‫اون... شال‌ـه؟
‫عه؟
‫خانم بریجیت؟
‫ولی اون روز وقتی تو رو دیدم...
‫قلبم این‌قدر تند می‌تپید ‫که نمی‌دونستم چیکار کنم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خب، اون چیه که از منِ عالی مقام ‫درباره‌اش نصیحت می‌خوای؟
‫من که نگفتم نصیحت می‌خوام، گفتم؟
‫فقط گفتم که دلت می‌خواد با هم قدم بزنیم.
‫خودتو به اون راه نزن.
‫موضوع شال‌ـه، آره؟ یه‌چیزی درمورد اونه؟
‫تازگیا اتفاق خوبی افتاده؟
‫هیچی، ها؟
‫خب، این هفته‌ای که گذشت...
‫مدام در حال اونجوری مدل شدن برای کیث بوده.
‫تو داری چیکار می‌کنی؟
‫عجب، چقدر بی‌خیال به‌نظر میای!
‫ارباب جوناس می‌خواد روی اثرش کار کنه.
‫تو چی؟
‫به این زودی کارت تموم شد؟
‫یا نکنه تو تسلیم شـ—
‫بسه. ساکت باش، کتی.
‫امسال می‌خوام یه اثر خوب و مناسب درست کنم...
‫یه اثر که خودم می‌خوام خلقش کنم.
‫می‌دونم که احتمالاً تو هم یه‌چیزی درست می‌کنی.
‫و قیافه‌ات می‌گه که من ارزششو ندارم ‫که بخاطرش نگران باشی.
‫جوناس؟
‫حالا دیگه از این بابت مطمئنم. ازت متنفرم.
‫«یه اثر که خودم می‌خوام خلقش کنم؟»
‫انگار کارشون برای امروز تموم شد.
‫اوهوم.
‫می‌شه بپرسم چرا می‌خواستی که ‫شال رو به‌عنوان مدلت داشته باشی؟
‫خب...
‫چون خونواده سلطنتی بیشتر تمایل دارن که به نفع ‫شیرینی‌های شکری‌ای که درون‌مایه یه پری رو دارن رای بدن.
‫اگه از معبد اصلیِ مذهبِ این قلمروی پادشاهی، ‫کلیسای سِینت لویستون بِل، بازدید کنی،
‫اونجا یه کتاب درباره ‫خانواده سلطنتی و شیرینی‌های شکری هست.
‫کنجکاوم که چرا خونواده سلطنتی از ‫شیرینی‌های شکری پری‌ها بیشتر خوششون میاد.
‫کلیسای سِینت لویستون بِل؟
‫چرا می‌خوای این کارو بکنی؟
‫فردا یه روز تعطیلِ نادرـه، می‌دونی؟
‫یه‌چیزی هست که می‌خوام بررسیش کنم.
‫ممکنه چیزی باشه که برای خلق اثرم ‫برای نمایشگاه، لازمش داشته باشم.
‫داشتم فکر می‌کردم که تو هم باهام میای.
‫هر کاری که دلت می‌خواد بکن.
‫ببخشید که مجبورت کردم که باهام بیای.
‫به‌طرز عجیبی آروم و خونسردی.
‫تو که اینطوری نیستی، مترسک.
‫اینطور نیستم واقعاً. فقط فکر کردم ‫که شاید تو برنامه‌هایی داشته باشی، شال.
‫مثلاً قرار ملاقاتی با خانم بریجیت یا چیزی.
‫بریجیت؟ کی هست؟
‫وانمود نکن که نمی‌دونی.
‫بعد از ظهر دیروز، شما دو تا ‫پشت خوابگاه همدیگه رو بغل کرده بودین.
‫من دیدمتون.
‫پس اسم اون زن بریجیت‌ـه.
‫شال! تو اسمش هم نمی‌دونستی و بازم...
‫اون هی درمورد اینکه منو می‌خره یا نه وراجی می‌کرد،
‫پس بهش گفتم که اگه منو می‌خواد باید بالمو بدزده.
‫همیشه آدم‌هایی مثل اون هستن.
‫پـ-پس قضیه این بود...
