‫9 ماه بعد
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫می‌گم، می‌گم! شال فن شال!
‫تو وقتی یه دختر موهاشو مرتب ‫رو به عقب گره زده باشه، خوشت میاد؟
‫یا وقتی به عقب گره نزده باشه، خوشت میاد؟
‫هی، شال فن شال!
‫لاقل یه چیزی که می‌تونی بگی! ‫یه چیزی بگو!
‫خیلی وراجی.
‫چی؟! گفتم می‌تونی یه چیزی بگی، ‫ولی منظورم هر چیزی نبود!
‫یه جواب جدی به این سوال بده!
‫وظیفه ندارم که به این سوال احمقانه جواب جدی بدم.
‫بچه‌ها، اونجا رو نگاه! لویتسون! ‫خیلی وقته که اونجا نبودیم!
‫منو یاد اتفاقی که یه سال پیش افتاد می‌ندازه.
‫وارد نمایشگاه شدم و رفتیم به فیلاکس...
‫در روز کشش روح، رفتن روح مامان رو تماشا کردم...
‫چی شده، مترسک؟
‫عه؟
‫تب یا چیزی داری؟
‫چیز... چیزی نیست.
‫شال هنوز هم مثل همیشه ‫منو مترسک صدا می‌کنه.
‫یکم از قبل مهربون‌تر شده، ولی...
‫بازم...
‫الان، همین که اون کنارمه برام کافیه.
‫اوه!
‫کجا رو نگاه می‌کنی، ‫اسبتو اینطرفی هدایت می‌کنی؟ ابله!
‫ها؟
‫اوه!
‫آقای کت...
‫و بنجامین؟
‫یادت رفته که بهت گفتم که «آقا» صدام نکنی؟
‫مغزفندقی!
‫بـ-ببخشید.
‫عجبا.
‫بعد یه سال دوباره هم رو دیدیم، ‫و اینطوری سلام می‌کنی؟
‫خیلی وقته که ندیدمتون!
‫چرا گربه‌ای که از سرما بدش میاد داره ‫در پاییز اطراف لویستون پرسه می‌زنه؟
‫داری آماده خواب زمستونیت می‌شی؟
‫آقای کت؟
‫شال! ای مردک...
‫ولی، جدی چرا شما توی لویستون‌اید؟
‫اینجا کاری، چیزی دارید؟
‫چی می‌گی؟ ‫امسال، یه سال خاصه!
‫اگه الان نمی‌اومدم، سال بعد نمی‌تونستم ‫به کسب و کارم برسم، می‌تونستم؟
‫عه؟
‫نکنه تو نمی‌دونستی؟
‫چی رو؟
‫واقعاً که، همه‌شون یه مشت خسیسِ حقیرن.
‫یه جایی هست که همیشه می‌رم. دنبالم بیایین.
‫اوه! خیلی وقته که ندیدمتون!
‫هیچوقت تصور نمی‌کردم که شماها همدیگه رو بشناسین.
‫برخلاف ظاهرم، من در مراقبت از دیگران کارم خوبه.
‫خب، این سالی که گذشت داشتی ‫چیکار می‌کردی، دختر خانم؟
‫کارت خوب پیش می‌ره؟
‫بله!
‫بعد از سپری کردن زمستون در لویستون،
‫رفتیم از شهرها و دهکده‌های کوچیک ‫بازدید کردیم تا شیرینی شکری بفروشیم.
‫که اینطور. پس داشتی سخت زحمت می‌کشیدی.
‫برگشتی تا بتونی وارد نمایشگاه بشی؟
‫بله.
‫خب، الان اون وقت ساله، نه؟
‫خانم مهماندار!
‫الان میام!
‫ام، کت.
‫پس این...
‫از زمستون پارسال، کلی جا رفتی، درسته؟
‫درخت‌های شکرسیب‌ رو در بین راه دیدی، درست می‌گم؟
‫متوجه چیزی نشدی؟
‫هر جا که می‌رفتیم، ‫روی هر درخت سیب شکری که می‌دیدیم...
‫گل‌ها به شکل بدی شکفته شده بودن.
‫فکر کردم که برداشت محصول امسال ‫خیلی کمتر از همیشه بشه.
