‫عالی نمی‌شد اگر یکی از ابرها
می‌تونست در زمان غروب خورشید
به بالای سر یک گودال برسه...؟
‫این ها فکرهایی هستند که موقع ناراحتی به ذهنم می‌رسن
‫درسته که توانی برای گشودن درهای بسته ندارم،
‫اما توان تاب آوردن دارم چون که می‌دونم تنها نیستم
‫همه‌ی ما از درون کودکان معصومی گریانیم
‫که روی پله‌های آرزوهامون در حال بازیگوشی هستیم
‫نگاه کن!
‫ما داریم از کودکی خودمون لذت می‌بریم.
‫چه صبح قشنگی!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ولی من دلم می‌خواد این جا بمونم.
‫دلم می‌خواد به ارباب و همسرش ماریا کمک کنم.
‫اگه بخوای برای یه خانواده‌ی ورشکسته کار کنی تو دردسر میفتی.
‫نباید بهشون احساس دین داشته باشی.
‫من احساس دینی ندارم!
‫من این خانواده رو دوست دارم.
‫بچه‌ها رو دوست دارم.
‫انقدر سر به سرم نذار!
‫من فقط نگرانتم.
‫این قضیه ربطی به تو نداره.
‫خیله‌خب، باشه!
‫شاید منم بهتره دنبال ازدواج با یه دختر دیگه باشم!
‫خداحافظ، میمی.
‫کارل!
‫صبح بخیر، میمی-سان.
‫صبح بخیر.
‫بذار کمکت کنم.
‫ممنونم.
‫امروز روز خوبی به نظر میاد، نه؟
‫بله.
‫شرکت توی دعاهای صبحگاهی،
‫تبدیل به روتین هر روزی ما، قبل از خوردن صبحانه شده بود.
‫و بعد از اون پدر واسنر به بچه‌ها خوندن یاد می‌داد.
‫خوبه! خیلی بهتر شد.
‫پدر؟
‫بله؟
‫صدای طبیعیم همش بیرون میاد.
‫پس باید چندتا تمرین تنفس انجام بدیم.
‫تمرین تنفس؟
‫چطوری انجامش بدیم؟
‫اون دیگه بمونه برای بعد از ظهر.
‫خیله‌خب، شما دیگه الان خودتون کار ندارین؟
‫درسته!
‫آره.
‫درسته!
‫-آره ‫-درسته.
‫پدر، ما الان سرمون شلوغه و باید بریم.
‫وایسین منم بیام!
‫بچه‌ها!
‫تا وقتی که اینجا خشک نشده از پله ها بالا نرید.
‫وگرنه جای پاتون میمونه.
‫ما باید طبقه‌ی سوم رو تمیز کنیم.
‫من تمیزش کردم.
‫چرا؟ اون کار ما بود.
‫درسته!
‫ما باید تمیز می‌کردیم!
‫لطفا برید کنار، سر راهمید.
‫شما با پدر تمرین خوانندگی نمی‌کردین؟
‫همش 20 دقیقه تمرین کردیم.
‫راست می‌گه.
‫می‌خواستیم بعد از خوندن بیایم تمیز کنیم.
‫خب دیگه وقتی داشتین آهنگ می‌خوندین من تمیز کردم.
‫لطفا برید کنار.
‫پس...
‫چرا نمی‌رید به مادرتون توی شستن لباسا کمک کنید؟
‫ماریا و آگاته دارن بهشون کمک می‌کنن.
‫بانوی کوچک آگاته دارن کمک می‌کنن؟
‫آه، فهمیدم!
‫خب نظرتون چیه بریم طبقه‌ی دوم رو تمیزکنیم؟
‫آره! فکر خوبیه!
‫نمیشه!
‫چرا؟
‫اون اتاقا برای دانشجوهاست.
‫باید خیلی خوب تمیز بشن.
