..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫« فرجام خدایان »
‫« قسمت دوم: نیزه‌ی بدعت‌گذار »
‫سیگرید!
‫سیگرید.
‫سیگرید!
‫سیگرید مجرد.
‫خودسر و زخم‌دیده.
‫چی ازم می‌خوای؟
‫مدت زیادیـه که با خدایان زندگی می‌کنم
‫اما قبل از هرچیزی از قماش غول‌هام.
‫مدت زیادی نمی‌گذره که غول‌ها مُردن.
‫برام مهم نیست خونت از چیـه.
فقط این برام مهمـه که وقتی ‫ خون اون‌ها داشت ریخته می‌شد،
‫تو قایم شده بودی.
‫من چی؟
‫من هم برای تو مُردم؟
‫جایی که اومدی اسمش هِلـه،
‫اما زنده می‌مونی.
‫تو مهمان پادشاهی بلندبالای منی.
‫هل همونطور که یه مکان هست
‫یه شخص هم هست،
‫دختر همیشه نیمه‌مُرده‌ی من.
کشته‌شدگان جنگ که به والهالا میرن
.توسط والکیری‌ها برده میشن
‫هل دزدها و خائنین رو می‌بره...
‫و همچنین درغگوها،‌ بزدل‌ها و رذل‌ها.
‫فقط یکی‌شون برای من صدق می‌کنـه.
‫به من هم گفتی مهمان. ‫مهمانان تو می‌تونن آزادانه برن؟
‫بله،‌ عروس خونی.
‫اما تو دنبال انتقام گرفتنی، ‫نه آزادی.
‫گفته بودی ثور رو بهم میدی.
‫- سلاحی داری که بتونه اون رو بکشـه؟ ‫- با آهن خداکُش کار راحتیـه.
‫دورف اندواری می‌تونه بهت کمک کنه
‫اما آزگارد هم دربرابرت می‌ایسته.
‫دروازه‌هاش فقط یک‌بار فرو ریختند.
‫خدایان بوته‌ی تمشک وقتی ‫در دوران باستان با اودین جنگیدند،
‫محاصره‌ش کردن و بهش نفوذ کردن.
خدایان ونیر؟
‫ازم می‌خوای با خدایان باستان معامله‌ بکنم
‫تا شعله‌ی جنگ اول رو دوباره روشن کنم؟
‫چیزی که می‌خوای یه امر غیرممکنـه.
‫جنونـه.
‫جنون ماست که دنیا رو از نو می‌سازه.
‫عصر خدایان حقیر باید به پایان برسـه.
‫در رگناروک همه‌چیز دریده و فروپاشیده میشـه.
‫تو کمکم کن ثور رو بکشم،
‫بعدش هرکاری که دلت خواست با دنیا بکن.
‫مبارزانی رو جمع کن وبه واناهایم برو. ‫قول میدم در این سفر یاریت کنم.
‫سربازانت رو با دقت انتخاب کن.
‫به دنبال کسانی برو که در رنج هستند.
‫مردانی که در دل‌شون هِل دارن.
‫اما سریع و بی‌سروصدا برو.
‫قبل از این که اودین نقشه‌های خودش رو بکشـه.
‫سیگرید!
‫چیشد؟ ‫تو کجا بودی؟
‫هل.
‫هل بودم.
‫اون بهم پیشنهاد کمک داد.
‫اون؟ اون کیـه؟
‫لوکی از آزگارد.
‫باید عزاداری کنی.
‫سیگرید، لوکی دوست تو نیست.
‫اون...
‫بیا ببرمت خونه.
‫می‌خوای اشک بریزم؟
‫دیگه چیزی برام نمونده.
‫- تنها نیازم، انتقامـه. ‫- سیگرید...
‫من آخرین بازمانده‌ی خونواده‌م هستم.
‫شرافتم من رو به این کار ایجاب می‌کنـه.
‫باید ثور رو بکشم.
‫اون که مقید به قوانین یا شرافت ما نیست.
‫اون ثوره.
‫ما از خدایان ترسی نداریم.
‫به لوکی اعتماد ندارم.
‫دنبال جنگـه؟
‫خب بهش میدم.
‫تا زمانی که به کارم بیاد.
‫برای این سفر، پنج جنگجو با خودمون می‌بریم.
‫هرکدوم برای انگشت‌های دستِ باز،
‫که با بسته شدنش، ‫توی مشتش گیر می‌افتیم.
‫بقیه کسایی که سردرگم هستن هم لازم داریم.
‫کسایی که ‌چیزی برای از دست دادن ندارن.
