‫عالی نمی‌شد اگر یکی از ابرها
می‌تونست در زمان غروب خورشید
به بالای سر یک گودال برسه...؟
‫این ها فکرهایی هستند که موقع ناراحتی به ذهنم می‌رسن
‫درسته که توانی برای گشودن درهای بسته ندارم،
‫اما توان تاب آوردن دارم چون که می‌دونم تنها نیستم
‫همه‌ی ما از درون کودکان معصومی گریانیم
‫که روی پله‌های آرزوهامون در حال بازیگوشی هستیم
‫نگاه کن!
‫ما داریم از کودکی خودمون لذت می‌بریم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ماریا-سان!
‫ها؟
‫زود برگردید داخل.
‫می‌دونستم که دیر یا زود این روی ‫ بی نزاکتت رو نشون میدی.
‫فکر نمی‌کنید قدم زدن توی هوای به این خوبی،
‫برای سلامتی ماریا خوب باشه؟
‫چه بی نزاکت!
‫دکتر اکیدا تاکید کرده که ماریا داخل خونه بمونه.
‫این بچه باید داخل استراحت کنه.
‫چون که، قلبش مشکل....
‫اشتباه می‌کنید، مادام ماتیلدا!
‫ها؟
‫ندو!
‫آه!
‫اگه اتفاقی برات بیفته چی؟
‫ولی من بودم که به ‫ ماریا-سنسی گفتم می‌خوام توی باغ قدم بزنم.
‫ماریا-سان.
‫معلمی که به هیچ‌ یک از خواسته‌های خودخواهانه‌ی یه بچه نه نگه،
‫بنظرت معلم مناسبیه؟
‫ماریا،دختری که حتی برای خوردن غذا از اتاقش بیرون نمیومد،
‫حالا می‌خواد توی باغ قدم بزنه،
‫این خوب نیست؟
‫این بچه مشکل قلبی داره!
‫به علاوه، هنوز سرماخوردگیش هم کامل خوب نشده.
‫میدونی که حق با منه.
‫البته که ماریا هم با من موافقه.
‫در هر حال،
‫تو فقط مسئول درسهای ماریا هستی.
‫اما...
‫ساکت!
‫به جز مسائل مربوط به درس،
‫باید قبل از هر کاری به من اطلاع بدی.
‫تو هم باید توی اتاقت بمونی.
‫و اینکه...
‫برای اینکه توی روتین روزانه‌ی ‫ بچه‌های دیگه اختلالی ایجاد نشه،
‫لطفا اگر بهشون برخوردی ارتباط رو فقط در حد سلام کردن حفظ کن.
‫اما...
‫فهمیدی؟
‫خیلی سنگینی، یوهانا ‫ نمیشه یکمم خودت راه بری؟
‫نه.
‫دیگه نمیتونم راه برم.
‫میخوام با روپرت و هدویگ برم خونه.
‫بچه‌های راهنمایی توی مدرسه ناهار می‌خورن ‫ و کلاسای بعد از ظهر هم دارن.
‫خسته شدم!
.خب منم گشنمه
.زود باش، یکم راه برو
‫نمیخوام راه برم.
‫یوهانا.
‫همین جا بمون.
‫من تا خونه میدوم ‫ به فرانز میگم بیاد دنبالت.
‫ورنر!
‫سخته...
‫بانوی کوچک ، لطفا لباسهای کثیفتون رو بدید.
‫حتما جفتتون چون صبحونه نخوردین حسابی گرسنه‌اید نه؟
‫کاریش نمیشد کرد.
‫دیگه چون رفتیم پیش ماتیلدا-ساما نشد صبحونه بخوریم.
‫بفرما، میمی.
‫هنوز وقت ناهار نشده؟
‫گرسنتونه؟
‫آره!
‫خداروشکر اشتهای خانوم کوچولو برگشته.
‫فقط یکم دیگه صبر کنید.
‫من برگشتم.
‫بانو یوهانا کجان؟
‫فرانز رفت بیارتش!
‫فرانز رفت؟
‫" من برگشتم خونه "
‫آه... من برگشتم خونه.
‫خوش اومدی، ورنر! ‫ دستاتو شستی؟
‫بله.
‫چقدر گیج کننده شده، ماتیلدا-ساما...
