GLANCE GLANCE
‫آخه کی وقتی توی دهنش زخم داره آب‌پرتقال می‌خوره؟
‫خفه بابا. ویتامین سی واسه زخما خوبه.
‫اون واسه پوست خشکه.
‫واسه زخما پروتئین خوبه.
‫نوش جانم!
‫هوی حرومی! آخریش بود اون.
‫روی کل زخمات لیمو می‌کشم.
‫همه ماشالا امروزم سرخوشن.
‫آره.
‫خدا رو شکر که آنزای-سان هم حالش خوبه.
‫آه... راستی نیری!
‫از ساکورا خبری شنیدی؟
‫نه... راستش هیچ‌کدوم از پیامامو هم نخونده.
‫یعنی امروز واسه ساکورا-کون مشکلی پیش اومده؟
‫شایدم خواب مونده؟
‫تا این‌موقع؟ کم‌کم دیگه وقت ناهارم تموم می‌شه...
‫بعد از دعوا هم به‌نظر خیلی گرفته بود.
‫یکم نگرانشم.
‫پس بیاین بهش زنگ بزنیم.
‫آه، الو ساکورا-سان؟... خدا رو شکر... حالت خوبه؟
‫ها؟ ساکورا-سان؟ سا-
‫گوشی رو روم قطع کرد.
‫اوی اوی، چی شده؟
‫والا گمونم...
‫انگاری که ساکورا-سان سرما خورده بود.
‫به‌نظر خیلی مریض میومد.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یکم زیادی نخریدیم؟
‫همه نگران ساکورا-کو‌ن‌ان.
‫اصلاً می‌خواستن همه برای دیدنش بیان.
‫درسته.
‫ولی بازم، نمی‌دونستم خونه‌ی ساکورا-سان انقدر نزدیکه.
‫گفت از بیرون از شهر اومده... ‫برای همین فکر می‌کردم خونه‌ش یکم دورتر باشه.
‫گمونم انتقالیش به مدرسه همزمان با جابه‌جا شدن خونواده‌ش بوده؟
‫خب، وقتی برسیم می‌فهمیم.
‫آه، این‌جاست.
اجاره داده می‌شود
‫وای از این خونه‌های مسحور شده.
‫عه، سو-سان.
‫ها؟ ولی اینجا برای یه نفره...
‫ر ـ راست می‌گی... یعنی چه خبره.
‫خرابه.
‫در بازه.
‫و ـ وایسا، بی‌اجازه که نمی‌شه بریم تو...
‫کفشای ساکورا-کون.
‫ساکورا-کون! سلام؟
‫عه، و ـ واقعاً این‌جا زندگی می‌کنه؟
‫با اجازه.
‫بـ ـ بدون اجازه می‌ری داخل اینطوری که‌ـــ
‫نیری-کون.
‫با توجه به شرایط این‌جا، ساکورا-کون الان تنهاست.
‫و به‌خاطر سرماخوردگی هم نمی‌تونه زیاد حرکت کنه.
‫اگه اتفاق بدی براش بیفته، چیکار میکنی؟
‫اتـ ـ اتفاق بدی؟
‫تـ ـ تنهایی می‌میره!
واییییییی
‫خفـــــــه شو!
‫چرا سرتونو میندازین می‌رین خونه‌ی ‫ملت و انقدرم سروصدا می‌کنین؟
‫شماها...
‫سـ ـ ساکورا-سان!
‫شماها واسه چی...
‫ا ـ اومدیم دیدنت.
‫مثکه وضعت حسابی خرابه.
‫ببخشید بیدارت کردیم.
‫خب، برگرد تو رختخوابت.
‫اوی نکن، هولم نده.
‫نیری-کون میشه اونا رو بیاری؟
‫چـ ـ چشم.
‫ساکورا-کون، احیاناً واقعاً تنها زندگی می‌کنی؟
‫خب که چی؟
‫داروی سرماخوردگی داری؟ برات بیارم؟
‫نمی‌خواد.
‫پس... چیزی هست که بخوای بخوری؟
‫اشتها ندارم.
‫ساکورا-کون‌‌ـی که همیشه گشنه‌شه الان اشتها نداره.
‫و حتی باهامون بحثم نمی‌کنه.
‫ولی...
‫همچین جایی تنهایی زندگی می‌کنه...
‫ساکورا-سان... دقیقاً...
‫نیری-کون.
‫اون... برای ساکورا-کون‌ـه.
