‫[برگرفته از یک داستان واقعی]
‫[9 ژانویه، 2013]
‫[هشت ماه و نیم قبل از مرگ آسونتا]
‫سلام، بابا.
‫بیا تو.
‫نوه‌م چطوره؟
‫تعجب می‌کنی حالش رو می‌پرسم؟
‫وقتی با رُزاریو بودی، ‫زیاد بهم سر نمی‌زدید.
‫نیومدم درباره‌ی این چیزا حرف بزنم.
‫باید در مورد چی حرف بزنیم؟
‫تو این فکر بودم اگه می‌تونی کمکم کنی.
‫از همون لحظه که دیدمت، ‫می‌دونستم چرا اومدی.
‫برام سختش نکن.
‫اگه نذاشته بودی افسارت رو به دست بگیره،
‫الان اینجا نبودی واسه سنار التماس کنی.
‫می‌تونم بهت غذا و سقف بالاسر بدم.
‫ولی یه قرون بهت نمیدم... ‫خصوصاً اگه می‌خوای برگردی پیشش.
‫عمه یوجنیا؟ هنوز تو بیلبائو هست؟
‫هیچ وقت برات درس عبرت نمیشه، بچه‌ننه.
‫چقدر عوضیه.
‫به محض اینکه دکتراش تموم شد، ‫می‌خواستن بره آمریکا.
‫با هم تو پامپلونا درس خوندید، درسته؟
‫با هم که نه. ‫من یه سال زودتر فارغ‌التحصیل شدم.
‫رفتم سانتیاگو.
‫به گمونم هیچ کدوممون ‫نمی‌تونیم تو آمریکا کار پیدا کنیم.
‫ایتور عزیزم خیلی تلاش می‌کنه.
‫آره، منظورم همین بود. ‫هیچی تو زندگی مفت و مجانی نیست.
‫شش هزارتا کافیه؟
‫- بله، عالیه. ممنون. ‫- اینو امضا کن.
‫شاید افتادم مردم. ‫ایتور باید بدونه بهت پول قرض دادم.
‫هر چی باشه، تمام اموالم به اون می‌رسه.
‫خیلی زودتر پسش میدم.
‫راستش بهش گفتم.
‫دستت درد نکنه.
‫اینجا خیلی دنجه، نه؟ ‫برای این قیمت، مفته.
‫اگه اشکال نداره، پول نقد میدم.
‫باشه، فقط به آقای ماریانو نگید. ‫معمولاً پول نقد قبول نمی‌کنه.
‫کلیدا رو می‌ذارم اینجا.
‫گوش کنید،
‫اگه کسی برای اسباب‌کشی می‌خواید، ‫دامادم ون داره.
‫نه، نیازی نیست. ممنون.
‫لذت ببرید.
‫[رودریگو سرانو - درخواست طلاق]
‫یعنی چی، رُزاریو؟ وای خدای من!
‫- بواسطه سرانو تهدیدم می‌کنی... ‫- در رو می‌بندم.
‫تا برگه طلاق رو امضا کنم؟ ‫اون مرتیکه اینجاست، نه؟
‫فقط دخترت خونه‌س. ‫می‌خوای جلوی اون داد و بیداد کنی؟
‫نمی‌خواستم این طور بشه، آلفونسو، ‫ولی گوشیت رو بر نمی‌داری.
‫به تماسام جواب نمیدی. ‫و ایمیل؟
‫زندگیم رو ازم گرفتی. ‫دیگه نمی‌خوام حرف بزنم.
‫قدر زندگیت رو ندونستی.
‫چه فکری پیش خودت کردی؟ ‫حتی از فکرش حالم بد میشه.
‫باور نمی‌کنی، ولی من خوشبختیت رو می‌خوام.
‫از تحقیر کردنم خوشت میاد؟
‫اگه توافقنامه رو امضا کنی راحت‌تره.
‫به نفع هر دومونه، ‫می‌تونیم بریم دنبال زندگی‌مون.
‫به خاطر خودت، من، دخترمون بکن.
‫رعایت آداب معمول، رزاریو. ‫آداب معمول. فقط همینو می‌خوام.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
کلوچه میخوام کلوچه‌ها رو پیدا نمی کنم
کلوچه ها آب شدن رفتن تو زمین - بابا ما که تازه صبحانه خوردیم -
مگه نگفتی خوت میتونی لباست رو بپوشی؟
خیلی خب، بیاد دیگه
‫باشه، بابا. رسیدیم. ‫آنجلا منتظرمونه.
‫آنجلا برات شیرینی درست کرده.
‫بریم.
‫در رو باز کن.
‫- اینجا خونه‌ی من نیست. ‫- خونه‌ی دخترته. در رو باز کن.
‫باز کن، بابا.
‫بازش کن!
‫چی کار می‌کنی؟ مراقب باش. بابا.
‫بابا، باز کن.
‫بابا، بازش کن دیگه!
‫اگه از آنجلا بخوام یه بشقاب ‫برای منم بذاره چی؟
‫می‌تونیم با هم بخوریم.
‫بیا، الان به دادگاه زنگ می‌زنم.
‫میگم امروز نمیام. فردا میام.
‫بیا، بابا.
‫مراقب باش.
‫جلو پات رو بپا.
‫- لوییس ناهار می‌مونه. ‫- منم شنیدم. سلام، بابا.
‫- لوییس، شرمنده. امشب نمی‌تونم. ‫- لعنت آنجلا!
‫زود باش، برو تو. ‫باید دستات رو بشوری، برو دیگه.
‫دیوونه میشه.
‫چیزیم نمیشه. تو برو. ‫اگه بیای تو، نمیذاره بری.
‫ممنون.
‫ملوار.
