‫عالی نمی‌شد اگر یکی از ابرها
می‌تونست در زمان غروب خورشید
به بالای سر یک گودال برسه...؟
‫این ها فکرهایی هستند که موقع ناراحتی به ذهنم می‌رسن
‫درسته که توانی برای گشودن درهای بسته ندارم،
‫اما توان تاب آوردن دارم چون که می‌دونم تنها نیستم
‫همه‌ی ما از درون کودکان معصومی گریانیم
‫که روی پله‌های آرزوهامون در حال بازیگوشی هستیم
‫نگاه کن!
‫ما داریم از کودکی خودمون لذت می‌بریم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آه!
‫نمی‌خواد از من بترسین.
‫ها؟
‫حتما وقتی خواب بودم ‫ اینو دور مچم بسته.
‫حتما، هر اتفاقی که بیفته، ‫ من 9 ماه اینجا پیش شما می‌مونم.
‫میشه ازتون خواهش کنم تا زمانی که ماریا بهبود پیدا بکنه،
‫و بتونه به مدرسه بره، اینجا پیش ما بمونید؟
‫توی مدتی که ماریا بابت بیماریش نمیتونه ‫ به مدرسه بره من توی خونه بهش درس میدم.
‫از اول هم بابت همین از صومعه‌ی نونبرگ به اینجا اومدم.
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫میرم ماریا رو بیدار کنم.
‫صبر کن.
‫ها؟
‫قراره که اون معلم ماریا باشه؟
‫و مشکلش چیه؟
‫تصمیم گیری برای این موضوع بدون ‫ پرسیدن نظر خود ماریا کار اشتباهیه.
‫هر دوتون خودخواهید!
..آه
‫قربان.
‫اگه الان راه نیفتید...
‫موقع برگشت به مشکل می‌خورین.
‫بله، بعدا در مورد این مسئله صحبت می‌کنیم، هدویگ.
‫پدر!
‫درست رفتار کن!
‫بچه‌ها مدرسه‌تون دیر نشه.
‫بله.
‫پدر هیچوقت خودشو جای ما نمی‌ذاره.
‫اینطور نیست، هدویگ..
‫تو ساکت باش!
‫فکر کنم بانوی جوان یکم حسودی می‌کنن.
‫امیدوارم که زود برگردین.
‫رانندگی توی شب خیلی خطرناکه.
‫ولی نه به اندازه‌ی جنگ.
‫مراقب باشید.
.هوم
‫هیچوقت نمی‌بخشم.
‫صبرکن، هدویگ!
‫شماها خیلی بی‌خیالید.
‫اوه؟
‫گفت 9 ماه اینجا می‌مونه، 9 ماه!
‫کاری از دست ما برنمیاد خب.
‫اگه اینو هم بیرون کنیم ‫ یکی دیگه میاد.
‫بازم همه چی مثل قبل میشه.
‫مثل قبلی نیست!
‫چطوری می‌خوایم 9 ماه تحملش کنیم؟
‫من تا وقتی که اون از اینجا بره موهام سفید میشه!
‫صبح بخیر، فرانز.
‫صبح بخیر بانو یوهانا.
‫صبح بخیر.
‫خب، خب، بهتره تا دیر نشده ‫ زودتر راه بیفتید.
‫بلــه!
‫من رفتم!
‫منم رفتم!
‫مثل اینکه بانو هدویگ هم ‫ وارد اون دوره‌ی سخت نوجوونی شدن.
‫اون ماریا...
‫گفت که هر اتفاقی بیفته،
‫اون کل این 9 ماه رو اینجا می‌مونه.
‫اوه، چه بی نزاکت.
‫هیچ شکی ندارم که همه‌ی اینا ‫ از اصل و نسب اون دختر آب میخوره.
‫خب، گئورگ چی گفت؟
‫خب، دقیقا همین منو شوکه کرد ماتیلدا-ساما!
‫ارباب ازش تشکر کردن،
‫و حتی بهش تعظیم کردن.
‫تشکر...گفتی تشکر؟
‫بله.
‫خدایا، چطور می‌تونه همچین چیزی بگه؟
‫دقیقا، بانو هدویگ خیلی عصبانی شدن.
!هومم
‫پس گفت که 9 ماه اینجا می‌مونه.
‫فهمیدم!
