..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫افسرهای سیا که در خوست بودن،
‫خیلی هیجان‌زده بودن بابت این امکان
‫که بتونن یه منبع پیدا کنن که ‫شاید ما رو به بن لادن برسونه.
‫واسه همین بازرسی نشد. ‫در واقع بهش راه دادن که رد بشه.
‫اینجا کل تیم سیا هستن،
‫پیمانکارا، نیروهای ویژه، ‫تحلیل‌گرا، افسرهای عملیات.
‫همه‌شون اومدن بیرون که ‫برای اومدنش اونجا باشن.
‫این یه چیز خیلی مهمی می‌تونه باشه.
‫خیلی استرس هست.
‫اون از اون سمت ماشین پیاده شد،
‫و آدمای امنیتی ما رفتن و گفتن:
‫دستاتو از تو لباست دربیار.
‫و خیلی نگران شدن چون اون این کارو نمی‌کرد.
‫اونا نمی‌فهمیدن که اون عامل خودش بمب بود.
‫من رو زمین اتاق نشیمنم نشسته بودم،
‫و یه تلفن بهم شد.
‫اون گفت: تریسی، یه انفجار بزرگی شده.
‫من گفتم: چی داری میگی؟
‫من... من فکر کنم حتی تلویزیونم روشن نبود.
‫درسته؟ مثلاً من نمی‌دونستم چی شده.
‫حالا به افغانستان.
‫امشب، حقایق جدید شوکه‌کننده‌ای ‫درباره حمله انتحاری هست
‫که هفت افسر سیا رو کشت.
‫حمله‌کننده رو دعوت کرده بودن ‫که وارد اون پایگاه بشه،
‫و بازرسی هم نشده بود.
‫این برای توئه.
‫این ساعت نیست. این چاشنیه.
‫تو به جهنم فرستاده می‌شی.
‫این یه مردیه که آمریکایی‌ها ‫هیچ‌وقت ندیده بودنش،
‫ولی اونا بهش اجازه دادن وارد این ‫پایگاه خیلی امن سیا بشه.
‫بعد اون می‌تونه... این وسیله رو منفجر کنه.
‫پرچم توی مقر سیا ‫امروز نیمه‌افراشته بود
‫برای هفت نفر از خودشون.
‫مدیر لئون پانتا گفت اونا دور از ‫خونه و نزدیک دشمن مردن.
‫معلوم شد که خیلی نزدیک.
‫همکارم جنیفر متیوز رئیس پایگاه سیا
‫تو خوستِ افغانستان بود.
‫ما مثل یه گروه بودیم.
‫من با جنیفر رو القاعده کار می‌کردم
‫از قبل از اینکه بدونیم اسمش القاعده است.
‫بعد جینا بهم زنگ زد و گفت جنیفر کشته شده.
‫خیلی سخت بود شنیدنش.
‫و یادمه رفتم کلیسا،
‫و دعاهای معمول، برای همه کسایی که ‫در ارتش خدمت کردن.
‫من گفتم: پس ما چی؟ ‫جنیفر چی؟
‫فقط سخت بود شنیدن صحبت‌های ‫ آدمایی که از بچگی می‌شناختنش،
‫می‌دونی، بچه‌هاش، که در موردش حرف می‌زدن
‫چون البته، اونا نمی‌دونستن ‫اون چیکار می‌کرده.
‫نه، نه.
‫یادمه رفتم مراسم خاکسپاری ‫تک‌تک افسرهای سیا.
‫و متوجه شدم که، وقتی تو هوای خیلی ‫خیلی سرد رانندگی می‌کردیم،
‫یه خانواده رو دیدم که جلوی ‫ایوون خونشون وایساده بودن
‫با یه تابلو که گرفته بودن و روش نوشته بود:
‫ممنون که ما رو امن نگه داشتین.
‫یادمه
‫با اعضای خانوادشون حرف می‌زدم.
‫پدر و مادرهایی که باهاشون حرف زدم گفتن:
‫از این ماموریت دست نکشین
‫که جون عزیز ما رو گرفت.
‫ازش دست نکشین.
‫و اون ماموریت، خب معلومه، ادامه دادن ‫جستجو برای بن لادن بود.
‫به مردم آمریکا میگم
‫که، به امید خدا، ‫ما به کشتن شما ادامه میدیم.
‫اگه القاعده فکر می‌کرد که ‫حمله خوست ما رو ضعیف می‌کنه،
‫کاملاً اشتباه می‌کردن.
‫مستقیم برعکسش عمل کرد.
‫عزم ما رو بیشتر کرد.
‫خوست قضیه رو شخصی کرد.
‫خیلی شخصی‌ترش کرد.
‫تعقیب و گریز آمریکایی ‫اسامه بن لادن
‫داریم هرچی بیشتر به ده‌سالگی ‫سالگرد یازده سپتامبر نزدیک می‌شیم،
‫و تقاضا و اشتیاق برای پیدا کردن ‫بن لادن بیشتر شده.
‫اسامه بن لادن هنوز تحت تعقیبه، ‫ هنوز داره آمریکایی‌ها رو آزار میده.
‫یه جایزه ۲۵ میلیون دلاری هنوز سرش آویزونه.
‫ما مثلاً جاسوس و تیم‌های ضربت داریم
‫که همه جا دنبالش می‌گردن.
‫چه جوری این بابا هنوز باید بیرون باشه؟
‫ما خیلی وقتا دلمون شکسته بود
‫با این همه سرنخ افتضاح و تقریباً ‫فکر می‌کردیم رسیدیم بهش.
‫تو این مکانه، تو اون مکانه.
‫ارتش بیشتر از یه بار آماده شد ‫تا شاید دستگیرش کنه،
‫ولی هیچ‌وقت نشد.
‫خونه پاکه. برید جلو.
‫خیلی...
‫...کلافه‌کننده بود.
‫این سوال رو هم پیش میاره که ‫سازمان‌های اطلاعاتی ما
‫واقعاً چقدر باهوشن.
‫سیا اون موقع تحت حملات سیاسی بود
‫از هر دو حزب، واقعاً.
‫آیا این شکست دولت شما نیست؟ ‫شما دستگیرش نکردین.
‫به نظر میاد نمی‌دونین کجاست.
‫خب...
‫اون، امم...
‫من... من فکر می‌کنم
‫دستگیری یا کشتن، اوه، ‫بن لادن برای امنیت ملی ما
‫خیلی مهم خواهد بود.
‫حجم عظیمی از فشار وجود داشت
‫روی سیا و جامعه اطلاعاتی ‫به طور کلی که بیشتر کار کنن.
‫دوبرابر رو بن لادن و القاعده تمرکز کنن.
‫در روز یازده سپتامبر، ‫من تو پنتاگون کار می‌کردم.