‫آه، درسته درسته.
‫این از طرف بچه‌هاست.
‫همه خیلی نگرانت بودن، می‌خواستن زودتر خوب شی.
‫از جزئیات خبر ندارم، اما الان که تنها زندگی می‌کنی هم مزید بر علته.
‫بیشتر... به ماها تکیه‌ کن.
‫عه، از دیروز همه‌ش دارم همینو می‌گم.
‫چیزی نیست.
‫همیشه خودم تنهایی یه‌طوری این وضعیتا رو رد کردم.
‫بخوابم خوب می‌شم.
‫چیز مهمی نیست.
‫خـ ـ خب...
‫نیری-کون، چیزایی که براش خریده بودن رو دادیم، ‫دیگه درست نیست بیشتر از این بمونیم.
‫بریم؟
‫ها؟ اوه... اما...
‫امروز دیگه بریم.
‫بـ ـ باشه.
‫خب دیگه، ساکورا-کون... مراقبت کن.
‫اگه چیزی شد، بهم زنگ بزن.
‫سـ‌ـ ـ سو-سان.
‫و ـ وایسا. چرا برگشتیم؟
‫نگران نیستی؟
‫خب...
‫نمی‌دونم چی شده؟
‫ولی با توجه به اون خونه و رفتار ساکورا-کون،
‫واقعاً همیشه تنها بوده.
‫خب این خودش که بیشتر تازه...
‫نیری-کون، فرض کن گم‌ شدی و بهت یه چیزی دادن تا بهت کمک کنه.
‫می‌خواستی چی باشه؟
‫ها؟
‫گـ ـ گوشیمو می‌خواستم.
‫این‌طوری می‌تونم جای فعلیمو و خیابونا رو بفهمم.
‫اوهوم.
‫ولی... این به‌خاطر اینه که تو می‌دونی چطوری باید از موبایلت استفاده کنی.
‫د ـ درسته.
‫وقتی توی دردسر افتادی و کسی بهت چیزی ‫می‌ده که نمی‌دونی چطور باید ازش استفاده کنی،
‫بیشتر واسه‌ت دردسرساز می‌شه، درسته؟
‫و در مورد ساکورا-کون، موضوع فقط استفاده ازش نیست...
‫فکر کنم حتی از وجود موبایله خبر هم نداره.
سیلام! ساکورا! روالی داداش؟
جونپی کوریتا
‫و منظورم در اصل، رفقاشه.
یوری کاکوئیچی
یک استیکر برای شما ارسال کرد
روبه‌راهی؟
ماساکی آنزای
حواست باشه خوب استراحت کنی، گرفتی؟
‫برای همین به‌نظرم الان، اگه مثل همیشه رفتار کنیم ‫باعث می‌شه بتونه قدرت فیزیکی و ذهنیش رو حفظ کنه.
‫اگه فردا هم نیومد مدرسه، بازم میایم بهش سر می‌زنیم، باشه؟
‫منظورتو می‌فهم سو-سان.
‫ولی من بازم...
‫دوست دارم بدونه که اون اونجاست.
‫با تکیه‌ کردن به رفیقاش و اعتماد کردن بهشون، ‫می‌تونه چیزایی که اذیتش می‌کنن رو حل و فصل کنه.
‫من به ساکورا-سان گفتم کمکش می‌کنم برسه اون بالا بالاها.
‫ساکورا-سان همیشه راه خودشو خودش باز می‌کنه.
‫برای همین... حداقل می‌خوام وقتی توی مشکلیه کمکش کنم.
‫می‌خوام حتی اگه یه‌ذره‌ست بغل‌دستش باشم.
‫ها؟ نیری و سو شمایین.
آب زیاد بخور! - تاکاناشی زود سرپا شو! - کیریو ویتامین سی واسه سرماخوردگی - آنزای اینا خوشمزه‌ن - کاکوئیچی
مراقب خودت باش - کوریتا
‫همیشه... تنهایی از پسش بر اومدم.
‫همیشه... تنهایی یه‌طوری حل‌وفصلش کردم.
‫اصلاً درستش هم همین بود، ولی بازم...
‫بدنت وقتی دیدی رفیقات کتک نخوردن، قفل کرد؟
‫چون دوستشون داری دیگه.
‫مزخرف نگو.
