‫همون انتظاری که از لویستون داشتم!
‫چون کلی استاد شکر نقره‌ای اینجا هست، ‫تک به تک مغازه‌ها دوست داشتنی‌ان!
‫و حالا...
‫یه جای دیگه هم قراره بریم؟
‫رفتن به مغازه‌های جور وا جور ‫باعث می‌شه که مغز مترسکیت پیشرفت کنه؟
‫خیلی بی‌ادبی.
‫چون کل راه رو تا لویستون اومدیم...
‫پس فقط یه مغازه دیگه!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چی؟
‫عه؟
‫نقل مکان کرده؟!
‫درسته.
‫آه، ولی واقعاً دلم می‌خواست که ‫مغازه آلف هینگلِی رو ببینم.
‫آلف هینگلِی؟
‫اون یکیه که واقعاً تحسینش می‌کنم.
‫مردم می‌گن که مهارتش نظیر ‫مهارت ویکُنت شکر نقره‌ایه.
‫اووه...
‫وستول شمال اینجاست؛ ‫نمی‌دونم آیا اونجا سردتره.
‫اگه خوشت نمیاد، خب نرو!
‫نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫چون من فقط یه هنرکار شکرم ‫و نه استاد شکر نقره‌ای،
‫هیچکی اینجا به من توجه نمی‌کنه.
‫اما... توی وستول، حتی من هم ممکنه شانسی داشته باشم.
‫اوه.
‫اون هم یه شیرینی شکری فروشیه؟
‫به‌نظر نمی‌رسه که یکی از اونا باشه.
‫آره...
‫می‌گم، می‌شه داخل اونجا توقف کنیم؟
‫عه؟!
‫مثل اینکه مغز مترسکیش ‫دوباره می‌خواد پیشرفت کنه.
‫این شگفت‌انگیزه.
‫یعنی کی درستش کرده؟
‫هپ!
‫هی، تو. بیدار شو!
‫ها؟ تو کی هستی؟
‫من ارباب میثریل لید پود هستم!
‫ها؟ ارباب سوروسورو؟ کی هست؟
‫تو خیلی آروم و بی‌خیالی، نه؟
‫آروم باش، آروم. عین بچه‌هایی، میثریل.
‫ها؟
‫دزد!
‫عه؟!
‫این سر و صداها چیه؟
‫آه...
‫چیکار کردی...
‫فسقلی!
‫ها؟
‫عه، با منی؟!
‫خیلی رو داری که خودتو به اون راه ‌می‌زنی.
‫اوی، تو! اصلاً تو کی هستی؟
‫اوه، کَت...
‫نمی‌تونی همینطوری یهویی از ناکجا‌آباد بیای بیرون!
‫کَت؟
‫اون مردی که همین الان رفتش، این کارو کرد!
‫حقیقت داره، بنجامین؟
‫ام...
‫ها؟ همینجا بودش! یه مرد که لباس‌های تیره پوشیده بود!
‫این سر و صداها چیه؟
‫دعوا شده؟
‫اووه، آره. بود.
‫یکی که سر تا پاش مثل اون سیاه بود.
‫ها؟!
‫پس مجرم این پریه که دوستته؟
‫راجع به چی داری حرف می‌زنی؟
‫نه، اون نیست!
‫اون همسفر ماست، ‫و همین الان وارد مغازه شده.
‫تو...
‫همون دختره هستی که توی نمایشگاه ‫ازش دعوت شد که بیاد پیش روی پادشاه؟
‫عه، بله.
‫همم.
‫همم؟
‫خیلی خب. پس، کار کن.
‫ها؟
‫با کار کردن، خسارتم رو جبران کن.
‫چی؟! ولی کار من نبود که!
‫پس، لازم نیست که اینجا کار کنی.
‫بریم.
‫تا خسارتم رو جبران نکنه، نمی‌ذارم بره.
