‫اون علامت جوناسه. ‫ولی دیشب هم که زنگ رو به صدا در آورد.
‫یعنی دوباره داره یه چیزی نشون دوک می‌ده؟
‫خیلی خب!
‫چون من حرف ندارم، می‌رم یه سر و گوشی آب بدم!
‫چین‌های بیشتری به پارچه لباسش اضافه کردم.
‫و به حاشیه‌هاش هم طرح منفذ دار اضافه کردم.
‫این باید دقت و صحتشو از قبل هم بیشتر کنه.
‫میتریل؟
‫اوضاع چطور بود؟
‫عه؟ شال؟
‫داشت سعی می‌کرد وارد اتاق جوناس بشه،
‫پس قبل اینکه بتونه کار مشکوکی بکنه، گرفتمش.
‫هه. هیچ کار مشکوکی نمی‌خواستم بکنم.
‫داشتم فکر می‌کردم که یکم دست بندازمش، فقط همین!
‫دست بندازیش؟
‫اون به‌طرز باورنکردنی‌ای غمگین به‌نظر می‌اومد، ‫که این منو خیلی خوشحال کرد!
‫عه؟ غمگین بود؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تموم شد؟
‫اوهوم. فکر کنم دیگه کارش تمومه.
‫پس ما هم باید علامت بدیم، آن.
‫اوهوم. لطفاً.
‫تغییر نکرده. مثل همون دیروزیه.
‫عه؟
‫تو...
‫و اون هنرکاری که زیر پای ماست...
‫هیچ‌کدومتون حالیتون نمی‌شه.
‫بهش شکل و پیکر بده!
‫منظورش چیه؟
‫دقیقاً به چه دلیل این خوب نبود؟
‫حتی گفت که هیچ تغییری نکرده.
‫شاید دوک فیلاکس فقط دنبال یه ‫شیرینی شکری پر زرق و برق نیست.
‫عه؟
‫اگه فقط یه شیرینی شکری پر زرق و برق می‌خواست،
‫مال تو خیلی بیشتر از اونی که ‫لازم باشه هم این ویژگی رو داره.
‫هومم...
‫دفعه بعد، بیا سعی کنیم یه‌چیزی ‫از یه جهت دیگه درست کنیم...
‫یه چیز واقع‌گرایانه‌تر.
‫این با قبلی خیلی فرق داره.
‫دیگه تموم شد؟
‫آره...
‫ولی می‌خوام برم یه بار دیگه برای ‫آخرین بار اون نقاشی رو ببینم.
‫کجا می‌ری، آن؟
‫کجا؟ می‌رم که نقاشی‌ها رو ببینم، همین.
‫هنوز داری روی یه‌چیزی کار می‌کنی؟
‫مگه تو هم همین کارو نمی‌کنی؟
‫من نمی‌تونم چیزی درست کنم.
‫هیچ ایده‌ای ندارم که منظورش از چیزهایی که می‌گه چیه!
‫می‌خوام دست بکشم.
‫خب، اگه تو دست بکشی، ‫کمک بزرگی به من می‌شه—
‫می‌تونی الان این حرف بزنی، ‫ولی نه برای مدت طولانی‌ایی!
‫عه؟
‫جای کبودی بود؟
‫این چیه؟
‫عه؟
‫اشتباهه. کاملاً اشتباهه.
‫چه چیزیش اشتباهه؟
‫همه چیزش!
‫همه چیزش؟
‫این حقیقت نداره!
‫من بارها و بارها نقاشی‌ها رو بررسی کردم ‫تا این رو تا جای ممکن شبیه‌اش کنم!
‫و باز هم!
‫همه چیزش اشتباهه.
‫این ساخته‌ی تقلیدی رو...
‫حتی نمی‌خوام نگاهش کنم!
‫بهش شکل و پیکر بده.
‫باید بهش شکل و پیکر بدی.
‫خودتو جمع و جور کن، آن!
‫این کار دوک فیلاکس بود؟
‫آره.
‫تو سالمی؟
‫هر چندتا هم که درست کنی، ‫باز هم راضی نمی‌شه.
‫وقتشه که بکشی کنار و اینجا رو ترک کنی.
‫این یعنی که تسلیم بشم؟
‫درسته.
‫آن، از نظر من هم تسلیم شدن بهترین کاره.
‫هزار کرس حیف می‌شه، ولی...
‫بیخیال این کار بشم؟
‫با اینکه خودم بودم که قبولش کردم؟
‫بعضی کارها شدنی نیستن، می‌دونی؟
‫چیزی که اون آرزوشو داره...