‫ما هم می‌تونیم خیلی خوب تمیزشون کنیم. ‫-آره
‫نه! نمی‌تونین!
‫-چرا می‌تونیم!
‫ساکت باشین، دارن درس می‌خونن.
‫خودمونم میدونیم!
‫بیاید خیلی آروم تمیز کاری رو انجام بدیم.
‫تمیز کاری کنیم ‫تمیز کاری کنیم.
‫یعنی می‌توننن خوب تمیز نظافت کنن؟
‫ببخشید! ‫ببخشید!
‫-کیه؟ ‫ -برای نظافت اتاق اومدیم.
‫برای نظافت اتاق اومدیم!
‫نظافت؟ خب پس من به اتاق مطالعه میرم.
‫دیگه میسپرمش به شما.
‫بله! ‫-بله!
‫آه، اگه بخوای اینطوری بکنی که درست تمیز نمیشه!
‫باید گرد و خاک رو اینطوری جارو کنی.
‫منم همینطوری کردم، از سر راهم برو کنار!
‫بانوی کوچک یوهانا، لب پنجره رو گرد گیری کردی؟
‫لب پنجره؟
‫یه دقیقه بدینش.
‫ببین.
‫خودمم بلدم!
‫به عنوان مباشر خانواده،
‫میشه ازتون یه خواهش کنم؟
‫من می‌خوام به عنوان مباشر شما توی این خونه بمونم.
‫جاهای دیگه دنبال کار گشتی؟
‫بله.
‫پیدا نکردی؟
‫پیدا کردن آدمایی که بیکارن،
‫راحت تر از پیدا کردن کساییه که کار دارن!
‫که اینطور.
....ببخشید می‌گم
‫لطفا راحت باش.
‫قراره دانشجوهای بیشتری به اینجا بیان؟
‫سپتامبر که ترم جدید ...دانشگاه کاتویک شروع بشه، خب فکر کنم
‫من مطمئنم که دانشجوهای بیشتری به اینجا میاد!
‫شاید الان نه، ولی مطمئنم که اینجا پر از دانشجو میشه.
‫من از وقتی بانوی کوچک آگاته به دنیا اومدن، ‫ توی این خونه کار می‌کردم.
‫وقتی که بانوی مرحوم آگاتا حالشون خوب بود و ...
‫من عاشق شهرای بزرگ بودم ‫ برای همین به وین رفتم تا دنبال کار بگردم.
‫بعد شما منو استخدام کردین.
‫درسته، الان تقریبا چهار...
‫نه، دیگه پنج سال شده.
‫بله. بعدش بانو آگاتا فوت شدن،
‫و شما به این منطقه از سالزبرگ مهاجرت کردین،
‫و منم باهاتون اومدم.
‫برای همینه که الان که روزای سختی رو می‌گذرونین
‫دوست ندارم ترکتون کنم.
‫ولی اگه اینجا بمونیم،
‫براشون مشکل به وجود میاریم، اینطور نیست؟
‫ولی این عمارت خیلی بزرگه!
‫ماریا-سان چطوری می‌خواد ازپس کل عمارت بر بیاد؟
‫تمیزکاری، لباس شستن، آشپزی، و شستن ظرفها.
‫جدای اینا باید بچه‌های کوچکترو هم حمام کنه.
‫ماریا تنهایی قرار نیست این کارها رو بکنه، من هم کمکش می‌کنم.
‫وقتی که توی نیروی دریایی بودم،
‫نظافت و شستن لباس ها از وظایف روزانه‌مون بود.
‫به علاوه، بچه‌ها هم مشتاق اینن که کمک کنن.
‫آخه چه کاری از اونا برمیاد؟
‫شاید اولش فقط توی نظافت و شستن لباس‌ها
‫خوب باشن.
‫این کارا واسشون خیلی سخته.
‫نه اینطور نیست!
‫اینکه بتونی کارای خونه رو خودت انجام بدی،
‫قدمهای اولیه اینه که بتونی ‫بدون وابستگی به بقیه خودت تنهایی زندگی کنی.