‫اگه پافشاری کنی، تیکه تیکه‌ات می‌کنم.
‫باشه، بفرما امتحان کن.
‫می‌کنم.
‫صبر کن، شال!
‫خواهش می‌کنم کار خطرناکی نکن!
‫خیلی خب. من اینجا کار می‌کنم.
‫پس لطفاً هر دو تاتون ولم کنید.
‫چی گفتی؟
‫خیلی خب!
‫حالا دیگه نمی‌تونی حرفتو پس بگیری!
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫یه شیرینی شکری، وقت زیادی نمی‌گیره.
‫و تازه...
‫می‌خوام ببینم که ایشون چجوری کار می‌کنن!
‫چطوری یه شیرینی شکری مثل این رو درست کرده بوده؟
‫پس می‌خوای جبران کاری که نکردی رو بکنی؟
‫اوهوم. این یه فرصت خوبه، ‫و می‌خوام یه چیزهایی هم یاد بگیرم!
‫بسیار خب! قراره برام سخت کار کنی، بچه سوسول فسقلی!
‫یهو زیر قولت نزنیا!
‫زود باش، بچه.
‫دو روز دیگه، این شیرینی شکری رو می‌خوان.
‫من آن هستم، نه «بچه،» آقای کت.
‫همون بچه خوبه.
‫و این تویی که داری منو مسخره می‌کنی.
‫من که مسخره‌ات نمی‌کنم.
‫صدام می‌کنی:«آقای گربه.» ‫این کجاش مسخره کردن من نیست؟
‫از این اسم مستعار متنفرم، و تو با کلمه ‫«آقا» ازش استفاده می‌کنی؟ اعصاب خرد کنه.
‫عه؟ کت اسم مستعارته؟
‫والدینم اونقدرها بی‌مسئولیت نیستن ‫که اسم پسرشون رو بذارن «کَت.»
‫یه گاگولی اون اسم رو روی من گذاشت، و حالا ‫بیشتر مردم این اسمم رو می‌دونن ، نه اسم واقعیم رو.
‫هی، آقای کت.
‫تو خیلی شخصیت دلپذیری داری، نه؟
‫توی مغازه‌ات، حتی یه شیرینی شکری رو هم برای نمایش نذاشتی.
‫تو اصلاً قصد کسب و کار داری؟
‫اون شیرینی شکری واقعاً خریداری داره؟
‫همه چی رو به راهه. ‫من خودم تنهایی می‌تونم به‌قدر کافی پول دربیارم.
‫و خریدار این می‌خواد برای ‫یه مراسم عروسی ازش استفاده کنه.
‫که اینطور. پولش چقدر می‌شه؟
‫پنجاه باین.
‫پنجاه باین؟!
‫چرا؟ این که باید قیمتش بالاتر باشه!
‫من فقط برای کسایی که دلم می‌خواد، چیزی درست می‌کنم.
‫اما...
‫همه‌ی همه‌شون نمی‌تونن مبلغ بالایی رو پرداخت کنن.
‫کسی که می‌خواد این شیرینی شکری رو بخره، دختر یه کفاشه.
‫حتی به قیمت پنجاه باین هم، ‫خریدش براش سخته.
‫مثل اینکه احتمال اینکه یه هنرکار شکر، ‫یه احمق از آب دربیاد، خیلی بالاست.
‫شکر نقره‌ای...
‫...تموم شده؟
‫بخاطر یه نفر، مجبور شدم بیشتر از حد نیاز استفاده کنم.
‫مقداری که من دارم تصفیه می‌کنم ‫تا فردا صبح آماده می‌شه، ولی...
‫پس چاره‌ای نداریم جز اینکه براش صبر کنیم.
‫این کفایت می‌کنه؟
‫آره، کافیه.
‫خب پس، کارمون برای امروز بسه.
‫فردا هم دوباره روت حساب می‌کنم.
‫شکر نقره‌ای...