‫انگار همین چند دقیقه ‫ پیش بود که صبحونه رو تموم کردیم و یهویی وقت ناهار شده.
‫اصلا به کارهای خودم نمیرسم.
‫کدوم کار؟ ‫تو که همه‌ی تمیزکاری‌ها و شستنارو می‌ندازی گردن من.
‫یعنی چی می‌ندازم گردن تو؟ الکی برای من حرف درنیار.
‫ولی همین کارو کردی!
‫نه!
‫چرا کردی! ‫ نه نکردم!
‫چرا!
‫جفتتون همین الان ساکت شید!
‫آآآآآه! گشنمه!
‫ورنر.
‫یوهانا کجاست؟
‫فرانز رفت دنبالش.
‫فرانز؟
‫بهم گفت دیگه نمیتونه راه بره.
‫منم اومدم و به فرانز گفتم بره دنبالش.
‫ نمی‌تونه راه بره؟ مگه چی شده؟
‫ماریا-سان!
‫بله.
‫این قضیه به تو ربطی نداره.
‫متاسفم.
‫فرانز برگشت.
.ارباب ورنر
‫من کل چهارراه رو گشتم ولی بانو یوهانا اونجا نبودن.
‫ها؟
‫کل اطراف اونجارو هم با دوچرخه گشتم،
‫ولی پیداشون نکردم.
‫مطمئنین که توی چهارراه گذاشتینش؟
‫مطمئنم، دقیقا چهارراه بود، اشتباه نمی‌کنم.
‫ورنر!
‫بـ...بله؟
‫یوهانا تازه مدرسه رفتن رو شروع کرده.
‫بهت نگفتم تا وقتی که ‫ به شرایط عادت می‌کنه باید مراقبش باشی؟
‫ولی، یوهانا گفت نمی‌تونه راه بره....
‫چطور تونستی خواهرتو همون طوری بذاری و برگردی؟
‫از ناهار محرومی!
‫چی؟
‫برو و با عواقب کارت مواجه شو!
‫فکر نمی‌کنید در حال حاضر ‫ اولویت اول باید پیدا کردن یوهانا باشه؟
‫خودم می‌دونم! احتیاجی نیست که تو بهم بگی.
‫فرانز-سان، من هم میام تا دنبال یوهانا بگردیم.
‫ماریا-سان!
‫این خارج از وظایفی هست که شما تو مسؤلشی.
‫ولی اگه چند نفر دنبالش بگردن، زودتر پیداش می‌کنیم.
‫منم میام.
‫تو همینجا منتظر بمون.
‫باشه؟
‫بریم، فرانز-سان.
‫بله.
‫منم میرم.
‫خیلی بد شد.
‫باید تا قبل از اومدن ارباب پیداش کنن.
‫یوهانا! یوهانا!
‫بانوی کوچک یوهانا!
‫هی، یوهانا، تو کجایی؟
‫یوهانا!
‫بانوی کوچک یوهانا!
‫یوهانا! کجایی؟
‫اوه، دیگه جونی ندارم.
‫هی! یوهانا!
‫بانوی کوچک یوهانا!
‫مطمئنم همینجا نشسته بود.
‫اگه خسته باشه، زیاد نمیتونه دور شده باشه.
‫تقصیر منه...
‫تقصیر منه که تنهاش گذاشتم.
‫مشکلی پیش نمیاد، ‫ مطمئنم که پیداش می‌کنیم
‫بیا بیشتر دنبالش بگردیم.
‫شایدم برگشته خونه، ‫ من میرم یه نگاهی بندازم.
‫منم میام!
‫اوه! ورنر، اینجا پیش من بمون.
‫آره، اینطوری بهتره.
‫ماریا-سنسی هنوز با این اطراف آشنا نیستن.
‫ارباب ورنر، روتون حساب می‌کنم.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هومم؟
‫یوهانا حیوون دوست داره؟
‫حیوون؟ آره فکر کنم دوست داره.
‫وقتی از اینجا رد میشدی ‫ اینا اینجا بودن؟
چیا؟
‫پشگل گوسفند.
‫شاید بودن، شایدم نبودن.
‫واقعا یادم نمیاد.
‫هنوز خشک نشده.
‫یعنی دنبال گله‌ی گوسفند رفته؟
‫امکان نداره دنبال گوسفندا بره.