‫توی شاخه من، من تنها بازمانده بودم.
‫بشدت سوخته بودم،
‫ولی تونستم دوباره رو پا شم ‫و بعد از اون هر روز بجنگم.
‫- حالت چطوره؟ ‫- حالم عالیه.
‫خدا رو شکر.
‫سال ۲۰۰۹، یه دوستی بهم زنگ زد و گفت:
‫کوین، واقعاً به کمک تو نیاز داریم ‫تا جزو تیم بن لادن باشی.
‫فقط یه ماموریت داره، بن لادن رو پیدا کنیم.
‫من به تیمم گفتم: هر هفته می‌خوام ‫بیاین تو دفتر من و بهم گزارش بدین.
‫چی رو دارین نگاه می‌کنین، چی پیدا می‌کنین،
‫چه سرنخ‌هایی دارین، ‫چه مدارک احتمالی‌ای دارین؟
‫کجا می‌تونسته بره اگه از افغانستان ‫فرار کرده باشه؟ کجا رفت؟
‫هنوز زنده‌ست؟ این همه سوال رو همیشه داری.
‫و خب، وقتی اون ‫تو تلویزیون ظاهر می‌شد،
‫تا حد مرگ تحلیل می‌شد.
‫ما شروع کردیم به تمرکز روی هر جنبه ‫از بیانیه‌های رسانه‌ای بن لادن.
‫ما به نوارای بن لادن گوش ‫می‌دادیم تا ببینیم میشه
‫صدای چیزی رو تشخیص داد که شاید بهت بگه
‫اون ممکنه کجا باشه.
‫صدای یه پرنده یا صدای یه کارخونه.
‫داره پیام‌های مخفی می‌فرسته؟
‫چی تو پس‌زمینه هست که شاید ‫نشون بده اون کجا ممکنه باشه؟
‫ما هم سعی کردیم رد ویدئوهای اونو ‫که چطوری به اخبار می‌رسید، بگیریم.
‫اون باید یه راهی برای ارسال و دریافت پیام ‫از هر جایی که بود، می‌داشت.
‫اونا به هیچ دستگاه الکترونیکی
‫یا تلفن یا هیچ چیزی اعتماد نداشتن،
‫واسه همین احتمالاً دستی، ‫توسط پیک‌ها، رد و بدل می‌شد.
‫اگه می‌تونستیم یه پیک رو پیدا کنیم ‫و ردیابیش کنیم،
‫این احتمالاً ما رو به محل بن لادن می‌رسوند.
‫سیا هر سرنخی رو دنبال کرد.
‫این سرنخ درباره پیک ‫خیلی برمی‌گرده به سال ۲۰۰۲.
‫ما می‌دونستیم یه نفری هست که ‫یه پیک مورد اعتماد بن لادن بوده،
‫و تلاش‌های زیادی شد ‫تا اون اسم رو شناسایی کنیم.
‫بازداشت شده‌ها اسم‌های جعلی می‌دادن.
‫بعضی‌ها می‌گفتن هیچ پیکی وجود نداشته،
‫و بعضی دیگه می‌گفتن پیک بوده، ‫ولی بازنشسته شده.
‫باز کردن گره دروغ‌ها درباره ‫اون پیک بی‌نهایت سخت بود.
‫و بعد، اواخر ۲۰۰۲، یه عامل القاعده بود
‫در بازداشت یک دولت آفریقای شمالی
‫که دستگیر شده بود
‫و داشتن ازش بازجویی می‌کردن ‫که چی می‌دونه، کی رو می‌شناسه.
‫و تو اون بازجویی،
‫اون اشاره کرد به یه نفر، ‫که گفت با بن لادن کار می‌کرده
‫قبل از یازده سپتامبر
‫و با خالد شیخ محمد بعد از ‫یازده سپتامبر کار می‌کرده
‫و یه پیک بین این دو نفر بوده...
‫و اون گفت اسم پیک...
‫ابو احمد بود.
‫اون اطلاعات رو، البته، ‫ما خیلی بهش علاقه‌مند بودیم.
‫ما از کِی‌اِس‌اِم پرسیدیم،
‫اون که هنوز تو زندون مخفی ‫سیا بازداشت بود،
‫راجع به ابو احمد چی می‌دونی؟
‫کِی‌اِس‌اِم تحت شکنجه‌های ‫خیلی شدید قرار گرفته بود.
‫داشت تقریباً هرچی که ما می‌خواستیم ‫بدونیم رو بهمون می‌گفت.
‫بهمون گفت: آره، اسم ابو احمد رو شنیدم، ‫ولی دیگه با القاعده نیست.
‫برگشت تو سلولش، که ما شنودش کرده بودیم،
‫ و به بقیه نیروهای القاعده
‫که باهاش بودن گفت
‫هیچ‌کس... هیچ‌کس نباید ‫در مورد پیک حرف بزنه.
‫کِی‌اِس‌اِم هر کاری از دستش برمی‌اومد ‫می‌کرد تا از پیک محافظت کنه
‫چون می‌دونست که ابو احمد می‌تونه ‫ما رو به بن لادن برسونه.
‫خلاصه، تمام تمرکزمون رو ‫گذاشتیم رو پیدا کردن ابو احمد.
‫بن لادن و کِی‌اِس‌اِم نمی‌تونستن ‫آدم بهتری رو انتخاب کنن.
‫اون خیلی خوب امنیت عملیاتی رو رعایت می‌کرد
‫که پیدا کردنش رو خیلی سخت کرده بود.
‫آخرش فهمیدیم که اون کویتیه.
‫هر سرنخ ممکنی رو دنبال کردیم ‫و اصلاً نمی‌دونستیم چه شکلیه.
‫اون یه معما بود.
‫یه کار طولانی، سخت و مداوم بود ‫تا بتونیم الگوی زندگیش رو پیدا کنیم،
‫رفت و آمدهاش، جاهایی که می‌رفت،
‫از چه نوع ارتباطاتی استفاده می‌کرد، ‫و چطور ازشون استفاده می‌کرد.
‫نگران بودیم که اشتباهی کنیم
‫که ناخواسته بهش خبر بده
‫که دنبالش هستیم.
‫خلاصه، همه اینا از ‫سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰ طول کشید.
‫هشت سال طول کشید تا پیداش کنیم، ‫تو این کره زمین.
‫تو تابستون ۲۰۱۰، یه موفقیت بزرگ داشتیم.
‫تلفنش رو تو یه شهری تو پاکستان ‫به اسم پشاور ردیابی کردیم...
‫و تونستیم یه تماس تلفنی رو شنود کنیم.
‫داشت با یکی از آشناهای قدیمیش حرف می‌زد.