‫من می‌خوام اونا مثل تو بار بیان، میمی-سان.
‫منم باهات موافقم.
‫اگه جایی برای رفتن دارین، ‫ لطفا تعللی در مورد رفتن نداشته باشین.
‫راستش، اگه بخواین از روی دلسوزی پیشمون بمونین، ‫بیشتر ناراحتمون می‌کنه.
‫خوش اومدین!
‫حالتون چطوره، جناب ترپ؟ !من لوته لهمان هستم
‫عذر می‌خوام،
‫ولی منظورتون خواننده‌ی معروف اپرا لوته لهمانه؟
‫بله.
‫اسقف اعظم اینجا رو بهم معرفی کردن.
‫گفتن بهتره که اینجا اقامت کنم.
‫اسقف اعظم اینجارو پیشنهاد دادن؟
‫بله، من از موندن توی هتل ها خسته‌م.
‫می‌تونم این تابستون تا وقتی
‫جشنواره‌ی موسیقی سالزبرگ تموم میشه اینجا بمونم؟
‫اوه! پس تا تموم شدن جشنواره قصد دارید اینجا بمونید؟
‫یه روزی پسری دید رزی رو که،
‫اوه! پس تا تموم شد جشنواره قصد دارید اینجا بمونید؟
‫ولی یکم شک دارم ما بتونیم .مورد قبول شخص معروفی مثل شما واقع بشیم
‫روی پرچین غنچه کرده بود،
‫ولی یکم شک دارم ما بتونیم .مورد قبول شخص معروفی مثل شما واقع بشیم
‫تازه و جوون، مثل غرور صبحگاهی،
‫-کیه که داره آهنگ می‌خونه؟ ‫- ها؟
‫با خودش فکر می‌کرد حیفه که زیباییش مخفی بمونه،
‫اوه، اونا بچه‌های منن.
‫بچه‌ها؟
‫همه‌ی هوا پر شده بود از عطرش
‫بچه‌ها؟
‫پسرک گفت" من غنچه‌های تو رو
‫از روی پرچین میچینم."
‫رز جواب داد" تیغ های من درنهایت
‫جواب این بی پروایی تورو
‫با درد میدن."
‫رز وحشی کوچولو، رز وحشی قرمز،
‫روی پرچین غنچه کرده بود،
‫عالی بود!
‫من دنبال یه همچین گروه کری می‌گشتم.
‫هاا...
‫این ها خانواده‌ی من و پدر وسنر هستن.
‫و ایشون خواننده‌ی اپرا لوته لهمان-سان هستن.
‫به خونه‌ی ما خوش اومدین!
‫بیاید بیخیال تشریفات بشیم.
‫تشریفات؟ چه تشریفاتی؟
‫من می‌خوام اونا توی مسابقه‌ی .گروه های کُر جشنواره‌ی موسیقی شرکت کنن
‫مسابقه؟
‫مسابقه‌ی خوانندگی؟
‫راستشو بگم،
‫من موافق این که خانواده‌م توی عموم آهنگ بخونن نیستم.
‫درک‌ می‌کنم که بخواین یک همچین جواهری .رو برای خودتون نگه دارین
‫ولی نباید این استعداد خانواده‌تون رو مخفی نگه دارین!
‫اوم....
‫بفرمایید، ماریا-سان.
‫من هیچ وقت فکرشو نمی‌کردم اون قدری خوب باشیم که
‫یه آدم معروفی مثل شما بخواد ازمون تعریف کنه، لهمان-سان.
‫متوجه هستم.
‫البته که به اندازه‌ی حرفه ای ها خوب نیستین،
‫ولی شما چیزی دارین که حرفه‌ای‌ها نمی‌تونن داشته باشن.
‫اونم این حسیه که انگار همه‌ی شما موقع خوندن یه نفر هستین.
