‫این منم از قسمت قبل!
‫و حالا!
‫این منم کل زندگیم تا به الان.
‫کیکومارو، کیکومارو
‫کیکومارو!
‫کیکومارو گیوزا!
‫خوشمزه‌!
‫تصادفاً این رئیس فعلی تولیدات غذایی کیکومارو هست.
‫پدر بنده هستن.
‫72 سال از زمانی که پدر پدربزرگم یک گوشت‌فروشی بعد از جنگ‌جهانی دوم باز کرد، می‌گذره.
‫اغذیه‌ی کیکومارو همیشه یک تجارت خانوادگی بوده.
‫پس من، کیکوچیهارا جین، به خوبی بزرگ شده تا رئیس بعدی باشه.
‫و منم یه پسر گِرد و تپلی بار اومدم.
‫ری دوست دوران بچگیم بود.
‫خانواده‌هامون به هم نزدیک بودن، و اون ‫تنها دوستیه که از اون دوران من خبر داره.
‫اون‌موقع‌ها، من هرکاری دلم می‌خواست می‌تونستم انجام بدم.
‫به عنوان یه بچه پولدار مهربون، دوستای زیادی داشتم.
‫وای چه نرمه
‫اوضاع عالی که نبود، اما بدم نبود، پیش می‌رفت دیگه.
‫چه بوی خوبی! گیوزاـه.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫برای همین من به آدمای اطرافم و خودم آسون می‌گرفتم.
‫هرچند، اینطور نبود که نگرانی‌ای نداشته باشم.
‫ای کاش انقدر تپلی نبودم.
‫همیشه تلاش می‌کنم آدما راضی باشن. ‫چون نمی‌خوام ازم بدشون بیاد.
‫واقعاً می‌تونم شرکت بابا رو بگیرم؟
‫احساس می‌کردم مسیر زندگیم جلومه...
‫و هیچوقت فکر نکردم می‌تونم پا توی مسیر دیگه‌ای بذارم.
‫تعطیلات تابستونه‌ی کلاس پنجمم،
‫به عنوان پروژه‌ی مستقلم، یه تبلیغ با عروسک گیوزامن طراحی کردم.
‫چیزی که درست کرده بودم به مسابقه‌ی هنری سطح شهر ‫رفت و گویا جایزه هم گرفتم.
‫اون مراسم اهدای جایزه، اولین باری بود که ایچیکاوا گیچی رو دیدم.
‫چیزه، اینو می‌خوای؟
‫نمی‌خوام! لازم نیست.
‫می‌گم، چرا انقدر گریه می‌کنی؟
‫چون کارم درست دیده نشد احساس بی‌ارزشی می‌کنم.
‫اما اگه کنار من نشستی، به این معنی نیست که اول شدی؟
‫بهترین جایزه؟
‫این اولین کار منه و می‌خواستم باهاش جایزه‌ی آکادمی رو ببرم.
‫ها؟
‫ولی چرا...
‫باید به این مراسم جایزه‌ی بچگانه‌ی احمقانه رضایت بدم؟
‫غیرقابل تصوره! حس می‌کنم خیلی بی‌ارزشم.
‫واقعاً بهترین خودمو رو کردم؟ کار دیگه‌ای بود که می‌تونستم انجام بدم؟
‫من فقط می‌خوام برم خونه. می‌خوام زودی برم خونه و فیلم بعدیمو بسازم.
‫چیه؟ انقدر زل نزن به من.
‫آه... نه...
‫خیلی به خودت سخت می‌گیری. خیلی خفنه.
‫ولی می‌دونی؟ حداقل داورا باهاش ارتباط گرفتن.
‫پس بی‌فایده نبوده.
‫ها؟
‫آره من خیلی به خودم سخت‌ می‌گیرم!
‫اما مشکل آدمای این دنیان که متوجه استعداد من نمی‌شن!