‫دوستش ازش می‌پرسید: الان چیکار می‌کنی؟
‫ازت خبری نداشتم. ندیدمت.
‫خب... چیکار می‌کنی؟
‫و اون هی سعی می‌کرد بگه،
‫می‌دونی، من فقط... ‫سرم شلوغه. دارم کار می‌کنم.
‫و دوستش هم ول‌کن نبود.
‫گفت: خب آره، ولی... دقیقاً چیکار می‌کنی؟
‫دقیقاً داری چیکار می‌کنی؟
‫و یه لحظه سکوت شد.
‫و بعدش گفت: همون کاری رو می‌کنم ‫که قبلاً می‌کردم.
‫بلافاصله، دوستش گفت: پس برو به سلامت.
‫واضح بود که کاری که قبلاً می‌کرد، ‫کار کردن برای بن لادن بوده.
‫ما به اطلاعات انسانی رو زمینی نیاز داشتیم.
‫برایان استرن ‫افسر اطلاعات زمینی
‫مردم فکر می‌کنن کار اطلاعاتی ‫یعنی تحلیلگرها گزارش بخونن.
‫منظورم آدمای تو خیابونن.
‫به عنوان فرمانده یه گروه ضربت،
‫من تو کابل مستقر بودم، ‫و بعدش تو کل منطقه جاهایی داشتم.
‫ما به اطلاعاتی نیاز داشتیم ‫که همه اطلاعات رو تأیید کنه.
‫فکر می‌کنیم چی می‌دونیم؟
‫چی رو می‌دونیم که نمی‌دونیم؟ چی می‌بینیم؟
‫دیدیم پیک سوار یه اِس‌یو‌وی سفید کوچیک شد.
‫تو پاکستان هم که پر از اِس‌یو‌وی سفید بود.
‫افسرای سیا ما هم از پشاور دنبالش کردن
‫تا شهری به اسم ابوت‌آباد.
‫بالاخره ماشین رفت تو یه خونه بزرگ.
‫یه عالمه نشونه به شدت می‌گفتن
‫که یه چیزی تو این خونه هست.
‫اینجا خیلی فرق داشت ‫با هرچی که قبلاً دیده بودیم.
‫چیزی که دیدیم یه کومپاند (مجموعه ساختمانی) ‫بود که خیلی بزرگ‌تر بود
‫از هر کومپاند دیگه‌ای تو اون منطقه.
‫فهمیدیم که پیک، همون ابو احمد،
‫اون خونه رو تو سال ۲۰۰۵ خریده بوده،
‫تو یه منطقه گرون قیمت ابوت‌آباد، ‫بدون هیچ منبع درآمد مشخصی.
‫دیوارهاش بین ۳.۵ تا ۵.۵ متر ارتفاع داشتن،
‫که بالاشون سیم خاردار بود،
‫و یه بالکن هم داشت...
‫... با دیوار خصوصی.
‫ابوت‌آباد به خاطر کوه‌هاش ‫منطقه توریستی محسوب می‌شد.
‫پس چرا باید یه دیوار ۲.۵ متری ‫تو طبقه سوم بذاری؟
‫امنیت طبقه آخرش خیلی عجیب بود.
‫می‌دونی، وقتی این تیکه‌ها رو ‫کنار هم می‌چینی.
‫این یه نفره که اصلاً نمی‌خواست دیده بشه.
‫این خیلی مشکوک بود،
‫تو کل تیم زنگ خطر رو به صدا درآورد.
‫خیلی واضح بود
‫که یه آدم مهمی اونجا زندگی می‌کنه.
‫من بلافاصله رفتم پیش ‫رئیس جمهور ایالات متحده
‫و چیزی رو که پیدا کرده بودیم ‫بهش گزارش دادم.
‫اول به
‫مقام ارشد وزارت دفاع، مایک ویکرز،
‫و رئیس بخش ضدتروریسم کاخ سفید، ‫جان برنان، گزارش دادیم.
‫مایکل مورل روز قبلش بهم زنگ زده بود ‫ و بهم گفته بود که این اطلاعات
‫جان برنن ‫معاون مشاور امنیت ملی ‫قراره خیلی حساس باشن و به ‫رئیس جمهور اوباما منتقل بشن.
‫از همین اولین دیدار با رئیس جمهور،
‫لئون پانتا اومد تو و گفت:
‫ما تونستیم پیک بن لادن رو پیدا کنیم
‫و بعدش دنبالش کنیم و اینجا هم ‫این کومپاند رو پیدا کردیم.
‫گفتم: آقای رئیس جمهور، ‫ما یه سوءظن خیلی قوی داشتیم
‫که بن لادن ممکنه اونجا باشه.
‫رئیس جمهور اوباما با احتیاط خوشبین بود ‫که این ممکنه واقعاً یه چیزی باشه
‫که ما قبلاً هرگز ندیده بودیم، ‫از نظر یه سرنخ واقعی.
‫آخر جلسه، رئیس جمهور دو تا دستور بهمون داد،
‫و باراک اوباما از اون تیپ ‫آدمایی نبود که دستور بده.
‫اولیش این بود: لئون، مایکل،
‫بفهمید چه خبره تو اون کومپاند.
‫و دومی: به هیچ‌کس نگید.
‫اینجا دایره اعتماده، فقط همینا.
‫هیچ‌کس دیگه تو دولتمون ‫نباید از این قضیه باخبر باشه.
‫ما شروع کردیم به نظارت دائمی،
‫و به همه چیزایی که تو اون کومپاند ‫اتفاق می‌افتاد نگاه می‌کردیم.
‫گرفتن اطلاعات خیلی سخته.
‫نه تلفن داشتن و نه اینترنت.
‫گوشی‌های ابو احمد،
‫باتری‌هاشو تا وقتی که از ابوت‌آباد ‫خیلی دور نمی‌شد، تو گوشی نمی‌ذاشت.
‫امنیت عملیاتی فوق‌العاده‌ای رو ‫رعایت می‌کرد.
‫مدیر پانتا خودش ایده‌هایی ‫برای جمع‌آوری اطلاعات داشت.
‫مثلاً می‌گفت: نمی‌تونیم ‫تو اون درختا دوربین بذاریم؟
‫بقیه هم فکر می‌کردن: ‫اگه بتونیم آشغالاشونو جمع کنیم
‫برای سرنخ‌های احتمالی چی؟
‫ولی اونا هیچ‌وقت اجازه نمی‌دادن ‫آشغالاشون بیرون برده بشه.
‫اساساً آشغالاشونو آتیش می‌زدن.
‫داشتیم با یه دکتر کار می‌کردیم ‫که بره به اون کومپاند،
‫واکسن فلج اطفال بزنه،
‫و یه نمونه خون بگیره.
