‫همه‌ش سوخته شد...
‫من الان دیگه باید کجا برم؟
‫عیبی نداره. تو هنوز زنده‌ای.
‫فعلاً، از این اوهاگی‌ها‌ بخور.
‫(‫تهیه شده از برنج چسبناک و خمیر لوبیا قرمز، این گلوله‌های برنج شیرین ژاپنی رو به اجداد خودشون تقدیم می‌کنن و در اعتدال‌های بهاری و پاییزی در ژاپن خورده می‌شوند.)
‫یادش بخیر...
‫انگار که همین دیروز بود.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫عزیزم...
‫فکر کنم دستگاه پخش‌مون خراب شده.
‫چرا همچین حرفی می‌زنی؟
‫آخه، هی دارم دکمه‌شو فشار می‌دم، ولی...
‫یه دقه می‌تونی بهم بدیش؟
‫بیا.
‫احتمالاً فقط باتری‌هاش تموم شدن.
‫خداروشکر. کار کرد.
‫عزیزم...
‫الان با خودت گفتی، «که ایشون چقدر خل تشریف دارن» مگه نه؟
‫هه؟! نه اصلاً همچین فکر نکردم!
‫واقعاً؟
‫با خودت نگفتی چه آدمیم که حتی نمی‌تونم
‫یه چیزی به سادگی عوض کردن باتری رو انجام بدم؟
‫دارم می‌گم که نکردم!
‫واقعاً؟ دراون‌صورت پس مشکلی نیست.
‫همسر من آدم خیلی شگفت انگیزیه.
‫یه‌جور جو مرموزانه دور خودش داره،
‫از پس بیشتر چیزا بر میاد،
‫و تا حالا هیچ‌وقت ندیدم بترسه ‫یا خون سردیش رو از دست بده.
‫حتی وقتی گاهی اوقات مشتری‌هایی ‫ که قیافه‌شون ترسناکه به حموم‌خونه میان...
‫ما اینجا به مشتری‌هایی که تتو دارن سرویس نمی‌دیم.
‫اگه هنوز می‌خوای که بری داخل، ‫پس باید با این نوار چسب بپوشونیش.
‫حـ- حتماً...
‫فکر می‌کنم که از سر من زیادیه.
‫واسه همین، بعضی اوقات... ‫ کاری جز خنده نمی‌تونم بکنم.
‫یه‌جورایی انگار، گوشیم داره سر به سرم می‌ذاره.
‫سر به سرت می‌ذاره؟
‫می‌گه که رمزت اشتباهه.
‫فراموشش کردی؟
‫معلومه که نه!
‫ولی این‌روزا دیگه بیشتر اوقات ‫خودِ رمز گوشی‌تو وارد نمی‌کنی، مگه نه؟
‫بیشتر وقتا، خودش شناسه و رمزو وارد می‌کنه و تموم!
‫پس وقتی یهویی می‌گه که مثل ‫قدیم باید رمز گوشی‌مو وارد کنم...
‫ولی کل تلاشمو کردم!
‫اما هنوز به رمزی که اینقدر ازش ‫مطمئن بودم می‌گه اشتباهه!
‫شاید رمز من توسط یه سوپر هکر عوض شده باشه؟!
‫واقعاً چه نظریه جالبی داد!
‫سوکاسا-چان، از وقتی که برات تنظیمش کردم، ‫ دیگه رمزشو عوض نکردی، درسته؟
‫ها؟ معلومه که نه.
‫دراین‌صورت...
‫بفرما. رمزشو زدم.
‫عزیزم... واقعاً تعجب کردم که چطور تونستی همچین حروف‌های بی معنی رو حفظ کنی.
‫خب، راستش یه معنی پشتش داره.
‫ولی به‌نظرم بهتره عوضش کنی.
‫باید یه چیز پیچیده باشه، ‫ولی درحدی که بتونه یادت بمونه.
‫خب، اینطور که غیرممکنه.
