..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت ۱۶ ‫سیویل وار
‫کسی می‌دونه الان چه بلایی سرمون اومد؟
‫اگه می‌خوای بگی که همه‌مون یهو ‫ خوردیم زمین، خب یه‌ذره زیادی غیرممکنه.
‫صبر کن... این... ولی نمی‌تونه که...
‫عوضی!
‫یه‌چیزی داد بیرون.
‫بازم؟! چرا نشستم؟!
‫این چیزه، یعنی... پام یهو...
‫منم یه‌مدتیه دستام درست کار نمی‌کنن.
‫یعنی حتی نمی‌دونیم داره چی سرمون میاد.
‫از این بدتر نمی‌شه.
‫بیخیال.
‫این قدرت... ولی نباید ممکن باشه...
‫پاره
‫سه‌تا حمله‌ی غافلگیرکننده رو با هم جاخالی داد؟!
‫یکم دیگه دارم ناراحت می‌شم.
‫نخاع و عکس‌العمل‌های خودکار.
‫اینو ببینین. خیلی جالبه.
‫یه‌کم شبیه...
‫یه استخون خیلی نازکه؟
‫این نخ نخاعی‌ـه. همینو داشت پرت می‌کرد.
‫دیگه مطمئنم! این آدم...
‫تباه‌شده‌ی عصبی؟
‫آره.
‫یه تباه‌شده‌ست که تو یه استان کوچیک به دنیا اومده...
‫و بدنش می‌تونه بی‌پایان نخ‌های نخاعی از جنس مانا درست کنه.
‫وقتی این نخ‌ها به اجزای بدن یکی دیگه برخورد می‌کنن،
‫تو عملکرد اعصاب حرکتیشون اختلال ایجاد می‌کنن ‫و باعث تحریف فرمان مغز می‌شن.
‫به‌علاوه، نخ‌های بی‌شماری که دور پوستش پیچیده شده،
‫روشون الگوی مانایی برای جاخالی و ضدحمله حک شده.
‫یعنی سرعت حرکتش از سرعت فکر کردن هم بیشتره...
‫برای سرکوب کردن جنگ داخلی کشور، ‫فرستادنش تو میدون جنگ.
‫مثل یه سلاح زیستی.
‫با یه تباه‌شده مثل سلاح رفتار کردن؟!
‫مثل ما نمی‌تونست قدرتش رو کنترل کنه،
‫ولی باعث شد کل موازنه‌ی قدرت بهم بخوره.
‫چه دوست چه دشمن، هرکسی که لمس می‌شد، از بین می‌رفت.
‫حتی بعد از اینکه قلبش تیر خورد، ‫با عکس‌العمل خودکار همچنان به کشتن ادامه می‌داد.
‫وقتی تبدیل به مرده‌ی متحرکی شد که کسی نمی‌تونست لمسش کنه،
‫مجبور شدن یه تیکه از صخره رو منفجر کنن تا بندازنش تو دریا.
‫درحالی که بدنش زیر موج‌های بی‌شمار فرو می‌رفت ‫همچنان داشت تقلا می‌کرد...
‫عه راست می‌گی! حالا که گفتی، یه‌سری نخ باریک بهم چسبیده!
‫ولی منطقی نیست!
‫می‌گفتن مرده و غرق شده!
‫ولی اگه حرفت درست باشه،
‫حتی بعد از مرگم بدنش هنوز حرکت می‌کرد، درسته؟
‫اون حرکات صرفاً به‌خاطر عکس‌العمل خودکارش بود!
‫حرکاتی به این... باهوش نبودن.
‫نباید ممکن باشه.
‫پس یعنی جنازه‌ای که آب برد، تبدیل به غول شده؟
‫چون تاحالا نشنیدم غولی خاطره‌های قبل از مرگش یادش بمونه.
‫وقت فکر کردن نداریم! داره شروع می‌کنه!
‫و حالا که فهمیدیم چه‌خبره، جاخالی دادن چندتا نخ...
‫باید آسون باشه!
‫ولی اینا...
‫... دیگه خیلی زیادن!
‫زانو بزن
‫با کله بخور زمین
‫بذار بیوقتی آسیب ببینی
‫داری چیکار می‌کنی؟!
‫ارباب، اگه قراره یه بدن تسخیر کنم، ترجیح می‌دم یه نازش باشه.
‫باشه. پس این‌یکی زباله‌ست.
‫پدر!
‫بفرما هرطوری میلته ازش استفاده کن.
‫دیگه داشتم از آوازش خسته می‌شدم.
‫چی شده، کشیش؟ بازم گم شدی؟
‫می‌خوای راهو نشونت بدم؟
‫متأسفانه نمی‌تونی مسیر درست رو نشونم بدی.