‫سلام، جناب قاضی.
‫زنگ زدم بگم قراره رزاریو و آلفونسو رو
‫ببریم آپارتماناشون رو بگردیم.
‫این دو نفر نمی‌دونن چی در پیشه.
‫چارو، هستی؟
‫- تونستی بخوابی؟ ‫- هی، پاشو بریم.
‫سعی کردم.
‫عزیزم، صبحونه بخور ‫تا بنیه‌ت رو به دست بیاری.
‫امروز روز مهمیه.
‫باید جلوی قاضی خونسرد باشیم.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫باشه، رزاریو، بلند شو.
‫برگرد.
‫خیلی واضح اظهاراتمون رو می‌گیم.
‫چون در حقیقت چیزی ‫برای مخفی کردن نداریم.
‫باشه، عزیزم؟
‫امروز فرصت داریم بگیم چی می‌دونیم،
‫و چیزی که می‌دونیم اینه که ما بیگناهیم.
‫نگران نباش، امروز دادگاهی نمیشی.
‫- کجا می‌ریم، سرکار؟ کجا؟ ‫- عجله کن، کافیه.
‫امکان نداره. اینو ببین، کریستینا.
‫نه. چطور ممکنه؟ ‫گفتن خیابون رو می‌بندن.
‫لعنتی. انگار جشنواره‌س. ‫شوخی می‌کنید؟
‫- نه، باید بزنی کنار. ‫- خیلی سرافکنده‌م، کریستینا!
‫برید کنار. لعنتی! ‫زود باشید، خبر مرگتون!
‫آروم باش، رُزاریو. ‫نگران نباش، روتو برگردون.
‫لطفاً بذارید برم بیرون.
‫مراقب باشید، احمقای بیشعور. ‫برید کنار.
‫رزاریو، آروم باش.
‫- از اینجا بریم. ‫- می‌بریمت. ‫بریم.
‫برید عقب! برید دیگه! ‫ای بابا.
‫هی! زود باش، بیارش بیرون.
‫برید عقب! همه برید عقب!
‫برید عقب دیگه!
‫- زود باشید. ‫- گمشید عقب.
‫خواهش می‌کنم، رزاریو!
‫بریم.
‫- چطور اجازه دادید این اتفاق بیفته؟ ‫- شنیدی چی گفتم!
‫رودریگو!
‫- رودریگو، چرا همچین می‌کنن؟ ‫- نیروی کمکی بفرست.
‫آلفونسو! قاتل صدامون می‌کنن!
‫چرا باید همچین چیزی صدامون کنن؟
‫چون آدمای بد بیکار هستن، ‫کل روز تلویزیون تماشا می کنن.
‫هر چی زودتر شروع کنیم بهتره.
‫هر چی زودتر این سیرک تموم میشه. ‫بریم بالا. زود باشید.
‫- بریم. ‫- خواهش می‌کنم، رزاریو ناخوشه.
‫نباید به این کار وادارش کنید. ‫خواهش می‌کنم وادارش نکنید.
‫خب، همه اینجان.
‫کجا شروع شد، هان؟
‫اول شما.
‫اتاق شما؟
‫این طرف.
‫لباسایی که شنبه پوشیده بودی کجاست؟
‫خب...
‫اینو پوشیده بودم.
‫این پیراهن.
‫- میشه بذارمش اینجا؟ ‫- آره.
‫این تنم بود و...
‫و...
‫این. این یکی.
‫خوبه. ‫بگو ببینم
‫تو آپارتمان چی کار کردی؟
‫- کِی؟ ‫- شنبه.
‫خب...
‫اومدم اینجا.
‫تو اتاق نشیمن بودم.
‫بعد رفتم تو اتاق دخترم.
‫یه سوال دیگه،
‫مایوهایی که از مونتوتو برداشتی کجان؟
‫ببخشید؟ متوجه نمیشم.
‫مایوها، آره.
‫گفتی روز شنبه بیست و یکم رفتی مونتوتو
‫بری مایو بیاری، کجان؟
‫آره. ‫اونا...
‫مایوها...
‫- اونجان. چیه؟ خوبم. ‫- رزاریو، کجا میری؟
‫اینجان.
اینم از مایو ها
‫نه، یه لحظه وایسا.
‫- خانم پورتو، یه چیزی رو روشن می‌کنی. ‫- باشه.
‫رفتی مونتوتو اینا رو برداری ‫و دخترت رو تنها گذاشتی.
‫بله.
‫وقتی از مونتوتو برگشتی، ‫فهمیدی دخترت نیست.
‫با این وجود، آروم بودی ‫و وقت داشتی
‫مایوها رو تا کنی و بذاری تو کشو؟
‫درسته؟
‫راستشو میگی؟
‫نمی‌فهمم. نمی‌دونم چی می‌خواید.
‫از اون بپرس. اون می‌دونه.
‫- کی؟ ‫- شوهرت.
‫- نمی‌دونم منظورت چیه. ‫- شوهر سابق.
‫نه؟ چون تو همیشه از همه جا بی‌خبری، نه؟
‫اگه در مورد چندتا عکس ازت بپرسم،
‫میگی نمی‌دونی قضیه چیه، درسته؟
‫چون نمی‌دونم چی می‌گید.
‫چه عکسی؟
‫یه سری عکس. عکسای خصوصی.
‫- چه عکسی؟ کدوم عکس؟ ‫- هیچی، هان؟
‫بریم خونه‌ی تو. ‫ببینیم یادت میاد.
‫- قراره بریم خونه‌ی آلفونسو؟ ‫- آره، بریم.
‫به این زودی؟ رودریگو...
‫چیزی نیست، بریم. زود باشید.