‫و اول از همه، چه کسایی رو ‫به کام مرگ می‌فرستی؟
‫جنگنده‌ای که هیچ‌چیزی رو ‫ بیشتر از مرگ دوست نداره.
‫اولین باری که سکس داشتم هم ‫یادم نمیاد اینقدر خون ازم رفته باشـه.
‫خونواده‌م مُردن، ‫ثور، پسر اودین اونا رو کشته.
‫می‌خوام مُردنش رو ببینم.
‫و برای موفق شدن هم، ‫به کمکت احتیاج دارم.
‫برای هیچ قانون و هیچ اسمی
‫و برای هیچ پرچمی می‌تازیم و ‫احتمالاً هم توی این راه کشته میشیم.
‫میرم می‌شاشم و ‫بعدش راه می‌افتیم، باشه؟
‫وای، اِگیل...
‫اسمم چقدر قشنگ به دهنت می‌شینـه ماریا.
‫می‌دونی چرا مامانم اسمم رو گذاشته اگیل؟
‫چرا؟
‫از روی «اگیل تک‌دست».
‫اون دستش قطع شده و ‫جاش یه شمشیر گذاشته.
‫شاید مادرم می‌دونسته که تو این دنیا ‫چیزای زیادی ازم گرفته میشـه.
‫اما دوست دارم اینطور فکر کنم که ‫ اون می‌دونسته
‫من با یه دست هم خیلی کارها می‌تونم بکنم.
‫اما تو که... دوتا دست داری.
‫آره.
‫عجب غلام دست‌ودلبازی هستی.
‫سرنوشت من اینـه که خدمت کنم و ‫بهم خدمت بشـه.
‫حرف نزن!
‫اما کارت رو بکن!
‫پدر!
‫ای مادرجنده!
‫شاعره فریب‌مون داد.
‫با حرفای کثیفش وسوسه‌مون کرد و ‫دیگه چاره‌ای نداشتیم.
‫همم.
‫اون شاعر رو بکشین!
‫بگیرینش!
‫رفت اونجا!
‫کجا رفت؟
‫کجاس؟
‫- همینطوری واینسین و... ‫- از اون طرف.
‫کی رو گاییدی؟
‫تو کی رو کشتی؟
‫هنوز هیشکی.
‫من اینطوری نمی‌خوام بمیرم.
‫آخه من رو چی‌کار دارین؟
‫چی‌کار داریم می‌کنیم؟
‫اگه لازمـه اینقدر حرف بزنی شاعر، ‫حداقل یه حکایت تعریف کن.
‫باشه، چرا که نه؟
‫شاید داستانی بگم که ‫با مقصدمون هم‌خونی داشته باشه.
‫فقط اگه می‌دونستم کجا داریم میریم.
‫جادوهای چوب‌دستی تو برامون کافی نیست.
.دنبال سید کونا می‌گردم
‫پس حکایتی رو تعریف می‌کنم که .بگم چرا ایده‌ی خیلی مزخرفیـه
‫حالا درمورد سیدا کونا بشنوین،
‫کسی که می‌دونـه دارم ازش حرف می‌زنم،
‫چون به همه‌چیز آگاهـه،
‫حتی فکرای توی سرمون، ‫چون داریم به قلمروش نزدیک میشیم.
‫سید کونا هم اولش مثل من و شما بود،
‫اما در ازای قدرت، ‫عزیزترین کسش رو قربانی کرد.
‫پسرش.
‫خام خام اون رو خورد، جیغ کشید،
‫تا فریا چیزی که ‫ آرزوش رو داشت رو بهش بده.
‫چشم بصیرت.
‫کسی که حاضره واسه‌ی قدرت، از جون بچه‌ش هم بگذره
‫ به‌خاطر بی‌اجازه در زدن خونه‌ش، ‫کارهای خیلی بدتری هم باهامون می‌کنـه.
‫میشه بپرسم چرا اومدیم سراغ این آدم؟
‫چون حتی خدایان هم از آینده ترس دارن.
‫درخت جهانی ساختـه.
‫ای خدا، چه بوی گندی میاد!
‫تنها نیستیم.
‫گرگ!
‫نه‌، فقط یه بزدلـه که ‫لباس گرگ پوشیده.
‫پس بیا جلو توله‌سگ.
‫اطاعت کن اولفر.
‫نظر شما چیـه؟
‫به‌نظر من که حقش هست ‫طعم گلوی یه خدا رو بچشـه.
‫مگه نه؟
‫خبر داره! ‫از قبل خبر داره.
‫دل و جیگر بچه‌ش رو نگاه کرد و ‫نقشه‌مون رو بهش لو دادن!
‫اوه...