‫همچین جایزه‌ی بچگانه‌ای می‌دن بهم...
‫خجالت‌آوره! فقط خجالت‌آوره!
‫بعدم مشکل تو چیه؟ واسه چی نیشت بازه؟
‫خیال کردی توی موقعیتی هستی که بخوای منو دلداری بدی؟!
‫اگه به مقام دومت دلت خوشه،
‫باید همه‌ی تصمیمای زندگیتو زیر سوال ببری، احمق جون!
‫به بقیه هم سخت می‌گیره!
‫ایچیکاوا گیچی-کون، تبریک می‌کنم.
‫توی مراسم جوایز، ایچیکاوا کاملاً ناراضی بود.
‫حتی یه‌بارم نخندید.
‫آخر مراسم، فیلم ایچیکاوا رو پخش کردن.
‫فیلم کوتاهی بود. زیبا و ساکت بود.
‫وای! یه فیلمه!
‫یه فیلم...
‫اوی، کیکوچیهارا.
‫این تویی؟
‫آره.
‫چرا زودتر بهم نگفتی؟ که قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
‫فرصت گفتنش رو داشتم؟
‫و مطمئن بودم که عمراً یادت نیست.
‫اون کرکتری که به‌خاطرش جایزه بردم رو یادته؟ این گیزوامنیـه که الان دستمه.
‫وقتی که عضو کلوب فیلم شدی، خیلی شوکه شدم.
‫اصلاً عوض نشدی. حتی یه ذره.
‫هنوزم روانی فیلم بودی. با اعتماد به‌نفس، مودی. ‫و به خودت سخت می‌گرفتی.
‫و به بقیه هم سخت می‌گرفتی. ‫اصلاً عوض نشدی.
‫راستش، حتی شاید نسبت به قبلاً‌ها بیشتر روانی فیلم بودی.
‫خفه شو! خودت چی پس؟
‫من؟ خب، من از اونموقع کلی وزن کم کردم و قدم بلندتر شده.
‫و شخصیتم، خب...
‫نه، اصلاً تغییر نکردم، منم.
‫اصلاً تغییر نکردم. هنوزم به بقیه و خودم آسون می‌گیرم.
‫خم می‌شم و مهربونم تا مبادا کسی ازم بدش نیاد.
‫من تا الان همینطوری بودم.
‫همیشه توی یه مسیر قدم برداشتم.
‫مثل همون موقع، هنوزم روی تو قفلی زدم.
‫چون، اگه فیلم تو رو ندیده بودم ایچیکاوا،...
‫اینجا نبودم.
‫پس چی؟ یالا بگو.
‫نه... چیزی نیست.
‫اگه الان نزنیم بیرون، دیرمون می‌شه.
‫وایسا! حرفمون هنوز تموم نشده.
‫وایسا، ولم کن‌ـــ
‫اینم تلافی دیروزه.
‫لعنتی، من چرا همیشه باید... نه اصلاً اوکیه.
‫الان دیگه دارمت. توی چشم‌هام نگاه من و رک و پوست‌کنده حرفتو بزن،
‫هم در مورد فیلم و هم در مورد خودت.
‫فکر فرار به سرت نزنه. اونم بعد از اینکه به من گفتی دوستت دارم.
‫اونوقت... شاید منم بتونم بهت یه جواب درست بدم.
‫می‌خوای بهم جواب بدی؟
‫الان یعنی شانسی دارم؟
‫آره، دارم بهش فکر می‌کنم... کل این مدت داشتم فکر می‌کردم.
‫امشب، می‌خوای با هم فیلم ببینیم؟
‫اون‌موقع می‌تونیم حرف بزنیم. اوضاع رو ردیف می‌کنم تا کسی مزاحممون نشه.
‫توی اتاق منتظرم بمون.
‫اما حواست جمع باشه، هنوز تلاشم واسه اینه که مختو بزنم.