‫دارم میگم. اونا کُشتنش. ‫به‌خاطر ارث و میراث کشتنش.
‫چون پدربزرگه همه چی رو ‫برای دختره گذاشته.
‫می‌دونم، چون فامیلیم. ‫همه چیو می‌دونم.
‫راه رو باز کنید.
‫- رُزاریو، پشیمونی؟ ‫- یالا بریم.
‫سعی کن به حرفشون گوش نکنی. ‫به حرفاشون گوش نکن.
‫- خیلی سخته. خیلی. ‫- محلشون نذار.
‫- نمی‌تونم. ‫- نگران نباش.
‫تنهات نمی‌ذارم.
‫بریم. زود باش.
‫- چرا؟ ‫- هی، هی، هی!
‫- چرا این کار رو می‌کنن؟ ‫- بذار نفس بکشه!
‫- چرا؟ ‫- آروم باش.
‫بیا ببریمش. آروم باش. ‫خواهش می‌کنم.
‫- بذارید نفسش بالا بیاد. ‫- آروم.
‫- وانمود نکنید براتون مهمه! ‫- کافیه. آروم باش.
‫هر چی لازم دارید بردارید، لعنتیا.
‫هیچی پیدا نمی‌کنید.
‫بیا شرط ببنیدم.
‫نفس بکش. نفس بکش.
‫هیچی اینجا نیست، جناب قاضی.
‫اونا چین؟
‫لباس زیر منن.
‫تو خونه می‌پوشم.
‫- لباس زیر؟ ‫- آره. مشکلی هست؟
‫نه. معلومه که نه. تو مشکل داری؟
‫جناب قاضی، چیز مهمی ‫برای تیم جرم‌شناسی اینجا نیست.
‫روی دیوارها، تخت، یا لباس‌ها هیچی نیست.
‫گفتم چیزی پیدا نمی‌کنید.
‫ببخشید، جناب قاضی، لپتاپ اینجا نیست.
‫معمولاً پیشش بود.
‫آقای باسترا، یه لحظه.
‫هیچی پیدا نمی‌کنیم، راست میگی ‫خصوصاً اگه از شرش خلاص شده باشی.
‫کامپیوترت کجاست؟ ‫بار اول که اینجا رو گشتیم بودش.
‫واقعاً فکر می‌کنی بیگناهن؟
‫میگم مدرک کافی دستمون نیست ‫که قبل از دادگاه تو بازداشتگاه بمونن.
‫- همین و بس. ‫- داستاناشون رو شنیدی؟
‫در طول جستجو اونجا بودی.
‫حرفاشون متناقض بود، ‫داستانشون رو عوض می‌کردن.
‫از دختره خسته شده بودن. ‫به ستوه اومدن و از شرش خلاص شدن.
‫در طول جستجو، من برعکسش رو دیدم.
‫آپارتمانش مثل زیارتگاهی بود ‫که وقف دخترش شده بود.
‫- نقاشی‌ها، عکس‌ها... ‫- عکس‌ها. درسته، عکس‌ها.
‫خاطرنشان کنم چه جور عکسایی ‫از دخترش انداخته بود؟
‫دوباره نشونت بدم؟
‫من باشم از دخترم اینطور عکس نمی‌گیرم.
‫- اون عکس‌ها چیزی رو ثابت نمی‌کنن. ‫- به تو نه!
‫شما دو نفر از اول باهاشون بودید. ‫نظرتون چیه؟
‫راستش قطعاً علیه رزاریو مدرک داریم.
‫عجیبه که آلفونسو کارایی ‫که زنش انجام میده رو زیرسوال نمی‌بره.
‫وقتی ماشین رو بررسی کردیم ‫کوچیک‌ترین مدرکی پیدا نکردیم
‫که نشون بده تو جاده‌ای بوده ‫که جسد دختره پیدا شده.
‫هیچی. نه خاکی، نه ریگی...
‫معلومه که نه خاکی بوده نه ریگی
‫چون برای چند روز از سانتیاگو می‌رفتن.
‫کفی پشت ماشین رو پیدا نکردیم.
‫این همه چی رو بهم میگه.
‫رد استفراغ دختره رو هم پیدا کردن.
‫- اگه پدر بودی، می‌دونستی... ‫- ایناهاش!
‫همه یه توجیه دارن. ‫کارت برنده.
‫«من پدرم، تو نیستی.» ‫چقدر مدرک لازم داری،
‫وقتی دوربین پمپ‌بنزین نشون میده ‫رزاریو با دخترش سوار ماشین بوده؟
‫مادره، باشه. پدره چی؟ ‫مدرکش کجاست؟
‫هیچ سیگنالی از گوشیش فرستاده نشده.
‫تمام عصر تو هیچ دوربین مداربسته‌ای نیست.
‫ازشون قایم شده بوده. ‫وقت داشته دوربین‌ها رو نشونه‌گذاری کنه.
‫چرا تو فیلم دوربین پمپ‌بنزین ‫توی ماشین نبود؟
‫چون رو صندلی عقب مخفی شده بوده.
‫وقتی همسایه دیده رزاریو ‫داره میره، بازم مخفی شده؟
‫لابد با جسد تو صندوق عقب بوده. ‫من چمیدونم.
‫با بدتر از اینا سر و کار داشتیم.
‫چه توضیحی برای این داری: ‫پدرش لورازپام می‌خریده،
‫درست بعد از اینکه دختره سر ‫خوردن یه پودر سفید سرگیجه می‌گرفته؟
‫آخه چرا باید به دخترش لورازپام بده؟
‫چرا از من می‌پرسی؟ ‫ایناهاش. نتایج آزمایشگاه.
‫به گمونم آستانه تحملش رو ‫آزمایش می‌کردن.