‫ممکنه چیزی باشه که نشه ‫داخل یه شیرینی شکری خلقش کرد،
‫یه‌چیزی که از قاعده و هنجار خیلی منحرف می‌شه.
‫نه...
‫این حقیقت نداره.
‫وگرنه، اون قیافه رو به چهره‌اش نمی‌گرفت.
‫من می‌خوام ادامه بدم!
‫هر چند از اینکه شما رو نگران خودم کردم، متأسفم.
‫خودشه، شال.
‫چطوره امشب تو توی تخت بخوابی؟
‫من به جات روی زمین می‌خوابم.
‫قبول نمی‌کنم.
‫خر و پوف میتریل لید پود خیلی بلنده.
‫می‌گم...
‫چند وقته که اینقدر تلخ و بد اخلاقی؟
‫بعد از بیش از صد سال عمر کردن،
‫هر کسی که یکم تلخ نباشه، ساده لوحه.
‫صد سال؟!
‫ولی تو حتی اگه صد سال هم عمر کنی، ‫انگار عوض نمی‌شی.
‫این یعنی چی؟
‫ولی منطقی به‌نظر میاد.
‫شال بیشتر از صد ساله که عمر کرده.
‫توی عمری به این طولانی، اون با ‫آدم‌های زیادی آشنا می‌شده، و البته...
‫می‌گم...
‫لیز چه شکلی بود؟
‫خوشگل بود؟
‫بذار ببینم...
‫به‌نظرم خوشگل بود.
‫چشم‌هاش چه رنگی بود؟ ‫موهای بلندی داشت؟
‫مهربون بود؟
‫چشم‌های آبی‌ای داشت.
‫موهاش بلند بود.
‫بیشتر از مهربون بودن، بالغ....
‫آروم و باملاحظه بود.
‫آها.
‫اون با من کاملاً فرق داشته.
‫من خوشگل نیستم. مثل بچه‌هام. و پر سر و صدام.
‫و هیچ‌وقت زیاد به چیزی فکر نمی‌کنم.
‫چیه؟
‫عه؟
‫ها؟
‫چی؟ این چیه دیگه؟
‫چیزی گفتم که ناراحتت کرد؟
‫نه! اصلاً!
‫ببخشید! احتمالاً یه‌چیزی رفته توی چشمم.
‫می‌رم صورتمو بشورم!
‫ای بابا. چرا اونجوری گریه کردم؟
‫وقتی برگشتم، باید از شال عذرخواهی کنم.
‫چی؟ در بازه.
‫شال؟
‫سلام، آن.
‫جوناس! چرا توی اتاق منی؟
‫می‌گم...
‫می‌دونی این چیه؟
‫اون بال!
‫متأسفم، آن. من خوابیده بودم که...
‫دست نگه دار!
‫اگه از من خوشت نمیاد، ‫پس باید به خودم آسیب برسونی!
‫هیچ کاری با تو ندارم.
‫ولی یه کاری هست که می‌خوام برام بکنی.
‫من؟
‫آن، می‌خوام که یه‌چیزی رو از شال بخوای.
‫بهش بگو: «دیگه نمی‌خوام که باهام باشی.»
‫«از این قلعه برو و دیگه هرگز جلوی چشم من پیدات نشه.»
‫به هیچ وجه نمی‌تونم این کارو بکنم—
‫بس کن!
‫اگه کاری که می‌گمو بکنی، بهت پسش می‌دم.
‫ولی اگه به شال درمورد این قضیه بگی، ‫تیکه تیکه‌اش می‌کنم!
‫جوناس...
‫تو...
‫از دست اون دختر. ‫قضیه چی بود؟
‫درباره لیز پرسید...
‫و یهویی شروع کرد به گریه کردن...
‫با عقل جور درنمیاد.
‫پس برگشتی.
‫شال.
‫یه درخواستی ازت دارم.
‫می‌خوام که از اینجا بری.
‫می‌خوای که توی یه اتاق دیگه بخوابم؟
‫می‌خوام که از این قلعه بری.
‫و می‌خوام که دیگه هرگز جلوی چشم من پیدات نشه.
‫این یعنی که دیگه نمی‌خوای که با هم بمونیم؟
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫به چه دلیلی؟
‫این تقصیر تو نیست، شال. تقصیر منه.
‫متأسفم. لطفاً نپرس.
‫خیلی خب.
‫کارتو خوب انجام دادی، آن.
‫چرا مجبورم کردی که این کارو بکنم؟
‫بال رو پس بده.
‫هنوز نه.
‫فردا، تو و من دوک فیلاکس رو ملاقات می‌کنیم،
‫و تو حتی با یه کلمه از حرف‌هایی ‫که می‌زنم، مخالفت نمی‌کنی.