‫درسته.
‫امسال، وضع محصول سیب شکری ‫به طرز باورنکردنی‌ای ناجوره.
‫اگه، مثل میانگین سالیانه، همه محصول ‫خودشونو همونطوری که دلشون می‌خواد برداشت کنن...
‫احتمالاً باعث نزاع و ستیز بین جناح‌ها می‌شه.
‫اون کودن ملعون برای اینکه سعی کنه که از هرج و مرج ‫احتماًلی جلوگیری کنه، یه قرارداد توافقی ارائه داد.
‫ملعون؟
‫هیو مرکیوری!
‫اون ویکنت شکر نقره‌ای کودن ملعون!
‫اوه، که اینطور.
‫خب، قرارداد توافقی چی بود؟
‫امسال، برداشت محصول و تصفیه کردن ‫شکرسیب‌ها برای افراد عادی ممنوعه.
‫ممنوعه؟
‫امسال، تمام شکرسیب‌ها در سرتاسر کشور
‫به نام ویکنت شکر نقره‌ای برداشت می‌شن، ‫و بعدش تصفیه می‌شن.
‫فقط به اون هنرکاران شکری که ‫در این فرایند شرکت کنن
‫شکر نقره‌ای منتاسب با کارشون بخشیده می‌شه. ‫این دستور رسمیه.
‫پس برای اینکه بتونیم یکم شکر نقره‌ای برای ‫خودمون دست و پا کنیم، باید از هیو بخواییم؟
‫به این سادگیا نیست.
‫کسی که این تصمیم رو گرفته، اونه، ولی ‫کسی که امتیاز انحصاری این کارو داره...
‫مدرسه رادکلیف‌ـه.
‫کارگاه‌های رادکلیف در گوشه به گوشه کشور
‫تمام شکرسیب‌هایی که در مناطقشون ‫برداشت شدن رو جمع آوری کردن.
‫مدرسه پیج و مدرسه مرکیوری هر دو...
‫دارن توی کارگاه‌هاشون شکرسیب‌ها رو جمع می‌کنن ‫تا در فرایند تصفیه کردنشون کمک کنن.
‫هیچ راه دیگه‌ای نیست که بشه شکر نقره‌ای بدست آورد.
‫ولی من چیزی در این مورد نشنیده بودم.
‫همینطور به‌نظر میاد.
‫این دستور اون کودن ملعون رو حتی ولگردهایی مثل ما هم...
‫باید از هنرکارهای مدرسه رادکلیف شنیده باشیم.
‫ظاهراً عمداً به ما نگفتن.
‫اون هر جایی که می‌رفت، اونا اذیتش می‌کردن.
‫و فقط یکی دو بار هم نبود که بهش گفتن که از شهر بره.
‫برای همین بهشون گفتم خسیس‌های حقیر.
‫حتی من هم شایعاتی درمورد خالق
‫شیرینی شکری دوک سابق فیلاکس ‫شنیدم، آن هالفوردِ یکی یه دونه.
‫تعجبی نداره که مردم حسودیشون شده باشه.
‫اونا اصولاً دارن تو رو طرد می‌کنن.
‫می‌گم کت، اگه من بخوام وارد نمایشگاه ‫شیرینی شکری بشم، باید چیکار کنم؟
‫درسته!
‫شرکت‌کننده‌ها باید شکر نقره‌ای داشته ‫باشن که خودشون تصفیه کردن، درسته؟
‫بدون اون نمی‌تونن واردش بشن!
‫پس درباره اینم بهت نگفتن؟ البته که نگفتن.
‫اونایی که مایلن که وارد نمایشگاه بشن
‫باید موقتاً در کارگاه رادکلیف ساکن بشن. ‫این یه قانونه.
‫اونجا بهشون شکرسیب بخشیده می‌شه.
‫اونا ازشون شکر نقره ای تصفیه می‌کنن تا ‫بتونن برای درست کردن اثرشون ازشون استفاده کنن.
‫ولی این به این شرطه که اونا هم ‫در فرایند مشترک تصفیه کردن، مشارکت کنن.
‫وقت نیست.
‫درسته. تنها زمانی که برای کار کردن ‫روی اثر خودت داری، شب‌هاست.
