‫عالی نمی‌شد اگر یکی از ابرها
می‌تونست در زمان غروب خورشید
به بالای سر یک گودال برسه...؟
‫این ها فکرهایی هستند که موقع ناراحتی به ذهنم می‌رسن
‫درسته که توانی برای گشودن درهای بسته ندارم،
‫اما توان تاب آوردن دارم چون که می‌دونم تنها نیستم
‫همه‌ی ما از درون کودکان معصومی گریانیم
‫که روی پله‌های آرزوهامون در حال بازیگوشی هستیم
‫نگاه کن!
‫ما داریم از کودکی خودمون لذت می‌بریم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اصلا خوب نیست که ‫اعضای یه خونواده توی اتاق خودشون جداگونه غذا بخورن.
‫این باعث میشه قلبهاتون از هم جدا بیفته.
‫اگه میلی به غذا خوردن نداری احتیاجی نیست خودتو مجبور کنی.
‫ولی در هر حال، ‫بهتره که اعضای یک خانواده دور هم غذا بخورن.
‫ماریا-سان!!
‫مادام ماتیلدا!
‫از این یکی نمی‌تونم چشم پوشی کنم.
‫"اگه میلی به غذا خوردن نداری، ‫ نیازی نیست خودتو مجبور کنی؟"
‫چه حرفا!
‫توی این خونه یک همچین رفتار خودخواهانه‌ای ‫ کاملا نا‌بخشودنیه.
‫خب، مادام ماتیلدا...
‫ولی اول از همه،
‫چرا اون غذاها روی زمین ریختن؟
‫خب، اون...
‫حتی فکر کردن به اینکه یه نفر از صومعه غذاش رو
‫با یه همچین رفتار شلخته واری میخوره خنده داره!
‫دارین در مورد من حرف می‌زنین؟
‫به جز شما کی همچین رفتاری می‌تونه داشته باشه؟
‫من به یاد نمیارم به بچه‌های این خونه، .همچین رفتار زننده‌ای رو یاد داده باشم
‫اما مادام ماتیلدا.
‫من فقط داشتم به این بچه می‌گفتم که...
‫اعضای یه خانواده باید در کنار همدیگه غذا بخورن.
‫ساکت!
‫یه دختر به سن تو چی می‌فهمه؟
‫چیشده؟
‫خب، مثل اینکه میمی رفت.
‫بچه‌ها...
‫چرا اینقدر مضطربین؟
‫حواستون به غذا خوردنتون باشه.
‫ماریا-سان.
‫ما از شما خواستیم که به عنوان معلم سرخانه به اینجا بیاید.
‫شما به اینجا نیومدین که قوانین و سنت های
‫این خونه رو زیر پا بگذارید.
‫شما فقط برای آموزش درسهاشون به اینجا اومدید.
‫کاری داشتید؟
‫میمی!
‫بهت نگفته بودم
‫که یکی رو موقع غذا خوردن ماریا بفرست پیشش تا حواسش بهش باشه؟
‫ببخشید، ولی ماریای کوچولو...
‫این چه طرز صحبت کردنه؟ -
‫" متاسفم، ولی بانو ماریای کوچک..." این طرز درست صحبت کردنه.
‫متاسفم.
‫زود این جارو تمیز کن.
‫بله.
‫میخوام از این خونه بری.
‫برگرد به اتاقت و تا وقتی صدات نکردم بیرون نیا.
‫مادام ماتیلدا.
‫چـ-چیه؟
‫قبل از اینکه مردم رو قضاوت کنید،
‫به نظر من مهمه که علت اصلی انجام اون کار رو ازشون بپرسید.
‫تو...میخوای به من درس بدی؟
‫چه معلم سرخونه باشی، چه خدمتکار،
‫یا یه اشرافزاده و یا بچه،
‫هر کسی باید بدون ترس و تعلل حق گفتن ‫ نظرش رو داشته باشه.