‫جدا از شوخی، لوییس. ‫با عقل جور در نمیاد،
‫وقتی تو گزارش مشخص شد قاتل ‫تو روز قتل 27 تا قرص به دختره داده.
‫چرا همچنان از زنش دفاع می‌کنه ‫بعد از اینکه بهش دروغ گفته؟
‫حقیقت رو در مورد مونتوتو نگفت، ‫که دختره هم رفته.
‫ولی دی‌ان‌ایِ دختر و مادر روی ‫دستمال تو دستشویی بود.
‫بعد یه بند اونجا بود.
‫دختر عمو رزاریو تو مصاحبه گفت ‫پای ارث وسطه.
‫خیلی تابلوئه.
‫میزانش رو نمی‌دونم ولی شوهره دست داره.
‫این دو نفر از چیزی ‫که فکر می‌کنی باهوش‌ترن.
‫مسئله ارث و میراث نیست.
‫- نه. ‫- دختره چیزی به ارث نبرد.
‫خیلی‌خب. شاید حق با توئه، ‫آزادشون می‌کنم، خب؟
‫خودت به مردم تو خیابون توضیح میدی ‫چرا آزادشون کردیم.
‫اونا از همین الان حکم‌شون رو بُریدن.
‫- نمی‌تونی منو مقصر بدونی. ‫- نه، ولی...
‫به نظرم تو تحقیقات زیاد ‫احتیاط به خرج ندادیم.
‫- اتهامه، پدریتو؟ ‫- نه، نه، البته که نه، نگران نباش.
‫می‌خوام ابهامی در کار نباشه. ‫ما تو یه تیمیم.
‫- صد درصد. ‫- پس نشون بده. باشه؟ نشون بده.
‫بریم سر کارمون. ‫باید از مظنونین بازجویی کنیم.
‫اگه تو راست بگی، ‫و آلفونسو از دوربینا مخفی شده،
‫چرا اجازه داده رزاریو تو دوربین بیفته؟
‫شنبه، بیست و یکم سپتامبر.
‫می‌دونیم تو خونه‌ی آقای باسترا
‫خاگینه با قارچ درست کردی.
‫- دخترت چی نوشید؟ ‫- هیچی نخورد.
‫هر چند فکر کنم واسه دسر ماست خورد.
‫و بعدش من دارویی که آلفونسو ‫بهم داد رو خوردم.
‫ببخشید، چه دارویی؟
‫تحت درمانم.
‫آلفونسو دوز داروهام رو مشخص می‌کنه ‫و هر چی بده می‌خورم.
‫چون خیلی منظم و باقاعده‌س. ‫خیلی حواسش جمعـه.
‫من خیلی درهم برهمم.
‫- گاهی فراموش می‌کنم. ‫- خیلی به هم میایید.
‫نمی‌دونم یعنی چی. مهم نیست.
‫باشه،
‫قبلا بهمون گفتی، دختره پیاده برگشت خونه.
‫آره، آره، همیشه پیاده می‌رفت. ‫پیاده بر می‌گشت.
‫معمولاً طرفای ناهاره ‫و وقت پیدا می‌کنم سیگار بکشم.
‫باشه، خانم پورتو.
‫باید یه چیزی رو بدونم ‫تا بتونم از موقعیت سر در بیارم.
‫وقتی زنگ زدی ‫و گزارش گم شدنش رو دادی...
‫در مورد چارچوپ زمانی شفاف نبودی.
‫- بعداً بهش فکر کردم. ‫- البته، بعدش بود.
‫وقتی جون تنها فرزندت در خطره، نمی‌دونی...
‫جزئیات رو به‌خاطر نمیاری ‫یا فکر نمی‌کنی مهم باشن.
‫- دو روز طول می‌کشه؟ ‫- این طور نیست، جناب قاضی.
‫قسم می‌خورم.
‫ولی خیلی عصبی بودم. ‫خیلی خیلی عصبی بودم،
‫حتی نمی‌دونستم چی میگم.
‫پس حدود شش شب از خونه رفتی؟
‫گفتی رفتی تو گاراژ، ‫فکر کنم گفتی ساعت 6:11 بود؟
‫تو گاراژ منتظر بودی.
‫اون موقع یادت اومد ‫چندتا کیسه رو فراموش کردی.
‫نه، یکی! یه کیسه پلاستیکی، ‫که مایوها رو توش بذارم.
‫وقتی رفتم بالا یه کیسه بردارم،
‫اون موقع دخترم گفت می‌خواد بیاد.
‫- چی؟ یه نسخه جدید. ‫- جدید نیست.
‫- اطلاعات جدیده. ‫- اطلاعات جدید نیست.
‫- البته که اطلاعات جدیده. ‫- نه، اصلاً جدید نیست!
‫خانم پورتو، تو اظهارات اولیه به پلیس گفتی
‫که دختره تو آپارتمان مونده.
‫«دخترم رو تو خونه گذاشتم و رفتم.» ‫اینو گفتی.
‫من کاملاً مطمئن بودم.
‫جناب قاضی، فشار زیادی بهش میارید.
‫- مادری تو وضعیت... ‫- هیچ مادری فراموش نمی‌کنه
‫بچه‌ش رو آخرین بار کجا رها کرده.
‫خانم پورتو، اصلاً می‌خوای قاتل دخترت پیدا بشه؟
‫خواهش می‌کنم بگو کِی یادت اومد
‫دخترت همراهت اومد موتتوتو.
‫یا الان یهویی به ذهنت رسید؟
‫نه.
‫نه، فکر کنم یادم اومد که...
‫- شب دوشنبه یادم اومد. ‫- دوشنبه؟
‫دوشنبه؟ سه روز گذشته، ‫و الان بهمون میگی؟
‫به آلفونسو گفتی؟
‫- نه. ‫- به هیچ کس نگفتم.