‫امیدمون این بود که بتونیم از اون برای ‫تأیید اینکه خانواده بن لادن هستن استفاده کنیم.
‫پیک‌ها اجازه ندادن که وارد بشن.
‫با گذشت زمان، شروع کردیم ‫به دیدن زن‌ها و بچه‌ها
‫که وارد کومپاند می‌شدن ‫و ازش بیرون می‌اومدن،
‫پس شروع کردیم به ردیابی و نظارت بر اونا.
‫و چیزی که کشف کردیم
‫این بود که دو تا خانواده ‫تو کومپاند زندگی می‌کردن،
‫ابو احمد و برادرش.
‫ولی وقتی خیلی دقیق ‫به عکس‌های ماهواره‌ای نگاه کردیم...
‫فهمیدیم که یه خانواده سومی هم تو خونه هست.
‫هیچ‌وقت از کومپاند بیرون نمی‌اومدن.
‫بچه‌ها به مدرسه نمی‌رفتن،
‫برعکس بقیه بچه‌ها ‫تو این قسمت خاص از پاکستان.
‫با نگاه کردن به بند رخت،
‫تعداد اعضای خانواده‌ای که اونجا ‫زندگی می‌کردن رو مشخص کردیم.
‫ما به اندازه کافی از تعداد ‫بچه‌ها و بزرگ‌ترها اطلاع داشتیم
‫که یه سوءظن خیلی قوی در مورد اینکه ‫این خانواده سوم کی می‌تونه باشه به وجود بیاریم.
‫یه بار، یه نفرو دیدیم که کمی مسن‌تر بود
‫که از خونه بیرون می‌اومد
‫و مثل یه زندانی تو حیاط زندان، ‫دور خودش راه می‌رفت.
‫هر روز می‌اومد بیرون و تو باغ قدم می‌زد.
‫هر روز.
‫بهش می‌گفتیم پِیسِر.
‫با استفاده از چیزی که ‫بهش می‌گن منسوریشن (اندازه‌گیری)،
‫یه نفر رو می‌بینیم، ‫خورشید از این طرف می‌تابه،
‫یه سایه می‌اندازه.
‫اندازه سایه رو می‌گیریم،
‫و ارتفاع دقیق چیزی که سایه رو ‫ ایجاد کرده رو پیدا می‌کنیم.
‫و ارتفاع دقیقش تقریباً ‫هم‌قد اسامه بن لادن بود.
‫واقعاً، موهای پشتم سیخ شد.
‫وای خدای من، ممکنه پیداش کرده باشیم.
‫من خیلی از سرنخ‌های دیگه ‫برای بن لادن رو دیده بودم.
‫هیچ‌کدومشون هم‌تراز این یکی نبودن.
‫یادمه گفتم: به خدا، ‫این می‌تونه بن لادن باشه.
‫هر کاری که لازم دارین انجام بدین ‫تا یه عکس از صورتش به من بدین.
‫و اونا گفتن: می‌دونین، ‫انجامش خیلی سخته، آقای مدیر.
‫یه طرف دیوارها ۱۸ فوت (حدود ۵.۵ متر) بود، ‫یه طرف دیگه ۱۲ فوت (حدود ۳.۵ متر).
‫نمی‌تونیم یه عکس خوب بگیریم.
‫و یادمه بهشون گفتم: می‌دونین،
‫من تو فیلما دیدم که ‫سیا می‌تونه این کارا رو بکنه.
‫و خندیدیم. همه خندیدن.
‫ولی نتونستن یه عکس واضح بگیرن.
‫مدیر پانتا فشار خیلی زیادی رو
‫روی مرکز ضد تروریسم گذاشت ‫تا اطلاعات بیشتری به دست بیارن.
‫یه روز ازم خواستن بیام ‫به واحد بن لادن تو سیا
‫و یه توضیحی در مورد ‫مصاحبه با اسامه بن لادن بدم.
‫و منم گفتم: اِممم، این یه جورایی ‫داستان قدیمی شده، ولی باشه.
‫من مصاحبه بن لادن رو ‫تو سال ۱۹۹۸ انجام دادم.
‫و تنها مصاحبه‌ای بود ‫که تو زندگیم انجام دادم
‫که بعدش هی بزرگ و بزرگ‌تر شد.
‫حالا نشستم با سیا و داریم ‫فیلم‌ها رو بررسی می‌کنیم.
‫و من فکر می‌کنم اونا ‫به این چیزا علاقه دارن که،
‫امنیت دور و بر بن لادن چطور بود؟
‫چطور وارد می‌شد؟ چطور خارج می‌شد؟
‫ارتباطات رادیویی.
‫خلاصه، من داشتم ‫با جزئیات زیاد توضیح می‌دادم،
‫و اونا گفتن: فیلم دیگه‌ای ازش ‫که داره راه می‌ره ندارین؟
‫چرا باید فیلم بیشتری ازش ‫که داره راه می‌ره بخوان؟
‫اون موقع هیچ ایده‌ای نداشتم،
‫ولی معلوم شد که اونا می‌خواستن ‫فیلم رو برای تشخیص اینکه آیا راه رفتن، لنگیدن جزئی،
‫و حالت بدن پِیسِر
‫با راه رفتن بن لادن مطابقت داره یا نه،
‫از نزدیک‌ترین فیلمی که ‫از راه رفتنش وجود داشت،
‫که همون اومدنش به اون ‫جلسه با من تو سال ۱۹۹۸ بود،
‫برای مقایسه، می‌خواستن.
‫ولی من از این قضیه خبر نداشتم.
‫هرچند فیلم میلر شباهت‌هایی رو نشون می‌داد،
‫ولی مدرک قطعی برای اینکه ‫بن لادن اونجاست نبود.
‫البته، من فکر می‌کردم که ‫اون می‌تونه بن لادن باشه.
‫همه همین فکر رو می‌کردن.
‫مسئله این بود که باید تا حدی اثبات می‌شد
‫که تصمیم‌گیرنده به اندازه کافی ‫اعتماد به نفس پیدا کنه تا کاری در موردش انجام بده.
‫هر هفته بهم گزارش می‌دادن.
‫بعضی وقتا می‌اومدن و می‌گفتن: ‫چیزی جدید پیدا نکردیم.
‫و منم بهشون گفتم،
‫این کافی نیست. این کافی نیست.
‫به عنوان یه مکانیسم بقا برای چیزی که ‫تو کار باهاش سر و کار دارین،
‫خیلی از احساسات جدا میشی.
‫از خیلی جهات سخت بود.
‫من داشتم این فیلم‌های ‫خاطرات پسرم رو می‌ساختم،
‫چون داشت آماده می‌شد ‫تا از دبیرستان فارغ‌التحصیل بشه،
‫و همه این فیلم‌ها از کارایی که کرده بود
‫که یادم نمی‌اومد.