‫می‌دونم. منم همینو می‌خوام.
‫چرا اینطوریم؟
‫الان چی شد؟
‫پـ‌ ـ پس زودی میام خونه.
‫مثل بچه‌ها رفتار نکن، احمق جون!
‫توی این روز، من...
‫از همه لحاظ بی‌نقص بودم. ‫بهترینی که تا به حال دیدم.
‫موقع خوندن متن انگلیسی کلی احساس به‌خرج ‫دادم در حدی که سنسی به گریه افتاد.
‫توی کارااگه‌ی ناهارم، سه تا تیکه‌ی اضافی گرفتم.
‫از سال‌اولی‌ها نامه‌ی عاشقانه گرفتم.
‫حتی سه روز عقب‌ بودنمون از فیلم‌برداری رو هم جبران کردیم.
‫و اتفاقاً این...
‫اینطوری می‌شه.
‫زنده موندی؟ یار من، سیگما.
‫آه. بیا به سیاره‌ی خودمون برگردیم.
‫زمین الان دیگه جای امنیه.
‫همه‌ی اعضا رو نابود کردم.
‫جین، حرف نداری تو.
‫یو، بهترین بازیگر.
‫ببخشید بچه‌ها. اما امروز فقط دارم واسه برنامه‌ی بعدم گرم می‌کنم.
‫شام خوردم، حموم کردم، مسواک زدم.
‫بعدم همه رو فرستادم رد کارشون.
‫آماده‌سازیم بی‌نقص بود. هیچ‌چیزی رو بی‌برنامه نذاشتم.
‫اما... وقتی دوربین روشن شد... دیگه دیالوگی برای گفتن نداشتم.
‫چیکار باید بکنم؟
‫بازیگر نقش اولش یکم شبیه توـه.
‫جدی؟ ولی یهویی توی تصادف ماشین نمرد؟
‫می‌خواستی در مورد چی حرف بزنی؟ دنبال چی بودی؟
‫یالا کارگردان، چه دیالوگی باید بگم تا نگام کنی؟
‫من... می‌خوام در مورد توی واقعی بشنوم.
‫می‌خوام از نقطه ضعف‌هات هم بدونم.
‫هرچی که تو بخوای اطاعت امر می‌شه.
‫به عنوان یه کارگردان، چه احساسی داری که بقیه‌ی اعضا برات تعیین تکلیف کنن؟
‫اینطوری آدم خیلی محدود می‌شه. نمی‌خوای از روی دل خودت فیلم بسازی؟
‫من بیشتر نگران اینم که همه‌ی اعضای گروه راضی هستن یا نه.
‫همیشه می‌خوام همه‌ی اعضای کلوب بهشون خوش بگذره.
‫هیچوقت به‌نظرم محدود‌کننده نبوده. حتی یه بار.
‫بعد از فارغ‌التحصیل شدن، بی‌خیال فیلم ساختن می‌شی؟
‫خب، من فقط نیستم.
‫چیاکی می‌ره دانشگاه مد.
‫تسوچیا می‌خواد عکاس خبری بشه.
‫رودی برمی‌گرده کشورش.
‫من می‌خوام درس بخونم تا تجارت خانوادگیمون رو ادامه بدم.
‫ری گمونم تنها کسیه که می‌خواد توی فیلم‌سازی فعالیت کنه.
‫اگه آدمای جدید پیدا کنی هنوزم می‌تونی ادامه بدی.
‫دلیلی نداره بی‌خیالش بشی.
‫چی؟ ایچیکاوا، می‌خوای ادامه‌ش بدم؟
‫کجاش عجیبه؟
‫خب، آخه... گفتی کارای من آشغاله...
‫ولی... من می‌دونم نمی‌تونم کارگردان فیلم بشم، پس تلاشی نمی‌کنم.
‫محدودیت‌های توانایی‌های خودمو می‌دونم.