‫نمی‌دونستم که داشتیم درباره‌ چیزهایی که ‫ ممکنن صحبت می‌کردیم.
‫خب پس، می‌خوای من رمزتو به‌خاطر بسپرم؟
‫می‌تونی؟
‫که اینطور! پس این همون تقسیم کردن ‫کارِ خونه بین زن و شوهره که بخشی از ازدواجه؟
‫نه فکر نکنم.
‫قبل از اینکه ازدواج کنیم چی‌کار می‌کردی؟
‫عه؟ معلومه که، توکیکو مسئول این کارا بود.
‫اون شاید به ظاهرش نخوره، ‫ولی خیلی این چیزا سرش می‌شه.
‫عه؟ واقعاً؟ انتظارشو نداشتم.
‫حتی کار با پایتون رو هم بلدم.
‫ولی سوکاسا-چان، ‫ اینکه توی همچین چیزهایی گیچ می‌زنی هم خیلی کاوایی‌ـه.
‫عزیزم... واقعاً فکر می‌کنی که خل می‌زنم، مگه نه؟
‫هه؟! اصلاً همچین فکری نکردم!
‫نه، داری می‌کنی.
‫سوکاسا-چان این چیزارو زود می‌فهمه.
‫این همونه ها...
‫یکی از همون وضعیت‌هاییه که توش می‌گن ‫همسر شاد مساوی است با زندگی شاد.
‫اینطور که انگار داری ازم اخاذی می‌کنی...
‫خب، پس برم کیک بخرم؟
‫اوه، چیه؟ همچین قیافه‌ی «ای بابایی» که به خودت گرفتی!
‫توی همچین سنی می‌خوای با کیک سرحالم بیاری؟
‫دیگه این کارا قدیمی شده، عزیزم.
‫پس چطوره که توی بازی گوشی موردعلاقه‌ت 168تا جم بگیرم؟
‫ها، ببین چه قیافه‌ای به خودش گرفته.
‫عزیزم! می‌دونم که ایده‌ی خودم بودم، ‫ولی این دیگه زیادی بود!
‫یه چیزی که احتمال عملی کردنش بیشتر باشه بگو!
‫بـ- ببخشید...
‫خب، چاره‌ی دیگه‌ای نیست، ‫ پس این‌‌بار به همون کیک راضیم.
‫پس بنابراین، ‫بیا باهم بریم یکی بگیریم و بیایم.
‫ا- اوکی...
‫ولی خوشحال شدم. ‫اینکه شوهرم همچین آدم قابل اتکایی‌ـه.
‫من واقعاً قابل اتکاام؟
‫معلومه! از اینکه همیشه به دادم می‌رسی ممنونم.
‫که اینطور، پس...
‫برای قدردانی کارام... همین بسنده می‌کنه.
‫از دست تو.. تا فرصتش می‌شه همچین کارایی می‌کنی...
‫اما، وقتی بوی تو به مشامم می‌رسه،
‫باعث می‌شه به همه‌ی حرفات گوش بدم و عمل کنم.
‫بـ- بس کن دیگه! قلقلکم می‌ده...
‫و اینطور شد که اومدی کیک بگیری، آره؟
‫درسته! واقعاً همسر من خیلی بامزه‌ست، نه؟
‫آره...
‫فقط یه چیزه که دربارش نگرانم، ‫نمی‌دونم به‌خاطر اینه که با من ازدواج کرده،
‫یا خودش همیشه انقدر بامزه‌ست.
‫واقعاً چه نگرانیِ ناچیزی هم هست.
‫ولی خب، چیز خوبی نیست؟ ‫اینکه فکر کنی شریک زندگیت اخلاق نازی داره.
‫و یه چیز دیگه هم بود که می‌خواستم بهت بگم...
‫اون‌روزی هم، ‫یه اتفاق مشابه با همین افتاد.
‫اهه، از چه لحاظ می‌گی؟
‫منو باشین، دختری که بدون نشون دادن ذره‌ای تحقیر ‫در صورت به این مزخرفات گوش می‌ده!