‫هیچ خاطره‌ای از این اتفاقات ‫تو زندگی پسرم نداشتم.
‫و
‫یادمه اون شب عصبانی رفتم سر کار.
‫باید واقعاً با این قضیه کنار می اومدم که،
‫من انتخاب کردم که این کارو ادامه بدم.
‫همیشه این حس بود که ما ‫به اندازه کافی کار نمی‌کنیم،
‫می‌دونی، آخر هفته‌ها هم کار می‌کردیم،
‫می‌دونی، خانواده رو از دست می‌دادیم.
‫و بعد مادرم فوت کرد
‫وسط این عملیات.
‫و...
‫بهش گفته بودم قبل از اینکه بمیره...
‫می‌دونی، گفتم: ‫دارم رو یه چیز خیلی مهم کار می‌کنم.
‫می‌دونی؟ و امیدوارم که...
‫امیدوارم آخرش ببینی.
‫و وقتی به خاطر سرطان فوت کرد،
‫تنها چیزی که کمکم کرد از غمم بگذرم
‫این بود که یه مسئولیت خیلی بزرگی داشتم.
‫می‌دونستم که داریم پیشرفت می‌کنیم.
‫ولی من وسواس داشتم ‫که پرونده اطلاعاتی رو بسازم
‫که بن لادن تو اون کومپاند هست.
‫در اون مرحله، شانس اینکه ‫بتونیم ۱۰۰٪ مطمئن بشیم
‫که اون اونجا هست، فوق‌العاده کم بود.
‫این ترس هم وجود داشت که ‫بن لادن ممکنه بفهمه که لو رفته.
‫بن لادن هر لحظه می‌تونست ‫اون کومپاند رو ترک کنه،
‫و برای همین ادامه جمع‌آوری اطلاعات ‫ خیلی خطرناک بود.
‫داشتیم به گرفتن یه تصمیم نزدیک می‌شدیم
‫در مورد عملیات علیه اون کومپاند.
‫پس رئیس جمهور می‌خواست بدونه چشم‌انداز
‫برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر،
‫و تأیید حضور بن لادن اونجا چطور بود.
‫ما ۱۰۰٪ مدرک نداشتیم ‫که بن لادن واقعاً اونجا باشه.
‫یه پرونده بر اساس شواهد غیرمستقیم بود.
‫حتی یه دونه مدرک مستقیم ‫هم نبود که اون اونجا باشه.
‫گفتم: آقای رئیس جمهور، باید بدونید
‫که پرونده‌ای که صدام ‫سلاح کشتار جمعی داشت...
‫...قوی‌تر از پرونده‌ای بود ‫که بن لادن تو ابوت‌آباد هست.
‫می‌تونستی صدای افتادن ‫سوزن رو هم تو اون اتاق بشنوی.
‫این یه تصمیم بزرگ در مورد امنیت ملی بود.
‫مشاورای سیاسیش بهش گفتن ‫که اگه این عملیات شکست بخوره،
‫تصویر عمومیش به شدت لطمه می‌بینه.
‫پس اون... اون، به نظر من، ‫بزرگ‌ترین ریسک سیاسی بود،
‫یعنی یه عملیات که می‌تونست یه عالمه ‫از نیروهای آمریکایی رو به کشتن بده.
‫یه جورایی تکرار ماجرای کارتر.
‫وقتی انقلاب اسلامی تو ایران ‫اتفاق افتاد، سفارت اشغال شد،
‫یه عالمه گروگان گرفته شدن.
‫رئیس جمهور کارتر به هلیکوپترها دستور ‫داد برن ایران تا گروگان‌ها رو نجات بدن،
‫ولی تو بیابون سقوط کردن و خیلی‌ها مردن.
‫و این باعث شد که اون ضعیف به ‫نظر برسه. آمریکا ضعیف به نظر برسه.
‫مقایسه با کارتر این بود که: اگه ‫این یه عملیات شکست‌خورده باشه،
‫یه سال قبل از انتخابات...
‫کارتر دوباره انتخاب نشد.
‫شنیدم رئیس جمهور اوباما ‫گفت: سیاست برام مهم نیست.
‫خیلی وقته که
‫بن لادن تونسته از دست ‫عدالت آمریکا فرار کنه.
‫رئیس جمهور گفت،
‫می‌خوام عملیات‌ها رو برای ‫حمله به این کومپاند آماده کنید.
‫اون می‌گه: من هنوز تصمیم به این کار نگرفتم،
‫ولی اگه انجامش بدیم، زودتر ‫این کارو می‌کنیم تا دیرتر.
‫نقشه رو آماده کنید.
‫ دریابان ویلیام مک‌ریون ‫فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده
‫یه تلفن زنگ خورد.
‫معاون ستاد مشترک ارتش بود.
‫اون می‌گه: ببین، سیا فکر ‫می‌کنه یه سرنخ از اسامه بن لادن داره.
‫چشماش برق زد. این یه سیل بود.
‫این مثل یه رؤیا بود که به حقیقت پیوسته بود.
‫کار من نجات گروگان‌هاست
‫و حمله به سازمان‌های تروریستی.
‫اما این بزرگترین مأموریت بود، ‫خب، قطعاً تو دوران کاری من.
‫یه سال قبل، تشخیص داده ‫شده بود که سرطان دارم،
‫لوسمی مزمن لنفوسیتی.
‫اما سرطان به جایی نرسیده بود
‫که، خب... توانایی من ‫برای فرماندهی رو ازم بگیره.
‫با اینکه بدشانسی بود، ولی ‫یه پوشش برای اقدام بهم داد،
‫یعنی یه دلیل منطقی داشتم ‫برای برگشتن به آمریکا.
‫پس با پرواز برگشتم به دی‌سی و با ‫مدیر سیا، لئون پانتا، ملاقات کردم،
‫و اون در مورد این کومپاند بهم گفت.
‫و من گفتم: ببین، چیزی ‫که ازت می‌خوام اینه که
‫یه عملیات آماده کنی
‫تا بریم سراغ این کومپاند.
‫ما بهترین آدما رو برای ‫انجام این کار انتخاب می‌کنیم
‫برای ایالات متحده آمریکا.
‫سیل‌ها رو برای مأموریت میاریم.
‫تیم ۶ سیل واحد رده ۱ نیروی دریاییه.
‫اول، تیم ۱ سیل، تیم ۲ سیل رو ‫داشتیم، و بعد حدود سال ۱۹۸۰،
‫فرمانده ریچارد مارسینکو ‫تیم ۶ سیل رو راه‌اندازی کرد.