‫اینطور نیست که جا بزنم. فقط دارم با واقعیت کنار میام.
‫اما... راستش، به استعداد تو حسودیم می‌شه ایچیکاوا. همیشه می‌شده.
‫الان ازم عصبانی می‌شه که انقدر سرسری می‌گرفتمش؟
‫عجب عجب.
‫نه... خوشحاله؟
‫می‌شه آخرین سوال رو ازت بپرسم؟
‫هرچقدر دلت می‌خواد بپرس.
‫فیلمو دوست داری؟
‫دوست دارم.
‫معلومه که دوست دارم. وگرنه این سه سال براش تلاش نمی‌کردم.
‫می‌دونستم.
‫از چشمات می‌فهمیدم.
‫ایچیکاوا...
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫پس بالأخره وقتش رسیده تا دانشی که به سختی ‫به دست آوردیم رو به کار بگیریم؟
‫منظورت دانش مانگاهای بی‌اله؟
‫پس دیگه حرف نزن.
‫نمی‌خوام! کاری نیست که بخوای توی سکوت انجامش بدی.
‫باید درتی تاک کنیم و همه‌طور...
‫واسه همین...
‫الان اینطوری بلبل‌زبون شدی تا اضطرابتو مخفی کنی.
‫برام مثل روز روشنه که مضطربی ایچیکاوا.
‫منو وادار کردی از همه‌ی نقطه ضعف‌هام واسه‌ت بگم.
‫پس این‌دفعه هم تو بهم روی ضعیفتو نشون بده.
‫چیزی رو ازم مخفی نکن.
‫من به این چیزا عادت ندارم. بار اولمه.
‫بار اولمه برای همین هیجانشو دارم.
‫قبلم آروم نمی‌گیره و حس می‌کنم الانه که دیوونه بشم.
‫ایچیکاوا.
‫چیزی نمی‌شه. اگه یکمی دیوونه بشی هم مشکلی نیست.
‫تو کل زندگیم هیچوقت همچین چیزی رو احساس نکردم.
‫تا این حد هیجان‌زده بودم.
‫نـ ـ نه، نمی‌تونم. اگه همینطوری لمس کنی...
‫نکنم؟
‫نمی‌دونم. دارم می‌لرزم.
‫بوس چطور؟
‫لباش نرمن.
‫انقدر نگران من نباش.
‫هرکاری دوست داری بکن، جین.
‫آره، جوری که تو می‌گیش خیلی خفنه. من هیچوقت نمی‌تونم اینطوری باشم.
‫دوستت دارم.
‫دوستت دارم ایچیکاوا.
‫فیلم هنوز تموم نشده، نه؟
‫آره، یه طولانیشو انتخاب کردم.
‫اگه وسطش صدا قطع می‌شد استرس می‌گرفتم.
‫می‌گم، چقدر تا تیتراژ پایانی مونده؟
‫تقریبا نیم ساعت.
‫می‌دونی که کارمون هنوز تموم نشده؟
‫می‌دونم. منتظر بودم پا پیش بذاری.
‫بهار تابستون شد.
‫کم‌کم باید آماده‌سازی رو شروع کنیم.
‫اوی چته؟ کمرت درد می‌کنه؟
‫هوممم.
‫چیزی نیست. فقط هنوز بهش عادت ندارم.
‫لعنتی. چرا اینطوریم؟
‫از امروز آماده‌سازی برای جشنواره‌ی فرهنگی رو شروع می‌کنیم. اوکی‌ای؟
‫جشنواره‌ی فرهنگی اصلاً مهم نیست.
‫تنها چیزی که برای مهمه اینه که توی مسابقه از فیلم سال‌سومی‌ها ببریم.
‫این تنها چیزیه که روش تمرکز کردم. ‫دعا می‌کنم تا اشک شکست‌خوردن سال‌سومی‌ها رو ببینم!
‫آخ!
‫نخیرم، معلومه که مهمه.