‫می‌خواین چیکار کنین؟ ‫ از اینجا به زور بیرونش می‌کنید؟
‫کلارین! این چه حرفیه میزنی؟
‫تو خدمتکار یه اشراف‌زاده‌ی وینی هستی.
.حداقل خودت یکی برای خودت شان قائل شو
‫در غیر این صورتت فقط باعث خجالت اربابت میشی.
‫بله، بانوی من.
‫فقط در وینه که می‌تونی با همچین ادبیاتی صحبت کنی.
‫توی این خونه همچین اجازه‌ای نداری.
‫من فقط اینجام تا کارهای لازم رو برای
.اطمینان از اینکه نظم در عمارت ترپ برقراره انجام بدم
‫ولی در نهایت ارباب این خونه گئورگه.
‫بله، ماتیلدا-ساما.
‫خب، باید به اون دختر روستایی یاد بدیم
‫برای ‫معلم یه اشراف‌زاده چطوری باید رفتار کنه؟
‫بله.
‫کوه ها واقعا حال منو خوب می‌کنن.
‫اون بچه کجا رفت؟
‫هوم...
‫یعنی رفته تو اتاق پسرا؟
‫یا رفته تو اتاق دخترا؟
‫بیا.
‫به عروسکمم ببند.
‫اینجایی پس.
‫صبح بخیر.
‫
‫چه ربان خوشگلی.
‫یه چیزی هست که میخوام بهت بگم.
‫من قراره که 9 ماه اینجا بمونم ‫ تا ماه ژون آینده.
‫بعدش دوباره به صومعه برمی‌گردم.
‫تا اون موقع، من توی عمارت به تو درس میدم.
‫در واقع این کار منه.
‫می‌خوام تا وقتی که اینجام ‫ منو تو حسابی باهم خوش بگذرونیم.
‫نظرت چیه؟
‫آه، پس اینجا بودین.
‫خب، خانوم کوچولوها، وقتشه که لباستونو عوض کنیم.
‫خب حالا، لباساتونو دربیارید.
‫هومم؟
‫و بعدش، همه می‌ریم توی اتاق غذا خوری،
‫تا صبحونه بخوریم.
‫آه، عالیه، بیا باهم بریم ماریا.
‫اوهوم.
‫چی؟
‫داشتی با ربانای این جعبه بازی می‌کردی؟
‫مادام ماتیلدا برای اینکه ازش ‫ اجازه نگرفتی حسابی باهات دعوا می‌کنه.
‫نکن!
‫اینا مال مامان منن، نه مادام ماتیلدا!
‫پسش بده.
‫نه!
‫پسش بده!
‫نه، پسش بده!
‫نه!
‫نه! این جعبه مال مادر منه!
‫ولش کن!
‫نه! پسش بده!
‫پسش بده! پسش بده!
‫پسش بده!
‫پسش بده...
‫لطفا بهش پس بده!
‫آه، پس بازم همه‌ی اینا زیر سر توئه، نه؟
‫چطور میگی زیر سر منه،
‫وقتی که این تویی که با این بچه انقدر بد رفتار می‌کنی؟
‫ما تا الان کلی زحمت کشیدیم ‫ تا مبادا بانوی کوچک رو اذیت نکنیم.
‫و حالا تو اومدی و همه چی رو بهم ریختی.
‫چطور فکر می‌کنی گرفتن اون ربانا هیچ ایرادی نداره؟
‫خیلی عادیه که بچه ها بخوان بازی کنن و خوش بگذرونن، غیر از اینه؟
‫خیله‌خب، باشه.
‫حالت خوبه؟
‫اون جعبه مال بانوی مرحومه.
‫ایشون گاهی وقتا که بچه‌ها قرار بود جایی برن،
‫جعبه رو قایمکی میوردن و براشون ربان میبستن.
‫بچه‌ها همیشه از این کار مادرشون لذت میبردن.
‫بانوی مرحوم؟
‫میرم پسش بگیرم.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫لطفا پسش بدید.
‫ این مال بچه‌ها نیست.
‫خب، پس مال کیه؟
‫مال کسی نیست، فقط یه جعبه‌ی ربانه.
‫حالا که برای ماریا مهمه ‫ بهتره که پیش خودش باشه.
‫نمیشه اجازه بدیم داشته باشتش؟
‫درست نیست که این ربانارو برای بازی استفاده کنه.
‫ماریا-سان.