‫پسری که به‌خاطر فریا خوردم رو میگین؟ ‫هنوز حرفش رو می‌زنن؟
‫می‌تونم به غلام‌تون کمک کنم.
‫بیا داخل.
‫بیام داخل کجا؟
‫اون کیـه؟
‫اولفر یه حرومزاده‌س و از بچگی ‫باهاش عین حرومزاده‌ها رفتار کردن.
‫وسط یه عمل شنیع مچش رو گرفتم و ‫برده‌ی خودم کردمش.
‫حالا من اعتراف‌گیرشم و ‫اشتباهاتش به من قدرت میدن.
‫اگه اجازه بدین، ‫دستش رو نجات میدم.
‫چرا باید بهت اعتماد کنیم، ساحره؟
‫چون بهم اعتماد خواهید کرد و ‫این کاریـه که می‌کنین.
‫- این که نشد... ‫- بکن!‌ هرکاری می‌خوای بکن.
‫- بهش دست نزن. ‫- صبر کن.
‫حتی اگه همه‌مون رو هم به کشتن بدی، ‫باید ازت اطاعت کنیم؟!
‫بخشی از حرفات درست بود.
یکی به اسم سید کونا ‫پسری رو به‌ دنیا آورد.
‫اما می‌تونست تو چشمام نگاه کنـه و ‫بفهمـه که آینده‌ی من، یه زندگی زنونه‌س.
‫عاشقم بود و من رو ‫به‌عنوان سید کونای خودش معرفی کرد.
‫حالا هم من لباسای مادرم رو می‌پوشم و ‫به کارش ادامه میدم.
‫وقتی که پای شاعرها اومد وسط، ‫ماجرا عوض شد.
‫یه کاریش می‌کنم.
‫گرگت رو بهم پیشنهاد دادی.
‫اما من اومده بودم دنبال یه ساحره.
‫الان هم داری.
‫گوزن‌های بیرون بهم گفته بودن.
‫ما به همدیگه پیوند خوردیم.
‫چه خوشم بیاد، چه نیاد.
‫نزدیک بود اون هیولا بکشتمون،
‫برای تو هم اصلاً مهم نبود.
‫برای یه ماجراجویی جنون‌آمیز، .جنون لازم داریم
‫مخالفی؟
‫مسیر هردومون یکیـه
‫اما تو داری وارد اموری میشی که ‫کنترلی روش نداری.
‫چه مسیری در پیش داریم؟
‫مگه خودت خبر نداری؟
‫همه‌مون که با همدیگه باشیم، ‫فقط یه هدف راحت واسه‌ی ثوریم.
‫اما بهم گفتی یه دورفی هست که ‫می‌تونه بهمون برتری بده.
‫میریم نیداولیر.
‫مراقب باش.
‫اون برق توی دریاچه به‌خاطر فلزهاس.
‫دورف‌ها اینجا آهنگری می‌کنن.
‫آهن‌شون رو از باتلاق تامین می‌کنن.
‫قبلاً به منظور دیگه‌ای ازش استفاده می‌شد.
‫پادشاهان و کشیش‌ها ‫ز‌ن‌هاشون رو اینجا غرق می‌کردن.
‫زن‌هاشون؟
‫زن‌هایی که عاشق می‌شدن و ‫ بهشون انگ «فاحشگی» می‌زدن.
‫زن‌هایی که حرف‌هاشون تند و بُرنده بود.
‫به پایین پرت می‌شدن،
‫و توی اعماق آتش ‫تبدیل به سنگ می‌شدن.
‫عذاب‌شون توی سلاح‌های دورف‌ها زنده‌ن.
‫خشم‌شون رو مال خودم می‌کنم.
‫زبان مردگان.
‫قبل این که بهمون اجازه‌ی ورود بده ‫باید بهش جواب بدیم.
‫منم که اهل مذاکره.
‫لوکیِ عنکبوت، ‫به قولی که دادی عمل کن.
‫درود بر تو سیگرید.
‫پس دوست‌پسرت اینـه.
‫پسر شجاعی بوده که پا به این نبرد گذاشتـه.
‫به من میگن «مشتاق درخشش»، ‫یکه و تنها.
‫نه پدر دارم و نه مادر.
‫از سنگ به‌وجود اومدم و ‫توی آتش‌دان زندگی می‌کنم.
‫و عمرم رو اونجا می‌گذرونم.
‫یه معما از دروازه محافظت می‌کنـه.
‫چخماق.
‫جواب چخماقـه.
‫جرقه‌ی الهی دورف‌ها.
‫این اندواری کجاس؟
‫میاد.
‫مگه این که این به‌اصطلاح دوستت ‫واسه سرگرمی خودش ما رو کشونده باشه اینجا.
