‫اثری که درخواست کرده بودید.
‫از یکی از ماهرترین هنرکارهامون خواستم که درستش کنه.
‫اووه، این...
‫هوم، باشکو‌ه‌ـه.
‫اگه این شما رو خوشحال می‌کنه، ‫پس چیز دیگه‌ای نمی‌خوام.
‫اما، واقعاً از این بابت مطمئنید؟ این...
‫از بابت اینکه به نوه‌ام چیزی به این ‫تشریفاتی رو در مراسم عروسیش بدم؟
‫بله.
‫مهم نیست. این جوون‌هان که باید ‫تاریخ ما رو به ارث ببرند و ادامه‌اش بدند.
‫حقیقتش، خودم هم دودل بودم.
‫ها؟
‫اسمش چی بود؟ ‫اون دختری که توی نمایشگاه بود.
‫منظورتون آن هالفوردـه؟
‫هوم، همون دختر.
‫اگه می‌دونستم که کجاست، شاید اون پری ‫دوست‌داشتنی اون روزی رو یه بار دیگه می‌دیدم.
‫اگه دارید درمورد اون فکر می‌کنید، ‫چند روز پیش توی شهر دیدمش.
‫اینجا توی وستول؟
‫فکر کردم حتماً کار سرنوشته، پس بهش ‫ پیشنهاد دادم که در اینجا بهش مکان بدم، اما...
‫مرسی، هیو.
‫اما پیشنهادت رو قبول نمی‌کنم.
‫من می‌خوام که روی دو پای خودم راه برم.
‫اون دعوت به ورود به کارگاه مرکیوری،
‫و یه پیشنهاد از طرف ویکُنت شکر نقره‌ای رو رد کرد؟
‫دقیقاً همونطوریه که بود.
‫خب، الان کجاست؟
‫چون روز کشش روح داره از راه می‌رسه، ‫برگشته به لویستون.
‫در این صورت، شاید من هم اتفاقی دیدمش.
‫شما هم می‌خوایید به لویستون سفر کنید، قربان؟
‫بله، یه توصیه هست که باید به پادشاه بکنم.
‫توصیه؟
‫آخرین جرقه.
‫منظورتون... دوکِ فیلاکس‌ـه؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫واقعاً؟ از وستول؟
‫خب، مکان خیلی متفاوتی برای خودت انتخاب کردی.
‫از اونجایی که اون منطقه تحت سرپرستی ویکنت شکر نقره‌ایه،
‫تمام مشتری‌های احتماًلیت چشم‌های تیزی دارن.
‫و در وهله اول، اونا اصلاً با یه ‫هنرکار شکر خارجی سر و کله نمی‌زنن.
‫خـ-خیلی در این مورد اطلاعات دارین، خانم.
‫حق با شماست. ‫من هیچ مشتری‌ای نداشتم اصلاً.
‫«توی وستول شانس بهتری داریم،» ‫همینو نمی‌گفتی؟
‫بس کن، شال!
‫شاید آن بیش از حد خوش‌بین بوده باشه، ‫ولی تو نباید هی بهش بگی احمق!
‫بهش فکر کردم، ولی نگفتمش که.
‫الان، تو بودی که اول گفتیش.
‫عه؟
‫اگه بهش فکر کردی، ‫پس فرقی با اینکه بگیش نداره!
‫ولی نگفتم.
‫و حتی اگه هم بهش بگم احمق، ‫کجاش اینقدر بده؟
‫بخاطر اینکه حقیقته!
‫هی، شماها.
‫اینکه آدم‌ها و پری‌ها با هم سر یه میز بشینن، چه اشکالی داره؟
‫تا وقتی که پولشونو پرداخت می‌کنن، ‫همه‌شون مشتری‌های من هستن.
‫اگه خوشتون نمیاد، می‌تونید برید.
‫عجبا.
‫ولی می‌دونی...
‫شاید کسب و کار در اینجا، لویستون، هم سخت باشه.