‫این چرت‌وپرتا که دوست داشتن یا متنفر بودن از ‫کسی باعث بشه بدنت قفل کنه، اصلاً مگه شدنیه؟
‫این چه حسیه؟
‫این چه حس کوفتی‌ایه؟
ها؟ عه؟ چی؟
چـ ـ چـ ـ چـ‌ـ ـ چــــــــــی؟
‫شرمنده، بیدارت کردم؟
‫بیا یکم بخور.
‫سوپ تخم‌مرغ. هرچقدرشو می‌تونی بخور.
‫آروم بخور خب.
‫و اینکه... تنهایی زندگی می‌کنی پس؟
‫هرچند به‌نظر خونه‌ای نمیاد که کسی بخواد توش زندگی کنه.
‫یه پرده بزن حداقل.
‫بعدم... اسبابتم خیلی کمن.
‫احیاناً از این مدلای مینیمالیستی؟
‫خـ ـ خفه بابا.
‫خب، همینکه اشتها داری جای شکرش باقیه.
‫یکم پیش نیری و سو رو بیرون دیدم.
‫نیری خیلی نگرانت بود.
‫تف توش... الکی بزرگش کردن...
شـــپــــرق
‫چی رو بزرگ کردن؟ همه‌شون نگرانتن!
‫تازه شنیدم دیروز باز دعوا کردی.
‫واقعاً خیلی آتیشت تنده ها.
‫واسه همینه که تب کردی.
‫اصلاً به‌خاطر دعوا نیست...
‫اون جریان «چون رفقاتو دوست داری بدنت قفل کرده» رفته رو مخت؟
‫آب بخور آب.
‫تـ ـ تو از کجا می‌دونی؟
‫خودت عین بیلیبورد تو خیابونی.
‫اومه بهم گفت.
‫فقط تو کتم نمی‌ره.
‫نمی‌خوام بدنم به‌خاطر همچین چیز مسخره‌ای یهویی حرکت نکنه یا عوض بشه.
‫ولی در واقع، بدنت قفل کرده بود، نه؟
‫دلیلش هر چی می‌خواد باشه، ‫وقتی اتفاق بیفته کاری ازت بر نمیاد.
‫پس چطوره یه فکری برای کنار اومدن باهاش بکنی؟
‫کنار اومدن باهاش؟
‫مثلاً یه سری کارا رو بسپری به آدمای اطرافت.
‫جوک نگو. خودم تنهایی می‌تونم.
‫این مشکل منه.
‫اوی، هنوز دارم می‌خورمش.
هـــمـــم
‫خودت می‌تونی اینو درست کنی؟
‫خب، کلش ترکیب یه‌سری مواد و گذاشتنش روی اجاقه، اما...
‫اینجا نه گاز داری نه ظرف نه موادشو.
‫چی دار می‌گی...
‫وقتی که شما خواب‌ بودی، نیری‌ اینا اینا رو آوردن.
‫منم اینو درست کردم.
‫چون کسایی به‌جات کاری رو کردن،
‫تونستی راحت بخوابی و بیدار که شدی غذا و آب جلوت بود.
‫مـ ـ می‌تونم برم غذامو بخرم.
‫منظورم این حرفا نیست.
‫حتی اگه خودت از پسش بر میای،
‫چون آدمای دیگه برات انجامش دادن، ‫تو تونستی کارای دیگه بکنی.
‫آدمیزاد توی یه مدت زمانی محدود، از پس یه‌سری کارای محدود بر میاد.
‫کارایی که من از پسشون بر میام، زیاد نیستن.
‫ولی خب بازم...
‫تکیه کردن به آدما و کمک خواستن ازشون،
‫اولش یکم ترسناک به‌نظر میاد.
‫خوبه.
‫اوی، کاجی. یکی اومده دیدنت.
‫تویی که.
‫یکم باهات حرف دارم.
‫حرف؟ در مورد چی؟
‫در مورد دعوای اون روزی...
‫چیه؟ سال اولی اومده دیدنت؟
‫فکرشو بکن هیچکی نه و کاجی...
‫ماشالا به این سنپای.
‫گل بگیرین بابا.
‫ولی اون کله...
‫تو ساکورایی؟ مثکه حسابی واسه‌ خودت‌ـــ
‫همون سال اولی که با کله رفت تو دل شیشیتورن؟
‫ایول بابا!
‫بعد کاجی همچین بچه‌ای رو رام کرده؟
‫خفه شین!
‫رام؟
آروم شد...
‫بریم یه جای دیگه.
‫کوسومی! انومتو!
‫چی شده؟
‫نذارین اینا دنبال ما بیاین! نذارینا.