‫چقدر دختر خوبیم آخه؟
‫ظهر بخیر!
‫اوه، یاناگی-سنسه!
‫بفرمایین.
‫ممنون.
‫خب، امروز چی شد که اومدین؟
‫فکر کنم... قراره یه‌جور ازدواج صورت بگیره.
برای کی؟
‫من من! معلم سابقت، یاناگی-چان!
‫اوه، تبریک می‌گم!
‫مبارک باشه.
‫البته همه‌ش خبر خوب نیست.
‫منظورتون چیه؟
‫درمورد ازدواج کردن با تانیگوچی-سنسه چیزی ‫هست که نگرانتون می‌کنه؟
‫یه لحظه وایسا، از کجا می‌دونستی که می‌خوام ‫با تانیگوچی-سنسه ازدواج کنم؟
‫راستی، از اینکه گفتم می‌خوام ‫ازدواج کنم هیچ تعجب نکردین.
‫خب، آخه...
‫دیدیم که چطور توی پارک داشتین عشق بازی می‌کردین!
‫یه چیز خیلی عالی دیدیم!
‫وقتی که توی شهربازی باهم دیدم‌تون، ‫ خیلی باهم صمیمی بودین!
‫منم همچین فکری رو می‌کردم.
‫اوه، که اینطور؟
‫پس، نگران چی هستین؟
‫عشق بازی‌تون توی پارک موقع شب رو بذاریم کنار...
‫ا- اونو دیدین؟؟
‫نخیر!
‫حب، حالاهرچی.
‫راستش، من می‌خواستم یه چیزی ازتون بپرسم...
‫یوزاکی-کون، زمان ازدواج کردنت هیچ نگرانی‌ای نداشتی؟
‫نگرانی؟
‫اصلاً و ابداً!
‫یه وقتایی خیلی سربه هوائه.
‫خب، انتظارشو که داشتم، ‫ولی مثل اینکه واقعاً همینطوره.
‫فقط اضطراب اینو داشتم که عیبی نداره ‫ با همچین آدم شگفت انگیزی ازدواج کنم!
‫شما درباره ازدواج اضطراب دارین، سنسه؟
‫اون‌روزی، رفتیم که سرقرار کاسه گوشت گاو بخوریم.
‫کاسه گوشت گاو؟
‫از همون ماجراهاست؟ همون سوسول بازیا ‫مثل «باورم نمی‌شه سر قرار کاسه گوشت گاو اورده بخوریم»
‫نه بابا اینطور نیست که خودمو دست بالا گرفته باشم.
‫همیشه خودم تنهایی می‌رفتم.
‫تنهایی می‌رفتم، یکی با گوشت دوبرابر سفارش می‌دم، ‫و همه‌شو زود می‌خورم.
‫ولی این‌دفعه، یه‌ذره مضطرب و خوشحال بودم که ‫همراه با کسی که عاشقشم دارم می‌رم،...
‫سنسه، واقعاً آدم خوش قلبیه.
‫آخه، به‌نظرتون خوب نیست؟
‫اینکه همچین رابطه‌ای داشته باشی ‫ که بتونی توش راحت باشی.
‫درسته.
‫ولی بعدش، وقتی کاسه گوشت گاومون رو آوردن...
‫تانیگوچی-سنسه تا تونست روش ترشی زنجبیل قرمز گذاشت.
‫آهه، آره هستن همچین آدمایی.
‫که اینطور. پس این‌کارش بود که باعث نگرانیت شد.
‫اشتباه می‌کنی! همچین ‫ مسئله ساده‌ای نیست!
‫حتما جا خوردی، یاناگی-سنسه.
‫بـ-بله.
‫از وقتی که توی یه مانگا دربارش خوندم، ‫ شروع کردم که اینطوری بخورم...
‫و همونجور که توی همون مانگا هم می‌گفتن،
‫اونقدراهم خوشمزه نیست.