‫اینجا نشست چون خسته بود ‫ و دیگه نمیتونست راه بره.
‫درسته...
‫با این وجود، من میرم یه نگاهی بندازم.
‫چی شد؟
‫چیزی نشده، ممنونم.
‫ورنر، همینجا منتظر بمون، باشه؟
‫اینجا تنهایی منتظر بمونم؟
‫فرانز-سان اگه برگرده نمیفهمه ما کجا رفتیم، خب؟
‫آره...
‫خب پس، لطفا منتظر بمون.
‫آخرین باری که غذا خوردم کی بود؟
‫دیشب که رزی قایمکی برام غذا آورد.
‫شینسل و سوپ بود.
‫از اون موقع تا الان هیچی نخوردم.
‫خیلی گشنمه.
‫اگه بهش به چشم یه تمرین نگاه کنی ‫ دیگه اونقدرا سخت نیست ماریا کوتچرا.
‫من به عنوان یه خواهر روحانی، ‫ از صومعه‌ی نونبرگ به اینجا فرستاده شدم.
‫باید قوی باشم!
‫یوهانا حتما هم گمشده و هم خیلی گرسنه‌ست.
‫باید هرچه زودتر پیداش کنم.
‫آه!
‫-احیانا یه بره‌ی گمشده ندیدین؟ ‫ - احیانا یه دختر بچه ندیدین؟
‫شما گله‌ی گوسفند دارین؟
‫آره ولی یکیش گویا از بقیه عقب افتاده.
‫من بره‌ای ندیدم.
‫عجب، امیدوارم آسیب ندیده باشه.
‫بعضی اوقات ماشین بهشون می‌زنه.
‫ماشین؟
‫گفتی دنبال چی می‌گردین؟
‫یه دختر، تقریبا 6 سالشه.
‫یه دختر؟ نه کسی رو ندیدم.
‫که اینطور.
‫ورنر.
‫ورنز!
‫ورنر!
‫یعنی کجا رفت؟
‫ورنر!
‫هنوز پیداش نکردین؟
‫نه توی مدرسه ابتدایی بود و نه راهنمایی.
‫اینجا هم نیست.
‫هه؟ ارباب ورنر کجاست؟
‫من رفتم تا پایین جاده رو هم بگردم، وقتی برگشتم...
‫اون دیگه اینجا نبود.
‫ها؟
‫ارباب ورنر هم گم شدن؟
‫ورنرو تنها گذاشتی؟
‫یکی باید اینجا میموند.
‫وگرنه فراز-سان اگه برمی‌گشت و کسی رو ‫ نمی‌دید نگران می‌شد.
‫چقدر بی مسئولیتی!
‫اینو به مادام ماتیلدا میگم،
‫و همچنین به پدر!
‫ورنر...
‫مثل یوهانا کوچیک نیست،
‫خودش میتونه از پس خودش بربیاد.
‫چی...؟
‫چقدر زشته که یه نفر توی جایگاه ‫ تو این حرف رو بزنه.
‫ها؟
‫میرم یه نگاهی بندازم.
‫همون جا وایسا!
‫شما نمیرید؟
‫فقط پارس یه سگ بود، دلیلی واسه رفتن نمی‌بینم.
‫اوه، خیلی گرسنمه.
‫اوه، امیدوارم یوهانا رو پیدا کنیم.
‫ها؟
‫یوهانا!
‫خداروشکر، همه‌ی این مدت این جا بودی؟
‫چیشده؟
‫تو گمشده بودی، و همه رو نگران کرده بودی.
‫ولی من همش همینجا بودم.
‫چیزیت که نشده؟
‫نه.
‫اینجا چیکار می‌کردی؟
‫این بره از بقیه‌شون عقب افتاد و منم پیداش کردم.
‫ولی باعث شد خودت گم بشی!
‫ورنر!
‫- یوهانا ‫ - ورنر
‫مادام ماتیلدا نگران توئه،
‫لطفا هر چه زودتر با هدویگ برگردین خونه.
‫تو کی باشی که به من دستور بدی؟
‫چرا باید کاری که تو میگی رو بکنیم؟
‫ماریا-سنسی، اشکالی نداره، ‫ شماهم باهاشون برید.
‫ارباب ورنرو بسپارید به من.
‫ببینید!
‫آی...دلم درد می‌کنه!
‫ورنر!
