‫عالی نمی‌شد اگر یکی از ابرها
می‌تونست در زمان غروب خورشید
به بالای سر یک گودال برسه...؟
‫این ها فکرهایی هستند که موقع ناراحتی به ذهنم می‌رسن
‫درسته که توانی برای گشودن درهای بسته ندارم،
‫اما توان تاب آوردن دارم چون که می‌دونم تنها نیستم
‫همه‌ی ما از درون کودکان معصومی گریانیم
‫که روی پله‌های آرزوهامون در حال بازیگوشی هستیم
‫نگاه کن!
‫ما داریم از کودکی خودمون لذت می‌بریم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ فقط 9 ماه اونجا می‌مونی.
‫فقط تا زمانی که یکی از دخترهای ایشون ‫ که بابت بیماری به مدرسه نمیره، دوباره بهبود پیدا کنه.
‫تا 9 ماه دیگه به صومعه برمیگردی.
‫و بعد از اون تا همیشه پیشمون می‌مونی.
‫اگر که خواست خدا اینه، من معلم سر خونه میشم.
‫بله هر طور مادر روحانی بگن همون کارو میکنم.
‫به آیگن میرین؟
‫ببخشید...
‫این لباسهارو از مغازه‌ی اجناس دست دوم خریدی؟
‫ اینا از مغازه‌ی اجناس دست دوم نیستن، از صومعه‌ی نونبرگن.
‫صومعه؟
‫خب حالا به آیگن میرید؟
‫بله.
‫میخوام قبل از تاریک شدن هوا به اون جا برم.
‫متاسفم رافائلا، نشد باهات خداحافظی کنم.
‫زود برمی‌گردم.
‫9 ماه زمان زیادی نیست.
‫آیگن!
‫اومم.
‫ببخشید عمارت کاپیتان ون ترپ کجاست؟ شما می‌دونین؟
‫داری به دیدن کاپیتان ون ترپ میری؟
‫پس میشناسینشون؟
‫ایشون یه قهرمان اتریشی‌ان..
‫اوه....
‫ عمارت ترپ توی این جاده‌ست.
‫از کدوم طرف باید برم؟
‫خب....اومم...
‫من فقط شنیدم که همین اطرافه.
‫بفرمایید.
.متاسفم
‫ببخشید!
‫عمارت بارون ترپ کجاست؟
‫این جاده رو مستقیم برو پایین می‌رسی به عمارت بارون ترپ.
‫ممنونم.
‫تو معلم جدیدی؟
‫نسبت به قبلی‌ها جوونتری.
‫سرجمع تا الان 20 تا معلم به عمارت ترپ رفته....
‫نه، 25 تا بوده.
‫هیچکدومشون بیشتر از 2 ماه دووم نیاوردن.
‫خیلی خجالت آوره.
‫25 تا معلم؟
‫پس یعنی من 26 امی ام؟
‫این بارون ترپ چطور آدمیه ‫ که هیچ کسی نمی‌تونه باهاش کنار بیاد؟
‫یه کاپیتان زیر دریایی...
‫یه قهرمان...
‫احتمالا خیلی ریشو و پشمالو باشه.
‫و حتما سنش هم زیاده.
‫حتما تا الان چند بار از هفت دریا رد شده.
‫این عمارت کاپیتان ترپه؟
‫ببخشید، اینجا منزله کاپیتان ترپه؟
‫بله درسته.
‫من برای معلمی به اینجا فرستاده شدم.
‫شما کاپیتان ترپ هستید؟
‫من هانس هستم، خدمتکار عمارت.
‫خوشوقتم هانس-سان.
‫بیاید داخل.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫من وسایلتونو میبرم.
‫باشه.
‫اگر مایلید، همینجا منتظر بمونید.
‫اومم، هانس-سان.
‫میخواستم تا قبل دیدن کاپیتان یه چیزی ازش بپرسم.
‫چه عجوله.
‫ممنونم که اومدین، بانو...
‫ماریا، من ماریا کوتچرا هستم.
‫داشتین پرچم من رو تماشا می‌کردید؟
‫بله، خیلی بزرگه.
‫صدا زدن اسم تک تک بچه‌ها خیلی زمان بره.
‫می‌تونم هر کدومشون رو که خواستم،
‫با استفاده از این سوت صدا کنم.