‫و دلیل اینکه اسمشو ۶ گذاشت این ‫بود که می‌دونست روس‌ها می‌گن:
‫تیم ۱ سیل، تیم ۲ سیل هست، و تیم ۶ سیل.
‫۳ و ۴ و ۵ کجا هستن؟ که این ‫خودش ضد اطلاعات خوبیه، نه؟
‫من می‌گم: این فقط یه جا لباسی نیست، ‫دوست من. ما داریم فکر می‌کنیم. ...
‫تازه از افغانستان برگشته بودیم،
‫و تو میامی، فلوریدا بودیم،
‫تا یه کم غواصی کنیم و یه کم استراحت کنیم
‫تا بتونیم با بچه‌ها تو ساحل وقت بگذرونیم.
‫یه شب تو بالکن بودیم که یه تماس گرفتیم
‫که داریم به ویرجینیا بیچ فراخونده ‫می‌شیم، و نمی‌دونستیم چرا.
‫ناامیدکننده بود چون این آماده‌باش‌ها ‫هیچ‌وقت به جایی نمی‌رسیدن.
‫فقط یه عالمه مزخرف بهت گزارش می‌دادن
‫که ربطی به من نداشت.
‫و واقعاً، مزخرفه.
‫از وقتی که تو جلال‌آباد ‫بودم، منتظر میامی بودم.
‫وقتی برای اولین بار ‫آوردمشون، از مرخصی آوردشون،
‫و از زبان بدنشون می‌تونستم بفهمم ‫که از این قضیه خوشحال نیستن.
‫فکر می‌کردن تو یه مانور نظامی شرکت کردن.
‫رسیدیم به یه جایی که اصلاً چشمگیر نبود.
‫یه ساختمون یه طبقه بود، ‫عین یه مدرسه‌ی کوچیک.
‫بیرونش نگهبان مسلح داشت. رفتیم تو و نشستیم.
‫و عین یه کلاس درس چیده شده ‫بود. مثلاً چند تا وایت‌بورد داشت.
‫بردیمشون تو اتاق بریفینگ. مسئول ‫بریفینگ سیا اومد بیرون.
‫بهشون توضیح داد که باید این ‫قراردادهای عدم افشا رو امضا کنن،
‫که خب، بازم غیرعادی نبود، چون ما ‫یه سری آموزش‌های خیلی حساس داشتیم.
‫وقتی افسر سیا اونجا وایساد
‫و شنیدم که گفت کلمه‌ی ابیت‌آباد...
‫و من هیچ‌وقت اسم شهر ‫ابیت‌آباد رو نشنیده بودم.
‫الانم تقریباً مو به تنم سیخ میشه.
‫آخه این یه شهر تو یه کشور ‫دیگه‌ست که تا حالا اسمشو نشنیدی.
‫بعدش فرمانده سیل تیم ۶ اومد جلو،
‫مثل همیشه بی‌خیال، و فقط گفت...
‫آقایون، داریم میریم دنبال اسامه بن لادن.
‫این هدف اسامه بن لادنه.
‫تحت تعقیب‌ترین تروریست تاریخ.
‫با خودم گفتم: این مهم‌ترین ‫مأموریت تو تاریخ مدرنه.
‫چه افتخاری. چه تیم ‫فوق‌العاده‌ای که عضوش باشی.
‫فقط یه چیزی گفتن: این زمان‌بندی حساسه.
‫چند هفته وقت داریم تا ‫به ۰٪ روشنایی ماه برسیم
‫تو چرخه‌ی ماه، و ما تو یکی از اون ‫دو روز عملیات رو شروع می‌کنیم.
‫آقایون، این یه تمرین نیست.
‫یه کاری داریم که باید انجام بدیم، ‫پس بریم و آماده‌سازی رو شروع کنیم.
‫کار ما این بود که اونا رو برای ‫کاری که قرار بود انجام بدن، آماده کنیم.
‫امم، یعنی ابزارهایی که ‫لازم داشتن رو بهشون بدیم.
‫و تو این مورد، ما یه کار ‫کوچولو متفاوت انجام دادیم.
‫ما فهمیدیم که می‌تونیم دقیقاً اون ‫محوطه رو همونجور که هست بسازیم
‫که اونا تمرین کنن.
‫سیا یه نمونه‌ی ساختگی برامون ساخت.
‫نمای بیرونی‌ش دقیقاً شبیه ‫محوطه‌ی اسامه بن لادن بود.
‫تا بتونیم سیلها رو بیاریم و تمرین کنن
‫تا حرکت تاکتیکی‌شون رو روی هدف انجام بدن.
‫خلبان‌های هلیکوپتر پروفایل‌های ‫پروازیشون رو تمرین کردن.
‫سیلها می‌تونستن با طناب سریع از ‫بالای ساختمون سه طبقه بیان پایین
‫و وارد حیاط بشن.
‫اینقدر این کارو تکرار کردیم که ‫مچ دستا شروع کردن به درد گرفتن.
‫آدم تاندونیت می‌گرفت. ‫تقریباً به جایی رسید که،
‫ببینید، ثابت کردیم که می‌تونیم با طناب سریع ‫بیایم پایین. لازم نیست این کارو ادامه بدیم.
‫شکلشو می‌دونستیم. ‫می‌دونستیم ساختمونا کجا بودن.
‫چیزی که نمی‌دونستیم این ‫بود که، داخلش چه شکلی بود؟
‫فضای باز بود، یا وارد یه راهرو میشدی
‫با یه اتاق سمت چپ و یه اتاق سمت راست؟
‫برای همین ساختار مدولار بود.
‫- من داخل شدم. ‫- اتاق پاکه!
‫هر بار که می‌رفتن تو، تغییر می‌کرد.
‫اینجا.
‫اونا اینقدر تو این کار خوب بودن که ‫هر شب می‌تونستن محوطه رو جدا کنن
‫فقط برای اینکه ماهواره‌های ‫دشمن از بالا پرواز نکنن.
‫تعداد دفعاتی که اونا تمرین کردن
‫بیشتر از صد بار بود.
‫تو برنامه‌ریزی می‌کنی، و هی برنامه‌ریزی ‫می‌کنی، و تمرین می‌کنی، و هی تمرین می‌کنی،
‫و هی تمرین می‌کنی، و به ‫تک‌تک اتفاقات احتمالی فکر می‌کنی.
‫همه‌ی چیزایی که ساده به نظر میان،
‫مثلاً تو هلیکوپتر کجا می‌شینی؟
‫روی چی می‌شینی؟ از این ‫نوع صندلی استفاده می‌کنی؟
‫سگ کجا میره؟ بیاین ‫شبیه‌سازی کنیم که یه ماشین رفت.
‫بیاین شبیه‌سازی کنیم که طناب سریع کار نکرد.