‫برای همین تمام اونایی که می‌خواستن شرکت کنن
‫دو هفته پیش رسیدن به کارگاه اصلی.
‫قرار بود امسال، سالی باشه که من شیرینی شکری ‫درست می‌کنم که لایق جشنواره‌ها باشه...
‫و استاد شکر نقره‌ای بشم. ولی حالا...
‫نمی‌تونم بذارم همچین چیزی جلومو بگیره!
‫مثل اینکه باید بریم به کارگاه اصلی رادکلیف.
‫نظرتون چیه؟ شما دو تا...
‫باهام میایین؟
‫آن، اگه تو می‌ری، منم تا قعر جهنم دنبالت میام!
‫منم باهات میام.
‫رها کردن یه احمق به حال خودش نتیجه خوبی نداره.
‫خب پس. بیایین بریم.
‫راه رو نشونتون می‌دم.
‫ولی فقط همین.
‫اگه تو یه هنرکاری، پس خودت تنهایی بر هرچیزی که ‫سر راهت قرار می‌گیره، غلبه کن.
‫باشه.
‫پس گمونم تو راهنمای راهمون می‌شی.
‫آقای کت.
‫بهت گفتم «آقای گربه» صدام نکن!
‫تمام زمین‌هایی که درون این دیوارهان ‫متعلق به کارگاه اصلی‌ان؟
‫محشره!
‫پس لطفاً روی میزی که اونجاست امضاء کنید.
‫هی. منم به این کار ملحق می‌شم.
‫اوه، چشم. و اسمتون...
‫آ-آن؟
‫جوناس.
‫می‌شناسیش؟
‫خب، اون...
‫هی، جوناس!
‫منتظر نگه داشتن مردم، کار بی ادبانه‌ایه!
‫خیلی متأسفم.
‫من مسئول پذیرش اینجا، سمی جونز هستم.
‫شما استاد شکر نقره‌ای، آلف هینگلی هستید، ‫درسته؟ درموردتون شنیدم.
‫تنها چیزی که احتیاج داریم، امضای شما در اینجاست.
‫اتاقتونو بهتون نشون می‌دم.
‫نگران من نباشید.
‫به‌جاش کار کسی که اینجا ‫پشت سرم ایستاده رو راه بندازین.
‫و تو کی هستی؟
‫منم اومدم که در تصفیه کردن ‫شکر نقره‌ای مشارکت کنم.
‫و قصد دارم که در نمایشگاه شیرینی شکری شرکت کنم.
‫ها؟ یه زن هم شرکت می‌کنه؟
‫امثال تو رو خوب می‌شناسم.
‫از اون آدم‌هایی هستی که نمی‌تونی ‫یه شیرینی شکری درست حسابی درست کنی
‫و بازم به خودت می‌گی هنرکار شکر.
به‌هیچ وجه نمی‌تونیم بذاریم که ‫یه زن اینجوری وارد کارگاه بشه.
‫من یه هنرکار شکرم.
‫یه نفر هست که قبلاً مهارت‌هامو به‌رسمیت شناخته.
‫کی؟ مامانت؟
‫دوک سابق فیلاکس.
‫تو آن هالفوردی؟ درموردت شنیدم.
‫می‌گن که تو پارسال توی نمایشگاه ‫برای جوناس پاپوش درست کردی.
‫ها؟
‫و تازه، شنیدم که ویکنت ‫شکر نقره‌ای رو هم جذب خودت کردی.
‫دوک فیلاکس هم همینطور. ‫کی می‌دونه که برای اینکه بهت روی خوش نشون بده، چیکار کردی؟
‫چی گفتی؟
‫خب، هر کی هم می‌خوای باش، ‫بهت اجازه ورود به اینجا داده نمی‌شه.
‫چرا نه؟!
‫یه پری همراه با خودت داری، درسته؟
‫فقط کسایی که در کار مشارکت می‌کنن
‫و پری‌های کارگر اجازه ‫ورود به کارگاه رو دارن. این قانونه.
‫اگه می‌خوای که توی این کارگاه کار کنی،
‫اول برو اون پری رو بفروش!
‫شال یه پری همراه نیست!
‫این قانونه!
‫خب، برو پی کارت! برو!