‫می‌ترسیدم منو به رها کردن دختره متهم کنید.
‫ذهنم خیلی به هم ریخته‌س.
‫گوش کن، دخترت
‫حدود 20 تا قرص لورازپام ‫تو خون‌ـش پیدا کردن.
‫بیشتر از 20 تا.
‫وقتی دخترت رفت پایین،
‫کی کمکت کرد سوار ماشینش کنی؟
‫چون دخترت کلی قرص خورده بود،
‫غیرممکن بوده بتونه با پای خودش بره.
‫سرش گیج می‌رفت و بهم گفت، ‫ولی فکر کردم داره سر به سرم می‌ذاره!
‫- دخترم همیشه شوخ بود. ‫- 20 تا قرص بیشتر تو بدنش بوده.
‫اون روز حالش خوب بود. ‫دخترمه، می‌شناسمش.
‫به گمونم به خوبیِ همون سه روزی ‫که معلم موسیقیش تو ماه ژوئیه گفته،
‫که به زور سرپا بوده؟
‫که پدرش مجبور بوده بگیرتش ‫تا نخوره زمین.
‫اون موقع چی گفتی؟
‫که مهم نبود،
‫که دختره دروغ گفته، ‫و تو دقت نکردی...
‫- نه! شاید آلفونسو این حرفا رو زده. ‫- آره.
‫به محض اینکه شنیدم گفتم باید برگرده خونه.
‫امیدوارم به خاطر بیاری ‫جمعه، بیستم سپتامبر
‫دخترت کجا بود.
‫به گمونم همراهت ‫سوار قایق رمانتیکت نشده بود.
‫درسته، آره. ‫این طور نگاهم نکن.
‫- با وینسنته دوزون حرف زدیم. ‫- وینسنته کاری نکرده.
‫وینسنته کاری نکرده.
‫واسه همین الان خونه ‫پیش زنه و پسرشه، و تو اینجایی.
‫اون روز صبح به آلفونسو زنگ زدم ‫و گفتم دارم میرم ویگو.
‫کل روز با وینسنته ‫تو قایقش بودم، حقیقتـه.
‫به آلفونسو دروغ گفتم. ‫و دخترم رو تنها گذاشتم.
‫ولی بهش زنگ زدم تا مراقبش باشه، ‫چون دیر کردم.
‫بگو ببینم.
‫رابطه‌ی تو و آلفونسو ‫بعد از جدایی چطور بود؟
‫تنها زمانی که واقعاً باهاش در ارتباط بودم
‫موقعی بود که تهدیدم کرد.
‫تمام ایمیل‌های تهدیدآمیزی که برام فرستاد، ‫حرفایی که بهم زد،
‫«تو زندگیم رو نابود کردی»،
‫یا «اون مرتیکه داره به زنش خیانت می‌کنه»،
‫«چه انتظاری از چنین مردی داری»؟
‫باشه. خیلی خب.
‫یا «از تمام اسرارت باخبرم، ‫به کل دنیا میگم.»
‫- اون خیلی... ‫- ماه فوریه طلاق گرفتی.
‫به رابطه‌ت با وینستنه ادامه دادی.
‫و چهار ماه بعدش،
‫برای درمان افسردگی بیمارستان بستری شدی.
‫چرا؟
‫می‌خوام بیشتر ببینمت.
نباید برگردیم و اینجوری قایم شیم؟
چارو درباره‌ش حرف زدیم، خب؟
بیشتر از یه بار هم حرف زدیم
آره، ولی الان وضع فرق کرده
جدی؟ چه فرقی، بگو ببینم
خب، مثلاً
من الان چهار ماهه که طلاق گرفته‌م
قابلت رو نداشت
بالاخره از دست این کس‌لیس بی‌خایه راحت شدی
تازه بچه‌م به دنیا اومده
برای خودم خانواده دارم
فکر کردی زنم رو ول می‌کنم؟
اینجوری نگام نکن
چه خوشت بیاد چه نیاد می‌دونی این چیه
اگه اوضاع یه جور دیگه‌ای بود، مطمئناً دوستش نمی‌داشتی - اگه اوضاع چطوری بود؟ هان؟ بگو چارو -
!حرف خانواده‌ی منو به دهن نجست نیار
کی از خانواده‌ی تو حرف زد؟ - تو -
دارم از خودمون حرف می‌زنم چرا داریم این کار رو می‌کنیم؟ چرا با همیم؟
باز شروع نکنا
جدی می‌گم چارو
مسخره‌ش رو درآوردی
بسه دیگه
وینسنته
هفته‌ی دیگه کلی خوش می‌گذرونیم توی برلین
من نمیام
بلیت خریدیم ها
سرم گرمِ پسرمه
‫چارو، رابطه‌مون تموم شد، باشه؟
‫- چرا این حرف رو می‌زنی؟ ‫- تموم شد، چارو.
‫پای کس دیگه‌ای وسطه، وینسنته؟ ‫یه دختر دیگه؟
‫- دیوونه‌ای. ‫- وینسنته.
‫واقعاً؟ وینسـ... وینسنته.
هتل رو ردیف کردم - خب داری کجا میری؟ -
وینسنته
وینزنته؟
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
یا خدا
‫با دکتر حرف زدم.
‫گفت مشکل چشم ‫احتمالاً به‌خاطر استرس باشه...
‫و لوپوس.
‫چاریتو، داروهات قوی‌تره.
‫نترس، باشه؟
‫ازت آزمایش می‌گیرن،
‫حداقل یه هفته دیگه اینجا می‌مونی.
‫درست میشه.
‫کلی غذا داری.