‫باید دقیقاً همون کاری که بهت می‌گم رو بکنی.
‫نقشه‌ات چیه؟
‫فردا خودت می‌فهمی.
‫متأسفم. همه‌اش تقصیر منه.
‫نه، اینطور نیست.
‫مقصر همه اینا جوناسه.
‫اما...
‫آن، تو شال فن شال رو دوست داری، ‫ولی مجبور شدی که...
‫اینطور نـ...
‫دیگه سعی نکن ازم مخفیش کنی! ‫به‌نظرت من کی‌ام؟
‫دوستش داری، مگه نه؟
‫اون رو.
‫شال...
‫شاید همه چیز...
‫همینطوریه.
‫یهویی...
‫تموم می‌شه.
‫کجا برم؟
‫این یه پری همراه درجه یکه.
‫رئیس! این یه پری همراه نیست!
‫بازم فرقی در اینکه به قیمت ‫بالایی به فروش می‌ره ایجاد نمی‌کنه.
‫من الان خیلی حال خوبی ندارم.
‫اگه اتفاقی براتون بیفته، مسئولش من نیستم.
‫کافیه، شال فن شال.
‫اگه یه آدم رو بکشی، ‫نمی‌تونم ازت محافظت کنم.
‫و شماها، وانمود می‌کنم که چیزی ندیدم، ‫پس زود باشید برید گم شید!
‫تو چرا اینجایی، ویکنت ولگرد؟
‫مثل همیشه، رسمی‌طور حرف نمی‌زنی. ‫یکم بخاطر ملاقات دوباره‌ی تصادفیمون خوشحال باش.
‫آن و میتریل کجان؟
‫من اول سوالمو پرسیدم.
‫من توی قلعه فیلاکس کار دارم.
‫شما سه تا هم اونجا بودین، نه؟
‫مهم نیست. چون تصادفی بهم برخورد کردیم، ‫چرا با من نمیای؟
‫در حال حاضر، دوک فیلاکس در خطره.
‫برای چی اومدید اینجا؟
‫اومدم که تمنایی ازتون بکنم.
‫گوش کن.
‫با هیچی مخالفت نکن.
‫منظورم اینه که، دقیقاً همون کاری که می‌گمو بکن.
‫ازتون درخواست می‌کنم که اجازه بدید ‫که از کارم در اینجا دست بکشم.
‫مگه چند روز پیش هم همینو نگفتی؟
‫بله.
‫اون‌موقع بهت چی گفتم؟
‫که اجازه نمیدید که...
‫که از کارم دست بکشم.
‫درسته.
‫اگه سعی کنی فرار کنی، زنجیرت می‌کنم.
‫چی؟
‫فکر کنم اینو هم بهت گفتم.
‫اگه فراموش کردی،
‫پس همزمان که یه بار دیگه این درد رو حس می‌کنی...
‫به یاد میاری.
‫نکنه...؟
‫اون کبودی...
‫لطفاً بهم رحم کنید!
‫من دیگه نمی‌تونم چیزی درست کنم!
‫ولی آن می‌مونه!
‫می‌تونید اون رو تا زمانی که شیرینی شکری ‫درست بشه نگه دارید، هیچکس هم از این موضوع ناراحت نمی‌شه!
‫من پری جنگجوش رو از اینجا دور کردم!
‫پس خواهش می‌کنم! ‫لطفاً اجازه بدید من برم!
‫التماستون می‌کنم!
‫دوباره داری اینو می‌گی؟
‫التماستون می‌کنم!
‫التماستون می‌کنم! التماستون می‌کنم! التماستون می‌کنم!
‫التماستون می‌کنم!
‫اعلی‌حضرت، همه‌چیز همونطوریه که می‌گه.
‫چی؟
‫آن...
‫من حتماً یه شیرینی شکری براتون درست می‌کنم.
‫پس لطفاً، اجازه بدید که این شخص بره.
‫حتماً؟
‫بله.
‫اگه نتونی، هیچوقت نمی‌ذارم که از این قلعه بری.
‫مشکلی نیست.
‫من بهتون قول دادم.
‫برای همین...
‫همچنان درست می‌کنم.
‫بسیار خب.
‫تو حتماً حتماً...
‫درستش می‌کنی!
‫تو واقعاً می‌خوای یه چیزی درست کنی؟
‫برای اونی که همیشه فقط می‌گه: «اشتباهه»؟
‫من نمی‌خوام کسی مثل تو باشم که ‫همه چیز رو نیمه راه رها می‌کنه.
‫واسه همین درستش می‌کنم.