‫خودتو تر و تمیز کن و دوباره بیا تلاشتو بکن!
‫این رفتار ناشایسته دیگه کافیه، سمی.
‫کیث، من فقط...
‫اینطوری اسم کارگاه رادکلیف رو لکه‌دار می‌کنی.
‫لطفاً قبل اینکه من رنجیده خاطر بشم، ساکت شو.
‫شما کی هستین؟
‫شریکم خیلی بی ادبانه صحبت کرد.
‫لطفاً ببخشش.
‫کیث پاول، هنرکار شکر. خوشبختم.
‫اوه! منم همینطور! من آن هالفورد هستم.
‫یو، پاول!
‫نمی‌دونستم که تو هم به مدرسه رادکلیف پیوستی.
‫خوشحالم که دوباره می‌بینمتون، آقای هینگلی.
‫کیث، این دختره یه پری همراه با خودش داره.
‫نمی‌تونیم اجازه بدیم که بیان تو.
‫این قانونه.
‫اون پری همراه نیست! ‫پری جنگجوـه!
‫این...
‫محشره.
‫تا حالا پری‌ای به این زیبایی ندیده بودم.
‫می‌گم، آن، تو نمی‌خوای که اونو رها کنی، نه؟
‫اون به من خدمت نمی‌کنه.
‫یه دوست عزیزه. و خب ‫دلم نمی‌خواد ازش دور بشم.
‫در این صورت، یه راه هست ‫که می‌تونین با هم وارد کارگاه بشین.
‫من قصد دارم که امسال وارد نمایشگاه شیرینی شکری بشم.
‫مایلم که یه اثر با استفاده از ‫اون به عنوان مدلم، خلق کنم.
‫مدلتون؟
‫برای این کار، ‫مایلم زمانی که لازمه، اونو قرض بگیرم.
‫اگه با این موافقت کنی، ‫اونوقت بهش اجازه ورود داده می‌شه.
‫قرض بگیرین؟ اون که مال و اموالم نیست، اون...
‫اینطوری خوبه. برگه‌ها رو نشونمون بده.
‫شال؟
‫این کار کوچولو رو انجام می‌دم.
‫می‌خوای از من دور بشی؟
‫خیلی خب.
‫اینجا جاییه که هنرکاران می‌خوابن.
‫هنرکارهای معمولی با همدیگه توی یه اتاق بزرگ می‌مونن،
‫اتاق‌های خصوصی برای اساتید شکر نقره‌ای،
‫یا برای اوناییه که سطح مهارت‌شون با ‫اونا مساویه، که اینو کارفرمای مدرسه مشخص می‌کنه.
‫آن، این اتاق توـه.
‫عه؟ منم یه اتاق خصوصی دارم؟
‫نمی‌تونیم اجازه بدیم که یه خانم ‫توی اتاق بزرگ کنار بقیه بخوابه.
‫این اتاق منه، پس اگه چیزی ‫لازم داشتی، فقط خبرم کن.
‫تخت خواب!
‫چی شده؟
‫داشتم فکر می‌کردم که چرا کیث هم یه اتاق خصوصی داره.
‫حتماً مهارت‌هاش رو لایق دیدن.
‫ولی جوناس انگار عوض شده! ‫برخلاف اون غروری که همیشه داره!
‫و انگار کیث هم یکی از آشناهای کت‌ـه.
‫موندم که اون کیه.
‫ای وای.
‫خیلی شبیه یه سنجابی.
‫سنجاب؟ از مترسک خیلی نازتره!
‫اصلاً آروم و قرار نداری.
‫دقیقاً عین سنجابی هستی که ‫داره دنبال غذا اینور و اونور می‌جنبه.
‫می‌دونستم. منظورت این بود.
‫موهام.
‫اگه می‌ذاشتم که همینطور آویزون ‫بمونه، بزرگسال‌تر به‌نظر می‌اومدم؟
‫نمی‌دونم شال از کدوم مدلیش بیشتر خوشش میاد.
‫داری سعی می‌کنی که با نیروی اراده، آینه رو بشکنی؟
‫فقط داشتم سعی می‌کردم که ببینم آیا موهام خوبن.