‫پس دلیل اینکه از دیروز بدخلق بنظر می‌اومدی همین بود؟
‫اگه بخوام یه دلیل انتخاب کنم، اون تویی.
‫عه؟
‫متأسفم، ولی شما نمی‌تونید وارد کتابخونه بشید.
‫الان داره بازسازی می‌شه، می‌دونین.
‫هرچند... چی بود؟
‫کتاب‌هایی که درمورد خانواده سلطنتی و شیرینی‌های شکریه.
‫این چیزها رو داریم،
‫اما کتاب‌های قدیمی‌تر همگی ‫به خط قدیمی هایلندین نوشته شدن.
‫نمی‌تونی بخونیشون.
‫اون خط باستانی هایلندین‌ـه؟
‫نبرد بین پادشاه بنیان‌گذارمون، ‫سدریک، و پادشاه پری.
‫حالا که فکرشو می‌کنم، ‫اسم پادشاه پریان رو نمی‌دونم.
‫ریزلوا سیریل ساش.
‫اینو از کجا می‌دونی؟
‫از وقتی که متولد شدم می‌دونستم.
‫احتمال داره که اُبسیدینی که ‫ازش متولد شدم می‌دونسته.
‫بهت می‌گم که اونجا چی نوشته شده.
‫می‌تونی بخونیش؟ خط قدیمی هایلندین؟
‫انگار می‌تونم.
‫پادشاه سدریک، برده‌ی پادشاه پری بود.
‫برده؟!
‫اما پادشاه پری، به‌خاطر شجاعت و صمیمیت سدریک،
‫به او به‌عنوان یه دوست نگاه می‌کرد و او را آزاد کرد.
‫و سدریک...
‫برای پادشاه پری به‌خاطر درستکاری ‫و قدرتش، احترام قائل بود،
‫و به او به‌عنوان یه دوست فکر می‌کرد.
‫دوست بودن؟ پادشاه پری و پادشاه سدریک؟
‫دو پادشاه دنبال راهی گشتند که ‫که پریان و انسان‌ها بتوانند با هم راه بروند.
‫اما در عین حال که انسان‌ها برای ‫پادشاه سدریک احترام قائل بودند،
‫پریان هم همین احساس را نسبت به پادشاه پری داشتند،
‫آنها از یکدیگر متنفر شدند.
‫جنگ رخ داد.
‫سرنوشت پیچیده شد.
‫پادشاه پری شکست خورد و سدریک پیروز شد.
‫سدریک به‌خاطر مرگ دوستش عمیقانه اندوهگین شد.
‫به‌عنوان یادبود، او فرمان داد شیرینی شکری‌ای ‫با تصویر دوستش درست کنند،
‫و به درگاه خداوند دعا کرد.
‫او آرزو کرد که دنیایی که آنها رویاش را ‫می‌دیدند، یک روز به واقعیت بپیوندد.
‫قدرتی که خوش اقبالی عظیمی را ‫در درون آن شیرینی شکری ساکن کرد.
‫همه‌اش همین بود.
‫خدا می‌خواسته که انسان‌ها حاکمان زمین بشن،
‫ولی زن انسان عاشق پادشاه پری شد ‫و وفاداریش رو به اون متعهد شد.
‫کسی که این گناه رو پاک کرد ‫و جهانی ساخت که خدا می‌خواست...
‫پادشاه سدریک بود.
‫کاملاً فرق داره.
‫با چیزی که ما آدم‌ها... ‫توی تعلیماتِ مذهب کشورمون یاد گرفتیم فرق داره.
‫یه‌چیز که برای راحتی و آسودگی بازنویسی شده...
‫«تاریخ» همینه دیگه، نه؟
‫خیلی ناعادلانه‌ست.
‫ولی چرا پادشاه سدریک بنیان‌گذار ‫باید همچین دنیایی رو خلق کنه؟
‫دنیایی که آدم‌ها پری‌ها رو مجبور می‌کنن که بهشون خدمت کنن؟
‫اون که می‌خواست ما در کنار هم زندگی کنیم.
‫اون خلقش نکرد. ‫اون نتونست که اون دنیا رو خلق کنه.
‫سدریک جنگ رو بُرده بود.
‫احتمالاً هنوز می‌خواسته دنبال ‫مسیری به‌سوی هم‌زیستی بگرده.
