‫متأسفم، اسکار،
‫که مجبورت کردم توی روز استراحتت کمکم کنی.
‫اشکالی نداره.
‫خب پس...
‫این خون‌ـه؟
‫«آیتی»...
‫قبلاً اینو کجا دیده بودم؟
‫این چیه؟
‫اسکار!
‫برج... غیبش زده؟
‫اینجایی.
‫شانس آوردم.
‫تو کی هستی؟
‫اینجا نیستم که بهت آسیب بزنم.
‫سروصدا نکن.
‫اومدم ازت کمک بگیرم، تیناشا.
‫تو کی هستی؟
‫شوهر آینده‌ت.
‫سرت جایی خورده؟
‫اگه خواب می‌بینم، دلم می‌خواد بیدار بشم.
‫از یه‌نفر توی شهر شنیدم که امروز ‫توی تقویم تولدار، سال 239 اُم هستش.
‫بله، همینطوره.
‫پس معلوم شد.
‫من براساس زمان تولدار، از سال 654 میام.
‫داری می‌گی از چهارصد سال آینده به اینجا اومدی؟
‫هیچ قانون جادویی‌ای وجود نداره ‫ که بذاره به گذشته بری.
‫امکان‌پذیر نیست.
‫قبلاً هم همین‌چیزی بهم گفتی.
‫پس اگه خواب می‌بینم، دلم می‌خواد زودتر بیدار شم.
‫لطفاً بیدارم کن.
‫چرا من؟
‫در هر حال، تو تنها امیدمی.
‫منو به زمان اصلیم برگردون.
‫همین الان گفتم سفر در زمان غیرممکنه.
‫شاید بتونی برای چهارصد سال ‫ توی خواب جادویی‌ت زندگی کنی،
‫ولی بدن مردها برای این‌کار خیلی بی‌ثباته.
‫هیچ راه دیگه‌ای نیست؟
‫نه.
‫برات بد می‌شه؟
‫آره.
‫که اینطور...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫پس سعی می‌کنم یه‌راه‌حل پیدا کنم.
‫تا اون‌موقع می‌تونی همینجا بمونی.
‫به‌هرحال، هیچ‌کس به اینجا سر نمی‌زنه.
‫واقعاً؟
‫ممکنه یه‌مدت طول بکشه، مشکلی نداره؟
‫مشکلی نیست، ممنون.
‫متشکرم، ولی اینطوری جلوی ‫ غریبه‌ها گارد خودتو پایین نیار.
‫از تو نمی‌خوام بشنوم.
‫امروز رو برو بخواب.
‫خودم یه اتاق خالی پیدا می‌کنم.
‫چی؟ فقط همینجا بمون.
‫واقعاً که...
‫من خیلی کوچیکم، پس توی دست‌وپات نمی‌رم.
‫یا شاید بچه‌های کوچیکو بیشتر دوست داری؟
‫اینطوری به مردم تهمت نزن.
‫الان چند سالته؟
‫سیزده.
‫چیه؟
‫نه، هیچی.
‫پس همینجا می‌مونم. بگیر خواب.
‫آدم سحرخیزی نیستی، نه؟
‫ا ـ از کجا می‌دونی؟
‫زودباش بخواب.
‫نمی‌خواد چندبار بگی.
‫شب به‌خیر، تیناشا.
‫شب به‌خیر.
‫واقعاً آدم عجیبی هستی.
‫به دلایلی، خیلی برام...
‫کاندید ملکه این‌همه کار رو تنهایی انجام می‌ده؟
‫احتمال ترور شدنم وجود داره،
‫پس یاد گرفتم چطوری بیشتر کارها رو تنهایی انجام بدم.
‫ولی اشکالی نداره.
‫شاید کسی پیشم نباشه، ولی تنها نیستم.
‫پادشاهی اینجا پیشمه.
‫باید سخت درس بخونم تا به مردمش خدمت، ‫و ازشون محافظت کنم.
‫تمام تلاشمو می‌کنم تا در آینده ناامیدشون نکنم.
‫که اینطور.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫این چایی‌ت حرف نداره.
‫تا تولد بعدیت چقدر مونده؟
‫تولد بعدیم؟
‫حدود نصف سال.
‫نصف سال...
‫اگه توی این دوران می‌موندم...
‫اگه می‌تونستم از اون فاجعه نجاتش بدم...
‫خب، هنوز یادت نیومده؟
‫وسیله جادویی‌ای که به گذشته فرستادتت.
‫نه...
‫قبلاً دیده بودمش، ولی کجا بود؟
‫اون شمشیرت چرا اینطوریه؟
‫جادو روی این شمشیر جواب نمی‌ده.