‫به چی زل زدی جسد آب‌کش؟! دعوا می‌خوای؟!
‫آروم باش، جیریل.
‫فهمیدم جریان چیه!
‫بله. کمابیش فهمیدم.
‫همه‌شون از نخ‌های نخاعی رد شدن!
‫ولی همه‌ضرباتشون رو دفع کرد؟!
‫اون اسکلت‌ پوسیده با عکس‌العمل نخ‌ها‌ دفاعم می‌کنه؟!
‫به‌طور بی‌نظیری شمشیرم رو گرفتی. ‫حتی اگه می‌تونی نسبت به هرچیزی واکنش نشون بدی...
‫بازم دست‌وپات محدوده.
‫و الان دستات مشغوله.
‫پروانه‌های سمّی درهم‌تنیده.
‫رن-سان، سمّ روی غول‌ها اثر نمی‌ذاره!
‫نه...
‫اثر کرد؟!
‫اون سّم عصبی بود.
‫احتمالاً اون نخ‌های نخاعی یه ارتباط مستقیم با ‫سیستم عصبی خودش دارن.
‫و اگه فلجش کنی، اون نخ‌های مانایی هم فلج می‌شن.
‫دیگه خبری از عکس‌العمل خودکار نیست!
‫نمی‌دونم فلجیش تا کِی ادامه داره! لطفاً زود حسابشو برسید!!
‫رو چشم!
‫می‌تونه نخ‌ها رو سفت و به تیزی اَره کنه!
‫اگه همین‌کار رو هی تکرار کنه هم ‫به‌اندازه‌ی کافی خطریه!
‫داره وقت می‌خره تا فلجیش از بین بره، نه؟
‫مشت صد گل: چرخ‌های ویران‌کننده!
‫انگار...
‫بخش خوشمزه‌ش گیر تو اومد!
‫و منم با کمال میل قبول می‌کنم.
‫ای مرده‌ی اسف‌بار، خودم به اون سو می‌برمت...
‫بدون باقی‌گذاشتن... حتی یک حسرت.
‫خاندان لانگلیس، مهارت شمشیر دوتایی،
‫غرش شیر!
‫ایول!
‫حقش همین بود!
‫تموم شد! شکستش دادیم! تائو-سان! سیلفا-سان!
‫نه. عکس‌العمل خودکارش درست قبل از برخورد ضربه‌م برگشت.
‫احتمالاً تونسته باشه سقوطش رو کنترل کنه. به‌علاوه...
‫شمشیر من هنوزم شُله...
‫با اون داشتی می‌جنگیدی؟!
‫فکر می‌کردم تباه‌شده‌ها نمی‌تونن قدرتشونو کنترل کنن.
‫ولی واضحاً اون کاملاً به اراده‌ی خودش بود...
‫این قضیه عمیق‌تر از انتظارمه.
‫نباید بذاریم فرار کنه.
‫طبیعیه جلوی سه‌تا ماجراجوی اون‌ سطحی کم بیارم.
‫ارباب هنوز تو کلیساست. ولی خیلی آتیشی شدم.
‫برم رو زمین یکم خوش بگذرونم؟
‫روزی که ارباب منتظرشه نزدیکه...
‫ماجراجویان عزیز، بازی‌مون بمونه برای بعد.
‫وقتی زمانش برسه باز می‌بینم‌تون.
‫رفتم دست به آب
‫اگه بخوام زندگیمو تو یه کلمه خلاصه کنم، باید بگم «گوه» بوده.
‫فقط ازم استفاده شد، و بدون اینکه به جایی تعلق داشته باشم، تموم شد.
‫حتماً همینه که باعث شد تبدیل به یه شبح بشم.
‫موجودات غیرمادی می‌تونن بدن زنده‌ها رو تسخیر و کنترل کنن.
‫ولی برای من، فقط رو اونایی اثر می‌کرد که حیات ضعیفی داشتن.
‫اون‌طوری عمراً می‌شد انتقام بگیرم.
‫و کسایی که بدن قوی داشتن، حیات‌شون هم خیلی قوی بود.
‫تا اینکه با ارباب آشنا شدم...
‫این بدن یه چیز خیلی خاصه، تازه تونستم ترمیمش کنم.
‫بدن سیویل وار حتی بعد از مرگم قدرت باورنکردنی‌ای داشت...
‫و بدون ذره‌ای مقاومت منو قبول کرد.
‫شاید چون دوتامون تا لحظه‌ی مرگ ‫مورد آزار واقع شده بودیم، با هم شباهتی داشتیم.
‫این بدن دیگه مال توئه.
‫وقتی ازش پرسیدم چی در عوضش می‌خواد، فقط خندید...
‫هیچی، هرجوری می‌خوای استفاده‌ش کن.