‫ولی نتونست اون دنیا رو خلق کنه، ‫پس دنیا الان اونجوریه که الان هست.
‫همه‌اش همین.
‫تفاوت بین نژادها... زیاده.
‫لطفاً از اینجور حرف‌ها نزن.
‫هیچ تفاوتی وجود نداره.
‫داره.
‫نداره.
‫برای من، هیچ تفاوتی وجود نداره.
‫به هر حال، شال، من خیلی حس می‌کنم که...
‫دلیل اینکه خونواده سلطنتی توجه ‫خاصی نسبت به شیرینی شکری پری‌ها دارن...
‫ندامت و پشیمانی‌های سدریک...
‫و تاوان اینکه نتونستن خواسته اون ‫محقق کنن‌ـه. احتمالاً دلیلش همینه.
‫شال!
‫پیداش کردم.
‫من درستش می‌کنم.
‫یه‌چیزی هست که می‌خوام خلقش کنم!
‫خب، چطور پیش رفت؟
‫خارق‌العاده بود.
‫موتیف و درون‌مایه اثرمو پیدا کردم.
‫حالا می‌خوام شیرینی شکریم رو درست کنم.
‫کمکم می‌کنی، میتریل لید پود؟
‫آ-آره. بسپرش به من!
‫شال.
‫اگه مخالف این ایده نیستی، ‫مایلم که تو هم بمونی.
‫حواست پرت نمی‌شه؟
‫می‌خوام که اینجا باشی.
‫می‌خوام بهش شکل و پیکر بدم...
‫چیزی که پادشاه بنیان‌گذارمون ‫و پادشاه پری در درون خودشون نگه داشتن...
‫آرزویی که اونا با هم شریک شدن!
‫که اینطور!
‫آن بلاخره کار خلق اثرش رو شروع کرد!
‫خیلی خوشحالم. نگران شده بودم.
‫نگران شده بودی؟
‫چون به‌نظر می‌اومد که انگار یه‌چیزی داشت اذیتش می‌کرد.
‫«حقیقت اینه که وقت واسه این چیزها نداری.»
‫«برای تو، همه‌چی به امسال بستگی داره.»
‫این کلمات به موقع اومدن اینجا.
‫ولی در غیر این صورت، ‫یه مبارزه منصفانه نمی‌شد دیگه.
‫یه‌چیزی داشت اذیتش می‌کرد؟
‫چی؟
‫«نمی‌تونی» و «غیرممکنه»!
‫همه همیشه همینو می‌گن!
‫خب، چیزی که غیرممکنه، غیرممکنه دیگه، نه؟
‫ولی اون دختره آن به‌عنوان ‫یه هنرکار قانونی شناخته شده!
‫کاش خفه بشن.
‫اگه همینطوری پیش بره، نمی‌تونم بخوابم.
‫چی؟ چرا الان این موضوع رو پیش کشیدی؟
‫اوه. شال. تو اینجایی؟
‫داریم درمورد اون پری حرف می‌زنیم، مگه نه؟
‫اون.... چی بهش می‌گن، یه جور هیستری داره؟
‫دیگه نمی‌خوام بیشتر از اینی که ‫الان هستم، محدود باشم!
‫انگار فکر و ذهن اون دختر فقط تویی.
‫دیگه نمی‌خوام چیزی که می‌خوام رو رها کنم!
‫بریجیت، لطفاً، می‌شه یکم آروم باشی؟
‫یه مدته داره التماس الیوت می‌کنه که تو رو براش بخره.
‫و وقتی فهمید که این شدنی نیست،
‫ازش می‌خواست که یه نفرو ‫گیر بیاره تا بالت رو بدزده.
‫بهتره مراقب باشی.
‫من اون‌قدرا هم یه کودن بزرگ نیستم.
‫خب، بهت هشدار دادم.
‫خیلی خب! مراقب باش!
‫خیلی خب! همگی یکم استراحت کنید!
‫بلندش کنید!
‫یه نوشیدنی می‌خوای؟
‫خوبی؟ به‌نظر خسته میای، ولی...
‫مرسی.
‫انگار یه کوچولو خسته شدم.
‫بخاطر اینه که دیشب کار اثرمو تموم کردم.