‫پدر، میشه به اتاقم برگردم؟
‫هنوز غذاتو تموم نکردی.
‫دیگه کاملا سیر شدم.
‫به علاوه، هنوز تکالیف فردا رو تموم نکردم.
‫حرفی نمی‌مونه، میتونی بری.
‫بله، پدر!
‫منم سیرم.
‫منم.
‫ممنونم بابت غذا.
‫ورنر...
‫این چه رفتاریه؟ ادبت کجا رفته؟
‫متاسفم.
‫من هنوز غذامو تموم نکردم...
‫هیچ کسی تا وقتی که...
‫آخرین نفر غذاشو بخوره، حق بلند شدن از پای میز رو نداره.
‫هی، چیشده؟
‫راستش هنوز سر درنیاوردم که دقیقا چه اتفاقی داره میفته.
‫ماریا چیشد؟
‫کدوم یکی؟
‫منظورتون معلوم جدیده یا بانو ماریای کوچک؟
‫فراموشش کن! ایش
‫سعی کن درست توضیح بدی ‫ تا منم بفهمم.
‫ماریا غذارو ریخت؟
‫نمی‌دونم.
‫پس تو غذا رو ریختی؟
‫نمی‌دونم.
‫چطور نمی‌دونی خودت ریختی یانه؟
‫من خواب بودم، نمی‌دونم.
‫پس اگه اینجوریه، یعنی وقتی که تو خوب بودی، اون ماریا....
‫همین الان نگفتی نمی‌دونی؟
‫بچه‌ی دردسرساز.
‫امیدوارم زیاد بهش سخت نگیره.
‫آه،خیلی گشنمه.
‫بانو ماریا هیچکدوم از اینارو نخوردن؟
‫قبل از اینکه مردم رو قضاوت کنید،
‫به نظر من مهمه که علت اصلی انجام ‫اون کار رو ازشون بپرسید
‫ها؟
‫چه معلم سرخونه باشی، چه خدمتکار،
‫یا یه اشرافزاده و یا بچه،
‫هر کسی باید بدون ترس و تعلل حق گفتن ‫ نظرش رو داشته باشه.
‫میمی، حالت خوبه؟
‫داره جالب میشه، رزی.
‫مسخره بازی رو تمومش کن و بیا کمک کن، میمی.
‫از کی تا حالا تو به من دستور میدی، کلارین؟
‫چون همه غذاشونو تموم کردن،
‫و تو حتی به خودت زحمت اومدن ندادی.
‫هومف! -
‫چی؟
‫شما دوتا!
‫وقتا با حرفای بیخود هدر ندید.
‫رزی.
‫بله؟
‫ماتیلدا-ساما به اتاق غذا خوری برمی‌گردن.
‫لطفا، سوپ رو سرو کن.
‫بله.
‫من میرم پیش ماتیلدا-ساما.
‫هوم، پاچه خواری تا چه حد؟
‫اوه، راستی.
‫هانس-ساما.
‫چیه؟
‫غذای ماریا-سنسی چه میشه؟
‫نیازی نیست نگران اون باشی.
‫اینطوریه؟
‫چرا نگفتی اون معلمه غذاتو ریخت روی زمین؟
‫چون ....
‫نزدیک بود بتونیم از خونه بندازیمش بیرونا...
‫ولی مگه مامان نمی‌گفت نباید دروغ بگیم؟
‫الان می‌خوایم معلمه رو بیرون کنیم خب.
‫حتی اگه مامانم بود این یکی رو ‫ جز موارد استثنا در نظر میگرفت.
‫استثنا؟
‫مامان هیچوقت به من همچین چیزی نگفت.
‫ولی به من گفت.
‫واقعا؟
‫آره، واقعا.
‫که اینطور...
‫به من نگفت.
‫چه بی انصاف..