‫خوشمزه نیست؟!
‫پس دیگه چرا همچین کاری کرد؟!
‫دقیقاً! منم همین سوالو ازش پرسیدم!
‫بعدش گفت...
‫اینو... فقط وقتی که تجربه‌ش بکنی درکش می‌کنی.
‫ولی نمی‌خوام شماهم به این ‫روش بخورینش، یاناگی-سنسه!
‫لطفاً یاناگی-سنسه! می‌خوام همون یاناگی-سنسه‌ای که ‫ معمولی می‌خوره باقی بمونین!
‫واقعاً یه معماییه برای خودش، مگه نه؟
‫د- درسته.
‫به‌خاطر همین به این فکر افتادم... ‫که خودمم یه امتحانیش بکنم.
‫هه؟! امتحانش کردین، یاناگی-سنسه؟!
‫کردم! روز بعدش خودم تنهایی رفتم امتحانش کردم.
‫و وقتی با اضطراب یه‌کم ازش خوردم...
‫واقعاً همچین خوشمزه هم نبود.
‫خب...
‫همینه دیگه.
‫ولی بخش وحشت‌آورش اینجاست!
‫همچین خوشمزه هم نبود، ‫و از مغازه اومدم بیرون.
‫و حدود دو روز بعدش،
‫تمام فکر و ذکرم شده بود خوردن یه کاسه ‫ گوشت گاو با یه‌عالمه ترشی زنجبیل قرمز!
‫و اونجا بود که فهمیدم: «آه پس این‌چیزی بود ‫که تانیگوچی-سنسه داشت دربارش حرف می‌زد.»
‫یه مردابه!
‫یه مرداب گاویه که وقتی یک‌بار توش رفتی توش ‫دیگه نمی‌تونی ازش دربیای!
‫من همیشه به کسایی که ترشی زنجبیل قرمز می‌ذاشتن ‫به چشم تحقیر نگاه می‌کردم!
‫«آخه چطور می‌تونن اینقدر مسخره باشن؟! با خودم می‌گفتم!
‫ولی... به‌خاطر اون... ‫من یاد گرفتم که ببخشم‌شون.
‫الان دقیقاً مشکل چیه؟
‫مردم می‌تونن عوض بشن.
‫و عاشق کسی شدن می‌تونه باعث همچین چیزی بشه.
‫الان این چیز خوبیه؟
‫خـ- خب، چه عیبی داره؟
‫به‌عنوان رشد فردی درنظرش بگیر.
‫من هیچ‌وقت نمی‌خواستم کسی بشم که ‫ یه‌عالمه ترشی زنجبیل روی کاسه گوشت گاو می‌ذاره.
‫خب...
‫خب درکت می‌کنم.
‫ولی سنسه... ‫درمورد این به تانیگوچی سنسه هم گفتین؟
‫هـ- هیچ‌وقت نمی‌تونم همچین چیزی رو بهش بگم!
‫آخه، همینه دیگه!
‫اون عاشق منی شد که روی کاسه گوشت گاوش ‫یه‌عالمه ترشی زنجبیل قرمز نمی‌ذاشت!
‫به هیچ‌وجه امکان نداره عاشق من که ‫الان تمام فکرم شده زنجبیل قرمز باشه!
‫امم...
‫ناموساً الان قضیه چیه؟
‫و- ولی به‌نظرت بهتر نیست که باهاش صادق باشی؟
‫اگه نتونه این نسخه از تورو قبول کنه، دیگه ازدواج کردن...
‫راست می‌گی.
‫می‌گم، عزیزم، الان داریم چه‌جور مشاوره‌ای می‌دیم؟
‫فهمیدم.
‫من می‌رم باهاش حرف بزنم ببینم چی می‌شه.
‫و بعدش ازش می‌پرسم که می‌تونه منی که ‫ الان هستم رو قبول کنه یا نه!
‫امیدوارم هردوشون خوشبخت بشن.