‫فقط یه شمشیر مثل این توی دنیا هست.
‫آکاشیا از فارساس.
‫خودشه.
‫تو از خانواده سلطنتیِ فارساسی؟
‫آره.
‫عــه؟!
‫افسونم رو خنثی کرد!
‫حالا یادم اومد.
‫همم؟
‫توی خزانه‌داریِ فارساس دیدمش.
‫ولی قرمز بود...
‫پس بریم سمت فارساس؟
‫نه، یادگاری مادرم بود.
‫توی این دوران توی فارساس نیست.
‫مادرت فوت کرده؟
‫وقتی بچه بودم.
‫که اینطور...
‫نمی‌خواد ناراحت باشی.
‫قیافه‌شو یادم نمیاد.
‫باشه.
‫متأسفم.
‫اوه، درسته.
‫اونی که بهش دست زدم آبی بود.
‫توی برج پیدا کرده بودمش...
‫فکر کنم از خزانه‌ی تولدار اومده بود.
‫اونجا نمی‌شه.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه بدون اجازه‌ی پادشاه وارد خزانه بشه.
‫درضمن، نمی‌تونم بهت اعتماد کنم که تنها بری.
‫درسته.
‫شرمنده.
‫دفعه قبل هم یه‌مدت طول کشید که باهام گرم بگیری.
‫منظورت چیه؟
‫جدی نگیر.
‫هی، اون چیه؟
‫منظورت چیه «اون»؟
‫داخل بدنت.
‫همچین نفرین‌ها و نعمت‌های پیچیده‌ای...
‫می‌تونی ببینی‌شون؟
‫آره.
‫یه نعمت فوق‌العاده قدرتمند ‫توی زمان بچگی روم گذاشته شده بود.
‫برای اینکه خنثی‌ش کنم، یه نفرین روم گذاشته شد.
‫ها...
‫مـ ـ می‌تونم بعداً یه‌ذره از خونت رو بگیرم؟
‫دلم می‌خواد بررسیش کنم.
‫من مشکلی ندارم، ولی واقعاً انقدر جالبه؟
‫از تحقیقات خوشم میاد.
‫و همه‌چیز ارزش حداقل یکبار امتحان رو داره.
‫پس چطوره بهت آموزش بدم ‫چطور از شمشیر استفاده کنی؟
‫چی؟
‫چــــــــی؟!
‫در آینده به‌دردت می‌خوره.
‫باید انجامش بدی.
‫فرقی نمی‌کنه چی بگی، ‫من تنهات نمی‌ذارم.
‫اسکار، توی فارساس چیکار می‌کردی؟
‫تو شمشیر سلطنتی رو پیشت داری، ‫پس وارث مستقیم تاج‌وتختی، درسته؟
‫نمی‌دونم. مگه چیکار کردم؟
‫می‌شه امروز بعدازظهر رو تحقیق کنم؟
‫باشه.
‫این اژدها خیلی دوستانه رفتار می‌کنه.
‫حتماً می‌شناستت.
‫در وهله اول هم خودت بهم داده بودیش.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫هی، من توی آینده چه‌جوری‌ام؟
‫یه بانوی زیبا.
‫فرقی با الان نداری.
‫اینطوری تعریف نکن.
‫می‌دونم این حرفای ازدواج همش دروغه.
‫خب، مطمئنم باورش سخته.
‫اوه، باید زودتر برگردم اتاقم.
‫یادم رفت لاناک داره میاد.
‫لاناک؟
‫می‌شناسیش؟
‫این چند وقته سرش شلوغ بوده، ‫ولی اغلب میاد بهم سر می‌زنه.
‫خیلی بهت میاد، آیتی.
‫دادم مخصوص خودت بسازنش.
‫ممنونم.
‫آیتی.
‫چیه؟
‫چیزی نیست.
‫می‌دونم تازه رسیدم، ولی برای امروز دیگه باید برم.
‫باشه...
‫لاناک، وایسا.
‫چیه؟
‫یه درخواستی ازت دارم.
‫تیناشا.
‫ترسوندیم.
‫اون گردنبند...
‫لاناک بهم دادتش.
‫اوه، از لاناک خواستم منو ببره توی خزانه...
‫به اون مرد اعتماد نکن.
‫ها؟ چرا؟
‫تو که اصلاً لاناک رو نمی‌شناسی، مگه نه؟
‫اون تنها خانواده‌ایه که دارم.
‫اون قراره بهت آسیب بزنه.
‫تو هیچی درباره من نمی‌دونی...
‫انقدر دروغ سرهم نکن!