‫تو عجیبی. یه چیزیت هستا.
‫درسته! دیوونه‌ای!
‫ها؟ چی می‌خوای؟
‫پسش بده. بال میتریل رو.
‫آها، یادم نبود.
‫خب، خداحافظ.
‫من درستش می‌کنم.
‫من اون شیرینی شکری رو درست می‌کنم.
‫چون این...
‫کار منه.
‫شاید بخاطر این قیافه ترسناکیه که ‫همیشه خدا روی صورتته که...
‫آن تو رو از خودش دور کرد.
‫و اینکه پاهاتو گذاشتی اینجا یعنی چی؟
‫خسته‌ام.
‫می‌دونم که خیلی پریشونی.
‫چرا داری می‌ری به قلعه؟ ‫این خطری که میگی چیه؟
‫اوضاع داره ناجور می‌شه.
‫و اگه آن هنوز اونجاست، خوب نیست.
‫یه سال و نیمه که...
‫دوک فیلاکس در لویستون پیداش نشده.
‫می‌دونی این یعنی چی، نه؟
‫اون داره از انجام وظیفه‌اش که نشون دادن ‫وفاداریش به خانواده سلطنتیه، طفره می‌ره.
‫درسته؟
‫دلیلشو نمی‌دونم.
‫اما اِرل دانینگ این رو غیرقابل بخشش می‌دونه ‫و تقاضای انقیاد دوک رو کرده.
‫عالی‌جناب هم در آخر اختیار از کف داد ‫و اجازه این کار رو داد.
‫برای همین اگه عجله نکنیم،
‫ارل میاد به فیلاکس و سربازهاشو با خودش میاره.
‫ولی من نمی‌خوام که دوک بمیره.
‫قبل اینکه ویکنت شکر نقره‌ای بشم، ‫اغلب می‌رفتم به دوک سر می‌زدم،
‫تا بتونستم برای زنی که کنارشه شیرینی شکری درست کنم.
‫برای همینه که ذاتش رو می‌دونم.
‫و می‌دونم که چرا هیچ بلندپروازی‌ای نداره.
‫خیلی وقته که ندیدمتون، دوک فیلاکس.
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫تا شما رو به یه سفر دعوت کنم. به لویستون.
‫پس ماجرا اینه. نمیام.
‫خوش خواهد گذشت.
‫تو به این می‌گی خوشگذرونی؟
‫قربان!
‫ارل دانینگ داره همراه سربازها به سمت اینجا میاد.
‫اما تحت انقیاد در آوردن شما، خواسته واقعی عالی‌جناب نیست.
‫شما هنوز هم وقت دارید!
‫پس لطفاً با من بیایید به لویستون!
‫گفتم نمیام.
‫فهمیدم! اگه بانو کریستینا هم همراهتون بیان چی؟
‫ایشون لویستون رو دوست داشتن، درسته؟
‫درسته. اونطوری خوب می‌شد.
‫از اینجا برو.
‫عه؟
‫دارم بهت می‌گم که برو!
‫چی شده، قربان؟
‫هیچکس به من دستور نمی‌ده! ‫هیچکس بهم نمی‌گه که چیکار باید بکنم!
‫این درمورد تو هم صدق می‌کنه!
‫مرکیوری!
‫ااا!
‫گردنم!
‫متأسفم!
‫می‌تونستی توی اتاق‌هامون منتظر بمونی.
‫فکر می‌کنی این کارو می‌کردم؟
‫الان تنها کسی که می‌تونه تو رو ‫راهنمایی کنه، منِ ارباب هستم!
‫که اینطور.
‫می‌گم، به نظرت چرا باید این پری باشه؟
‫سوال خوبیه.
‫کنجکاوم که آیا دلیلی داره.
‫عه؟
‫این...
‫چرا متوجه‌اش نشده بودم؟
‫اون دو تا بال داره!
‫این پری هیچوقت به خدمت کردن ‫به کسی وادار نشده بوده.
‫چرا پُرتره همچین پری‌ای اینجا به دیوار آویزونه؟
‫شاید دوک فیلاکس فقط دنبال یه ‫شیرینی شکری پر زرق و برق نیست.
‫باید ازش بپرسم.
‫باید از اعلی‌حضرت درمورد این پری بپرسم!
‫جدی هستی، آن؟
‫می‌خوای بری یکی که اونجوری ‫سلامت عقلشو از دست داده رو ببینی...
‫و صرفاً چون تویی، معنیش این نمی‌شه که اون...
‫می‌گم، میتریل لید پود.
‫تو هم باید از این قلعه بری.
‫عه؟!