‫پیش ستاره‌ها براش آرزو می‌کنم.
‫نه، فکر کنم حتی ستاره‌ها ‫هم تو این قضیه به مشکل برمی‌خورن.
‫خب راستش رو بگم خوب نفهمیدم ‫داشت درباره چی حرف می‌زد...
‫ولی بریم یه کاسه گوشت گاو بزنیم به بدن؟
‫منم همین فکرو داشتم.
‫همسر من کاوایی‌ـه!
‫صبح بخیر، ناسا-کون.
‫انگار هربار که می‌بینمش، ناز تر... و مهربون‌تره...
‫خیلی جالب و بامزه‌ست!
‫هر روز بیشتر عاشقش می‌شم!
‫زندگی بدون اون رو حتی تصورم نمی‌تونم بکنم.
‫حتی غذا خوردن کنار هم خوش می‌گذره. ‫غذا خوشمزه‌تر می‌شه،و خیلی راخت خورده می‌شه.
‫خوردن.... و خوردن... و خوردن بیشتر!
‫این دیگه چه رقمیه؟!
‫شـ- شوخیت گرفته؟
‫من که اونقدر روی وزنم کنترل داشتم.
‫می‌دونم اخیراً زیاد به وزنم توجه نمی‌کردم،
‫ولی فقط توی چند ماه اینقدر شد؟!
‫چی باعثش شده؟
‫هیچی به فکرم نمی‌رسه که توی ‫همچین مدت کوتاهی باعث اضافه وزنم شده باشه...
‫نه، هست.
‫معلومه که هست!
‫عزیزم، سرریز می‌خوای؟
‫هـ- هیچ فکر نمی‌کردم که یه ازدواج شاد ‫ همچین تله‌هایی رو همراه با خودش داشته باشه.
‫و- ولی درتعجبم...
‫چطوره که اونم همون چیزی که من می‌خورم رو می‌خوره، ‫ولی هیچ تغییری نکرده؟
‫سوکاسا-چان، سوکاسا-چان...
‫وا- نـ- ناسا-کون؟
‫همسر من به طرز تعجب برانگیزی لاغره!
‫چرا؟!
‫عزیزم... نکنه اضافه وزن پیدا کردی؟
‫چـ- چـ- چـ- چی می‌گی، سوکاسا-چان؟
‫اینطور به‌نظر میام؟
‫خب، اینطور نیست که خیلی واضح باشه...
‫ولی چطور؟
‫اضافه وزن گرفتی؟
‫بـ- بله...
‫که اینطور. ولی این احتمالاً تقصیر منه.
‫وقتی داری از غذا لذت می‌بری خیلی کاوایی می‌شی.
‫منم دیگه زیاد درست می‌کنم.
‫تـ- تقصیر تو نیست!
‫من فقط داشتم زیادی می‌خوردم! ‫تقصیر تو نیست، سوکاسا-چان!
‫ممنون. اما به‌هرحال بیشتر حواسمو جمع می‌کنم.
‫ولی اینقدر قصه نخور.
‫حتی اگه یه‌کم هم پشمالو بشی،
‫من هنوز فکر می‌کنم که تو کاوایی‌ای!
‫چـ- چی شده، عزیزم؟
‫چرا انقدر سر این مسئله حساسی؟
‫درسته که من یه‌کم گاردمو پایین آوردم...
‫عیبی نداره، عیبی نداره واقعاً!
‫و- ولی...
‫حالا که فهمیدم چه کار اشتباهی کردم، ‫امکان تصحیح کردن اشتباه هم وجود داره!
‫رژیم! درنهایت، ‫ صرفاً کنترل کردن میزان کالری و ورزشه!
‫اگه بیشتر از کالری ای که بدست میاری بسوزونی، ‫نمی‌تونی اضافه وزن بگیری!
‫واسه همین، از امروز به بعد، شروع به ورزش می‌کنم!
‫گفت که می‌خواد شروع کنه روزی 10 کیلومتر بدوه.