‫واقعاً اون مقدار کفایت می‌کنه؟
‫خیلی سرده.
‫اوه!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫نصفه‌شبه.
‫اینطوری منو نترسون!
‫ایش.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫من بیدارت کردم؟
‫ببخشید.
‫برنگشتی، پس اومدم که ببینم چرا.
‫داشتم فکر می‌کردم که یه بشکه دیگه هم تصفیه کنم.
‫ممنون.
‫کت بهت دستور داده که این کارو بکنی؟
‫نه، ولی حس کردم که به اندازه کافی نداریم.
‫اگه تموم بشه، فاجعه‌آمیز می‌شه، نه؟
‫بخاطر همین...
‫تو همیشه...
‫فقط به شیرینی‌های شکری فکر می‌کنی؟
‫لازم نیست مسخره‌ام کنی.
‫سردته؟
‫آره.
‫شال، تو و بقیه سرما رو حس نمی‌کنین، درسته؟
‫آره. من نمی‌دونم که چیه.
‫گرما رو چی؟
‫یه کوچولو حسش کردم.
‫حسی شبیه لمس کردن یه چیز پشمالو رو داره.
‫یه چیز پشمالو؟
‫موندم اون چه جور حسی بهت می‌ده.
‫شـ-شال... چیکار می‌کنی؟
‫این کار باعث می‌شه که احساس گرمی بیشتری پیدا کنی، نه؟
‫آره، ولی...
‫دستت درد نکنه، شال!
‫ولی من دیگه خوبم.
‫واقعاً؟ پس...
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫محض احتیاط، اینو آماده کردم.
‫اون مقداری که دیروز گذاشتم خشک بشه ‫رو الان می‌شه آسیاب کرد،
‫پس می‌تونیم بلافاصله به کارمون برسیم.
‫هی.
‫تو صبحونه خوردی؟
‫نه.
‫پس اول برو بخور.
‫بدن یه هنرکار، بزرگ‌ترین داراییشه.
‫بـ-بله قربان!
‫بنجامین، می‌سپارمش به تو.
‫چشم!
‫هی، عجوزه!
‫نمی‌تونی از این طرفی بری!
‫مشکلی پیش نمیاد. بذارین برم تو.
‫نرو داخل اونجا!
‫اونجا یه محیط کار مقدسه!
‫چی شما رو به اینجا کشونده، ویکُنتس کلِی؟
‫شنیدم داری برای دختر یه کفاش ‫شیرینی شکری درست می‌کنی.
‫بهت صد کرس می‌دم.
‫پس فقط بذار من—
‫بهت که گفتم، هر چقدر هم که درخواست کنی، ‫هیچی به تو نمی‌فروشم.
ها؟
‫تو برای خدمتکارهام هم یه چیزهایی درست کردی.
‫چرا برای دختر من درست نمی‌کنی؟
‫سعی کن به این فکر کنی که تو و دخترت ‫چطور با اون خدمتکارها رفتار کردین.
‫حتی اگه عالی‌جناب پادشاه هم بیاد و ‫جلوی من سجده کنه،
‫هیچی برای شما دو تا درست نمی‌کنم.
‫هر چقدر که بخوای، می‌تونم بهت پول بدم.
‫از اینجا برو!
‫یه هنرکار ناچیز چه رویی داره...
‫خدای من، چه پری زیبایی!
‫کت، این پری توـه؟
‫بهت سیصد کرس می‌دم! بدش به من!
‫اون متعلق به کسی نیست!
‫و این دختر خانم کی باشن؟
‫حتی دیدنت هم ناخوشاینده، روباه پیر.
‫روباه پیر؟!
‫لطفاً از اینجا برید!
‫به حق چیزهای ندیده!
‫هورا!
‫لعنتی. به‌زور وارد کارگاه می‌شه...
‫باید اینجا رو پاک کنیم! باید پاکش کنیم!
‫اون...