‫هر چی نباشه، بخاطر روز کشش روح، ‫این فصل، فصل اوج‌مون هست.
‫می‌دونم، ولی...
‫نه، دقیقاً بخاطر همینه که باید سنگ تموم بذارم!
‫فهمی‌دم!
‫در سمت جنوب ما، ‫توی ساحل ایالت راک‌وِل،
‫یه شهر به‌نام فیلاکس هست.
‫تا حالا درموردش شنیدی؟
‫اونجا بخاطر داد و ستد معروفه ‫و تحت کنترل مستقیم خانواده سلطنتیه، درسته؟
‫درسته، درسته!
‫خب، درمورد دوکِ فیلاکس، ‫دوک ویلیام آلبرن...
‫پادشاه بنیان‌گذار ما، سدریک، ‫سه خاندان رو به‌جا گذاشت...
‫خاندان میلزلند، خاندان چیمبر، و خاندان آلبرن.
‫خاندان میلزلند وارث تاج و تخت هستند،
‫اما وقتی پادشاه سابق، اِدموند اول، فوت کردند،
‫پادشاه فعلی، اِدموند دوم، ‫فقط یک بچه دوازده ساله بود.
‫این اتفاق پونزده سال پیش افتاد.
‫و خاندان چیمبر با سوءاستفاده از سن ایشون،
‫در تلاش برای غصب تاج و تخت، یک قیام به پا کرد.
‫به شورش چیمبرها معروفه.
‫و شما، لُرد دانینگ، کسی بودین ‫که اون شورش رو فرو نشوندین...
‫با کمک توماس آلبرن.
‫حقیقتشو بخوام بگم، اتفاقاتی که ‫ در اون شورش افتاد، باعث شد من از شما بترسم.
‫رهبر شورشیان، خاندان چیمبر، ‫ریشه‌کن و قلع و قمع شدند.
‫هر چند که کار بی رحمانه‌ای بود، ‫اما می‌شه گفت که قابل درک بود.
‫اما شما تا اون حد پیش رفتید که ‫سعی کردید خاندان آلبرن،
‫که به خانواده سلطنتی کمک کرده بودند ‫رو از قلمروی پادشاهی اخراج کنید.
‫شما ارتش‌شون رو از هم فروپاشیدید ‫و حتی سرزمین‌هاشون رو ازشون گرفتید.
‫این درس عبرتی بود که از اون شورش گرفتم.
‫قلمروی پادشاهی، به دو حاکم نیاز نداره.
‫اما پادشاه فعلی،
‫اِدموند دوم، مصلحت اندیشی شما رو نپذیرفتند...
‫چون ایشون به‌شدت ذات گرم ‫و مهربان توماس رو تحسین می‌کردند.
‫اراده‌شون اینقدر قوی بود که باورش ‫سخت بود که ایشون فقط یه بچه دوازده ساله‌اند.
‫در نتیجه، به خاندان آلبرن تحت کنترل ‫مستقیم خانواده سلطنتی، سرزمینی واگذار شد: فیلاکس.
‫سود درآمدشون رو باید به خانواده سلطنتی بدند،
‫و برای اثبات وفاداریشون، ‫باید ماهی یک بار به لویستون سر بزنند.
‫اینها، دو شرطش بود.
‫و بعد اینکه توماس فوت کرد،
‫پسرش ویلیام، اون شرایط رو برعهده گرفت.
‫من اون رو شخصاً می‌شناسم.
‫هیچ بلندپروازی یا ارتباط شرورانه‌ای با کسی نداره.
‫اون یه مرد جوان باهوش و مهربونه.
‫و با این وجود هم، شما همچنان ‫به دوکِ فیلاکس می‌گید آخرین جرقه شورش؟
‫اگه اون جرقه یه بار دیگه زده بشه چی؟
‫خیلی زود ممکنه دوباره شعله‌ور بشه، ‫مثل یه‌جور علامت ازش دود بلند بشه.
‫اگه این یه جرقه نیست، ‫پس تو بهش می‌گی چی؟
‫مرکیوری؟
‫امکان نداره. ویلیام آلبرن...