‫خودتو جمع و جور کن که وجهه‌ی کلاسمونو خراب نکنی.
‫بهت گفته باشما. اگه کاری کنی که ‫آبروی کلوب فیلم رو ببری ازت نمی‌گذرم.
‫پس عمل بابابزرگ ایچیکاوا خوب پیش رفته؟
‫آره. مثل اینکه دوره‌ی توانبخشیش یکم زمان می‌بره.
‫ولی طبق برنامه باید برگرده.
‫تازه وقتی که ایچیکاوا به اوضاع عادت کرده باید برگرده؟
‫حس تنهایی داره.
‫آره گمونم.
‫به همین زودیا، ایچیکاوا از اتاق می‌ره و به زندگی قبلیش برمی‌گرده.
‫این روزا، گاهی اوقات دست از کارش می‌کشه و توی افکارش غرق می‌شه.
‫وقتی اینطوریه نمی‌شه سر حرفو باهاش باز کرد. ‫نمی‌تونم ازش بپرسم چی شده.
‫این فاصله‌ی بینمون... اذیتم می‌کنه.
‫همه‌ی اهالی. می‌خوام صحنه‌ی آخرو بررسی کنید.
‫مردم زمین.
‫ما احتمالاً دیگه هیچوقت همدیگه رو نبینیم. ‫عمر طولانی و پررونقی داشته باشید.
‫جین، به‌خاطر همه‌ی این سه سال ازت ممنونیم.
‫تنها دلیلی که من کلوبو ادامه دادم، به‌لطف تو بود جین!
‫در حالی که همه گریه می‌کردن، من آروم موندم.
‫خیلی خوشحالم که تو رئیس بودی!
‫«الان می‌تونیم از این تیک استفاده کنیم؟ باید دوباره بگیریم؟»
‫«بعدم، واقعاً انقدر خوشحالن که من رئیس بودم؟»
‫همه‌ی این فکرا توی سرم می‌گذشت.
‫من هروقت این صحنه رو می‌بینم گریه‌م می‌گیره.
‫عالی بود. همه زار می‌زدن.
‫صحنه‌ی خیلی خوبیه. بداهه‌گویی جین کل اون صحنه‌ی طولانی رو جمع کرد.
‫آره گمونم.
‫همینطور که با خودم فکر می‌کردم،
‫ما همه آزمون وردی می‌دیم، فارغ‌التحصیل می‌شیم و در نهایت بزرگ می‌شیم.
‫با احساس خوب به این روزا نگاه می‌کنیم؟
‫یا حسرت می‌خوریم که همیشه توی سردرگمی و هدر دادن وقت خودمون توی دبیرستان بودیم؟
‫یا مثل یه داستان الهام‌بخش از اون روزا ایده‌آل‌سازی می‌کنیم؟
‫اصلاً چقدر از این روزا رو یادمون می‌مونه؟ نمی‌دونم.
‫حتی با اینکه فارغ‌التحصیلی داره نزدیک می‌شه. ‫حس می‌کنم روی زمین راه نمی‌رم.
‫حداقل می‌خوام خاطراتم روی قلب کسی که دوستش دارم، نقش بسته باشن.
‫حتی وقتی رفتم.
‫ایچیکاوا و من گاهی وقتا توی مدرسه هم مخفیانه همدیگه رو می‌بینیم.
‫ببخشید منتظرت گذاشتم.
‫نه، اونقدرا منتظر نموندم.
‫اگه برگردیم به اتاق می‌تونیم با هم تنها باشیم.
‫اگه بریم گوشه کنار مدرسه می‌تونیم با هم تنها باشیم.
‫من به هرکدوم راضیم. فقط می‌خوام قبل از فارغ‌التحصیلی زمان بیشتری رو باهاش بگذرونم.
‫حداقل من چنین حسی دارم.
‫این یکی چی؟
‫دیدمش ولی بعدشو ندیدم.