‫احتمالاً یه‌جا قایم شده.
‫اندواری، استاد آهنگر.
‫من لیف هستم، ‫پسر گورم و پادشاه ولسونگ.
‫- راه درازی اومدیم تا... ‫- می‌دونم برای چی اومدین.
‫این خون رو می‌شناسم.
‫رفتی هل و برگشتی.
‫دنبال فلز خداکُشی.
‫بیاین دنبالم.
‫از آخرین باری که یه مشتری به این شجاعی ‫ داشتم، خیلی وقتـه که می‌گذره.
‫فقط قیمتت رو بگو.
‫بهتون اشتباه گفتن.
‫دستمز من با طلا نیست.
‫پس با چیـه؟ ‫با ارواح.
‫«شاید با من جون‌های زیادی رو بگیری ‫اما در ازاش،
‫من جون تو رو می‌گیرم.»
‫فلز من تار و پود سرنوشت رو می‌بُره و ‫بدشگونی میاره.
‫اما این که کِی و چطوری، ‫اصلاً مشخص نیست.
‫اینطوری جلوی دزدها رو می‌گیرم.
‫اون هم یه دزد به‌خصوص،
‫احتمالاً می‌شناسینش،
‫لوکی.
‫تا حالا ندیدمش. ‫من دنبال ثورم.
‫و دزد هم نیستم. ‫هرچقدر که لازم باشه برای سلاحت می‌پردازم.
‫صبر کن. ‫تو نمی‌دونی داری چی‌کار می‌کنی.
‫سیگرید.
‫اسمش شاخـه،
‫و از الان... مال توئـه.
‫و تو از نفرینش سود می‌کنی؟
‫من پیرتر از چیزی‌ام که نشون میدم و ‫این اتفاقی هم نیست.
‫وقتی با سرنوشتش روبرو بشه، ‫من هم از سرنوشتم رها میشم.
‫دیگه کاری اینجا نداریم. ‫لازم نیست کس دیگه‌ای...
‫من این چاقوها رو میارم.
‫تو اون باتلاق کوفتی، تبرم رو گم کردم.
‫من هم خودم یه سلاحم
‫و به‌اندازه‌ی کافی نفرین‌ شدم.
‫البته باید اشاره کنم که...
خواستم به اون زن بگم که
‫فقط کسانی می‌تونن از سلاح‌های من ‫ استفاده کنن که نیت حقیقی دارن.
‫اگه سلاح، تردیدی رو توی جنگجو حس کنـه، ‫زنده زنده اون رو می‌سوزونـه.
‫عقیده‌ی اون رو دیدم...
‫...اما تو دوست من،
‫تو نگاهت شک می‌بینم.
‫نه. ‫لازم نیست چیزی رو ثابت کنی.
‫ولی انگار لازمـه.
‫- اگه نتونی حرفم رو باور کنی... ‫- نمی‌خوام از دستت بدم.
‫سر تا پا متعلق به توئم.
‫بذار رگناروک بیاد، ‫حتی اگه باعث نابودی بشـه.
‫هنوز کارت تموم نشده.
‫دنبال پنج‌تا جنگجو می‌گشتی ‫اما فقط چهارتا رو می‌بینم.
‫صبر کنین!
‫من هم باهاتون میام.
‫به چه دلیلی؟
‫کارم به خودم مربوطـه.
‫رَدَم می‌کنی؟
‫اگه بتونی دردش رو تحمل کنی
‫می‌تونم از اون خون به نفعت استفاده کنم.
‫چطوری؟
‫آهن، خون رو مستحکم می‌کنـه.
‫هیچ‌چیزی بیشتر سوختن خونواده‌م ‫برام درد نداره.
‫حرفی که زدی رو فراموش نکن.
‫سیگرید!
‫اون زن خودش رو پوشیده از آهن می‌کنـه.
‫قدرت ما متعلق به توست.
‫حزن ما متعلق به توست.
‫آهن ما متعلق به توست.
‫سیگرید!
‫سیگرید.
‫چیزی نیست. ‫چیزی نیست.
‫نمی‌تونم براشون گریه کنم لیف.
‫حتی گریه هم نمی‌تونم بکنم.
‫می‌‌دونم.
‫این‌ها اشک توئن.
‫اگه اراده کنی
‫آسمون رو به زمین میاری.
‫دوستان قدیمی من،
‫«فکر» و «یاد»،
‫نقشه‌های سیگرید رو بهم نشون بدین.
‫سیگرید.
‫زیبا.
‫عروس خونی.
‫داری با پسر من جنگ راه میندازی.
‫ادوین چشمانش رو به روت باز کرده.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.