‫نمی‌تونم خودم تنهایی در برم و همینجا تنهات بذارم!
‫ولی ممکنه در خطر بیفتی.
‫این کار منه، پس تنها کسی که ‫باید بمونه، من هستم.
‫آن...
‫وقتی شیرینی شکری رو تموم کردم، ‫میام پیدات می‌کنم. فقط صبر کن.
‫خیلی خب! از قلعه می‌رم!
‫ولی دلیل رفتنم اینه که می‌رم تا ‫شال فن شال رو پیدا کنم!
‫بعدش بهش می‌گم که ‫واون حرف‌ها رو واقعی بهش نگفتی!
‫منِ ارباب، به هر قیمتی که شده پیداش می‌کنم!
‫دستت درد نکنه. روت حساب می‌کنم!
‫باید برم...
‫نزدِ دوک!
‫خداحافظی غلط
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اگر همینطور خیره به تو نگاه کنم
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
حتی اگه تنها باشم هم چیزیم نمی‌شه
مگه در اصل همه تنها نیستن؟
چه خوشبختی، چه تنهایی یا نگرانی
از لحظه تولدمون همگی در اونا شریک هستیم
یه قاشق از این چیزهای براق برداشتن
و تبدیل کردنش به لبخندها
ممکنه معجزه پنهانی باشه که آرزوشو دارم
هدف سفرمون پیدا کردن
گنج‌های گران‌بهایی مثل اینه
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
ولی می‌خوام تمام چیزایی که باهاش مواجه می‌شم رو
با تارهای امید به هم ببافم
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
d
a
i
j
o
u
b
u
h
i
t
o
r
i
d
a
t
e
i
k
e
d
o
h
o
n
t
o
u
w
a
n
e
d
a
r
e
m
o
h
i
t
o
r
i
j
a
n
a
i
?
s
h
i
a
w
a
s
e
y
a
s
a
m
i
s
h
i
s
a
y
a
f
u
a
n
m
o
z
e
n
b
u
a
j
i
a
u
t
a
m
e
n
i
u
m
a
r
e
t
a
h
i
t
o
s
a
j
i
n
o
k
i
r
a
m
e
k
i
d
e
h
o
h
o
e
m
i
n
i
k
a
e
t
e
y
u
k
u
s
o
r
e
w
a
h
i
s
o
k
a
n
i
n
e
g
a
i
k
o
m
e
t
a
k
i
s
e
k
i
k
a
m
o
i
c
h
i
b
a
n
d
a
i
j
i
n
a
t
a
k
a
r
a
m
o
n
o
w
o
m
i
t
s
u
k
e
t
e
y
u
k
u
k
o
t
o
g
a
b
o
k
u
r
a
n
o
t
a
b
i
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
m
e
n
o
m
a
e
n
o
i
m
a
w
o
k
i
b
o
u
d
e
t
s
u
m
u
g
u
y
o
yo
ru
mi
ru
yu
me
to
o
na
ji
na
ma
e
ga
tsu
i
te
ru
ri
yu
u
wa
o
ki
ta
ra
wa
su
re
chau
mi
ta
i
ni
da
i
ji
ni
shi
na
i
to
ki
e
ru
ka
ra
na
no?
to
ku
be
tsu
na
hi
to
da
ke
ga
mi
ru
mo
no
ja
na
i
ka
ra
da
yo!
a
no
hi
na
n
do
mo
na
n
do
mo
te
wo
no
ba
shi
tsu
ka
mi
so
ko
ne
ta
hi
ka
ru
ka
ji
tsu
de
mo
u
i
chi
do
te
wo
no
ba
shi
te
wa
ta
shi
ga
wa
ta
shi
wo
ka
na
e
ta
ra
ki
mi
ga
wa
ra
tte
ku
re
ru
ha
zu
da
ka
ra
a
ki
ra
me
ta
ri
shi
na
i
tte
i
e
ru
n
da
آیا این مثل رویاهایی که در شب می‌بینیم؟
آیا دلیل اینکه روی رویاهامون اسم می‌ذاریم اینه که
مثل رویاهای شبانه که بعد بیدار شدن فراموش می‌شن
اگه قدرشونو ندونیم ناپدید می‌شن؟
!نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی نیستن که فقط آدم‌های خاص ببیننشون
اون روز بارها و بارها دستم رو دراز کردم
برای اون میوهٔ درخشانی که از چنگم در می‌رفت اما
یه بار دیگه دستمو دراز می‌کنم
اگه خودم رویای خودم رو برآورده کنم
می‌دونم که تو به موفقیتم لبخند می‌زنی
و برای همینه که می‌تونم بگم که تسلیم نمی‌شم