‫دنبال یه هنرکار شکر می‌گردن؟
‫مهم نیست که یه استاد شکر نقره‌ای باشی یا نه.
‫توی قلعه فیلاکس می‌مونی ‫و اگه دوک از اثری که درست کردی خوشش بیاد...
‫اون‌وقت می‌گه که یک هزار کرس ‫به‌عنوان پاداش پرداخت می‌کنه!
‫یک-یک-یک هزار کرس؟!
‫شوکه‌کننده‌ست، نه؟
‫و اگه دوکِ فیلاکس، یکی از نوادگان جدش، ‫پادشاه سدریک، مهارت‌های رو تو به‌رسمیت بشناسن،
‫اون‌وقت به عنوان یه هنرکار شکر، ‫منزلت و اعتبار به‌دست میاری.
‫چشم تمام کسایی که به مهارت‌هاشون مغرورن، ‫بعد شنیدن این خبر برق زد.
‫هزار کرس.
‫فیلاکس، ایالت راک‌وِل.
‫اینجا به‌عنوان بزرگ‌ترین بندرگاه هایلند، ‫از طریق داد و ستد قاره‌ای، رونق گرفته.
‫اما لویستون تمام پول داد و ستدشون رو می‌بلعه،
‫و سرپرست خاندان باید ماهی یک بار ‫بره ببینه عالی‌جناب در چه حاله.
‫خیلی در این مورد می‌دونیا، شال.
‫این همه مدت الکی زندگی نکردم که.
‫هیچ علاقه‌ای به کارهای انسان‌ها ندارم.
‫اما...
‫یه شیرینی شکری آوردی؟
‫بله. داخل بارکشمه.
‫خوبه. شیرینی شکریت رو بردار و برو داخل.
‫شما دو تا همین‌جا منتظر بمونید.
‫دروازه رو باز کنید!
‫همون‌جا منتظر بمون.
‫اوه. چشم.
‫یه نفر قبل از من رسیده.
‫خب آره، منطقی به‌نظر میاد.
‫هر چی نباشه، این کار ‫می‌تونه هزار کرس نسیب آدم کنه.
‫اما بازم...
‫چرا این قلعه اینقدر سرد و بی‌روحه؟
‫همه‌چی از سنگ درست شده، و یه‌جورایی...
‫هی، تو.
‫عه؟
‫نیازی نیست سجده کنی.
‫من دوکِ فیلاکس، ویلیام آلبرن هستم.
‫شیرینی‌های شکری‌ای که با خودتون آوردید رو نشونم بدید.
‫تو برو.
‫تو بمون.
‫چی؟ ولی...
‫خوبه.
‫یه پریه، درسته؟
‫چرا این رو درست کردی؟
‫مدلی که براش استفاده کردم، یکی از ‫دوست‌های منه که باهام داره سفر می‌کنه.
‫در اصل قرار بود که یه هدیه برای اون باشه، اما...
‫گفت که ازش خوشش نمیاد ‫چون حس پری‌خواری بهش دست می‌داد.
‫بسیار خب.
‫بهت اجازه می‌دم توی قلعه بمونی.
‫یه شیرینی شکری درست کن. ‫یکی که انتظارات من رو برآورده کنه.
‫معذرت می‌خوام! چه جور شیرینی شکری‌ای باید درست کنم؟
‫اوه، چه زیبا!
‫این بانو... یه پریه، درسته؟
‫به پری‌ای که توی این پُرترِه ‫به‌تصویر کشیده شده، شکل و پیکر بده.
‫می‌تونی؟
‫می‌تونم!
‫دِیل، کارگاه رو به این دختر نشون بده.
‫از این‌طرف.
‫اگه خواستی دوباره این پُرترِه رو ببینی...
‫دو تا برج نزدیک کارگاه هست.
‫در برج شرقی، چندین نقاشی ‫از همین پری، دیوارها رو تزیین کردن.
‫بهشون نگاه کن.