‫این شاید به خاطر این باشه که شماها خانواده‌این.
‫اینطور نیست، پدر وسنر؟
‫به نظرم من شرکت کردنشون، می‌تونه اتفاق جالبی باشه.
‫مردم اونجا از شنیدن اون آوازای کُر توی کلیسا، خسته می‌شن.
‫کاملا حق با شماست.
‫از وقتی عضوی از کمیته‌ی مسابقه‌ی خوانندگی شدم،
‫حس می‌کردم یه چیزی توی گروهای کر کمه.
‫موزیکهای مذهبی دیگه فقط محدود به اون موزیکای کُر نمیشه.
‫یه چیز دیگه هم هست....
‫نوعی از خوندن که به مردم احساس شادی بده!
‫شاید ماها بتونیم خیلی شاد آواز بخونیم.
‫ماریا این برای بچه‌ها کار سختیه.
‫خوبه که اون‌ها
‫جلوی جمعیت زیادی از آدم ها آهنگ بخونن.
‫مطمئنم که تجربه‌ی جذابی میشه براشون!
‫نظر شماها چیه؟
‫من...
‫بدم نمیاد امتحان کنم.
‫-منم! ‫-منم.
‫منم می‌خوام شرکت کنم.
‫اگه همه با هم باشیم منم دوست دارم.
‫-تو چی؟ ‫-ها؟
‫می‌تونم اینو هم با خودم بیارم؟
‫حتما!
‫به نظرم منم بد نیست امتحانش کنیم.
‫بچه‌ها دیگه بزرگ شدن.
‫والدین جدیدی دارن که کاراشونو بکنن.
‫شاید واقعا دیگه احتیاجی به من ندارن، !و بهتره که منم به خونه برگردم
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫و صدای ما بین کوهای تیرول منعکس میشه.
‫هولدریا...
‫هولدری هی هیا هولدری کوکو
‫اینجارو شاد تر بخونین!
‫هولدری هی هیا هولدری کوکو
‫آره! خوبه.
‫هولدری هی هیا هو
‫آره! خوبه.
‫یکم نرم تر بخونین.
‫اردکا آوای خیلی قشنگی می‌خونن.
‫اینجا رو یکم نرم تر بخونین
‫راه میرن و آهنگ کوآک کوآک می‌خونن.
‫هولدریا...
‫هولدری هی هیا هولدری کوکو
‫هولدری هی هیا هو
‫خیله‌خب، کارتون خوب بود!
‫چه خبره؟ خیلی عالی بودین!
‫روپرت، به خونه خوش اومدی!
‫دانشگاه رو دوست داری؟
‫آره.
‫کارت توی کتابفروشی چطوره؟
‫خوبه.
‫اگه فقط بخوای بگی "آره" و "خوبه" چیزی نمیفهمیم.
‫آره.
‫خوشحالم که حالت خوبه.
‫منم همینطور، همگی حالتون به نظر خوب میاد.
‫قراره تو یه مسابقه شرکت کنیم.
‫آره همین الان پدر بهم گفت.
‫تو بهمون ملحق نمیشی، روپرت؟
‫من هم؟
‫آره، همه‌مون باید باشیم، خیلی خوش می‌گذره!
‫آره!
‫بیا باهم دیگه آهنگ بخونیم!
‫فکر کنم دیگه باید به فکر زندگی خودم باشم.
‫بابت حرفایی که اون روز زدم متاسفم.
‫عموم مریض شده برای همین یه دفعه عصبانی شدم.
‫ازم می‌خواد وارثش بشم و از گله‌ش مراقبت کنم.
‫که اینطور.
‫منم فکر می‌کنم دوست دارم که توی !دره‌ی تیرول زندگی کنم و مراقب بزها باشم
‫و بعد با شیرشون پنیر اینجور چیزا درست کنم، !که باهاش زندگی رو بگذرونیم
‫خیلی عالی میشه!