‫گفتی داشته توت میخورده؟
‫این لکه هارو ببینید ماتیلدا-ساما.
‫اینا هیچ جوره تمیز نمیشن.
‫اونجا توت دیدی و خیلی خوردی؟
‫و بعد دل درد گرفتی؟
‫آره....
‫خدایا...
‫پس با اون شخص توی لینز تماس می‌گیرم.
‫بله.
‫امروز خیلی زود برگشتی، گئورگ.
‫توی راه که بودم، موتور ماشین صداهای بدی می‌داد.
‫برای همین برنامه رو عوض کردم و برگشتم.
‫اوه، که اینطور.
‫چیز مهمی هست که بخواین بهم بگید؟
‫بله.
‫در مورد ماریاست؟
‫نه.
‫یه جورایی از وقتی که این معلمه ماریا به اینجا اومده،
‫انقدر مشکل پشت مشکل پیش اومده ‫ که دیگه تابی برای تحمل نمونده.
‫اومدم.
‫اوه.
‫ماریا-سنسی، از صبح چیزی نخوردی، نه؟
‫برات ساندویج درست کردم.
‫اوه!
‫ای وای.
‫میتونم بیام تو؟
‫حتما!
‫بیا تو.
‫به خونه خوش اومدید، پدر.
‫حالت چطوره؟
‫خیلی خوبم، ممنون.
‫عالیه، بشین.
‫چشم.
‫مدرسه برای یوهانا خیلی دوره.
‫شاید هنوز واسش زوده که ‫ این مسیر رو تا اونجا پیاده بره.
‫یوهانا، مدرسه خیلی دوره؟
‫آره.
‫بانو ماریا منو توی جنگل پیدا کردن.
‫بنظرم باید این معلم رو بیرون کنید.
‫ها؟
‫ورنر به خاطر اینکه اون زن ‫ ازش غافل شد دل درد گرفت.
‫ماریا.
‫بله؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫اگه ورنر یوهانارو توی راه مدرسه تنها نمی‌ذاشت،
‫یوهانا گم نمی‌شد.
‫بعدش هم خودش انقدر توت نمی‌خورد،...فکر کنم.
‫ماریا! چرا داری از اون دفاع می‌کنی؟
‫یادت رفته؟
‫حتی یه دونه از معلمای قبلی هم به ما اهمیتی نمی‌دادن.
‫درسته، تنها چیزی که واسشون مهم بود ‫ این بود که جلوی مادام ماتیلدا و بابا آدم خوبی جلوه کنن.
‫ همه می‌گن، همه می‌گن، یه زندگی شاد داشته باش
‫اگه پولی نداری، حداقل سقفی بالای سرت داری.
‫همه‌ی معلم ها مثل هم‌ان؟
‫همه‌ی 25 تا معلمی که تا الان اومدن اینطوری بودن.
‫شک نکن 26 امی هم فرقی با بقیه نداره.
‫ولی ماریا-سنسی رفت تا دنبال یوهانا بگرده.
‫حتی با اینکه نه صبحانه خورده بود و نه ناهار.
‫اونم همین روزا نقش بازی کردن رو میذاره کنار.
‫یوهانا.
‫تو بانو ماریا رو دوست داری؟
‫آره، دوستش دارم.
‫یوهانا!
‫من نظر همه‌تون رو درک می‌کنم.
‫روپرت، لطفا برو بانو ماریارو صدا کن.
‫بله.
‫بله؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫من معلم یوهانا هم شدم.
‫اما مشخص بود که هدویگ ‫ شدیدا با این قضیه مخالفه.
‫چرا انقدر از من بدش میاد؟
‫قسمت بعدی:" من نمی‌تونم به آدم بزرگا اعتماد کنم!"
‫در حالی که از تپه بالا میرم، نفس عمیقی می‌کشم.
من نمی‌تونم در روزهای سخت لبخند بزنم
این ویژگی مشترک همه‌ی ترسوهاست
اما می‌خوام به بالهای فردا ایمان داشته باشم
هر دو اونها (غم و شادی) نوای مخصوص به خودشون رو می‌نوازنن
زمانی که اشک می‌ریزیم، درسهای خوشحالی رو یاد می‌گیریم
حالا دستهات رو جوری که من باز میکنم، باز کن و
!آهنگ من رو بخون