‫شما فقط تحت استخدام جناب ترپ ‫ برای مدت کوتاهی اینجا خواهید بود.
‫قراره که تدریستون رو شروع کنید؟ ‫ چطوری می‌خواین اینکارو بکنید؟
‫چی؟
‫شما به عنوان یه کارآموز صومعه به اینجا اومدید.
‫تنها چیزی که بلدید در حیطه‌ی روحانیت نیست؟
‫چه طور روشی برای تربیت و از طرفی تعلیم بچه‌ها آموزش دیدید؟
‫اگه نتونید تدریس کنید چی؟
‫خب،...من الان...
‫فهمیدم!
‫ماتیلدا-ساما توی طالع بینی حرف اول رو می‌زنن، می‌خواین امتحان کنیم؟
‫طالع بینی؟ من؟
‫بله.
‫تو که مشکلی نداری ماریا؟
‫مادام ماتیلدا، توی گفتن طالع ‫ خانواده‌ی ترپ دست بزرگی داشتن.
‫واقعا؟ گمونم درست می‌گی.
‫کارشون عین یه معجزه‌ست.
‫فقط خدا از آینده خبر داره.
‫اوه، اوه، انگار میخوای شاخ تو جیبم بذاری.
‫نیازی به این کارا نیست.
‫ها؟
‫کلارین، اینجا چیکار می‌کنی؟ یه عالمه کار برای انجام دادن داریم.
‫زود باش بیا کمک.
‫الان بی خیال شو.
‫اگه الان نه، پس کی؟
.هنوز کار دارم
‫میمی، می‌تونید بعدا کاراتونو بکنید!
‫بله، ماتیلدا-ساما.
.بهت که گفتم
‫جریان چیه؟
‫یه جوری رفتار می‌کنی، ‫ انگار خدمتکار شخصی ماتیلدا-سامایی.
‫اوه، چه بی نزاکت.
‫اگه هنوز نتونستین با طالع بینی چیزی بفهمین،
‫خودم همه چیزو براتون می‌گم.
‫ها؟
‫برج طالعت قوچه.
‫تولدت...
‫25 ژانویه.
‫اوه...
‫خب؟ درست گفتن، نه؟
‫محل تولدت...
‫عه؟ عجیبه.
‫عه؟
‫تیرول.
‫نه، وین.
‫نه، تیرول.
‫نه، فکر کنم، وین....
‫نـ....نه، فکر کنم.
‫اینو نمی‌فهمم.
‫امکان نداره، اولین باره که همچین اتفاقی میفته.
‫آه، انگار که محل تولدش در حرکته.
‫در حرکت؟
‫بذارید توضیح بدم.
‫من توی قطار به سمت وین به دنیا اومدم.
‫قطار توی مسیر رفتن از تیرول به وین بوده.
‫لطفا آروم باشید.
‫همسر من 9 بار وضع حمل کرده.
‫همه‌شون صحیح و سالم و راحت به دنیا اومدن.
‫هر باری که خودم خونه بودم، ‫ ماما برای وضح حمل خبر نکردیم، همیشه خودم کمک کردم.
‫من موقع به دنیا اومدن هر9 تا بچه‌ی ‫ خودم و 5 تا از بچه‌های اقوام کمک کردم.
‫پس چشماتونو ببندید، ‫من نهایت تلاشمو به عنوان یه ماما می‌کنم.
‫خب، اینو محکم بگیرید.
.باشه
‫آه، آفرین آفرین...
‫یکم دیگه به سالزبرگ می‌رسیم.
‫توی ایستگاه به کسی میسپرم ‫ تا شمارو به نزدیک ترین بیمارستان ببره.
‫نه، همسرم توی ایستگاه وین منتظرمه.
‫تا وقتی که به وین برسیم می‌خواین توی همین وضعیت بمونید؟
‫بهش گفتم که بااین قطار میام.
‫ولی خانوم، شما و این بچه نیاز به استراحت دارید.
‫من تا وقتی که به وین نرسیم، از این قطار پیاده نمیشم.
ولی خیلی خسته‌این
‫به محض رسیدن مادرم ‫ پدرم مارو به بیمارستان برد.
‫برای همین، توی گواهی تولد من ‫ نوشته شده که من وین به دنیا اومدم.
‫اما در واقع، من توی قطاری به دنیا اومدم ‫ که در حال طی کردن مسیر تیرول به وین بود.