‫نگران آسونتا نباش. ‫پیش دلورس می‌مونه.
‫فعلاً رو خودت تمرکز کن.
‫روی بهتر شدن.
‫تو عشق زندگیم هستی، چارو.
‫درسته.
‫تو و آسونتا.
‫طلاق گرفتیم.
‫خب، یه ورق کاغذ هست ‫که میگه طلاق گرفتیم،
‫ولی عشق از بین نمیره. ‫از بین نمیره.
‫لیاقتت کسیه که ازت مراقبت کنه،
‫که بلد باشه بهت برسه. ‫و اون منم.
‫تنهات نمی‌ذارم.
‫تا وقتی با هم باشیم.
‫من و آسونتا خانواده‌تیم، هان؟
‫برای کس دیگه‌ای جا نیست.
‫کی مثل ما هواتو داره؟ هان؟
‫- هیچ کی. ‫- هیچ کی.
‫و به تو بستگی داره ‫که با هم بمونیم یا نه.
‫برگرد پیش خودم ‫و من تا ابد در کنارتم.
‫عشقم، خیلی خوب میشه، می‌بینی.
‫باشه، شروع می‌کنیم.
‫آقای باسترا، چرا ناگهانی ‫به خانم پورتو نزدیک‌تر شدی؟
‫منظورم پایان ماه ژوئیه‌ست، ‫بعد از بستری شدنش،
‫زمانی که فکر می‌کنم به توافق رسیدید.
‫اون زن مادر دخترمه.
‫اگه می‌تونستم در مورد بیماریش ‫کمکش کنم، به دخترم هم کمک می‌کردم.
‫پس بهش لورازپام دادی؟
‫تو خونه می‌ذاری؟
‫نه، تو خونه‌ی مادرشه.
‫تو روز قتل، ‫بعد از اینکه با هم ناهار خوردید
‫به چارو قرص دادی؟
‫- صبر کنید، چی؟ ‫- «صبر کنید، چی»؟
‫بهش قرص دادی یا ندادی؟
‫- در صورتی که فراموش کنه. ‫- در صورتی که فراموش کنه.
‫از کِی تا حالا مسئول ‫داروهای خانم پورتو شدی؟
‫- نه، سوءتفاهم شده. ‫- از کِی؟
‫واقعاً یادم نیست.
‫بسیارخب.
‫«در پنجم ماه ژوئن، 17 ژوئیه، ‫و 16 سپتامبر، 2013،
‫یک بسته لورازپام به بیمار ‫آلفونسو باسترا کامپارو داده شد.»
‫این فرم داروخانه‌ی نزدیک آپارتمانته.
‫بار اول 50 قرص، بار دوم 25 قرص، ‫بعدش هم 50 تا.
‫به خاطرت اومد، آقای باسترا؟
‫فقط این یادمه که چارو ثبات روانی نداشت.
‫زمانی که فهمیدم افسردگیش عود کرده...
‫نه، نه، نه. ‫به اینجا ورود نمی‌کنیم، آقای باسترا.
‫ننه من غریبم در نیار، قبول نمی‌کنم.
‫من راستش رو میگم، جناب قاضی.
‫حقیقت اینه که روزی که دخترت مرد
‫تنها تو آپارتمانت کتاب می‌خوندی، نه؟
‫می‌تونم اسم کتاب رو بگم.
‫ترجیح میدم بدونم لپتاپت کجاست.
‫موقع جستجو گفتم،
‫نمی‌دونم چی شده.
‫صداقت ماموران ‫گارد ملی رو زیر سوال می‌بری؟
‫- نه، منظورم این نبود که... ‫- پس جواب سوالاتم رو بده!
‫اجازه میدی حرف بزنم ‫یا مدام می‌پری وسط حرفم؟
‫آروم باش، آلفونسو. آروم.
‫لطفاً جواب سوالات قاضی رو بده.
‫قرص‌ها، آقای باسترا! قرص‌ها.
‫اون قرص‌ها برای چارو بودن.
‫دوست خوبمون، دکتر پرز تجویز کردن،
‫ایشون تجویز کردن ‫و من فقط نسخه رو گرفتم.
‫آسونتا دوباره در تاریخ بیست سوم، ‫شش روز بعد از خرید بسته‌ی دوم سرگیجه داشته.
‫و باز در هجدهم سپتامبر، ‫دو روز بعد از خریدن آخرین بسته قرص.
‫مامانش نبردتش سر کلاس ‫چون خیلی مریض بوده.
‫شما خبر داشتی؟
‫البته که خبر داشتم. ‫بعضی از این روزا خودم رفتم دنبالش.
‫و به ذهنت نرسید ببریش دکتر؟
‫- یه بار اتفاق افتاده بود. ‫- آقای باسترا...
‫آسونتا به استاد موسیقیش گفته بود.
‫گفته بود شما مجبورش کردید ‫یه پودر سفید بخوره.
‫پودر سفید مرموز چی، آقای باسترا؟
‫داروی آلرژیش بود، نه بیشتر.
‫آره، ولی آسونتا آلرژی نداره...
‫آسونتا آلرژی نداشت.
‫ما اظهاریه مکتوب از متخصص کودکان داریم.
‫خب جالب شد.
‫می‌دونی دوز بالای لورازپام می‌تونه
‫هر کسی رو بیهوش کنه؟ ‫منو به چی متهم می‌کنی؟
‫به این متهم می‌کنم ‫که به فرزندخونده‌ت دارو خوروندی.
‫شاید مثل یه پدر واقعی نمی‌تونستی ‫بهش نگاه کنی.
‫اون عکس‌ها رو یادته ‫که به عنوان مدرک ثبت کردیم؟
‫یا هنوز خودت رو به خریت می‌زنی؟
‫- امیدوارم گوشه نمی‌زنی که من... ‫- گوشه؟ نه.