‫ندیدی؟ پارت دوش خیلی جالبه.
‫پس امروز اینو می‌بینیم.
‫تو کلاس فوق‌برنامه نداری؟
‫امروز نه. هنوز دو روز در هفته می‌رم.
‫ولی چندتا کلاس تابستونه‌ی دیگه می‌رم.
‫اوه. یه جلسه در مورد جشنوراه بعد از کلاس داریم، پس شاید یکم دیر بیام.
‫آها.
‫ایناهاش. بازم همون فاصله‌ی بینمون.
‫ناسلامتی با هم توی رابطه‌ایم، نمی‌شه باهام حرف بزنی؟
‫نکنه از من راضی نیست؟
‫اوه! حالا که بهش فکر می‌کنم، ایچیکاوا یه‌بارم بهم نگفته دوستم داره.
‫اصلاً... حسمون متقابله؟
‫ایچیکاوا.
‫می‌گم، می‌خوام بهم بگی که... تو اصلاً عاشق من هستی؟
‫ها؟
‫هی، تو... توی مدرسه‌ایما! ‫اگه یکی پیداش بشه چی؟
‫ها؟
‫نگاه نکن! هیچی!
‫ببخشید! ترسوندمت؟ یا نکنه بدت اومد؟
‫ببین، اگه چیزی تو ذهنته بهم بگو، می‌تونی باهام حرف بزنی.
‫اخیراً حواست پرته. راستش این یکم نگرانم می‌کنه.
‫حرفی برای گفتن ندارم.
‫فقط دارم به این فکر می‌کنم که وقتی جدا بشیم...
‫یکم تنها می‌شم.
‫اشکالی داره؟ منم مضطرب می‌شم.
‫تو سال سومی و وقتمون داره تموم می‌شه.
‫با همین چندتا کلمه، همه‌ی عدم اطمینانم جاشو به اعتماد به نفسی داد...
‫که وقتی صدای کف‌زدن رو می‌شنوی و وارد قاب می‌شی، وجودتو می‌گیره.
‫احساس کردم هرکاری می‌تونم بکنم.
‫این دیالوگ خفنو یه بار می‌گم، پس فقط گوش کن و بذار قهرمانت بمونم.
‫چیزی نمی‌شه.
‫حتی بعد از اینکه تو بری و من فارغ‌التحصیل شم هم، ‫چیزی بین ما عوض نمی‌شه.
‫با عشقی که داریم از پس هر چیزی برمیایم. ‫بالأخره یه‌طوری می‌شه.
‫این حرفا فقط از اراده‌ی کور تو میاد.
‫ایده‌ی محکم‌تری نداری؟
‫خراب کردم؟
‫ولی راستم می‌گی. بالأخره یه‌طور می‌شه؟
‫شایدم همینه. شاید حق با توـه جین.
‫ترسیدن چیزی رو حل نمی‌کنه.
‫فقط باید یه راهی پیدا کنیم که برامون جواب بده.
‫ولی، ای کاش زمان با هم بودمون آروم‌تر پیش بره.
‫تا می‌شه آروم.
‫ایچیکاوا...
‫لبخند ایچیکاوا انقدر غمگین بود، که دلم خواست دوباره ببوسمش.
‫آروم، مثل حرکت آهسته.
‫همینطور که سروصدای زنگ ناهار توی پس زمینه محو می‌شد، و توی نور غرق شده بودیم،
‫می‌خوام این صحنه توی ذهنت حک بشه.
‫تا حتی اگه من رفتمم، فراموشم نکنی.
‫آروم آروم آروم. انگار که با حالت 960 فریم بر ثانیه فیلم‌برداری می‌شد.
‫اگه دوربین داشتیم. شات خیلی خوبی می‌شد.
‫پس ازت می‌خوام بگیش.
‫ایچیکاوا.