‫بله، اعلی‌حضرت.
‫یه دوست، ها؟ خوب گفتی.
‫دوک از اینکه پری‌ها رو تحت اختیار بگیرن، منتفرند.
‫بخاطر همینه که هیچ پری‌ای توی این قلعه نیست؟
‫دو پری‌ای که همراه تو اومدن رو ‫قبلاً به کارگاه راهنمایی کردن.
‫اوه، خیلی ممنونم.
‫داشتم پیش خودم فکر می‌کردم که چرا ‫دوک یه شیرینی شکری از اون پری می‌خوان؟
‫اینجاست.
‫شال! میتریل!
‫توی اون برج، سه تا هنرکار جوان از مدرسه رادکلیف هست.
‫حواست باشه که ‫در کار همدیگه دخالت نکنین.
‫همه‌اش همین هست؟
‫خودت که دیدی، نه؟
‫هنرکارهای زیادی نیستن ‫که بتونن به چشم اعلی‌حضرت بیان.
‫فعلاً.
‫پُرتره‌ی یه پری؟
‫یه بانوی فوق‌العاده زیبا بود!
‫و گفت که نقاشی‌های بیشتری ‫ازش توی برج شرقی اونجا هست.
‫می‌خوای ببینیشون؟
‫اگه قراره بریم جایی، ‫پس باید بریم طبقه دوم!
‫دیدی اونجا رو؟ این بالا سه تا ‫تخت به اندازه سه نفر چیده شده!
‫یوهوو! تخت‌خواب! تخت‌خواب!
‫چه سریع!
‫بجنب.
‫چی؟
‫پُرتره‌ها. قراره بریم ببینیمشون، مگه نه؟
‫بیا بریم.
‫صبر کن!
‫متأسفم. فکر نمی‌کردم که تو ‫دلت بخواد که باهام بیای، شال.
‫فقط کنجکاوم، همین.
‫قیافه‌ات اصلاً آروم به قرار نیست.
‫اشکال نداره. بخاطر اینه که خوشحالم!
‫جوناس.
‫آن.
‫چه تصادفی، جوناس.
‫تو چرا اینجایی، آن؟
‫منو تعقیب کردی؟ ‫نکنه اومدی اینجا که انتقام بگیری؟!
‫انتقام؟
‫خب، آره...
‫این کار بد نیست،
‫ولی اون‌قدرا وقت خالی توی دست و بالم ندارم.
‫هی، صبر کن.
‫جوناس، این همون دختره‌ست ‫که توی نمایشگاه بودش، درسته؟
‫د-درسته! همونه که برام پاپوش درست کرد!
‫ها؟
‫من کی برای تو پاپوش درست کردم؟
‫این تو بودی که به روش‌های بزدلانه متوسل شدی!
‫نه، من دیدم.
‫تو کسی بودی که گفتی اثری که جوناس ‫شرکت داده بود رو خودت درست کردی.
‫این کار، پادشاه رو کج خلق کرد، ‫و دیگه خبری از مدال سلطنتی نبود.
‫به‌عنوان اعضا و شاگردان مدرسه رادکلیف، ‫نمی‌تونیم بذاریم این قضیه همینطوری آروم بگذره.
‫خب، می‌خواین چیکار کنین؟
‫دارم می‌پرسم می‌خواین چیکار کنین.
‫مطمئنم بعد اینکه درمورد دوکِ فیلاکس شنیدی، اومدی اینجا،
‫ولی اون افتخار و پاداش پادشاه متعلق به منه!
‫هر چقدر هم که دلت می‌خواد، مایه بذار.
‫من توی رقابتِ مهارت شکست نمی‌خورم!
‫این تویی که باید هر چی زودتر ‫برای رفتن به خونه آماده بشی!
‫عجبا!
‫خیلی خب، مترسک.
‫این کارو می‌کنیم؟
‫اوهوم.
‫تموم شد؟
‫فقط یه کوچولو دیگه مونده.
‫دستت درد نکنه، میتریل لید پود. ‫خیلی بهم کمک کردی!