‫هِی، معلمه چیشد؟
‫مثل اینکه به همین زودی می‌تونیم از شرش خلاص شیم.
‫ولی اینجوری بودن ماریا...
‫صدای پا میاد.
‫بگید من اینجا نیستم.
‫کی داره میاد؟
‫مادام ماتیلدا؟
‫بـ --بیاید داخل.
‫اوه، چخبره؟ همه‌تونم که هستین.
‫ماریا کجاست؟
‫اوه، پس ماریا اینجا نیست؟
‫چه بد شد.
‫یه چیز خیلی مهم میخواستم بهش بگم.
‫خب حالا که ماریا اینجا نیست،
‫میخوام شماها از قول من بهش بگین که،
‫من ازش عصبانی نیستم.
‫قایم شو!
‫مادام ماتیلدا داره از پله بالا میاد.
‫زود باشید! برگردید به اتاقتون!
!زود باشید
‫خب مثل اینکه اینجا نمیاد.
‫به نظرم خیلی عالیه که می‌تونی با صدای ‫ قدمها بفهمی که کی داره به اتاقت میاد؟
‫نه! قایم شو!
‫ولی دلیلی نمی‌بینم قایم شم.
‫دعوات نمی‌کنه؟
‫من که کار بدی نکردم.
‫بیا ببینم.
‫افرین.
‫می‌خوام صحبت اون موقعمون رو ادامه بدیم.
‫وقتی با خانواده‌ت پیش هم زندگی می‌کنی،
‫تنهایی غذا خوردن اصلا خوب نیست.
‫این طور فکر نمی‌کنی؟
‫چرا باید غذا بخورم؟
‫نمی‌خوام بخورم.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫غذا خوردنو دوست نداری؟
‫ماریا؟
‫ها؟
‫اگه غذا نخوری ‫ بزرگ نمی‌شی.
‫نمی‌خوام بزرگ شم.
‫می‌خوای تا همیشه کوچولو بمونی؟
‫ماریا، گریه نکن.
‫دیگه الان دیر وقته، می‌تونی فردا دلیلشو بهم بگی.
‫شب بخیر، ماریا.
‫لطفا!
‫تا وقتی که خوابم می‌بره پیشم بمون.
‫حتما، همین جا می‌مونم.
‫باورم نمیشه صومعه‌ی نونبرگ همچین معلم بی نزاکتی رو فرستاده.
‫بهتره که بفرستیش بره.
‫این طور فکر میکنید؟
‫اون نسبت به معلمهای قبلی که آوردیم فرق داره.
‫کاملا مشخصه، رفتارش خیلی پسرونه‌ست.
‫هیچکدوم از بین اون 25 نفر قبلی این طوری نبودن.
‫خب، همینطوری بودن که ...
‫تا به الان هیچ معلمی توی این خونه موندگار نشده.
‫اون دختر بچه....
‫نمی‌تونی ازش توقع داشته باشی که بچه‌های مودب و
‫و با نزاکتی رو برای این خونه تربیت کنه.
‫از کجا معلوم؟ ‫ شاید همین یکی بتونه جای خودشو توی دل بچه ها باز کنه.
‫گئورگ، تو..
‫بنظرت منطقی نیست؟
‫بله...
‫چرا یکم دیگه بهشون مهلت ندیم؟
‫به هر حال، گئورگ...
‫نامزدیت با ایوونو-هیمه به کجا رسید؟
‫هنوز جوابی نداده.
‫اون میخواد با یه نفر که 7 تا بچه داره ازدواج کنه،
‫اگه تعللی هم داره، کاملا طبیعیه.
‫کی قراره ازدواج کنین؟
‫دو سال از زمانی که آگاتا فوت شده می‌گذره.
‫من دلم برای این بچه‌ها که بی مادر شدن سوخت، ‫ برای همین اومدم تا مراقبشون باشم.
‫ولی کم کم دارم دلتنگ وین میشم.