‫می‌گم، میثریل لید پود!
‫ها؟
‫اون جای زخم...
‫اون بود که شیرینی شکری رو شکست!
‫عه. پس اون واقعاً وجود داره.
‫انگار نمی‌فهمن که کی باید دست بکشن.
‫دیگه هرگز نمی‌خوام که اون دو نفر...
‫به شیرینی‌های شکری کت دست بزنن.
‫یه‌جوری تونستیم که به موقع تمومش کنیم.
‫واقعاً خوشگله.
‫به‌نظرم کسی که اینو داشته باشه، ‫بزرگ‌ترین خوش اقبالی نسیبش می‌شه. من می‌دونم!
‫اینطوری عالی می‌شه.
‫مراسم عروسی فرداست. ‫صبح تحویلش بده.
‫عه؟ من؟
‫برو قیافه کسی که اینو دریافت می‌کنه رو ببین.
‫این جایزه‌ی سخت کار کردنته، فسقلی سوسول.
‫چشم!
‫روت حساب کردما!
‫چشم!
‫هی، بنجامین! حموم رو گرم کن!
‫چشم!
‫اوه!
‫از اینجا دیگه جایی نمی‌ری!
‫می‌دونستم که تو میای.
‫از این راه نمی‌تونی استفاده کنی.
‫هی. این سر و صداها چیه؟
‫تـ-تو!
‫حالا که اینطوری شد...
‫دست نگه دار!
‫آخ، آخ، آخ...
‫شماها چرا...
‫سرم داره گیج میاد...
‫پس...
‫شیرینی شکری کو؟
‫کجاست؟!
‫که اینطور!
‫چون شب بعد اینکه کارشو تموم کردیم، ‫بهترین فرصت برای دزدیدنش بود...
‫آره.
‫شیرینی شکری رو قبل شام تحویل دادم.
‫بعدش یه چیز تقلبی دست و پا کردم و منتظر موندم.
‫اون کی بود؟
‫یکی از خدمتکاران خانم کلِی.
‫احتمالاً اون خانم بهش دستور داده که این کارو بکنه.
‫که اینطور.
‫پس اون یکی رو هم تو نشکستی.
‫معذرت می‌خوام. به‌خاطر هیچی ازت کار کشیدم.
‫اشکال نداره!
‫اینجا یه چیز به‌شدت مهم رو یاد گرفتم.
‫دختر کفاش خیلی خوشحال شد.
‫کار کردن در اینجا، دستمزدی بود ‫که برای دیدن اون لبخند پرداخت کردم!
‫راستی، تو بعد این کار می‌خوای بری به‌سمت وستول، درسته؟
‫بله.
‫من می‌خوام اینجا رو ببندم و به جنوب نقل مکان کنم.
‫دیگه حالم از زمستون‌های لویستون بهم می‌خوره.
‫خب، تو گربه‌ایی دیگه. ‫اونا نمی‌تونن سرما رو خیلی خوب تحمل کنن.
‫از اینکه که اینجور حرف‌های بدجنسانه ‫رو به من بزنی، سودی نسیبت می‌شه؟
‫حالم رو بهتر می‌کنه.
‫شخصیتت به‌شدت پیچیده‌ست.
‫هی، بنجامین!
‫بله؟
‫می‌تونی لباس‌های زمستونی من رو داشته باشی.
‫عه؟ ولی من به هیچ وجه نمی‌تونم ‫چیزی به این مجللی رو قبول کنم!
‫خنگول.
‫تو یه بچه‌ایی، پس مثل یه بچه خوشحال باش.
‫دوست‌داشتنیه.
‫ولی چیزی به این دوست داشتنی اصلاً به من نمیاد.
‫آن، پنج سال دیگه می‌تونی اینو ‫بپوشی و به تنت هم شیک به‌نظر بیاد!
‫نمی‌تونم اینو تصور کنم.
‫این اتفاق می‌افته!