‫وقتی منِ عالی‌مقام به‌طور جدی ‫تلاش کنم، تا این حد می‌تونم کمک‌کننده باشم!
‫هر چند که این هم اصلاً برای ‫جبران کردن لطفت کافی نیست، هنوز.
‫دیگه لازم نیست نگران جبران کردن لطفم باشی.
‫راستی، اون شال کجا رفتش؟
‫هر بار که شروع به کار کردن می‌کنی، ‫ول می‌کنه می‌ره یه جایی.
‫هر چند که، ظاهراً اون یارو هم ‫گاهی وقت‌ها غرق احساسات می‌شه.
‫احساسات؟ شال؟
‫سه روز پیش، وقتی اومدیم اینجا، ‫باید بیرون منتظر می‌موندیم، درسته؟
‫اون موقع بود.
‫چه خاطره‌انگیز.
‫چی؟
‫خیلی وقت پیش، توی یه قلعه مثل این یکی زندگی می‌کردم.
‫شال؟ توی یه قلعه؟
‫اون دختر لیز بود...
‫اسمش الیزابت بود.
‫نکنه منظورش اینه که اون ‫دختری که اسمش لیز بود و خودش...
‫آن! نوک دماغت کامل آبی شده!
‫عه؟
‫پودر رنگ‌دانه، همه جای صورتت هست!
‫چجوری آخه؟
‫حالا دیگه آبی‌تر هم شدی!
‫عه؟ ا-الان می‌رم صورتمو بشورم!
‫پونزده سال از اون موقع گذشت.
‫رنگ موهای لیز، طلایی کم‌رنگ شد...
‫کک و مک‌هاش ناپدید شد...
‫و یه زن جوان زیبا شد.
‫واسه همین می‌دونم.
‫که تو هم همچنان تغییر می‌کنی، همونطور که لیز تغییر کرد.
‫من تغییر می‌کنم؟
‫نمی‌تونم تصور کنم که تغییر می‌کنم.
‫من همینطوری می‌مونم، ‫لاغر و مردنی، مثل یه مترسک.
‫نمی‌دونم لیز چجور بچه‌ای بوده.
‫مطمئنم که خوشگل بوده.
‫هر چی نباشه، یه نفر به زیبایی ‫شال، بهش می‌گه زیبا.
‫چی شد؟ حسودیم شده؟
‫به دختری که هیچ‌وقت تا حالا ندیدمش؟
‫چقدر احمقم!
‫اگه اینقدر محکم بمالی، ‫دماغت درمیاد.
‫شال...
‫لباس‌هات هم خیس می‌شن.
‫عه؟
‫اوه.
‫یادم رفت یه چیزی بیارم ‫که خودمو باهاش خشک کنم.
‫چی شده؟
‫ها؟ هیچی...
‫ام...
‫مترسک؟
‫چیـ-چیزی نیست!
‫جوناس؟
‫چیه؟
‫اگه دنبال یه شیرینی شکری می‌گردی ‫که بدزدیش، هنوز کارش تموم نشده.
‫چرا این فکرو می‌کنی؟ ‫هیچ احتیاجی به شیرینی شکری تو ندارم.
‫من دیروز کار اثر خودمو تموم کردم.
‫اون دو نفر دیگه هم همینطور.
‫واقعاً. خب، اعلی‌حضرت دیدشون؟
‫البته! و به‌نظرت چه اتفاقی افتاد؟
‫به اون دو تای دیگه گفتن که برن!
‫من تنها کسی بودم که بهم ‫اجازه داده شد که اینجا توی قلعه بمونم.
‫وقتی اعلی‌حضرت اثر من رو دیدن، اینو گفتن:
‫«امیدوارکننده‌ست. ‫سطح دقت کارت رو ببر بالاتر.»
‫شرمنده، آن، ولی کسی که هزار کرس رو ‫دریافت می‌کنه، من هستم!