‫اگه این یارو تیر بخوره چی میشه؟
‫اگه این اتاق منفجر بشه چی میشه؟
‫اگه از ۲۴ نفر بشیم ۱۲ نفر چی میشه؟
‫می‌تونم بهت بگم اونا چیزایی رو ‫خراب کردن که باید تعمیر می‌شدن.
‫برگرد عقب!
‫و ما بعدش برمی‌گشتیم و... ‫و اون رو دوباره می‌ساختیم.
‫چه کارایی رو خوب انجام دادیم؟ ‫چه کارایی رو بد انجام دادیم؟
‫دوازده ساعت در روز، شاید ‫بیشتر، تمرین و برنامه‌ریزی می‌کردیم.
‫بعدش، برمی‌گشتیم به ‫پادگانی که توش اقامت داشتیم،
‫و دور مدل می‌ایستادیم و ‫درباره‌ش حرف می‌زدیم.
‫قراره یه جور دستگاه مسخره باشه
‫که یه سرسره از طبقه‌ی بالا بیاد تو کوچه؟
‫کسی می‌تونه از سیستم فاضلاب بالا بره؟
‫و یه شب، یکی از رئیسا گفت،
‫بدترین چیزی که می‌تونه اتفاق بیفته چیه؟
‫جوون‌ترین نفر تو اتاق گفت،
‫هلیکوپتر ممکنه تو حیاط جلویی سقوط کنه.
‫و ما یه جورایی نگاش ‫می‌کردیم و می‌گفتیم، چرا...
‫چرا اینجوری شوم می‌زنی؟
‫پایگاه اصلی عملیات
‫تو جلال‌آباد بود، اونور ‫مرز تو خاک افغانستان.
‫بین اون ۳۵۰ کیلومتر کلی مشکل بود.
‫خطراتش خیلی زیاد بودن. شما دارید ‫تو فضای هوایی پاکستان پرواز می‌کنید.
‫اون محوطه دقیقاً کنار وست پوینت ‫پاکستان بود، آکادمی نظامی‌شون،
‫و بقیه‌ی تاسیسات نظامی مهم.
‫پس اونا اونجا تو ابیت‌آباد داشتن ‫افسران نظامی رو آموزش می‌دادن.
‫باید خیلی دقت می‌کردیم چون، ‫اگه تهدیدی شناسایی می‌شد،
‫معلوم نبود اونا چی کار می‌کنن؟
‫رئیس جمهور اوباما واضح گفته ‫بود که ما به پاکستانی‌ها خبر نمیدیم،
‫چون اطلاعات پاکستان سال‌هاست که ‫هم با این ور کار کرده، هم با اون ور،
‫و اونا روابطی داشتن
‫با کلی از گروه‌های ‫تروریستی و شبه‌نظامی منطقه،
‫از جمله با القاعده.
‫و خب، ممکن بود با پاکستان وارد جنگ بشیم.
‫با یه ارتش، نیروهای ویژه، یه ‫سرویس اطلاعاتی، یه نیروی هوایی،
‫یه نیروی زرهی، سلاح‌های هسته‌ای.
‫می‌تونیم اون ۱۶۲ مایل رو ‫بدون شناسایی شدن بریم؟
‫پس ما نگاه می‌کنیم به جایی که همه‌ی ‫سیستم‌های راداری پاکستان هستن،
‫و اینکه پوشش راداری چه شکلیه، ‫و سعی می‌کنیم از اون دوری کنیم.
‫اینقدر متغیر تو پرواز به پاکستان وجود داشت.
‫از اینکه تو راه رفتن ساقط ‫بشیم تا تو راه برگشتن ساقط بشیم.
‫حتی تو شوخی هم، یادمه با ‫بچه‌ها صحبت می‌کردم می‌گفتم،
‫باید اینو جدی‌تر بگیریم. ‫این یه ماموریت یه طرفه‌ست.
‫ما از این برنمی‌گردیم. این آخرین ‫ماموریتیه که قراره انجام بدیم.
‫و بعد دور یه پیچ تو یه آشیانه ‫چرخیدیم و این هلیکوپترها رو دیدیم.
‫ما دو نوع هلیکوپتر طبقه‌بندی شده داشتیم
‫که شناسایی‌شون با رادار سخت‌تر بود.
‫یه جورایی می‌خندیدیم. یادمه حرف این بود که،
‫خب، شانس زنده موندنمون الان بیشتر شد
‫چون، آخه نمی‌دونستیم داریم ‫با ترنسفورمرز می‌ریم جنگ.
‫این اولین ماموریت با ‫این هلیکوپترهای جدید بود.
‫مطمئن نیستم چقدر تست کرده بودن، ‫ولی می‌دونستیم تکنولوژی جدی داریم.
‫همه‌ی این عملیات‌ها خیلی ترسناک‌ان. ‫واسه همینه که مسلسل می‌بریم.
‫خیلی پرریسکه، بی‌نهایت خطرناکه،
‫و باید موفق بشه.
‫ادمیرال مک‌ریون این ایده رو داد
‫که ما شما رو می‌فرستیم ‫جلال‌آباد، افغانستان،
‫در صورتی که چراغ سبز گرفتید.
‫آماده‌ی اقدام می‌شید.
‫همیشه خداحافظی از بچه‌ها سخت بود.
‫و متاسفانه، به خاطر اینکه سیل تیم ۶ ‫بودیم، این چیزی بود که بهش عادت داشتیم.
‫این کاری بود که من با بچه‌هام می‌کردم.
‫از وقتی نوزاد بودن تا وقتی ‫از نیروی دریایی اومدم بیرون،
‫باید خداحافظی می‌کردی. باید ‫مثل چسب زخم اونو جدا می‌کردی،
‫و یه جایی، فقط باید اون ‫آخرین بوسه رو بهشون می‌دادی،
‫برمی‌گشتی و تمام.
‫اونا می‌دونستن که داری ‫خداحافظی می‌کنی و شاید برنگردی؟
‫آره، به اندازه‌ی کافی باهوش بودن که بفهمن،
‫و دوستایی داشتن که باباشون هیچ‌وقت ‫برنگشته بود خونه، پس می‌دونستن.
‫لحظه‌ی بریف کردن شورای امنیت ملی رسید.
‫من اوباما رو خیلی خوب می‌شناسم.
‫کار من یه جورایی همین بود، که ‫اون آدمی باشم که اوباما رو می‌شناسه.
‫می‌تونستی یه جورایی زبان بدنش رو حس کنی،
‫که قراره روی این قمار کنه، می‌فهمی؟
‫اون خیلی غرق این قضیه شده بود.