‫تموم کردی؟ واقعاً؟
‫هوم.
‫خیلی خوشحالم! پس به موقع تمومش کردی.
‫نمایشگاه شیرینی شکری پس‌فرداست.
‫راستش، یکم نگرانت شده بودم.
‫اثرت رو تکمیل کردی، هالفورد؟
‫بله، آقا.
‫پس، مطابق با قوانین، یه بازبینی ازش می‌کنم.
‫مخالفتی نداری؟
‫بفرمایید.
‫می‌شه من هم بیام؟
‫من خیلی دوست دارم که کار آن رو ببینم.
‫مشکلی نداره. بیا.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫میتریل لید پود؟
‫هـ-هیچی.
‫شال کجاست؟
‫عه. من طی اقدامات مناسب اونو بیرون کرد—
‫عه، رفته قدم بزنه! قدم! آره!
‫نکنه... داری یواشکی ناخونک می‌زنی؟
‫نـ-نه!
‫دارم امتحانش می‌کنم! مزه‌شو امتحان می‌کنم!
‫آن، شکر نقره‌ایت بطور استثنایی‌ای قشنگ و براقه...
‫و مزه‌اش هم متفاوته!
‫درخشان و خوشمزه‌ست...
‫مگه مردم به این کار نمی‌گن «یواشکی ناخونک زدن»؟
‫وایسا. میتریل لید پود، تو می‌تونی ‫تفاوت شکرهای نقره‌ای رو تشخیص بدی؟
‫همه پری‌ها می‌تونن.
‫ما رو دست‌کم نگیر!
‫ما نیومدیم که شاهد جر و بحث یه آدم و یه پری باشیم.
‫اوه، خـ-خیلی متأسفم!
‫گل رز رونده، گلی‌ـه که نماد خانواده سلطنتیه.
‫تو اونو به کار گرفتی... ‫و از بال یه پری استفاده کردی تا...
‫چیزه... این خوبه؟
‫بـ-بله.
‫خوبه. یجورایی تحسین‌ برانگیزه.
‫خیلی متشکرم!
‫فوق‌العاده‌ست.
‫چی؟
‫اثرت. واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫واقعاً؟ مرسی!
‫من نسبت به مهارت‌های خودم اطمینان دارم.
‫ولی بعد دیدن اثر تو، آن...
‫مطمئن نیستم که چرا، ولی احساس پریشونی می‌کنم.
‫به هر حال، خوشحالم که می‌تونم دربرابر تو رقابت کنم.
‫بیا در جایگاهی بی‌طرف و منصفانه، پیش روی پادشاه ‫بایسیتم و قضاوت ایشون رو درمورد اثرهامون بخواییم.
‫این یه مسابقه واقعیه!
‫هوم!
‫چرا اینطوری می‌خندی؟
‫چی این‌قدر خوشحالت کرده؟
‫کیث از شیرینی شکریم تعریف کرد!
‫وقتی یه نفر که اینقدر ماهره تحسینم کنه...
‫خب البته که خوشحال می‌شم!
‫جوناس، چیزی لازم داری؟
‫اگه نداشتم، نمی‌اومدم اینجا، می‌اومدم؟
‫تصادفی سمی رو دیدم.
‫اون گفت داییم داره دنبال تو می‌گرده، ‫پس باید بری به اتاق کار.
‫آقای رادکلیف؟
‫موندم چرا.
‫یه دقیقه می‌رم بیرون!
‫دایی! آن هالفورد رو آوردم!
‫دستت درد نکنه.
‫ولی آقای رادکلیف اینجا نیست.
‫سمی، این چه کاریه؟
‫می‌گم جوناس، به‌نظرت مایوس‌کننده نیست؟
‫توی نمایشگاه شیرینی شکری پس‌فردا،
‫این دختره می‌خواد با تقلب به مدال سلطنتی برسه.
‫پارسال، تو بودی.
‫امسال...
‫می‌خوای کیث رو تحقیر کنی!
‫ر-راجع به چی داری حرف می‌زنی؟
‫من کی این کارو با کیث کردم؟
‫کیث بعد دیدن کارت،
‫گفت که احساس پریشونی کرد!