‫تو اهل تیرولی، پس جای نگرانی وجود نداره.
‫ولی ابرگرور، جایی که عموت زندگی می‌کنه،
‫از اون دره ای که من توش بزرگ شدم خیلی دوره.
‫اونجا زمستونای خیلی سردی داره.
‫خودم میدونم، چه میشه کرد؟
‫اونجا هیچ گلی شکوفه نمی‌کنه،
‫درسته.
‫ولی برای همینه که تصمیم گرفتم باهات بیام.
‫عه؟
‫اگه بخوای تنهایی بری اونجا، نگرانت میشم.
‫واقعا، میمی؟
‫تمرین‌های ما ادامه داشت،
‫تا بالاخره، روز مسابقه فرا رسید.
‫چقدر خوبن!
‫ما نمی‌تونیم مثل اونا بخونیم!
‫الان یه جورایی خجالت می‌کشم.
‫کاش از اول نیومده بودیم. ‫ آره.
‫-آره! ‫-آره!
‫یادتون رفته،
‫لوته-لهمان سان چی بهمون گفتن؟
‫بهترین نکته‌ی آهنگ خوندن ما اینه که ما با شادی آهنگ می‌خونیم!
‫اگه بخواین اینطوری باشین که دیگه !نمی‌تونیم با شادی آهنگ بخونیم
‫درسته، همه‌تون صاف وایسین!
‫الان حس می‌کنم شادترم!
‫نظرتون چیه به یکی از خاطرات شادمون فکر کنیم؟
‫فکر خوبیه!
‫اون موقع از کوه های آلپ بالا می‌رفتیم رو خیلی دوست داشتم.
‫-منم ‫-منم
‫منم
‫اون موقعی کیک شکلاتی پختیم شاد ترین خاطره‌ی منه.
‫ورنر، اون موقع که می‎خوردیش نبود؟
‫خواننده‌های خانواده‌ی ترپ، نوبت شماست!
‫بله!
‫خب دیگه بچه‌ها به صف شید!
‫بیاید مث همون روزی که !توی کوه بودیم با خوشحالی آهنگ بخونیم
‫بله!
‫در غروب خورشید صحرا
‫صدای آواز فرشته ها طنین انداز میشه.
‫شکوهمند باد
‫عظمت خداوند
‫شکوهمند باد
‫عظمت خداوند
‫پسرک گفت" من غنچه‌های تو رو
‫از روی پرچین میچینم."
‫رز جواب داد" تیغ های من درنهایت
‫جواب این بی پروایی تورو
‫با درد میدن."
‫رز وحشی کوچولو، رز وحشی قرمز،
‫روی پرچین غنچه کرده بود،
‫لطفا مراقب میمی باش.
‫حتما.
‫میمی!
‫ما تصمیم گرفتیم ازدواج کنیم.
‫-بهت تبریک می‌گم. ‫-ممنونم ماریا-سان.
‫تبریک!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ایستگاه رادیویی سالزبرگ !از ما دعوت کرد تا براشون آهنگ بخونیم
‫ولی گئورگ کاملا مخالف این قضیه‌ست.
‫در همین حین، از وین نامه‌ای دریافت کردیم !که خبر داد بود مادر بزرگ بچه‌ها بیماره
‫قسمت بعدی:" آواز خوندن در باد"
‫در حالی که از تپه بالا میرم، نفس عمیقی می‌کشم.
من نمی‌تونم در روزهای سخت لبخند بزنم
این ویژگی مشترک همه‌ی ترسوهاست
اما می‌خوام به بالهای فردا ایمان داشته باشم
هر دو اونها (غم و شادی) نوای مخصوص به خودشون رو می‌نوازنن
زمانی که اشک می‌ریزیم، درسهای خوشحالی رو یاد می‌گیریم
حالا دستهات رو جوری که من باز می‌کنیم، باز کن و
!آهنگ من رو بخون