‫تو واقعاً منو دوست داری؟
‫ایچیکاوا؟
‫نه، ندیدمش.
‫اوکیه ویرایشش اینطوری باشه؟
‫چطوره بعداً ازش بپرسیم؟
‫باشه.
‫ولی اصلاً انتظار نداشتم ایچیکاوا پیشنهاد ‫بده یه مستند از سال‌سومی‌ها بسازیم.
‫سال‌دومی‌، کارگردان ایچیکاوا گیچی.
‫سال‌سومی‌ها، تبریک بابت فارغ‌التحصیلی، سخت کار کردین.
‫از الان دیگه همه‌چیز رو به من بسپرین، زندگی خوب داشته باشین ‫و توی آزمون ورودیتون هم بترکونین.
‫کات!
‫چطور می‌تونیم از این استفاده کنیم؟! یکم مؤدب باش! مؤدب!
‫کات!
‫نباید به سال سومی‌ها بگی که چقدر ازشون ممنوــــ
‫باشه بابا! از اول.
‫تیک 5. آماده، برو!
‫سال‌دومی، کارگردان ایچیکاوا گیچی
‫سال‌سومی‌ها، تبریک بابت فارغ‌التحصیلیتون.
‫کیکوچیهارا جین، رئیس،
‫من از فیلم‌های تو بدم میاد.
‫مثل آشغال خیابونی‌ان و هرکدومشون شبیه قبلیه.
‫اوی.
‫با وجودیکه دوست ندارم تأیید کنم، اما همه با تو بهشون خوش می‌گذشت.
‫هم موقع ساخت هم تماشا.
‫تو گفتی «توی کلوب فیلم هر آن کس که بخواید می‌تونید باشید.»
‫موقع کار کردن با تو فهمیدم که گویا دروغ هم نمی‌گفتی.
‫تو بدون شک یه هنرمند و سینما‌گر لایقی.
‫چیزای زیادی در مورد تو هست که نمی‌تونم ازت تقلید کنم. ‫بابت همین برات احترام قائلم.
‫پس ممنون که به عنوان رئیس تا الان جلودارمون بودی.
‫همه‌ی سال‌دومی‌ها برات احترام قائلن...
‫لعنتی، اعصابم خورد می‌شه.
‫چرا آخه؟ انقدر خوب کلوب رو مدیریت کردی مرتیکه.
‫من اصلاً چطوری می‌تونم باهات قابل مقایسه باشم؟
‫کیکوچیهارا جین، حتی بعد از فارغ‌التحصیلی هم می‌خوای سایه‌ت رو پشت سرت بذاری؟
‫از صد فرسخی معلومه عجب آدم گوزویی هستی! آشغال عوضی.
‫اوی!
‫خفه شو!
‫چطوری می‌تونم جای همچین رئیس خفنی بشینم؟ خودتو بذار جای من.
‫ماها حتی اگه بخوایم هم نمی‌تونیم تو رو فراموش کنیم.
‫تا ابد بابتش نفرینت می‌کنم.
‫اوی، کیکوچیهارا.
‫احمق!
‫باید بعد از فارغ‌التحصیلی هم بیای و بهمون سر بزنی.
‫کات کات! نمی‌تونیم از اینا استفاده کنیم!
‫اون‌موقع هم کلی حرف دارم که بارت کنم.
‫رئیس بشی؟ هنوز انتخابتم نکردن.
‫کلی حرف بهت می‌گم.
‫انتخاب نمی‌شه... با این اوصاف.
‫به‌نظر پیچیده میاد.
‫الان نمی‌دونم ایچیکاوا رئیس رو دوست داره یا ازش بدش میاد؟ عشق و نفرته؟
‫الان واقعاً قراره اینو نشونشون بدیم؟
‫آره.
‫منم دوستت دارم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«یه دوست‌پسر زباله.»
پیش‌نمایش قسمت بعد
‫یه دوست‌پسر زباله