‫پس اولین کاری که کردم، قتل‌عام همه‌ی ‫اون عوضی‌هایی بود که باعث مرگم شدن.
‫و بعدش...
‫بعدش... هیچ برنامه‌ای نداشتم.
‫اربابم طوری که انگار از اول می‌دونست ‫ اینطوری می‌شه، بهم چیزی گفت.
‫خوش برگشتی.
‫جمله‌ی خیلی رایجی بود، ولی برای من یه دنیای جدید بود...
‫و اون تبدیل به همه‌چیز من شد.
‫می‌دونستم. از اول یه‌چیزیش عجیب بود.
‫قبل از همه، متوجه نخ‌های نخاعیم شد.
‫و حتی عمداً لمسشون کرد!
‫اون حسی که وقتی بهش وصل شدم گرفتم...
‫دلسردی‌ای شدید بود که باعث می‌شد آدم خشکش بزنه.
‫حق با من بود. حتی اگه این یه کابوس باشه...
‫بـ ـ بازم زیادرویه!
‫امکان نداره! چطور این‌همه مانا داره؟!
‫ولم کن! بذار برم!
‫من... فهمیدم.
‫اون یه تهدید برای اربابه!
‫با یه دست هم هنوز می‌تونم بجنگم!
‫هیچ‌کدوم از این هفت الهه نمی‌تونن ‫با عکس‌العمل خودکارم به پام برسن!
‫با نخاعم واکنش نشون می‌دم... با روحم! فقط یه هدف دارم!
‫چه قشنگ.
‫له کردن کله‌ی اون تخم‌جن!
‫شوخی می‌کنی؟!
‫من باید چه غلطی کنم؟!
‫باید چیکار کنم؟!
‫من...
‫ما...
‫باید چیکار می‌کردیم؟
‫خوبه!
‫بالأخره واکنش خودکارش قطع شد
‫پس می‌خوای با خودت ببریش؟
‫کجا می‌خوای قایمش کنی؟ تو قلعه نمی‌شه ها.
‫فکر می‌کنی لوردوست برای چیه؟
‫چـ ـ چی داری می‌گی...؟
‫منظورت چیه...
‫غولی که می‌تونه از قدرت زمان زنده بودنش ‫استفاده کنه حسابی نادره!
‫باید ببرمت خونه ببینم الگوهای مانایی چطوری دارن عمل می‌کنن...
‫زبون داری؟!
‫عه... آره.
‫باید می‌گفتی خب! احتمالاً بیش از نیاز بهت آسیب زدم!
‫جدی جریانت چیه؟
‫خاطرات قبل از مرگتو داری؟
‫جـ ـ جان؟
‫شاید یه شبح باشه.
‫یعنی یه شبح جسدشو تسخیر کرده؟ ‫چه‌خبره؟
‫اسمتو می‌دونی؟
‫لوید-ساما!
‫این ممه... چیز، این کوئبو اسم نیاز داره!
‫به‌نظرم اسم «الوهیت هفت‌گانه» عالی باشه!
‫جدی... چه‌خبره؟
‫می‌خوام بیشتر درموردت بدونم!
‫باهام بیا.
‫این اشکا مال منن؟ یا مال توئن، سیویل وار؟
‫حاجی، عجب دل‌وجرئتی داری!
‫بدون در رفتن با لوید-ساما جنگیدی...
‫واقعاً عقلتو از دست دادی.
‫منظورتون چیه؟
‫حق با اوناست. در مقابل جرئتی که ‫برای روبه‌رو شدن با این فرد نیاز داشتم...
‫سختی‌هایی که دنیا به سرم آورد هیچی نبودن!
‫و دستش که فکر می‌کردم هیچوقت نمی‌تونم ‫ لمس کنم انقدر نزدیکه...
‫و خیلی گرمه.
‫ممنونم. و معذرت می‌خوام.
‫این گوی حاوی جادوی مقدسی به‌اسم درخشش نهاییه.
‫اگه بشکنه، هم گوشت فاسدی که کنترل می‌کنی، هم بدن غیرمادیت...
‫تو یه لحظه از بین می‌رن.
‫قورتش بده.
‫چی شده؟ چرا تکون نمی‌خوره؟
‫لوید-ساما، گریم...؟
‫چیزی نیست. الان خوب می‌شه.
‫اون نوره، جادوی مقدس بود، نه؟
‫فکر کنم، آره...
‫چطور یه غول یا یه شبح تونست جادوی مقدس اجرا کنه؟
‫و تازه اون طلسم، درخشش نهایی بود. ‫یه جادوی پیشرفته که تعداد انگشت‌شماری از پسش بر میان!
‫اربابم رو... می‌سپرم به شما...