‫مثل همیشه‌ست. هیچ ایرادی نداره.
‫می‌گم، شال؟
‫شال، موی به عقب گره زده شده رو...
‫مو؟
‫هیچی! بیخیال!
‫خب من رفتم!
‫حالا دیگه دارم مثل میتریل ‫لید پود سوال می‌پرسم.
‫از امروز، باید هر چقدر سخت که می‌تونم کار کنم.
‫خیلی خب!
‫آن. صبح بخیر.
‫صبح بخیر، کیث. ‫تو هم الان می‌خوای کارتو شروع کنی؟
‫من امروز شیفت ندارم.
‫هر هفت روز، ‫هر کدوم از ما به نوبت یه روز مرخصی دریافت می‌کنیم.
‫واسه همین، امیدوار بودم که بتونم شال رو قرض بگیرم.
‫کیث، شال رو نمی‌شه قرض یا نسیه داد.
‫اوه، درسته. ‫شال دوست عزیزته، آره؟
‫متأسفم. منظورمو بد گفتم.
‫اشکال نداره. از این مهم‌تر، ‫می‌خواستم بخاطر دیروز ازت تشکر کنم.
‫واقعاً نجاتم دادی. ‫ولی چرا داری اینقدر مهربونانه باهام رفتار می‌کنی؟
‫آن، تو هنرکاری هستی که دوک سابق ‫فیلاکس تو رو به رسمیت شناخته.
‫هیچ دلیلی ندارم که بخوام باهات بدرفتاری کنم.
‫تازه...
‫تو و من... شرایطمون خیلی شبیه همدیگه‌ست.
‫شرایطمون؟
‫آن، اِما هالفورد مادرته، درسته؟
‫راجع بهش شنیدی؟
‫فکر کنم وقتی چهار یا پنج سالم ‫بود، خانم هالفورد رو دیدم.
‫از اینکه یه استاد شکر نقره‌ای زن ‫وجود داشت، غافل‌گیر شدم.
‫مامانم رو دیدی؟
‫پدر من اِدوارد پاوله.
‫اون یه استاد شکر نقره‌ایه، ‫درست مثل مادر تو.
‫ادوارد پاول؟
‫ویکنت شکر نقره‌ای قبلی؟
‫درسته.
‫برای همین بود که من فرصت‌های زیادی ‫برای ملاقات کردن اساتید شکر نقره‌ای داشتم.
‫و همینطوری هم بود که با آقای هینگلی آشنا شدم.
‫مامانم بهم گفته بود.
‫که اون یه ویکنت شکر نقره‌ای خارق‌العاده بود ‫که بیش از بیست سال خدمت کرد.
‫و اگه درست یادم باشه، ‫حدود شیش ماه قبل اینکه مامانم فوت کنه...
‫بله. بخاطر یه بیماری مُرد.
‫ولی من نمی‌دونم که اون خارق‌العاده بوده یا نه.
‫وقتی پدرم ویکنت شکر نقره‌ای بود،
‫یه سال مثل امسال بود که ‫اوضاع برداشت محصول سیب شکری خوب نبود.
‫ظاهراً این باعث کلی هرج و مرج شده بود.
‫پدرم همیشه از این بابت پیشمون بود.
‫پدرتون از مدرسه پیج اومده بودن، درسته؟
‫چرا تو در مدرسه رادکلیفی؟
‫اگه به مدرسه پیج ملحق می‌شدم، ‫به‌عنوان پسر پاول، باهام رفتار ویژه‌ای می‌شد.
‫از این بدم می‌اومد.
‫اینجا، باهام دقیقاً عین هنرکارهای دیگه رفتار می‌شد.
‫لااقل، این چیزی بود که فکر می‌کردم.
‫ولی انگار فرق اون چنانی نداره.
‫من به پدرم احترام می‌ذاشتم، اما شرایط ‫هم بطور ناراحت‌کننده‌ای محدودکننده بود.
‫و تا وقتی که پدرم زنده بود، ‫نتونستم وارد نمایشگاه بشم.
‫چرا نتونستی؟
‫چون اگه مدال سلطنتی رو دریافت می‌کردم، ‫تمام منتقدها شایعه می‌کردن،
‫و می‌گفتن که چون پسر ویکنت شکر نقره‌ای بودم،
‫خانواده سلطنتی به نفع من رای دادن.