‫هـ-هنوز که مشخص نشده—
‫می‌دونستی؟
‫می‌گن من اولین کسی هستم که بعد اینکه ‫یه اثر رو نشون دادم، بهم اجازه دادن که توی قلعه بمونم.
‫من تنها کس هستم. دیل اینو گفت.
‫خب، منم قراره—
‫بی‌فایده‌ست.
‫من دارم به اون برج نقل مکان می‌کنم.
‫این امتیاز ویژه یه هنرکار منتخبه.
‫هنرکارِ بی اصل و نسب و سرگردان، ‫باید همین‌جا بمونه و تموم تلاششو بکنه.
‫اون اومد اینجا که چی رو به‌دست بیاره؟
‫نکنه یه‌جور نقشه‌ست که انگیزه منو کم کنه؟
‫احتماًلا فقط می‌خواست که فخرفروشی کنه.
‫شال...
‫هر چی نباشه، نمی‌تونه به اون ‫رفیق‌هاش که دارن میرن، فخرفروشی کنه.
‫اون چشه؟
‫تموم شد!
‫فکر کنم.
‫نظرت چیه، شال؟ ‫بخاطر من یه نگاه بهش می‌ندازی؟
‫خیلی خوب ساخته شده.
‫هی.
‫کارت عالی بود، مترسک.
‫درست نیست.
‫ازش خوشش نیومد.
‫اما، حسی که به آدم می‌ده، کاملاً درسته.
عا؟
‫حسی که داره، بهتر از مال اونه.
‫سطح دقت کارت رو ببر بالاتر ‫تا شاید تو هم بتونی من رو راضی کنی.
‫بلافاصله اینو ببرید به برج.
‫دو تا هنرکار داریم.
‫نیازی نیست که تعدادشون رو بیشتر از این کنیم.
‫بیا.
‫می‌گم، این یعنی که اعلی‌حضرت از ‫شیرینی شکری من خوششون اومد؟
‫می‌شه گفت که از نظرش، چندان بد نبود.
‫تو و... جوناس آندر، درسته؟
‫به هر حال، ایشون درست کردن ‫اثر رو به شما دو تا سپردن.
‫چند پیشخدمت رو فرستادم.
‫پری‌هات هم به‌زودی میان اینجا.
‫بعداً وسایلت رو برات میارم.
‫مـ-متشکرم.
‫چندان بد نبود؟
‫دو وعده غذا هست، صبح و شب.
‫هر چقدر شکر نقره‌ای که دلت می‌خواد می‌تونی استفاده کنی.
‫هر چیزی که لازم داشته باشی رو مهیا می‌کنیم.
‫اگه فکر کردی که به چیز دیگه‌ای احتیاج داری...
‫فقط این ریسمان رو بکش.
‫این زنگ رو در اقامتگاه خدمتکاران رو به صدا درمیاره ‫و به ما اطلاع می‌ده که ما رو لازم دارن.
‫پس، وقتی کار اثرم رو تموم کردم...
‫طبیعتاً، اون‌موقع هم باید از این ریسمان استفاده کنی.
‫سوال دیگه‌ای داری؟
‫تو دیگه چرا اینجایی؟!
‫فکر کردم یه صدایی از بالای سرم شنیدم و...
‫بگو ببینم، چرا، آن؟
‫به‌نظرت خودت چرا؟ ‫بهم گفتن که به اینجا نقل مکان کنم.
‫محاله!
‫پس شما دو تا همدیگه رو می‌شناسید.
‫نمی‌دونم که سرنوشتتون چطوری بهم گره خورده،
‫ولی در هر صورت، این چیزیه ‫که اعلی‌حضرت تصمیم گرفتن.
‫باز باید با تو رقابت کنم؟
‫اگه ادعا داری که اون نمایشگاه ‫هم یه رقابت بوده، پس آره!
‫تو... تو چیزی نیستی که من نتونم...
‫امثال تو، هرگز به پای ارباب جوناس نمی‌رسن!
‫کتی!
‫مگه نه، ارباب جوناس؟
‫خـ-خب، آره.