‫حــــــــــــله.
‫بریم.
‫منگلّــــــــــــــــــــا!
‫بتمررررررررگّیــــــــــــــن بیــــــــــــنّم.
‫خب، چی می‌خواستی بگی؟
‫موقع دعوا با کیل،
‫من... فکر می‌کردم خودم یه‌طوری از پس همه‌چیش بر میام.
‫ولی اصلاً شدنی نبود.
‫قوز بالا قوزش این بود که شما اومدینو خرابکاریمونو جمع و جور کردین.
‫هیچ کار کوفتی‌ای از من برنیومد.
‫واسه همین این فکر که باید به بقیه ‫تکیه کنم، کم و بیش تو کتم رفت.
‫اما...
‫اما چی؟
‫تو همه‌چیو به دست‌راستات می‌سپری.
‫هم یکم پیش، هم موقع دعوا... و حتی توی گشت‌زنی‌ها...
‫چطوری می‌تونی انقدر کار بشون بدی؟
‫چرا... چطوری می‌تونم این‌طوری بشم؟
‫یه چی بنال خب.
‫یه لحظه خفه بگیر.
‫ا ـ اوی.
‫اوی، چته تو؟
‫پـ ـ پشت بوم؟
‫شنیدم وقتی در مورد این چیزا حرف می‌زنی، ‫بهتره یه جای بالا و دل‌باز مثل اینجا باشه.
‫خب، چطور می‌تونم به بقیه تکیه کنم؟ درسته؟
‫طبیعتاً، چون خودم تنهایی از پسش بر نمیام.
‫گـ ـ گفتن همچین حرفی، اساساً تأیید اینه که ضعیفی.
‫من همچین کاری نمی‌تونم بکنم.
‫چـ ـ چی؟
‫این چیه؟
‫قهو‌ـــ چای سبزه.
‫درسته.
‫ولی توش قهوه‌ست.
‫چی داری می‌گی‌ـــ
‫هرچقدر من بگم چایی سبزه، توش قهوه‌ست.
‫برچسب هیچوقت چیزی که اون توـه رو تغییر نمی‌ده.
‫معلومه خب.
‫پس اینکه نگی نمی‌تونم کاری رو بکنم، وقتی نمی‌تونی...
‫عین همونه که بگی «این چایی سبزه» وقتیش توش قهوه‌ست، نه؟
‫تو... می‌دونی که «خودت از پس همه‌چیز بر نمیای.» ‫و خوب می‌فهمی که «باید به بقیه تکیه کنی.»
‫اما نمی‌تونی...
‫می‌ترسی نه؟... که بقیه طردت کنن.
‫موضوع این نیست.
‫فکر کردم بی‌خیالش شدم.
‫طرد شدن، رد شدن، نادیده‌گرفته شدن. ‫به هیچ‌جام نیست بقیه در موردم چه فکری می‌کنن؟
‫به‌هیچ‌جام.
‫فکر کردم... به‌هیچ‌جام نیست.
‫اونا... دیدن من از پس چه کارایی بر میام.
‫دیدن می‌تونم مبارزه کنم و برای همین منو کاپیتان پایه کردن.
‫نیری، سو، تسوگه‌اورا و کیریو... همه‌شون.
‫اما من... نتونستم انتظاراتشونو برآورده کنم.
‫اگه همچین چیزی رو در برابرشون تأیید می‌کردم و تازه...
‫بهشون تکیه هم می‌کردم...
‫من نمی‌دونم خیال می‌کنی بقیه چطوری می‌بیننت.
‫اما فکر می‌کنم اونا همین الانش هم می‌دونن که ترسیدی.
‫من واسه چی باید... ‫از کجا می‌دونن که من تر ترسیدم؟
‫هر خری باشه می‌فهمه خب.
‫وقتی یهویی اونطوری رد می‌دی.
‫آه، فهمیدم فهمیدم.
‫دیدی که گربه‌ها و سگا وقتی که ازمون ترسیدن بیشتر خشن می‌شن؟
‫همچین چیزیه.
‫گربه‌ها و سگا؟
‫می‌گن روی این پشت بوم روح هست.
‫یکی که شبونه اومده بود این‌جا گفت.
‫یه زنی بوده که یه پیرهن تنش بوده.
‫ولی روز بعدش که رفتن تا مطمئن بشن،
‫یه پلاستیک بود که گیر کرده بود به بیل.