‫شما واقعا از زمانی که همسرم فوت شده ‫ کمک زیادی به ما کردین.
‫ممنوم، مادام ماتیلدا.
‫اگه این حرفارو از ته دلت میزنی،
‫پس گئورگ، تو باید هر چه سریعتر ‫ با ایوونو-هیمه ازدواج کنی.
‫چیزی که بچه‌های تو بهش احتیاج دارن، معلم سرخونه نیست.
‫بلکه یه مادره.
‫فردا میبینمت، ماریا.
‫مامان...
‫شنیدم جلوی مادام ماتیلدا وایسادی.
‫خــ....خب...
‫تو برای معلمی خیلی جوونی.
‫من رزی‌ام، سرآشپز این عمارت.
‫چند سالته؟
‫18 سال.
‫اوه پس حتما دلیل محکمی داشتی که ‫ توی این سن به صومعه بری.
‫اوم، از من چی میخواین؟
‫اون مادام ماتیلدا واقعا انسان بدجنسیه.
‫هه، با خودم گفتم حتما گرسنه‌ای.
‫ها، یه راز بین خودمون باشه.
‫من واقعا اون مادام ماتیلدا رو درک نمی‌کنم.
‫اون همش داره پز وین رو میده.
‫حتی کلی از سس تیرولی مخصوص من ایراد گرفت.
‫میگفت طعم سس های وین رو نمیده.
‫سس تیرولی باید مزه‌ی سس تیرولی رو بده.
‫وقتی شنیدم که جلوش وایسادی، کلی تو دلم ذوق کردم.
‫منتظر چی هستی؟ ‫ زودتر بخورش تا سرد نشده.
‫بله!
‫بنظر خوشمزه میاد، ‫ داشتم از گشنگی می‌مردم.
‫ممنونم، رزی-سان.
‫قابلت رو نداشت، بشین.
‫خداوندا، ازت خواستاریم که به این نعمت برکت بدی.
‫ممنونم.
‫غذا نمیخوره؟
‫میدونی، به عنوان یه آشپز...
‫میتونم با نگاه کردن بشقاب غذای ‫ آدمها بفهمم که...غذا رو خوردن یا نخوردن؟
‫یا اینکه اصلا دوستش داشتن یا نداشتن.
‫میدونی، بشقاب های غذای ماریا کوچولو...
‫زیادی تمیزن.
‫انقدر تمیزن که انگار همه‌شونو دور ریخته.
‫غذارو میریزه دور؟
‫حتی قاشق و چنگال هم جوری برق میزنن، ‫ که مشخصه اصلا استفاده نشدن.
‫چرا نمی‌خواد غذا بخوره؟
‫اگه غذا نمی‌خوره،
‫این معنی رو نمی‌ده که نمی‌خواد زنده بمونه؟
‫امکان نداره، ماریا فقط 8 سالشه.
‫نمیدونم جناب ترپ متوجه شدن یا نه؟
‫هی! سنسی!
‫صبح زود برای پیاده روی اومدین بیرون؟
‫اوم، ببخشید؟
‫به این زودی منو یادت رفت؟
‫دیروز وقتی از اتوبوس پیاده شدی همو دیدیم.
‫اوه درسته، بهم گفتین چطوری اینجارو پیدا کنم.
‫مثل اینکه مثل قدیما دیگه جذاب نیستم.
‫افسرده شدم.
‫من فرانزم، اینجا از مزرعه ها مراقبت می‌کنم..
‫منم ماریا هستم.
‫دوست داری مزرعه‌های این اطرافرو نشونت بدم؟
‫البته!
‫اوه، ولی اون طوری برای صبحونه دیر می‌کنم.
‫بعد غرغرهای ماتیلدا-ساما شروع میشه.
‫اون واقعا مایه‌ی دردسره کاپیتانه.