‫من هرگز از کسی مثل تو شکست نمی‌خورم!
‫منم شکست نمی‌خورم.
‫هرگز شکست نمی‌خورم!
قلعه‌ای روی دریا
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫‫خداحافظی غلط
آیا این مثل رویاهایی که در شب می‌بینیم؟
آیا دلیل اینکه روی رویاهامون اسم می‌ذاریم اینه که
مثل رویاهای شبانه که بعد بیدار شدن فراموش می‌شن
اگه قدرشونو ندونیم ناپدید می‌شن؟
!نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی نیستن که فقط آدم‌های خاص ببیننشون
اون روز بارها و بارها دستم رو دراز کردم
برای اون میوهٔ درخشانی که از چنگم در می‌رفت اما
یه بار دیگه دستمو دراز می‌کنم
اگه خودم رویای خودم رو برآورده کنم
می‌دونم که تو به موفقیتم لبخند می‌زنی
و برای همینه که می‌تونم بگم که تسلیم نمی‌شم
yo
ru
mi
ru
yu
me
to
o
na
ji
na
ma
e
ga
tsu
i
te
ru
ri
yu
u
wa
o
ki
ta
ra
wa
su
re
chau
mi
ta
i
ni
da
i
ji
ni
shi
na
i
to
ki
e
ru
ka
ra
na
no?
to
ku
be
tsu
na
hi
to
da
ke
ga
mi
ru
mo
no
ja
na
i
ka
ra
da
yo!
a
no
hi
na
n
do
mo
na
n
do
mo
te
wo
no
ba
shi
tsu
ka
mi
so
ko
ne
ta
hi
ka
ru
ka
ji
tsu
de
mo
u
i
chi
do
te
wo
no
ba
shi
te
wa
ta
shi
ga
wa
ta
shi
wo
ka
na
e
ta
ra
ki
mi
ga
wa
ra
tte
ku
re
ru
ha
zu
da
ka
ra
a
ki
ra
me
ta
ri
shi
na
i
tte
i
e
ru
n
da
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
d
a
i
j
o
u
b
u
h
i
t
o
r
i
d
a
t
e
i
k
e
d
o
h
o
n
t
o
u
w
a
n
e
d
a
r
e
m
o
h
i
t
o
r
i
j
a
n
a
i
?
s
h
i
a
w
a
s
e
y
a
s
a
m
i
s
h
i
s
a
y
a
f
u
a
n
m
o
z
e
n
b
u
a
j
i
a
u
t
a
m
e
n
i
u
m
a
r
e
t
a
h
i
t
o
s
a
j
i
n
o
k
i
r
a
m
e
k
i
d
e
h
o
h
o
e
m
i
n
i
k
a
e
t
e
y
u
k
u
s
o
r
e
w
a
h
i
s
o
k
a
n
i
n
e
g
a
i
k
o
m
e
t
a
k
i
s
e
k
i
k
a
m
o
i
c
h
i
b
a
n
d
a
i
j
i
n
a
t
a
k
a
r
a
m
o
n
o
w
o
m
i
t
s
u
k
e
t
e
y
u
k
u
k
o
t
o
g
a
b
o
k
u
r
a
n
o
t
a
b
i
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
m
e
n
o
m
a
e
n
o
i
m
a
w
o
k
i
b
o
u
d
e
t
s
u
m
u
g
u
y
o
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
حتی اگه تنها باشم هم چیزیم نمی‌شه
مگه در اصل همه تنها نیستن؟
چه خوشبختی، چه تنهایی یا نگرانی
از لحظه تولدمون همگی در اونا شریک هستیم
یه قاشق از این چیزهای براق برداشتن
و تبدیل کردنش به لبخندها
ممکنه معجزه پنهانی باشه که آرزوشو دارم
هدف سفرمون پیدا کردن
گنج‌های گران‌بهایی مثل اینه
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
ولی می‌خوام تمام چیزایی که باهاش مواجه می‌شم رو
با تارهای امید به هم ببافم