‫و اگه دریافتش نمی‌کردم،
‫شایعه می‌کردن که با اینکه پسر ویکنت ‫شکر نقره‌ای‌ام، شکست خوردم.
‫بخاطر اعتبار پدرم نتونستم شرکت کنم.
‫اما پارسال دیگه تموم شده.
‫حالا که زمان سوگواری تموم شده، ‫امسال من می‌تونم وارد نمایشگاه بشم.
‫پس داشتم فکر می‌کردم که امروز روی اثرم کار کنم.
‫شال توی اتاقته؟
‫عه. بله.
‫اگه ازش بخوای، فکر کنم کمکت کنه.
‫خیلی خب.
‫خب پس، آن، موفق باشی.
‫کیث نمی‌ذاره که شرایطش، جلوشو بگیره.
‫منم نمی‌ذارم.
‫نمی‌ذارم شکستم بده!
‫ببخشید که صبح به این زودی اینو ازت خواستم.
‫من قول دادم. هر کاری باشه می‌کنم.
‫روی دست‌هام بایستم؟ ‫یا باید لباس‌هامو در بیارم؟
‫هر چی زودتر دستورتو بده، پسر جون.
‫به‌نظر نمیاد که تو و من اونقدرا ‫تفاوت سنی داشته باشیم، ولی خیلی خب.
‫اگه کنار پنجره‌ی اونجا بایستی، کافیه.
‫فقط می‌خوام سیما و ظاهرت رو بررسی کنم، همین.
‫لابد به آن خیلی سخت می‌گذره.
‫بقیه‌ی ما قبلاً شکر نقره‌ایی که ‫برای نمایشگاه لازم داشتیم رو تصفیه کردیم.
‫چون اون دیر شروع کرده، ‫تازه الان داره این کارو شروع می‌کنه، آره؟
‫به لطف دوست‌های تو
‫که بهش خبر ندادن که شرایط امسال غیرعادیه.
‫از این موضوع خوشحالی؟
‫بهش نگفتن؟
‫واقعاً که، تک به تک‌شون...
‫همچین رفتار بزدلانه‌ای، شرم‌آوره.
‫از این موضوع متنفرم.
‫ولی خوشحالم که آن وارد نمایشگاه امسال می‌شه.
‫می‌دونی، هنرکارهایی که اینجا جمع شدن، رقیبی واسه من نیستن.
‫شایعات می‌گن که امسال مدال سلطنتی به سمی می‌رسه،
‫ولی اگه از من بپرسی، ‫اون اصلاً ارزش نداره که اسمشو بیاری.
‫جوناس قادره که اثرهای خوبی خلق کنه، ‫ولی جوهر وجود حیاتی نداره.
‫اگه آن می‌خواد شرکت کنه، ‫پس بیشتر حس می‌کنم که این کار ارزششو داره.
‫می‌دونی، مدت‌هاست که یه حریف ‫می‌خوام که مهارتش باهام مساوی باشه.
‫و...
‫احتمالاً امسال تنها سالیه که می‌تونم ‫با آن توی نمایشگاه رقابت کنم.
‫خیلی خوش شانسم که در ‫آخرین فرصت آن، اینجا هستم.
‫آخرین فرصت؟
‫درسته.
‫اگه امسال یه استاد شکر نقره‌ای نشه...
‫اون‌وقت ممکنه که هیچ‌وقت نتونه بشه.
‫آن توجهات زیادی رو به خودش جلب کرده.
‫با اتفاقات نمایشگاه پارسال،
‫و چیزهایی که پیش دوک سابق فیلاکس اتفاق افتاد، ‫اون تبدیل شده به شخصی برای حسادت دیگران.
‫اگه همه می‌تونستن به اندازه میانگین ‫هر سال برای خودشون شکرسیب تهیه کنن،
‫اون‌وقت آن در به‌دست آوردنشون با مانع مواجه می‌شد.
‫بخاطر همینه که این در واقع یه جور خوش شانسیه.
‫چون اگه در کار مشترک مشارکت کنه، ‫می‌تونه شکرسیب‌های بیشتری به‌دست بیاره.
