیست ‫استاد شکر نقره‌ای بشه؟
‫حیف شد.
‫ارباب ویکُنت شکر نقره‌ای.
‫هی، هی. نمی‌خواد اینقدر رسمی‌طور باشی. ‫هیو برام کافیه.
‫هیو، چرا...
‫حتماً فهمیدی که اون اثر مال من بوده.
‫نه، اینطور نیست. ‫خود پادشاه هم این رو گفتن، درست نمی‌گم؟
‫اما...
‫تقویت کردن مهارت‌هات، علیه‌ات عمل کرده.
‫پروانه‌ای که الان درست کردی...
‫تقلید از کار کس دیگه‌ای نبود.
‫این به وضوح کار اصیل خودته.
‫مامان، شنیدی؟
‫دیدی؟
‫آن هالفورد.
‫بانو ملکه یه پیغام برای تو دارن.
‫بله، قربان!
‫ایشون امیدوارن که سال بعد، ‫شیرینی شکری‌ای بیاری که لایق جشنواره باشه.
‫ایشون به‌شدت مشتاق هستند.
‫چشم... چشم، بانوی من!
‫قول می‌دم... قول می‌دم که برگردم!
‫مرکیوری، مجازات آندر رو می‌سپارم به تو.
‫چیکار می‌خوای بکنی؟ اون باعث شد که تو ببازی، آن.
‫بلند شو، جوناس.
‫بلند شو!
‫حالم بهتر شد!
‫دلم می‌خواست یه کتک حسابی بزنمش!
‫خوشم اومد! یه اقدام مناسب.
‫خیلی خب! دیگه اینجا کارمون تمومه!
‫متأسفم.
‫اوه، خیلی ببخشید!
‫معذرت می‌خوام!
‫شال، ازت ممنونم.
‫نتونستم استاد شکر نقره‌ای امسال بشم.
‫به موقع نرسیدم که بتونم ‫روح مامان رو به آسمون‌ها بفرستم.
‫اما مامان باید از بهترین شیرینی شکری‌ای که ‫الان می‌تونم درست کنم، راضی باشه.
‫و سال بعد، به هر قیمتی که شده...
‫دوباره میام اینجا.
‫بیا.
‫همونطور که قول دادم، ‫این شیرینی شکری مال توـه، شال.
‫بهت پسش می‌دم.
‫خوشمزه به‌نظر نمی‌رسه.
‫عا؟!
‫من یه چیزی می‌خوام که یه ‫استاد شکر نقره‌ای درست کرده باشه،
‫یه شیرینی شکری فوق‌العاده خوشمزه.
‫ا-این یعنی چی؟
‫داری می‌گی این به‌قدر کافی خوب نیست؟
‫بهت که گفتم، نتونستم ‫یه استاد شکر نقره‌ای بشم.
‫ولی سال بعد، مطمئنم که..
‫پس سال بعد، همین روز ازت می‌گیرمش.
‫تا اون موقع، به اینا احتیاجی ندارم.
‫تا وقتی که یه استاد شکر نقره‌ای بشی، ‫همراه باهات منتظر می‌مونم.
‫ها؟ همراه باهام؟
‫آن.
‫این اولین باریه...
‫این اولین باریه که شال...
‫با اسمم صدام زده.
‫هی، دیدی؟ ‫نمایش درخشان تکرار نشدنیم رو!
‫میتریل!
‫متأسفم، میتریل، که حتی یه لحظه فکر کردم ‫تو شکر نقره‌ایم رو خوردی.
‫هه. آدم‌ها همینطورین دیگه. ‫غافلگیر نشدم.
‫و اسمم رو مخفف نکن! ‫من میتریل لید پود ام!
‫ولی میتریل لید پود، از کجا فهمیدی ‫که جوناس شیرینی شکریم رو دزدیده بود؟
‫یواشکی داشتی دنبالمون می‌کردی؟
‫ها؟ من تمام مدت توی کالسکه بودم.
‫چی؟
‫بهم شک کرده بودی. منم با اوقات تلخی رفتم بخوابم.
‫وقتی بیدار شدم، کالسکه مال جوناس شده بود.
‫پـ-پس قضیه این بود.
‫اصلاً تا کی خواب بودی؟
‫یادت رفته؟
‫برای جبران لطفت، اگه مجبور بشم، ‫بخاطر کله‌شقی مطلقم همه جا دنبالت میام.
‫تا قعر جهنم دنبالت میام!
‫تا حالا اصطلاح «مزاحم کمک‌کننده» رو شنیدی، میتریل لید پود؟
‫نشنیدم. متأسفم.
‫تو چرا هنوز با آن هستی؟
‫یه‌چیزی هست که مترسک قراره بهم بده.
‫بـ-باز مترسک شدم؟ ‫همین چند لحظه پیش اسممو گفتی.
‫چی شده، مترسک؟ زود باش سوار شو دیگه.
‫اه، خیلی خب!
‫این بار اینکه مترسک یا کلاغ ‫صدام کنی رو نادیده می‌گیرم!
‫برو کنار!
‫تو می‌رونی؟
‫درسته!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫الان حس این کارو دارم!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
سرنوشت مدال سلطنتی
آن و شیرینی شکری گربه
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
d
a
i
j
o
u
b
u
h
i
t
o
r
i
d
a
t
e
i
k
e
d
o
h
o
n
t
o
u
w
a
n
e
d
a
r
e
m
o
h
i
t
o
r
i
j
a
n
a
i
?
s
h
i
a
w
a
s
e
y
a
s
a
m
i
s
h
i
s
a
y
a
f
u
a
n
m
o
z
e
n
b
u
a
j
i
a
u
t
a
m
e
n
i
u
m
a
r
e
t
a
h
i
t
o
s
a
j
i
n
o
k
i
r
a
m
e
k
i
d
e
h
o
h
o
e
m
i
n
i
k
a
e
t
e
y
u
k
u
s
o
r
e
w
a
h
i
s
o
k
a
n
i
n
e
g
a
i
k
o
m
e
t
a
k
i
s
e
k
i
k
a
m
o
i
c
h
i
b
a
n
d
a
i
j
i
n
a
t
a
k
a
r
a
m
o
n
o
w
o
m
i
t
s
u
k
e
t
e
y
u
k
u
k
o
t
o
g
a
b
o
k
u
r
a
n
o
t
a
b
i
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
m
e
n
o
m
a
e
n
o
i
m
a
w
o
k
i
b
o
u
d
e
t
s
u
m
u
g
u
y
o
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
حتی اگه تنها باشم هم چیزیم نمی‌شه
مگه در اصل همه تنها نیستن؟
چه خوشبختی، چه تنهایی یا نگرانی
از لحظه تولدمون همگی در اونا شریک هستیم
یه قاشق از این چیزهای براق برداشتن
و تبدیل کردنش به لبخندها
ممکنه معجزه پنهانی باشه که آرزوشو دارم
هدف سفرمون پیدا کردن
گنج‌های گران‌بهایی مثل اینه
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
ولی می‌خوام تمام چیزایی که باهاش مواجه می‌شم رو
با تارهای امید به هم ببافم