‫بخاطر اون گل‌های رُز رونده!
‫این دست‌ها...
‫اگه این دست‌ها وجود نداشتن...
‫این کارو نکن!
‫سمی، داری زیاده‌روی می‌کنی!
‫منظورم اینه که، منم از آن متنفرم، ولی این—
‫اگه تو یکی از اعضای مدرسه رادکلیفی، ‫پس تا آخرِ آخرش تماشا کن!
‫آخ!
‫ارباب جوناس!
‫جوناس! برگرد اینجا!
‫می‌گم، شال فن شال. بهم جواب بده.
‫می‌خوام یه سوال جدی بپرسم.
‫چیه؟
‫اگه یه دختر بهت بگه که دوست داره ‫و ازت بخواد که بذاره ببوستت،
‫تو از اون تایپ‌ها هستی که از این لذت ببری؟
‫از این حالا به بعد، ‫دیگه به سوال‌های جدیت گوش نمی‌دم.
‫آ-آن...
‫بس کنین!
‫نــــــــــــه!
‫آن...
‫آن...!
‫شال؟
‫انسان‌های لعنتی!
‫نه! نکششون لطفاً!
‫یه روز... همه‌تونو می‌کشم.
‫فقط صبر کنید. هر جور شده.
‫می‌کشمتون.
‫شال...
‫من اینجا نبودم.
‫گذاشتم از تو جدا بشم.
‫شال، خیلی ترسیده بودم.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫دیگه در امانی.
‫شنیدم که چه اتفاقی افتاده.
‫به‌عنوان کارفرمای مدرسه کارگاه رادکلیف، ‫ازت از صمیم قلب عذرخواهی می‌کنم.
‫خیلی متأسفم.
‫چه اتفاق وحشتناکی.
‫واقعاً که، این مایه شرمساری کل مدرسه‌مون می‌شه.
‫اون خواهرزاده‌مه، ولی دیگه ‫کاسه صبرم از دستش لبریز شده.
‫عه؟
‫جوناس از مدرسه رادکلیف اخراج می‌شه!
‫لطفاً صبر کنید، آقای رادکلیف!
‫جوناس نبود که این کارو کرد!
‫پس کی بود که سعی کرد به تو آسیب برسونه؟
‫سمی بود. جوناس کسی بود ‫که برای من کمک آورد.
‫این سمی و بقیه بودن که این گزارش رو دادن!
‫چیزی که من رو به اینجا کشوند.
‫سمی این کارو کرد؟
‫کی درمورد جرم خودش گزارش می‌ده؟
‫تو به شکل وحشتناکی گول خوردی،
‫ولی دیگه واسه اینکه حرف‌هایی که می‌زنی ‫هم قابل قبول باشن، حد و حدودی وجود داره.
‫اما!
‫سمی از وقتی که دوازده سال سن داشت ‫برای این کارگاه کار کرده.
‫اون عملاً یه هنرکار متولد شد.
‫اون یکی از شاگردهای موردعلاقه‌مه.
‫هرگز به من دروغ نمی‌گه!
‫ولی گفته، مگه نه؟
‫جوناس اولش واسه پیغام‌رسونی اینجا پیداش شد!
‫اون گفت که سمی گفته که شما ‫می‌خوایین که اون بیاد به اتاق کار!
‫این آشنا به‌نظر نمیاد؟
‫اون پری رو ساکت کن.
‫بعدش، جوناس یه جوری پیداش شد ‫که انگار می‌خواست گریه کنه و—
‫ساکتش کن!
‫ساکت نمی‌شم!
‫ای فسقلی...
‫میتریل!
‫شال.
‫پری‌ای که مدل اثر کیث شد.
‫تو بودی که هالفورد رو نجات دادی، درسته؟
‫پس از تو می‌پرسم.
‫کی این کارو کرد؟
‫شاگردهای فاسد فقط حاصل ‫استادها و کارفرماهای فاسد هستن.
‫از اینجا برید.
‫تو و جوناس، همگی ‫از اینجا برید.
‫سه تا بشکه شکر نقره‌ایی که تصفیه کردی ‫و اثری که درست کردی هم با خودت ببر.
‫این حداقل کاریه که کارگاه رادکلیف ‫می‌تونه برای جبران ناراحتیت بکنه.