‫ولی در آینده همه‌چیز همینطوری حل نمی‌شه.
‫اون هرگز نمی‌تونه شکرسیب بدست بیاره.
‫لطفاً اینو به آن نگو.
‫نمی‌خوام که فشار اضافی‌ای حس کنه.
‫می‌خوام که منصفانه باهاش رقابت کنم.
‫کارگاه رادکلیف
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫‫بانوی جوانِ کارگاه پیج
آیا این مثل رویاهایی که در شب می‌بینیم؟
آیا دلیل اینکه روی رویاهامون اسم می‌ذاریم اینه که
مثل رویاهای شبانه که بعد بیدار شدن فراموش می‌شن
اگه قدرشونو ندونیم ناپدید می‌شن؟
!نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی نیستن که فقط آدم‌های خاص ببیننشون
اون روز بارها و بارها دستم رو دراز کردم
برای اون میوهٔ درخشانی که از چنگم در می‌رفت اما
یه بار دیگه دستمو دراز می‌کنم
اگه خودم رویای خودم رو برآورده کنم
می‌دونم که تو به موفقیتم لبخند می‌زنی
و برای همینه که می‌تونم بگم که تسلیم نمی‌شم
yo
ru
mi
ru
yu
me
to
o
na
ji
na
ma
e
ga
tsu
i
te
ru
ri
yu
u
wa
o
ki
ta
ra
wa
su
re
chau
mi
ta
i
ni
da
i
ji
ni
shi
na
i
to
ki
e
ru
ka
ra
na
no?
to
ku
be
tsu
na
hi
to
da
ke
ga
mi
ru
mo
no
ja
na
i
ka
ra
da
yo!
a
no
hi
na
n
do
mo
na
n
do
mo
te
wo
no
ba
shi
tsu
ka
mi
so
ko
ne
ta
hi
ka
ru
ka
ji
tsu
de
mo
u
i
chi
do
te
wo
no
ba
shi
te
wa
ta
shi
ga
wa
ta
shi
wo
ka
na
e
ta
ra
ki
mi
ga
wa
ra
tte
ku
re
ru
ha
zu
da
ka
ra
a
ki
ra
me
ta
ri
shi
na
i
tte
i
e
ru
n
da
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
d
a
i
j
o
u
b
u
h
i
t
o
r
i
d
a
t
e
i
k
e
d
o
h
o
n
t
o
u
w
a
n
e
d
a
r
e
m
o
h
i
t
o
r
i
j
a
n
a
i
?
s
h
i
a
w
a
s
e
y
a
s
a
m
i
s
h
i
s
a
y
a
f
u
a
n
m
o
z
e
n
b
u
a
j
i
a
u
t
a
m
e
n
i
u
m
a
r
e
t
a
h
i
t
o
s
a
j
i
n
o
k
i
r
a
m
e
k
i
d
e
h
o
h
o
e
m
i
n
i
k
a
e
t
e
y
u
k
u
s
o
r
e
w
a
h
i
s
o
k
a
n
i
n
e
g
a
i
k
o
m
e
t
a
k
i
s
e
k
i
k
a
m
o
i
c
h
i
b
a
n
d
a
i
j
i
n
a
t
a
k
a
r
a
m
o
n
o
w
o
m
i
t
s
u
k
e
t
e
y
u
k
u
k
o
t
o
g
a
b
o
k
u
r
a
n
o
t
a
b
i
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
m
e
n
o
m
a
e
n
o
i
m
a
w
o
k
i
b
o
u
d
e
t
s
u
m
u
g
u
y
o
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
حتی اگه تنها باشم هم چیزیم نمی‌شه
مگه در اصل همه تنها نیستن؟
چه خوشبختی، چه تنهایی یا نگرانی
از لحظه تولدمون همگی در اونا شریک هستیم
یه قاشق از این چیزهای براق برداشتن
و تبدیل کردنش به لبخندها
ممکنه معجزه پنهانی باشه که آرزوشو دارم
هدف سفرمون پیدا کردن
گنج‌های گران‌بهایی مثل اینه
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
ولی می‌خوام تمام چیزایی که باهاش مواجه می‌شم رو
با تارهای امید به هم ببافم