‫ بچه ها مایه‌ی دردسرشون نیستن؟
‫خب، آره از وقتی که همسرشون فوت کرده،
‫ایشون خیلی نگران بچه‌هاشونن
‫کاپیتان شور زندگیش رو از دست داد.
‫اوم، همسرشون بخاطر بیماری فوت نکردن؟
‫تب سرخ بود.
‫خانوم و ماریا کوچولو همیشه توی ‫ یه تخت کنار همدیگه می‌خوابیدن.
‫و ...
‫پس بیماری ماریا به مادرش منتقل شد...
‫نه، کاملا برعکس...
‫اول، مادر ماریا بود که مبتلا به اون بیماری بود...
‫و بعد بیماری به ماریا کوچولو منتقل شد.
‫اون بچه بیشتر از بقیه‌ی خواهر برادرهاش ‫به مادرش وابسته بود.
‫حتی اونم زندگیش در خطر بود.
‫با اینکه زندگیش نجات پیدا کرد ‫ ولی قلبش ضعیف شده.
‫وقتی همسر کاپیتان فوت کرد، ‫ غم بزرگ ایشون فقط دو برابر شد.
‫پس همون طور که دیدی...
‫لطفا همه‌ی تلاشتو بکن، ماریا-سنسی.
‫چشم!
!آره
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر بانو ماریا!
‫از وقتی بانوی ماریای کوچک دیگه به مدرسه نمی‌رن،
‫ ‫ خیلی دیرتر از بقیه از خواب بیدار می‌شن.
‫درست مثل ماتیلدا-ساما.
‫جناب بارون...
‫بله؟
‫مادر روحانی صومعه به من گفتن...
‫تا برای 9 ماه به اینجا بیام.
‫و تا ماه ژون اینجا پیش خانواده‌ی شما بمونم.
‫وظایف من به عنوان معلم ‫ و خواهر روحانی، تفاوت چندانی باهم ندارن.
‫من هیچ کار خارج از عرفی انجام نمی‌دم.
‫اگر حرفاتون بابت مادام ماتیلداست،
‫دیگه احتیاجی به نگرانی نیست.
‫الان مدرسه‌تون دیر میشه، زود باشید.
‫شماها هم خوب گوش کنید.
‫بانو ماریا...
‫میخوام رک صحبت کنم.
‫اگه همه‌ی معلم ها و پرستارهایی که تا به الان
‫در طی دو سال اخیر ‫ به این عمارت اومدن رو جمع کنید،
‫سرجمع میشن 25 نفر!
‫از بین این 25 نفری که به اینجا اومدن،
‫هیچکدومشون بیشتر از 2 ماه دووم نیوردن.
‫من مایلم که شما بیشتر پیشمون بمونید.
‫بله حتما!
‫مهم نیست چه اتفاقی بیفته، ‫ من حتما اینجا می‌مونم.
‫بعد از 9 ماه دوباره به صومعه برمیگردم.
‫ازتون واقعا ممنونم.
‫میرم ماریا رو بیدار کنم.
‫صبر کنید.
‫مادام ماتیلدا جعبه‌ی ربان ماریا کوچولو رو ازش گرفت.
‫وقتی که برای پس گرفتن اون جعبه رفتم.
‫شروع به زیر سوال بردن شیوه‌ی تدریس من کردن.
‫قسمت بعدی:" ماریا عامل ایجاد مشکل"
‫در حالی که از تپه بالا میرم، نفس عمیقی می‌کشم.
من نمی‌تونم در روزهای سخت لبخند بزنم
این ویژگی مشترک همه‌ی ترسوهاست
اما می‌خوام به بالهای فردا ایمان داشته باشم
هر دو اونها (غم و شادی) نوای مخصوص به خودشون رو می‌نوازنن
زمانی که اشک می‌ریزیم، درسهای خوشحالی رو یاد می‌گیریم
حالا دستهات رو جوری که من باز میکنم، باز کن و
!آهنگ من رو بخون