‫پس خودش یه روحی تصور کرده و الکی هم ازش ترسیده؟
‫درسته.
‫«تصور می‌کنی» که طرد شدی، ‫و «الکی» می‌ترسی.
‫عمراً نمی‌تونی بفهمی چی تو سر بقیه می‌گذره.
‫ولی بازم رفقای تو... حتی اگه توی ضعیف رو عینهو خودت ببینن،
‫و حتی اگه ببینن چون از طرد شدن می‌ترسی داری نق می‌زنی،
‫هیچ‌کدومشون... تو رو طرد نکردن.
‫خب دلیلش این نیست که اونا به‌جای اینکه نگاهشون به ‫این باشه که از پس چی بر میای یا نه، در اصل به خودته؟
‫ولی تو بازم... بی‌خودی ترس برت میداره و فکر می‌کنی که اونا طردت می‌کنن.
‫از زاویه‌ی دید من، بیشتر انگاری درست نگاهشون نمی‌کنی.
‫نمی‌دونم چی از سر گذروندی که این‌طوری شدی.
‫ولی... منم این حسو درک می‌کنم.
‫برای همین بهت می‌گم.
‫ساکورا-سان.
‫ساکورا-کون.
‫ساکورا-چان.
‫اونا دقیقاً همونطوری هستن که دیدی. بهشون ایمان داشته باش.
‫چقدر ور زدم.
‫ماشالا داری، کاجی.
‫نکن جان من.
‫جفتتون حسابی بزرگ شدین.
‫شرمنده، قصد فالگوش واستادن نداشتیم.
‫ولی اینا رو بی‌خیال، کاجی... کم‌کم داری شبیه هیراگی می‌شی ها.
‫راستی، یکم پیش داشتی ‫در مور__
‫در مور__
‫این یکی دیگه حقت بود اومه‌میا.
‫خب...
‫کاجی واقعاً بزرگ شده ها. عجب مشتی بود.
‫باید یه لگد هم تقدیمت می‌کرد.
‫می‌گم ساکورا.
‫نظرت در مورد حرفای کاجی چیه؟
‫نـ ـ نظرم...
‫خیلی کارا هست که من از پسشون بر نمیام.
‫یه عالمه کارای خز می‌کنم که اصلاً خفن نیستن.
‫اما... نمی‌ترسم.
‫چون... خیالم راحته که همه‌ی آدمای اینجا ‫حتی با وجود این‌طوری بودنمم قبولم می‌کنن.
‫برای همین منم فکر می‌کنم از پس انجام ‫کارایی بر میام که بقیه نمی‌تونن.
‫و حتی اگه خز باشن یا خفن نباشن، دوستشون دارم.
‫همه این‌طورین.
‫تکیه کردن و تکیه شدن بهت. بخشیدن و بخشیده شدن. ‫اینطوری کنار همدیگه می‌مونین.
‫پس مشکلی نیست.
‫به کاجی باور داشته باش. به رفقات باور داشته باش.
‫بعد با هرچی تو چنته داری بزن تو دل کار.
‫بعد تو حتی سرتم بلند نمی‌کنی؟
‫ببین کی به کی می‌گه.
‫پس چرا تو هم... چشم امیدت به ما نیست؟
‫ولی بازم، فکرشو بکن کاجی به کوهای‌ـش راه و چاه نشون بده.
‫خوشحال نشدی؟ سنپای؟
‫آره خب.
‫یالا. بشین.
‫چرا اومدیم روی پشت بودم؟
‫چرا؟
‫چون وقتی قراره در مورد این‌طور چیزا حرف بزنی ‫بهتره یه جای بلند و دل‌‌باز باشه.
آمــــــوزه‌هــــای سنپـــــــای
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫پسر امروز عجب چیزی نشونم دادنا.
‫اگه فضولی نمی‌کردی خیلی بهتر می‌شد.
‫ایول! امروز یه‌ سالگرده! همه‌رو جمع کنیم جشن بگیریم.
‫اگه قبوله برم به کل مدرسه اعلام کنم.
‫نکن بابا! اگه جریان امروز تو کل مدرسه پخش بشه، چی؟
‫عـــه؟ ولی می‌خوام واسه همه بگم کاجی و ساکورا چقدر بزرگ شدن.
‫اگه همچین کاری بکنی بعد آب‌نبات خوردن کاجی سر به فلک می‌کشه.
‫چرا خب؟ خجالت نداره که.
‫پسر واقعی کیفم کوکه ها.