‫من گوشه و طعنه نزدم. ‫اتهامه.
‫برای خفه کردن دخترت ‫همسر سابقت رو به بازی گرفتی.
‫خیال کردی خیلی باهوشی. ‫طوری صحنه‌سازی کردی که اون مقصره.
‫- این اتفاق افتاده. ‫- چطور اینو می‌گید؟
‫اون دخترم بود. ‫با تمام وجود دوستش داشتم.
‫هر کاری براش می‌کردم. ‫آره، آره، باشه.
‫خوبی، عزیزم؟
‫چارو!
‫فکر کنم داغون شدم، آلفونسو.
‫چندین بار بالا آوردم.
‫فکر کنم قرصا رو بالا آوردم.
‫عزیزم، نگران نباش. ‫حالت تهوع داری، خوب میشی.
‫بازجوییت چطور پیش رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫به نقطه‌ای رسیدم که دیگه هیچی نمی‌دونم...
‫اگه کاری رو کردی که حرفش رو زدیم، ‫لازم نیست نگران باشی، عزیزم.
‫شنیدی؟
‫تا چشم بزنی از اینجا خلاص می‌شیم.
‫امیدوارم، آلفونسو.
‫میشه آروم بگیری؟ ‫یه کم استراحت کن.
‫امروز روز سختی بود.
‫کسی اونجا نبود.
‫فکر کردم دوستانمون میان.
‫فکر کردم ازمون حمایت می‌کنن.
‫نه اون آدما که بد و بیراه می‌گفتن.
‫عزیزم، چه انتظاری داری؟
‫تمام دوستانمون تو خونه‌شونن،
‫بی قید و شرط ازمون حمایت می‌کنن.
‫کوکا، تینو، آلولا...
‫همه.
‫جمعیت بیرون یه مشت آدم پستن، چارو. ‫کار بهتر از این ندارن بکنن.
‫فکر و ذکرشون تلویزیون و اخبار شومه. ‫همین و بس.
‫اونا مهم نیستن. ‫اونایی که مهمن، و حسابن، آدمای خوبن.
‫آدمای خوب هستن، ‫و آدما خوبا طرف ما هستن.
‫باشه؟
‫مگه ندیدی خوشبختانه ‫هیچ مدرکی علیه ما وجود نداشت.
‫اینجاییم چون باید احتمال ‫مظنون بودنمون رو رد کنن.
‫چرا کس دیگه‌ای رو رد نمی‌کنن؟
‫بلند شو. ‫به تکسیرو منتقل میشی.
‫چی؟
‫باید حکم حبست رو برات بخونیم.
‫قاضی برای هر دوتون ‫دستور حبسِ قبل از دادگاه داده.
‫چی؟
‫غیرممکنه! صبر کنید!
‫سرکار! ‫آلفونسو...
‫یه کاری بکن.
‫چارو، درستش می‌کنیم.
‫نمی‌تونن این کار رو بکنن.
‫با رودریگو حرف می‌‌زنیم. ‫مطمئنم اشتباه شده. آره.
‫با تمام وجودم می‌دونم که بیگناهی.
‫- آره، می‌دونم تو هم بیگناهی، آلفونسو. ‫- می‌دونم، عزیزم.
‫- از این سرفراز بیرون میاییم، شنیدی؟ ‫- آره، آره.
‫خیلی زود همدیگه رو می‌بینیم.
‫ببخشید که قلبت رو شکستم.
‫نمی‌خوام برم.
‫دوستت دارم.
‫حالا چی کار کنیم، رودریگو؟
‫اون آدما کل روز بیرون آپارتمانن.
‫همسایه‌هاشون هستن، ‫ولی انگار آرزوی مرگشون رو می‌خوان.
‫آره، دیدمشون. ‫بسیار ناخوشایند بود.
‫برنامه‌ای چیزی داری؟
‫انداختنشون زندان. ‫گویا از الان محاکمه شدن.
‫گوش کن، دلورس...
‫دیگه نمی‌تونم از رُزاریو و آلفونسو دفاع کنم.
‫دست بردار.
‫نگو که فکر می‌کنی کار اونا بوده؟ ‫دلیلش اینه؟
‫چون وکیل جنایی نیستم.
‫ون تخصص لازم رو ندارم.
‫آره، ولی جواب سوالم رو ندادی.
‫به نظر گناهکارن؟
‫تصمیمش با دادگاهه.
‫نوه‌م بود، می‌دونی؟ ‫قول دادم مواظبش باشم.
‫امکان نداره کار اونا باشه.
‫باورم نمیشه کسی بتونه...
‫چطور یه مادر و پدر می‌تونن ‫دختر خودشون رو بکشن؟
‫دروغ نمیگم، دلورس. ‫مدارک موجود هستن.
‫ولی فکر می‌کنم یه وکیل تو گالیسیا هست ‫که می‌تونه کمک‌شون کنه.
‫چطور می‌خوای انجامش بدی، بابا؟
‫می‌خوام از اول شروع کنم.
‫هی! هر روز همین کار رو می‌کنید.
‫عکس می‌گیرید و بعد می‌رید ‫خبرتون رو می‌نویسید.
‫چرا نمی‌ذارید دختر بیچاره به آرامش برسه!
‫- این اطراف زندگی می‌کنی؟ ‫- معلومه این اطراف زندگی می‌کنم.
‫بیا، انتهای جاده.
‫همونجایی که ماشینت رو پارک کردی.
‫قبلاً به خبرنگارهای دیگه گفتم، ‫ولی به حرفم گوش نمی‌کنن.
‫هیچ کی حرفم رو باور نمی‌کنه.