‫آن، تو از الانت هم خوشگل‌تر می‌شی!
‫چی؟ چشم‌های تیزی داریا!
‫اوه.
‫اینو نمی‌تونیم بدیم بهت.
‫اوه.
‫اون کیسه؟
‫آره.
‫بال من داخلشه.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫کت همیشه بال من رو می‌ذاره ‫یه جایی و بعد فراموشش می‌کنه.
‫برای همین، من می‌ذارمش اینجا تا گم نشه.
‫پس کت بال تو رو پیش خودش نگه نمی‌داره؟
‫یادش می‌ره.
‫اون نسبت به همه چیز بجز ‫شیرینی‌جات شکری، بی‌تفاوته.
پس چرا تو فرار نمی‌کنی؟
‫اگه می‌خواستم، می‌کردم.
‫ولی...
‫من آدم‌های زیادی دیدم،
‫ولی تماشا کردن کت، باحاله، پس دوست دارم اینجا باشم.
‫می‌گم...
‫تو خیلی عمر کردی، درست می‌گم، بنجامین؟
‫خب...
‫تا ۲۵۰ سال رو حساب کردم، ولی...
‫ممنون بابت همه‌چیز!
‫اوه، راستی. تو ویکُنت شکر نقره‌ای رو می‌شناسی؟
‫عه؟
‫اگه بری وستول، ممکنه به اون برخورد کنی.
‫عه؟
‫کت، تو هم هیو رو می‌شناسی؟
‫آره.
‫من با اون یارو توی کارگاه مرکیوری تعلیم می‌دیدم.
‫ولی بعد اینکه استاد شکر نقره‌ای شدم، ‫از اونجا خسته شدم و از اون مدرسه رفتم.
‫عه؟!
‫کت، تو مدال سلطنتی رو دریافت کردی؟!
‫ها؟ کله‌ات واقعاً پوکه، نه؟
‫ولی آخه، بین اساتید شکر نقره‌ای ‫این شهر، هیچکی به نام کت نیست.
‫عجبا. بهت که گفتم، کت اسم مستعارمه!
‫و یه احمق بدجنس این اسمو روم گذاشت.
‫اسم من آلف هینگلی‌ـه.
‫عـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه؟!
‫نقل مکان کرده؟!
‫درسته.
‫آه، ولی واقعاً دلم می‌خواست که ‫مغازه آلف هینگلِی رو ببینم.
‫آلف هینگلِی؟
‫اون یکیه که واقعاً تحسینش می‌کنم.
‫کت همون هینگلی‌ـه؟
‫پس وقتی گفت داری نقل و مکان می‌کنی، ‫منظورش در آینده بود؟
‫چی شده؟
‫داشتم به این واقعیت فکر می‌کردم که یه نفر ‫که تحسینش می‌کردم، منو فسقلی سوسول صدا می‌کرد.
‫تحسین می‌کردی؟
‫اگه تو هم یه هنرکاری، ‫پس هیچکس رو بالاتر از خودت نبین.
‫تو منحصر به‌فردی. ‫و اصلاً دومی نداری.
‫حس می‌کنم هیو هم یه چیزی شبیه به این بهم گفت.
‫اون گفت که نباید از کسی دیگه تقلید کنم.
‫ممنون، کت.
‫بدرود!
‫توی وستول هم سخت تلاش می‌کنم!
‫یه شیرینی شکری دوست دارید؟
‫می‌تونم یه چیزی مطابق با سلیقه‌تون درست کنم!
‫یه شیرینی شکری دوست دارید؟
‫مگه قرار نبود که توی وستول شانس بیشتری داشته باشی؟
‫هی! شال فن شال!