‫همون طور که ماتیلدا-ساما گفتن.
ولی هیچ چیزی از مادرت نمی‌دونی؟
‫مادرم وقتی که من دوسالم بود در اثر ذات الریه مرد.
‫ببینید، بازم درست گفتن.
‫کلارین!
‫که اینطور، چقدر ناراحت کننده.
‫پس کلا مادرتو یادت نمیاد؟
‫نه، اصلا.
‫پدرم من رو به عموزاده‌شون سپردن.
‫هر ماه مخارجش رو براتون میفرستم، ‫ میتونید مراقبش باشید؟
‫کجا میرید؟
‫وقتی همه چیز رو به راه شد، باهاتون تماس می‌گیرم.
‫پدرم یه مهندس بود.
‫بعد از اون گویا توی کشورهای مختلف کار می‌کرد.
‫پنج سال بعد،
‫پدرم به وین برگشت.
‫ولی من فقط تونستم دو یا سه سال با پدرم زندگی کردم.
‫یه روزی، پدرم دیگه از خواب بیدار نشد.
‫خیلی ناگهانی، تصمیم گرفت که بره پیش مادرم.
‫ها؟
‫اوه خدای من!
‫ماریا.
‫تو نه مادری داری و نه پدری؟
‫از کی اینجایی؟
‫درسته، پدر و مادر من...
‫منو تنها به حال خودم گذاشتن.
‫ماریا.
‫بله!
‫ماتیلدا-ساما.
‫کاریش نمیشه کرد.
‫طالع میگه اینا باید پیش ماریا باشن.
‫ممنونم مادام ماتیلدا.
‫خب، دیگه کافیه، ‫ طالع بینی هم تموم شد.
‫ها؟
‫چی دیدین؟
‫قراره چند ماه توی عمارت ترپ بمونی؟
‫میدونستم! زودی میره نه؟
‫طالع بینی چی میگه؟
‫من تا ماه ژون به مدت 9 ماه اینجا می‌مونم.
‫آشفتگی، ورقها آشفتگی نشون میدن.
‫آشفتگی؟
‫نمیدونم زمان دقیقش کیه؟ ‫ ولی خیلی واضح می‌تونم ببینمش.
‫خب معلومه، زندگی آدمیزاد پر از آشفتگیه.
‫آه، خدا رو شکر.
‫این فال گیری‌ها کم کم داشت حوصله‌مو سر می‌برد.
‫حوصله‌تو سر می‌برد؟
‫آه، نه، منظورم اون نبود.
‫منظورم اینه اگه همش خبر داشته باشیم ‫ که در آینده چه اتفاقی قراره بیفته،
‫همه چیز خیلی کسل کننده میشد.
‫می‌دونستم، پس ماریا هم زودی از اینجا میره...
‫ماریا-سنسی.
‫هوم؟
‫تو چند سالته؟
‫18 سال.
‫18؟
‫من هنوز 8 سالمم نشده.
‫اشکالی نداره، نیازی به نگرانی نیست.
‫ماریا-سان!
‫ها؟
‫کی بهت گفت اجازه داری ماریا رو ببری بیرون؟
‫هنوز سرماخوردگیش خوب نشده.
‫چطور میتونی با وجود وضعیت قلب ماریا این کار رو بکنی؟
‫بله...اومم...اما...
‫زود باشید بیاید داخل!
‫می‌دونستم دیر یا زود این روی بی نزاکتت رو می‌بینم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫در نهایت، درست همون ‫ موقع که من تونستم با ماریا دوست بشم.
‫این دفعه، یوهانا توی راه مدرسه به خونه گم شد.
‫ها؟ ورنر هم؟
‫این دوتا بچه کجا رفتن؟
‫قسمت بعدی: بچه های گمشده و تلاش برای سرکشی.
‫در حالی که از تپه بالا میرم، نفس عمیقی می‌کشم.
من نمی‌تونم در روزهای سخت لبخند بزنم
این ویژگی مشترک همه‌ی ترسوهاست
اما می‌خوام به بالهای فردا ایمان داشته باشم
هر دو اونها (غم و شادی) نوای مخصوص به خودشون رو می‌نوازنن
زمانی که اشک می‌ریزیم، درسهای خوشحالی رو یاد می‌گیریم
حالا دستهات رو جوری که من باز میکنم، باز کن و
!آهنگ من رو بخون