‫که اینطور...
‫ایشون معلم جدید شما هستن، ماریا-سنسی.
‫خوش اومدید، ماریا-سنسی.
‫از آشناییتون خوشوقتم.
!اوه افتاد
‫قولت یادت رفت؟
‫نـ-نه، یادم نرفته.
‫قد بلنده روپرته، دانش آموز راهنماییه.
‫هدویگ از مدرسه‌ی دخترونه فارغ‌التحصیل شده.
‫این ورنره.
‫این یوهانا.
‫ورنر کلاس چهارمه و یوهانا کلاس اول.
‫قولمون...
‫آ-آره...
‫مارتینا 5 سالشه.
‫سلام مارتینا، عروسک خیلی نازی داری.
‫و کوچکترین فرزندم، آگاته تازه 3 سالش شده.
‫سلام، آگاته.
‫ولی من قول دادم...
‫کدوم یکیشون شاگرد من هستن؟
‫شما معلم دخترم هستید،
‫که دو سال پیش شدیدا به تب سرخ مبتلا شد.
‫و همین مسئله باعث تضعیف قلبش شد.
‫دکتر تجویز کرده که به مدرسه نره و توی خونه بمونه.
‫این بانوی جوان چندسالشه؟
‫8 سال، الان سرما هم خورده، که اصلا خوب نیست.
‫اصلا خوب نیست.
‫ما به هم قول دادیم که جلوی معلم جدید نخندیم.
‫قول دادیم.
‫اگه حواسمونو جمع نکنیم، ‫ دوباره اون اتفاقای بد برامون میفته.
‫فهمیدم، حواسمو جمع می‌کنم.
‫یوهانا!
‫اوه...
‫ماریا.
‫بله؟
‫ماریا.
‫بله چیشده؟
‫اومم، منو صدا نزدین؟
‫اوه، نه با شما نبودم.
‫این بچه ماریائه، شاگرد شما.
‫اسممون مثل همه!
‫ماریا.
‫حالا که خوابیده بیخود نمی‌خواد بیدارش کنید.
‫بذارید اتاقتونو نشونتون بدم.
‫ایشون همسرتونن؟
‫ حتما آدم دوست داشتنی‌ای بودن.
‫بیدار شدی؟ ماریا؟
‫ایشون ماریا-سنسی هستن.
‫معلم جدیدت.
‫از آشنایین خوشوقتم، ماریا.
.اسمشون مثل اسم توئه
‫من معلم نمی‌خوام.
‫ماریا، همه اینا بخاطر اینه که نمی‌تونی به مدرسه بری.
‫فکر می‌کنی خودت تنهایی میتونی درس بخونی؟
‫با مامانم درس می‌خونم.
‫چی داری میگی؟
‫و این بچه کیه؟
‫ایشون مامانته؟
‫چیکار می‌کنی ماریا؟
‫من ماریا کوچولو رو دوست دارم.
‫واقعا دوستش دارین؟
‫معلومه.
‫تا حالا چشمای به این زیبایی دیده بودین؟
‫مادر....
‫فکر کردم چون پیشش بودین این حرف رو زدین.
‫بچه ها خودشون خیلی سریع ‫ متوجه می‌شن که کسی دوستشون داره یا نه؟
‫حتی بهتر از آدم بزرگها.
‫این اتاقتونه.
‫شام تا 21 دقیقه‌ی دیگه آماده‌ست.
‫توی این خونه، شام ساعت 6:30 شب سرو میشه.
‫پس با این حساب،
‫ساعت شخصی رو 45 دقیقه از نونبرگ میکشم عقب.
‫مثل اینکه زیاد از جوک گفتن خوشش نمیاد.
‫اوه، ابریشمه!
‫اوه خدایا! یه حموم هم داره!
‫گفت "ماریا-سنسی؟"
‫و گفت از صومعه‌ی نونبرگ اومده؟
‫خب، این طوریه، فهمیدی آگاته؟
‫الان نمی‌دونم بچه حساب میشه یا آدم بزرگ؟
‫ورنر، هوا سرده پنجره رو ببند.
‫این ماریا-سنسه، خواهر روحانیه؟
‫لباسهاشو ندیدی؟
‫میخواد که یه خواهر روحانی بشه، ولی هنوز نیست.
‫خفه شید!