‫اون توی ورزش کردن کارش خوبه؟
‫فکر کنم که خوب باشه.
‫جدی؟
‫توی هیچ کلاب ورزشی ای نبود،
‫اما درتلاش بود که توی تمام درس‌ها نمره‌ی A بگیره.
‫همونطوره که شنیدی، سوکاسا-چان.
‫زمانی که توی مدرسه بودم، نه تنها زیاد ورزش می‌کردم،
‫بلکه قبل از اینکه دوباره به هم برسیم ‫ چندتا کار فیزیکی انجام دادم،
‫پس 10 کیلیومتر دویدن مثل آب خوردنه!
‫بنابراین... بریم که رفتیم!
‫خب، واقعاً خیلی خوب روی حرفش موند.
‫ببین به چه وضعی افتاده.
‫خب، ازاونجایی که تمیزکاری صبح‌مون تموم شد،
‫گمونم منم برم باهاش ورزش کنم.
‫آه، بله، بفرما.
‫گـ- گندش بزنن! درسته که ورزش کردن رو گذاشتم کنار،
‫و اخیراً شغلی هم به غیر از پشت میز نشینی نداشتم!
‫و می‌دونم که تنها وقتی که می‌رم یه قدمی بزنم، ‫موقعیه که با سوکاسا-چان می‌رم بیرون...
‫ولی هیچ فکر نمی‌کردم انقدر پس بندازم!
‫لعنتی، دیگه هیچ راهی نداره که بتونم ادامه بدم...
‫سوکاسا-چان!
‫حالت خوبه؟
‫خ- خوبم...
‫خـ- خیلی خب، گمونم الان یه چندتا بارفیکس بزنم.
‫این وضعیت... واقعاً بده.
‫کـ- کمک می‌خوای، عزیزم؟
‫مشکلی نیست!
‫یه‌کم هم که شده... باید قوی‌تر بشم!
‫به اندازه‌ای که بتونم از تو محافظت کنم...
‫به‌عنوان شوهرت!
‫آخرش حتی یکی هم نتونستم بزنم.
‫عیبی نداره، عیبی نداره.
‫ولی به‌عنوان شوهرت، نباید بیشتر...
‫بار اولی که همو دیدم، نجاتت دادم یادته؟
‫من می‌تونم از تو محافظت کنم.
‫ولی من می‌خواستم یه همچین حرفی بزنم...
‫ببخشید.
‫آماده شد، سوکاسا-چان.
‫ممنون، عزیزم، این‌همه زحمت کشیدی درستش کردی.
‫خب، بخش سختش فقط آب جوش کردنشه.
‫با این‌حال خوشحال شدم.
‫ولی واقعاً هیچی مثل نودل سرد توی تابستون گرم نمی‌شه.
‫هوی! از کجا پیدات شد؟!
‫این حرفا چیه، یه‌جوری می‌گی انگار حشره‌م.
‫از اونجایی که هیچ دعوتم نکردی ‫دیگه بهت یه لطف کردم و خودم سر زدم.
‫وقتی که داری اونطوری نودل می‌خوری حرف نزن!
‫بی‌خیال...
‫ممنون که توی این گرما اومدین یه سر بزنین.
‫دیدی؟ لااقل شوهرت یه‌کم نزاکت داره.
‫چی می‌شه اگه یه‌ذره به افراد پیر احترام نشون بدی؟
‫آخه چرا من باید به تو احترام نشون بدم؟
‫راستی حالا که تابستون شده،
‫انقدر تو خونه نشین و برو بیرون یه‌کم خوش بگذرون!
‫اوه، می‌دونم! بریم کمپ! بریم کمپ بزنیم!
‫حالا که اینجام، منم با خودتون ببرین کمپ بزنیم.
‫چرا آخه؟!
‫چرا؟ این‌روزا خیلی محبوب شده کمپ زدن.