‫لاناک تنها کسی بود که کنارم موند!
‫هیچ‌کس دیگه‌ای رو ندارم.
‫بدون اون...
‫من واقعاً تنهام...
‫ولم کن، احمق!
‫امکان نداره وقتی تنهام حالم خوب باشه...
‫می‌خواستم مامان و بابامو ببینم!
‫می‌خواستم یه بچه معمولی باشم، حتی شده یه‌روز!
‫ولی...
‫گفتن یکی باید پا پیش بذاره...
‫گفتن وقتی بزرگ بشم اوضاع بهتر می‌شه...
‫ولی حقیقت اینه که، ‫تمام این مدت داشتم تحملش می‌کردم...
‫طوری نیست، تیناشا.
‫در آینده دیگه تنها نیستی.
‫بهت قول می‌دم.
‫بدون شک میام و پیدات می‌کنم.
‫خوشبختی رو پیدا می‌کنی.
‫امکان نداره تنها نباشه، ها؟
‫ببخشید.
‫نه.
‫باید یه‌جور دیگه می‌گفتمش.
‫می‌دونم چقدر تلاش کردی.
‫لاناک گفت منو می‌بره به خزانه.
‫که اینطور.
‫ممنون.
‫اسکار!
‫چطور پیش رفت؟
‫واقعاً پیداش کردم!
‫یه گوی آبی انقدر بزرگ.
‫نتونستم با خودم بیارمش، ‫پس به‌جاش یکم دستکاریش کردم.
‫هرجور حساب کنی، افسون دفع‌کننده نفوذی‌ها ‫ برای یه‌ساعت غیرفعال می‌شه.
‫یعنی خودم می‌تونم برم داخل؟
‫بالأخره می‌تونم بازم ببینمت...
‫آخرش واقعاً باهات ازدواج می‌کنم؟
‫آره.
‫چهارصد سال دیگه از الان، ‫سال 527 در تقویم فارساس.
‫اونجا منتظرت می‌مونم.
‫مطمئن می‌شم خوشبخت بشی، ‫پس چشم‌انتظارش باش.
‫مهتر از اون...
‫زیاد اطراف لاناک نپلک.
‫از کِی تا حالا بابام شدی؟
‫من نه باباتم نه برادرت.
‫من شوهرتم.
‫بعداً می‌بینمت.
‫باشه.
‫می‌بینمت.
‫مراقبت کن.
‫ها؟ آیتی؟
‫بیدار بودی؟
‫لاناک، این‌وقت روز اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اشتباهی درش نیست.
‫چرا من به این دوران اومدم؟
‫فکر می‌کردم اگه پیشش باشم،
‫می‌تونم از اون فاجعه نجاتش بدم.
‫ولی چهارصد سال بعد، ‫به این خوشحالی لبخند می‌زنه.
‫حتی اگه الان برگردم، ‫دیر یا زود خوشبختی رو پیدا می‌کنه.
‫چهارصد سال...
‫زمان خیلی زیادیه!
‫وایسا، من هنوز...
‫لاناک.
‫این آدما کی‌ان؟
‫تکون نخور، آیتی.
‫به‌نظر به‌موقع رسیدم.
‫برای همین گفتم ازش دور بمونی.
‫ا ـ اسکار...
‫چرا...
‫بکشیدش!
‫لاناک؟
‫مشکلی نیست.
‫خودم ترتیبشو می‌دم.
‫یه حفاظ بساز.
‫از خودت محافظت کن.
‫ای بابا...
‫اصلاً این یارو رو از کجا پیدا کردی؟
‫محض خاطر منه که تو وجود داری.
‫پس می‌گی باید با فدا کردن خودش،
‫با گوشت و خون برات قدرت جادویی احضار کنه؟
‫آیتی...
‫آیتی بیچاره...
‫عاشقتم.
‫تو برام زیباترینی.
‫اما جادوت مزاحمه.
‫فقط نگاه بهت آزارم می‌ده.
‫بهش گوش نده، تیناشا.
‫حرفاش سم خالصه.
‫می‌تونی بیخیالش شی.
‫با شجاعت زندگی کن.
‫باورم کن.
‫لاناک.
‫هرچقدر می‌خوای ازم متنفر و بیزار باش.
‫ممنون بابت همه‌چی.
‫درضمن...
‫اگه هنوز اصرار به کشتن من داری، ‫خودم حریفت می‌شم.
‫اگه قدرت بیشتری داشتم، تو دیگه...
‫ورد رو شروع کنید!
‫ا ـ اعلی‌حضرت...
‫دست بجنبونید!