‫یه همچین آدمی اصلا خوب نیست.
‫ولی اون قدرا هم به نظر بد نمیومد.
‫اون معلمایی که قبلا داشتیم هم به نظر بد نمیومدن.
‫همه‌شون حیله‌گرن.
‫همه‌ی معلمایی که تا الان اومدن، فقط جلوی بابا رفتار خوبی داشتن.
‫ولی وقتی بابا اینجا نیست، تنها کاری که می‌کنن دستور دادنه.
‫درسته، یادت رفته ورنر؟
‫مهم نیست که کی باشه، ماها می‌دونیم که همه‌شون مثل هم‌ان.
‫فهمیدید؟ بخصوص شما دوتا ‫ یوهانا و مارتینا، حق مسخره بازی ندارید.
‫باید همه باهم متحد بشیم تا این معلم رو هم بیرون کنیم.
‫فهمیدید؟
‫بله، فهمیدم خواهر.
‫تو هم مارتینا؟
‫بله.
‫تو هم فهمیدی آگاته؟
‫بله خواهر.
‫ورنر، تو هم قبول داری، آره؟
‫آره، فهمیدم.
‫ماتیلدا-ساما، ایشون معلم جدید، ماریا-سنسی هستن.
‫ایشون بارونس ماتیلدا هستن.
‫بنده از صومعه‌ی نونبرگ اومدم.
‫ ماریا کوتچرا هستم.
‫من ماتیلدا هستم، بانوی اول این خانه.
‫شما تا زمانی که ماریا بابت بیماریش قادر به رفتن ‫ به مدرسه نیست بهش توی خونه آموزش میدید.
‫بله همین الان ماریای کوچکو دیدم.
‫اینجا جای شماست، سنسی.
‫ممنونم، هانس-سان.
‫لطفا بشینید، ماریا-سان.
‫بله، آه....
‫خب، همه حاضرن.
...ببخشید
‫پس ماریا-چان چی؟
‫شام اون رو به اتاقش بردن.
‫چی؟
‫دوباره؟
‫توی اتاقش تنهایی غذا می‌خوره؟
‫ ماریا همیشه این کار رو می‌کنه.
‫از اون گذشته، ماریا لباس هاش رو عوض نمی‌کنه.
‫و ما نمی‌تونیم به کسایی که لباس مناسب نپوشیدن،
‫اجازه بدیم که سر میز غذا بخورن.
‫امکان نداره!
‫این طوری نمیشه!
‫یه خانواده باید باهم غذا بخوره.
‫من میرم بیارمش.
‫صبر کنید.
‫این رفتار خود‌خواهانه‌ی اون...
‫...غیر...قابلــ....بخششه!
‫یه همچین بچه‌ی کوچیکی نباید تنها عذا بخوره.
‫اوه خدای من!
‫چیشده؟
‫لیز خوری؟
‫بهم بگو ماریا.
‫تنها غذا خوردن باعث نمیشه غذا بد مزه بشه؟
‫یه خونواده، میدونی....اعضای یه خونواده باید در کنار هم غذا بخورن.
‫اصلا خوب نیست که
‫اعضای یه خونواده توی اتاق خودشون جداگونه غذا بخورن.
‫این باعث میشه قلبهاتون از هم جدا بیفته.
‫اگه میلی به غذا خوردن نداری احتیاجی نیست خودتو مجبور کنی.
‫ولی در هر حال،
‫بهتره که اعضای یک خانواده دور هم غذا بخورن.
‫ماریا-سان!
‫ماریای کوچک گفت که میلی به غذا نداره.
‫چی؟ غذا هارو میریزه دور؟
‫چرا؟
‫اگه چیزی نخوره، تلف میشه!
‫قسمت بعد: 26امین معلم!
‫در حالی که از تپه بالا میرم، نفس عمیقی می‌کشم.
من نمی‌تونم در روزهای سخت لبخند بزنم
این ویژگی مشترک همه‌ی ترسوهاست
اما می‌خوام به بالهای فردا ایمان داشته باشم
هر دو اونها (غم و شادی) نوای مخصوص به خودشون رو می‌نوازنن
زمانی که اشک می‌ریزیم، درسهای خوشحالی رو یاد می‌گیریم
حالا دستهات رو جوری که من باز میکنم، باز کن و
!آهنگ من رو بخون