‫توی یوتیوب یه ویدیوی ‫خیلی جالب درباره‌ی کمپ زدن دیدم.
‫به درک!
‫قضیه‌ی کمپ زدن اینه که ‫قلبو پاک می‌کنه.
‫می‌تونی قلب خسته‌ت رو دور از هیاهوی شهر شفا بدی.
‫موقع شب حین قهوه خوردن به ستاره‌ها نگاه می‌کنی...
‫انگار سفری به راه‌آهن کهکشانیه.
‫(‫راه‌آهن کهکشانی خیال پردازی‌ای درباره‌ی شناخت جایگاه خود در جهان، از طریق فناپذیری خود و دیگران است.)
‫با آسمون و زمین یکی می‌شی، ‫و ذره‌ای از ماهیت واقعی خودت رو برمی‌گردونی.
‫شک دارم با درنظر گرفتن اینکه...
‫در روز چقدر وقت می‌ذاری و به صفحه‌ی ‫ گوشیت زل می‌زنی، برات معنی زیادی داشته باشه
‫ولی کمپ زدن همچین چیزایی داره، می‌فهمی؟
‫گفتم که به درک!
‫آسمون و زمین...
‫یکی شدن با آسمون و زمین؟
‫واقعاً جالب به‌نظر می‌رسه!
‫من تاحالا به کمپ نرفتم، ‫واقعاً همین جوریه؟
‫البته، کمپ زدن واقعاً جلا دهنده‌ی روح و روانه.
‫نه، نه، وایسا، عزیزم!
‫داری جدی می‌گی؟
‫معلومه! بیا یه امتحانیش بکنیم.
‫پس دراین‌صورت هفته بعد همه باهم می‌ریم کمپ بزنیم.
‫اوه، چه خوش بگذره!
‫همینطوری خودسر بحث رو پیش نبر!
‫خب، اگه واقعاً باهاش مخالفی، عیبی نداره.
‫ولی واقعاً عیبی نداره آرزوی کسی ‫که زمان زیادی براش باقی نمونده رو برآورده نکنی؟
‫خب باشه. پس یه کمپو باهاتون میام.
‫واقعاً؟ آخ جون!
‫از دست تو...
‫خب، دیگه می‌رم خونه.
‫این برای توئه. همراه با شوهرت بخور، باشه؟
‫خب پس تا بعداً!
‫واقعاً پیرزن پر انرژی ایه.
‫به گمونم.
‫راستی، چی بهت داد؟
‫مطمئنم بازش هم نکنم می‌دونم داخلش چیه.
‫احتمالاً اوهاگیه.
‫عیبی نداره. تو هنوز زنده‌ای.
‫فعلاً، از این اوهاگی‌‌ها بخور.
‫خیلی وقت پیش... وقتی یه‌کم گرفت خیلی خوشش اومد.
‫پیش‌نمایش قسمت بعدی
‫آمادگی برای کمپ خیلی مهمه!
‫واسه همین یه‌عالمه ویدیو دربارش دیدم!
‫کار بهتری برای انجام دادن نبود؟
‫اول اینکه، اگه بخوای بری کمپ باید خودت تکی بری!
‫مثل اینکه ویدیو هایی که دیدی ‫فقط مربوط به یه موضوع خاص بودن.
‫همچنین، بازیگرهایی که زیاد ‫کار گیرشون نمیاد زیاد می‌رن کمپ.
‫چه اطلاعات بدردنخوری.
کانال
منوی دیسک
لیست ضبط
منوی شروع
صفحه نمایش
منوی زیرنویس
کانال
صدا
راهنمای برنامه
یک روز تابستونی قسمت 9
‫با موبایل ‫ خود ‫سفارش ‫دهید.
اینجا جاییه که
کاسه‌های گوشت گاو
.مخصوص می‌شن
‫گوشت دوبرابر پیشنهاد ‫مخصوص ماست.
اوشینویا
‫ترم اول
ترم دوم
پایانی
امروز تعطیلیم
‫معذرت!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.