‫اربابت، نه؟
‫یکم جالب شد.
‫ایشا.
‫میشه لطفاً پدر رو ببری انجمن ماجراجویان؟
‫درواقع، اصرار می‌کنم بری.
‫بابیلون-سان، شما چی؟
‫من چیزیم نمی‌شه. برو.
‫و نیاز نیست کمک بخوای.
‫همینه. پای کسی رو نکش وسط.
‫به‌هرحال هیچکس نمی‌تونه شکستش بده.
‫نمی‌دونم چرا خشکش زده، ولی به لطفش ایشا تونست در بره.
‫سیویل وار...
‫همینطوری بمون تا ایشا در بره.
‫بعدش منم می‌تونم فرار کنم.
‫زنه رفت، نه؟
‫تو یه نوع هیولایی؟
‫عا، این؟ خب، جریان داره.
‫واقعاً فکر کردی می‌تونی با یه «جریان داره» این تغییر شکل رو بپیچونی؟!
‫بله. آخه...
‫تو قراره بمیری.
‫بابیلون.
‫می‌خوام تو کلیسا بمونی.
‫حتی منم می‌فهمم برای شاهزاده‌ی یه کشور بده...
‫بخواد بعد از یه‌روز از روحانیت دست بکشه.
‫می‌خوام بمونه گندکاریمو تمیز کنی.
‫تازه، اون روحانیه هم انگار توجهتو جلب کرده، نه؟
‫لوید-ساما، شما هم چیزی فهمیدی؟
‫مهم نیست من چی حس کردم.
‫مهم اینه که تو چیزی حس کردی.
‫من فقط یه شاهزاده‌ی هفتم و یه دیوونه‌ی جادوـام.
‫هیچ‌وقت مثل شما حین مرگ و زندگی نبودم.
‫همین باعث شد شما چیزی داشته باشین که من ندارم. ‫حساسیت نسبت به خطر.
‫شاید واقعاً خبری نباشه.
‫اگه اینطوری باشه مگه بهتر نیست؟
‫شاید اصلاً ربطی به جادو نداشته باشه.
‫از نظر من، همه‌چی یه‌جوری به جادو ربط داره.
‫آدم‌ها برای رویا زندگی می‌کنن، و جادو خود رویاست!
‫بابیلون، کلیسا رو می‌سپرم به خودت.
‫نمی‌دونم چرا، ولی اصلاً حس ترس ندارم.
‫به‌خاطر اینه که نمی‌دونم دقیقاً چقدر ازم قوی‌تره؟
‫یا به‌خاطر اینکه خون‌خواهی‌ای ازش حس نمی‌کنم؟
‫با اینکه مطمئنم می‌خواد منو بکشه.
‫الان دقیقاً چم شده؟
‫چون هیچیش منطقی نیست نمی‌ترسم؟
‫یا شاید باید بگم...
‫چه بافی روم اعمال کرد؟
‫چون الان حسابی حس می‌کنم شجاع شدم.
‫هیچ‌جوره نمی‌تونم به‌طور فیزیکی متوقفش کنم.
‫هر ضربه‌ای که غافلگیرانه با چاقو بهش بزنمم ‫درجا ترمیم می‌شه.
‫اگه بخوام متوقفش کنم، فقط یه راه دارم...
‫دسته‌ی تطهیر جادوی مقدس: درخشش!
‫یه تغییر نظر می‌تونست همه‌چیو تموم کنه...
‫با این‌ تفاوت که اونقدر مانا ندارم تا با یه دفعه بتونم ‫ تاریکی قلبش رو از بین ببرم.
‫برای همینم هی پشت سر هم جادو اعمال می‌کنم!
‫جادوی تطهیر بیشتر از انتظار بدرد مبارزه می‌خوره.
‫نورش دشمنو کور می‌کنه و جاتو مخفی نگه می‌داره.
‫و قلب دشمن تبدیل به نقطه‌ضعف واضحش می‌شه!‍
‫چطوره؟!
‫این نور هم دفاعیه هم تهاجمی، و نمی‌تونی جلوشو بگیری!
‫شاید دیگه باعث شده باشه بخوای بشینی حرف بزنیم...
‫عا، از بو جام رو پیدا کرد.
‫قلب، نه؟
‫متأسفانه قلبم قرار نیست نقطه‌ضعفم باشه.
‫بهت که گفتم...
‫نمی‌تونی مسیر درست رو نشونم بدی.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اوج قله‌ای که حتی با عکس‌العمل آنی نتونستم بهش برسم!
‫یعنی کمبود کلسیم باعث شد ببازم؟
‫دفعه‌ی بعدی، قسمت ۱۷: «راز کلیسا.»
‫قراره عمق جادو رو مشاهده کنی.