‫صرفاً چون حتی یه اثر هم تا حالا فروخته نشده،
‫معنیش این نمی‌شه که یه جوری حرف بزنی ‫که انگار آن همه چی رو اشتباه سنجیده! گرفتی؟
‫امروز هم سرده، نه؟
‫آن و شیرینی شکری گربه
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫‫قلعه‌ای روی دریا
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
d
a
i
j
o
u
b
u
h
i
t
o
r
i
d
a
t
e
i
k
e
d
o
h
o
n
t
o
u
w
a
n
e
d
a
r
e
m
o
h
i
t
o
r
i
j
a
n
a
i
?
s
h
i
a
w
a
s
e
y
a
s
a
m
i
s
h
i
s
a
y
a
f
u
a
n
m
o
z
e
n
b
u
a
j
i
a
u
t
a
m
e
n
i
u
m
a
r
e
t
a
h
i
t
o
s
a
j
i
n
o
k
i
r
a
m
e
k
i
d
e
h
o
h
o
e
m
i
n
i
k
a
e
t
e
y
u
k
u
s
o
r
e
w
a
h
i
s
o
k
a
n
i
n
e
g
a
i
k
o
m
e
t
a
k
i
s
e
k
i
k
a
m
o
i
c
h
i
b
a
n
d
a
i
j
i
n
a
t
a
k
a
r
a
m
o
n
o
w
o
m
i
t
s
u
k
e
t
e
y
u
k
u
k
o
t
o
g
a
b
o
k
u
r
a
n
o
t
a
b
i
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
m
e
n
o
m
a
e
n
o
i
m
a
w
o
k
i
b
o
u
d
e
t
s
u
m
u
g
u
y
o
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
حتی اگه تنها باشم هم چیزیم نمی‌شه
مگه در اصل همه تنها نیستن؟
چه خوشبختی، چه تنهایی یا نگرانی
از لحظه تولدمون همگی در اونا شریک هستیم
یه قاشق از این چیزهای براق برداشتن
و تبدیل کردنش به لبخندها
ممکنه معجزه پنهانی باشه که آرزوشو دارم
هدف سفرمون پیدا کردن
گنج‌های گران‌بهایی مثل اینه
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
ولی می‌خوام تمام چیزایی که باهاش مواجه می‌شم رو
با تارهای امید به هم ببافم
yo
ru
mi
ru
yu
me
to
o
na
ji
na
ma
e
ga
tsu
i
te
ru
ri
yu
u
wa
o
ki
ta
ra
wa
su
re
chau
mi
ta
i
ni
da
i
ji
ni
shi
na
i
to
ki
e
ru
ka
ra
na
no?
to
ku
be
tsu
na
hi
to
da
ke
ga
mi
ru
mo
no
ja
na
i
ka
ra
da
yo!
a
no
hi
na
n
do
mo
na
n
do
mo
te
wo
no
ba
shi
tsu
ka
mi
so
ko
ne
ta
hi
ka
ru
ka
ji
tsu
de
mo
u
i
chi
do
te
wo
no
ba
shi
te
wa
ta
shi
ga
wa
ta
shi
wo
ka
na
e
ta
ra
ki
mi
ga
wa
ra
tte
ku
re
ru
ha
zu
da
ka
ra
a
ki
ra
me
ta
ri
shi
na
i
tte
i
e
ru
n
da
آیا این مثل رویاهایی که در شب می‌بینیم؟
آیا دلیل اینکه روی رویاهامون اسم می‌ذاریم اینه که
مثل رویاهای شبانه که بعد بیدار شدن فراموش می‌شن
اگه قدرشونو ندونیم ناپدید می‌شن؟
!نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی نیستن که فقط آدم‌های خاص ببیننشون
اون روز بارها و بارها دستم رو دراز کردم
برای اون میوهٔ درخشانی که از چنگم در می‌رفت اما
یه بار دیگه دستمو دراز می‌کنم
اگه خودم رویای خودم رو برآورده کنم
می‌دونم که تو به موفقیتم لبخند می‌زنی
و برای همینه که می‌تونم بگم که تسلیم نمی‌شم