‫- خبرنگارهای دیگه؟ ‫- صبر کن. شما خبرنگار نیستید؟
‫بدتر. وکیلیم.
‫وکیل کی؟
‫وکیل خانم رُزاریو پورتو.
‫زن بیچاره.
‫اون زوج حتماً حس می‌کنن ‫تو جهنم کشیده شدن.
‫و من می‌دونم بیگناه هستن.
‫واقعاً؟ چی باعث شده اینو بگی؟
‫شبی که دختره کشته شد،
‫من و زنم بعد از ‫ساعت 11 شب رفتیم پیاده‌روی.
‫و هیچی ندیدیم!
‫- گفتی ساعت 11؟ ‫- قسم می‌خورم.
‫ساعت 11:15 یا 11:20 بود ‫که از اینجا رد شدیم.
‫یه متر فاصله داشتیم. ‫هیچی اونجا نبود، نه دختری نه هیچی.
‫ولی پلیسا حرفم رو باور نکردن.
‫- باشه، و اسمت؟ ‫- خوزه میراندا راموس.
‫تو گزارش قیده شده که ‫گارد ملی باهاش حرف زده.
‫باشه، یه لطفی بکن، ‫دنبال گزارش بگرد.
‫گزارش رسمی از آلفونسو و رزاریو.
‫- مطمئنی 11 شب بود؟ ‫- ساعت 11:15 یا 11:20 بود.
‫ببین، بابا.
‫ساعت 10:31 شب 21 سپتامبر ‫گم شدنش رو گزارش کردن.
‫وقتی شما و زنت رد شدید، ‫اثری از دختره نبود؟
‫دارم میگم وقتی ما رد شدیم، ‫هیچی اینجا نبود.
‫رزاریو و آلفونسو رفته بودن ‫اداره پلیس گزارش کنن.
‫- سلام، رزاریو. ‫- سلام.
‫- منو یادته؟ ‫- البته. خوان خوزه دومینگز.
‫تو کنفراس آشنا شدیم.
‫لطفاً خوانیو صدام کن.
‫رودریگو کجاست؟
‫حرف زدیم. فکر می‌کنیم به صلاحه ‫که من پرونده رو به دست بگیرم.
‫چرا از همون اول منو خبر نکردی؟
‫چون من اصلاً نباید اینجا باشم.
‫چیزای وحشتناکی میگن.
‫خوانیو، به نظرت کی پشت این قضیه‌س؟
‫روزای سختی در پیشه، رُزاریو.
‫ولی اگه به من اعتماد کنی ‫و به حرفم گوش کنی، مشکلی پیش نمیاد.
‫درخواست دادیم بهت آزادی مشروط بدن.
‫ملوار پست‌فطرت به شما دو تا گیر داده، ‫ولی من ثابت می‌کنم که بیگناهید.
‫این مهمه، لطفاً ببین ‫خاکستر آسونتا رو کجا گذاشتن.
‫- و بدش به دلورس. ‫- نه.
‫چرا نه؟ مادر خونده‌شه، ‫و خیلی دوستش داره.
‫مطمئنم همینطوره،
‫ولی هیچ کس مثل یه مادر دخترش رو دوست نداره.
‫وقتی از اینجا آزاد میشی ‫خاکسترش رو باید خودت تحویل بگیری. خب؟
‫بدون که مادر بدی نیستم.
‫هرگز به دخترم صدمه نمی‌زنم.
‫باور می‌کنی؟
‫اگه باور نمی‌کردم، الان اینجا نبودم.
‫می‌خوام ثابتش کنم.
‫نگران نباش، کارت عالیه.
‫عیب نداره اگه استرس داشته باشی.
‫قراره عمل بشی.
‫می‌خوای آی‌وی‌اف انجام بدی. ‫منم نگرانتم.
‫میشه خواهشاً بیشتر از این عصبیم نکنی؟
‫آنتونیو، کل هفته داغون بودم.
‫حس می‌کنم از درون بی حس شدم. ‫نخوابیدم و گرسنمه.
‫راستش ترسناکه.
‫پس التمالست می‌کنم بیخیال.
نخند
اگه جواب نده چی؟
دوستت دارم
‫آلفونسو باسترا کامپارو؟
‫درسته.
‫تاریخ تولد؟
‫دوم اوت، 1964، بیلبائو
نشانی؟
‫خیابون آرژانتین. پلاک 8. سانتیاگو.
‫وضعیت تاهل؟
‫مطلقه.
‫بچه دارید؟
‫دختر.
‫هی.
‫صبر کن، بابا. بشین اینجا.
‫یه لحظه.
‫- بله؟ ‫- جناب قاضی.
‫گزارش اولیه از مادرید اومد.
‫مایع منی روی تی‌شرت دختره پیدا شده.
‫حالا اون باسترا عوضی تو مشتمونه.
‫دقیقاً نه، جناب قاضی.
‫منظورت چیه؟
‫منی آزارگر جنسی رو دارن با نمونه‌های موجود ‫در پایگاه داده‌ها مقایسه می‌کنن
‫تا ببین مطابقت پیدا میشه، ‫ولی به پدره تعلق نداره.
‫تا 48 ساعت دیگه، ‫نتیجه‌ی قطعی‌تری بدست میاریم.
‫فعلاً فقط همین دستمونه.
‫اگه اشکال نداره به دادگاه اطلاع می‌دیم.
‫گوش کن، ریوس. به احدی چیزی نگی.
‫فهمیدی؟
‫خودم به دادستان میگم.
‫باشه، جناب قاضی.
‫چیزی می‌بینی؟
‫دریا خیلی زیباست، پسرم.
‫زیباتر از خشکی. خیلی زیباتر.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.