‫موجی که در اینجا و مکانی دیگر جریان دارد...
‫چیزی که خواستارشم، قدرتی خالص است!
‫بر این گوشت و خون تکیه بنما ‫ تا برابرم پدیدار شوی، قدرت!
‫لاناک!
‫می‌خواد از خودش به‌عنوان کتالیزگر استفاده کنه؟
‫نظاره کن، آیترنا، ببین چطور ازت پیشی می‌گیرم!
‫بذار قدرت یه پادشاه رو نشونت بدم!
‫چـ ـ چی شد؟
‫خوب نیست!
‫نباید بیشتر از این ادامه بدی!
‫افسون احضار رو متوقف کن!
‫دهنتو ببند، دختر خیره‌سر!
‫خوب نیست!
‫نه! متوقف نمی‌شه!
‫اگه ادامه پیدا کنه، تولدار نابود می‌شه!
‫پس این آخر کاره، ها؟
‫تو انجامش بده.
‫تحت‌کنترل بگیرش.
‫چی؟
‫غیرممکنه!
‫دیدی چه بلایی سر لاناک اومد!
‫از پسش برمیای. می‌دونم می‌تونی.
‫تو قدرتشو داری.
‫جداً؟
‫آره.
‫این پادشاهی توئه.
‫طوری نیست. هنوز وقت داری.
‫ازش محافظت می‌کنی.
‫به‌راحتی پیروز می‌شیم.
‫من پیشتم.
‫انجامش می‌دم.
‫مشکلی نیست.
‫تموم شد.
‫آفرین.
‫تیناشا، آخرسر بهت دروغ گفتم.
‫شرمنده.
‫اومدم اینجا تا نجاتت بدم.
‫چی؟
‫برای همین دیگه همو نمی‌بینیم.
‫چرا؟
‫فقط می‌خوای به زمان خودت برگردی، درسته؟
‫دیگه جایی برای برگشتنم وجود نداره.
‫وقتی پا به اینجا گذاشتم ناپدید شدم.
‫ناپدید شدی؟
‫یه‌بار از تیناشا درمورد افسانه‌ای پرسیدم ‫که از یه روستاییِ نزدیک دژ میندارت می‌گفتن.
‫شمشیرزنی که از آینده سفر کرد تا مادرشو نجات بده.
‫چرا بعد اون حادثه ناپدید شد؟
‫جوابش ساده‌ست.
‫دنیا به ‌شاخه‌های مختلف تقسیم نمی‌شه.
‫وقتی قصد تغییر گذشته رو داشته باشی،
‫از همون لحظه که به عقب برمی‌گردی، ‫تاریخ جدیدی جاشو پر می‌کنه.
‫در لحظه‌ای که گوی جادویی فعال می‌شه،
‫دنیایی که کاربر ازش اومده از بین می‌ره.
‫ابزار جادویی‌ای برای تغییر گذشته و بازنویسی تاریخه.
‫حالا که نقش خودمو ایفا کردم، ‫به مرور زمان باید خودمم ناپدید بشم.
‫داری دروغ می‌گی!
‫آخه...
‫اگه از اول درمورد قدرت گوی جادویی می‌دونستم،
‫تصمیم نمی‌گرفتم گذشته رو تغییر بدم.
‫مثل انکار کردن مسیری که ‫ به‌عنوان ساحره طی کرده می‌مونه.
‫آرزوی پاک شدن تمام رنج‌هایی که باهاشون مواجه شده،
‫چیزی جز غرور بچگانه نیست.
‫می‌دونستم.
‫ولی با این‌حال...
‫می‌خواستم در لحظه‌ای که ‫بیشترین رنج رو کشیدی دستت رو بگیرم.
‫از این نتیجه پشیمون نیستم.
‫اسکار...
‫نه...
‫ملکه خوبی بشو، تیناشا.
‫قدرت این‌کار رو داری.
‫واقعیتِ زمانی که باهات گذروندم تغییر نمی‌کنه.
‫حتی اگه تو فراموش کنی...
‫حتی اگه من فراموش کنم...
‫حتی اگه هیچ‌وقت همدیگه رو نبینیم...
‫همیشه عاشقت می‌مونم.
‫وایسا...
‫چشماتو ببند.
‫تنهام نذار!
‫اسکار؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ساحره‌ای ساکن در یک برج لاجوردی.
‫شاهزاده‌ای نفرین‌شده.
‫اگه بتونن زمان رو به عقب برگردونن، ‫چه آرزویی می‌کنن؟
‫این داستانیه که همه‌چیز در اون قابل بازنویسی‌ـه.
‫~ دو خاطره به‌هم تنیده ~