‫ولی، آقای رادکلیف، این—
‫از اینجا برو!
‫آن چیز که باید ساخته شود
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
نمی‌خواستم ول کنم
آیا این مثل رویاهایی که در شب می‌بینیم؟
آیا دلیل اینکه روی رویاهامون اسم می‌ذاریم اینه که
مثل رویاهای شبانه که بعد بیدار شدن فراموش می‌شن
اگه قدرشونو ندونیم ناپدید می‌شن؟
!نه، بخاطر اینه که اونا چیزهایی نیستن که فقط آدم‌های خاص ببیننشون
اون روز بارها و بارها دستم رو دراز کردم
برای اون میوهٔ درخشانی که از چنگم در می‌رفت اما
یه بار دیگه دستمو دراز می‌کنم
اگه خودم رویای خودم رو برآورده کنم
می‌دونم که تو به موفقیتم لبخند می‌زنی
و برای همینه که می‌تونم بگم که تسلیم نمی‌شم
yo
ru
mi
ru
yu
me
to
o
na
ji
na
ma
e
ga
tsu
i
te
ru
ri
yu
u
wa
o
ki
ta
ra
wa
su
re
chau
mi
ta
i
ni
da
i
ji
ni
shi
na
i
to
ki
e
ru
ka
ra
na
no?
to
ku
be
tsu
na
hi
to
da
ke
ga
mi
ru
mo
no
ja
na
i
ka
ra
da
yo!
a
no
hi
na
n
do
mo
na
n
do
mo
te
wo
no
ba
shi
tsu
ka
mi
so
ko
ne
ta
hi
ka
ru
ka
ji
tsu
de
mo
u
i
chi
do
te
wo
no
ba
shi
te
wa
ta
shi
ga
wa
ta
shi
wo
ka
na
e
ta
ra
ki
mi
ga
wa
ra
tte
ku
re
ru
ha
zu
da
ka
ra
a
ki
ra
me
ta
ri
shi
na
i
tte
i
e
ru
n
da
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
d
a
i
j
o
u
b
u
h
i
t
o
r
i
d
a
t
e
i
k
e
d
o
h
o
n
t
o
u
w
a
n
e
d
a
r
e
m
o
h
i
t
o
r
i
j
a
n
a
i
?
s
h
i
a
w
a
s
e
y
a
s
a
m
i
s
h
i
s
a
y
a
f
u
a
n
m
o
z
e
n
b
u
a
j
i
a
u
t
a
m
e
n
i
u
m
a
r
e
t
a
h
i
t
o
s
a
j
i
n
o
k
i
r
a
m
e
k
i
d
e
h
o
h
o
e
m
i
n
i
k
a
e
t
e
y
u
k
u
s
o
r
e
w
a
h
i
s
o
k
a
n
i
n
e
g
a
i
k
o
m
e
t
a
k
i
s
e
k
i
k
a
m
o
i
c
h
i
b
a
n
d
a
i
j
i
n
a
t
a
k
a
r
a
m
o
n
o
w
o
m
i
t
s
u
k
e
t
e
y
u
k
u
k
o
t
o
g
a
b
o
k
u
r
a
n
o
t
a
b
i
d
o
k
o
m
a
d
e
y
u
k
e
r
u
k
a
w
a
k
a
r
a
n
a
i
k
e
d
o
m
e
n
o
m
a
e
n
o
i
m
a
w
o
k
i
b
o
u
d
e
t
s
u
m
u
g
u
y
o
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
حتی اگه تنها باشم هم چیزیم نمی‌شه
مگه در اصل همه تنها نیستن؟
چه خوشبختی، چه تنهایی یا نگرانی
از لحظه تولدمون همگی در اونا شریک هستیم
یه قاشق از این چیزهای براق برداشتن
و تبدیل کردنش به لبخندها
ممکنه معجزه پنهانی باشه که آرزوشو دارم
هدف سفرمون پیدا کردن
گنج‌های گران‌بهایی مثل اینه
نمی‌دونم تا کجا می‌تونم برم
ولی می‌خوام تمام چیزایی که باهاش مواجه می‌شم رو
با تارهای امید به هم ببافم