‫رئیس جمهور از همه‌ی ‫مسئولین اصلی نظرسنجی کرد
‫که آیا به نظرشون باید ‫با عملیات پیش بریم یا نه.
‫دیدگاه‌های خیلی متفاوتی وجود داشت.
‫خیلی‌ها سوالاتی مطرح کردن.
‫وزیر امور خارجه ازش حمایت کرد ‫هیلاری کلینتون
‫جیم کلاپر، مدیر اطلاعات ملی،
‫و من هم خیلی ازش حمایت کردیم.
‫وقتی نوبت به من رسید، فقط گفتم، ‫آره، همیشه می‌گفتی این کارو می‌کنی.
‫اما کلی استدلال علیه‌ش بود.
‫معاون رئیس جمهور رای منفی داد.
‫اون فکر نمی‌کرد اطلاعات ‫به اندازه‌ی کافی خوب باشه،
‫و نگران تاثیرش روی ‫روابط آمریکا و پاکستان بود.
‫و باب گیتس، وزیر دفاع،
‫نگران امنیت نیروها بود.
‫باب گیتس، که وقتی ما عملیات صحرای ‫یک رو انجام دادیم تو دولت آمریکا بود،
‫مخالفتش با انجام عملیات، ترس از سقوط ‫هلیکوپتر مثل عملیات صحرای یک بود.
‫واسه همین، گیتس این حرفو زد، و ‫من با خودم گفتم: وای خدا، بلند نگو!
‫چون اگه این اتفاق می‌افتاد و بعد ‫همه این جلسه‌ها لو می‌رفت چی؟ نه؟
‫ببین، من اینجا فقط دارم با تو ‫حرف می‌زنم. مثلاً، می‌دونی.
‫لو می‌رفت که، مثلاً، یکی اینو مطرح کرده،
‫و وای خدای من، مثلاً، اوباما نادیده‌ش گرفته.
‫رئیس جمهور به همه‌ی اینا گوش داد،
‫ولی گفت: بذارید در نظر بگیرم.
‫رئیس جمهور اوباما گفت ‫که تصمیم نهایی رو می‌گیره
‫و می‌خواد شب رو بیشتر دربارش فکر کنه.
‫صبح روز بعد، خیلی واضح یادمه،
‫من تو ستاد بودم،
‫و تام دانیلون، مشاور امنیت ملی، بهم زنگ زد،
‫گفت: رئیس جمهور تصمیم ‫گرفته که ماموریت رو انجام بده.
‫این یه ریسک بزرگه.
‫ما داریم شرط می‌بندیم که بن لادن اونجاست،
‫و داریم شرط می‌بندیم که ‫می‌تونیم از پس این کار بربیایم،
‫ولی این بهترین فرصتیه که ‫برای بن لادن گیرمون میاد.
‫آره. بزن بریم.
‫۲۴ ساعت قبل از خود عملیات،
‫یه رویداد مهم تو واشنگتن بود،
‫شام خبرنگاران کاخ سفید.
‫و خب هممون تصمیم گرفتیم که بریم،
‫وگرنه، اگه نمی‌رفتیم، سوالایی مطرح می‌شد.
‫رفتن به شام خبرنگاران کاخ سفید اون شب
‫یکی از عجیب‌ترین تجربه‌های زندگیم بود.
‫رئیس جمهور ایالات متحده.
‫آدمایی که تو این قضیه دخیل بودن، ‫از رئیس جمهور گرفته تا پایین‌تر،
‫اهمیت مخفی‌کاری رو می‌فهمیدن.
‫و خب، شام خبرنگاران، به نظرم،
‫از بعضی جهات یه پوشش خوب بود...
‫...چون همه چی عین همیشه بود.
‫خیلی خوبه که اینجا تو ‫شام خبرنگاران کاخ سفیدم.
‫- هورا! ‫- چه هفته‌ای!
‫سخت بود.
‫من احترام فوق‌العاده‌ای ‫برای توانایی‌ش داشتم
‫که در اصل نقشش رو بازی کنه...
‫...نقش رئیس جمهور ایالات متحده.
‫خوبه که دوباره با این همه ‫مهمان محترم دور هم جمع شدیم،
‫کارمندان اصلی دولت...
‫کارمندان غیر اصلی دولت.
‫خودتون می‌دونید کی هستید.
‫و بعد یه کمدین اومد بالا و ‫درباره‌ی قضیه‌ی بن لادن شوخی کرد.
‫مردم فکر می‌کنن بن ‫لادن تو هندو کش قایم شده،
‫ولی می‌دونستید هر روز از ساعت ۴ تا ۵،
‫یه برنامه تو سی-اسپن داره؟
‫همه خندیدن.
‫و هممون یه جورایی ته دلمون فکر می‌کردیم،
‫اگه فقط می‌دونستید
‫من چی می‌دونم.
‫و قراره روز بعد چی بشه.
‫محرمانه‌ترین عملیات
‫تو ۲۰ سال گذشته.
‫ممنون و شب خوش.
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫صبح روز بعد یکشنبه بود، پس رفتم کلیسا،
‫و از این فرصت استفاده کردم که خیلی دعا کنم
‫در مورد اینکه قراره اون روز چی بشه.
‫دعا کردم که، ایشالا، موفق بشیم.
‫از کلیسا اومدم بیرون و ‫مستقیم رفتم سیا.
‫روز عملیات بود. وقتش رسیده بود.
‫خیلی از آماده‌سازی‌ها تو ‫مرکز مبارزه با تروریسم
‫تو آمریکا تو سکوت انجام شد.
‫هممون دلشوره داشتیم.
‫نقش من تو این قضیه این ‫بود که رابط ارتباطات باشم.
‫تینا تو اتاقک کنار من بود.
‫شب قبلش نخوابیدم.
‫فشار خیلی زیادی بود.
‫اولین باری بود که یه ذره شک کردم.
‫بعد از اینکه روی این سرنخ کار ‫کردیم و الان داریم نیرو می‌فرستیم
‫که ممکنه آسیب ببینن،
‫هممون احساس مسئولیت می‌کردیم.
‫همه‌ی اینا خیلی واقعی‌تر شد.
‫ما یا قراره یه موفقیت ‫باورنکردنی داشته باشیم
‫یا یه شکست وحشتناک.
‫سیلها مرد خانواده بودن.
‫کار من این بود که مطمئن شم اونا رو ‫تو موقعیتی قرار می‌دم که موفق بشن.
‫و تنها چیزی که نگرانش بودم همین بود.
‫کارای وصیت‌نامه، ‫وکالت‌نامه‌ها رو انجام داده بودیم،
‫تا مطمئن شیم تو صورت مرگ، ‫به خانواده‌تون رسیدگی میشه.
‫ولی این ماموریت جوریه ‫که احتمالاً زنده برنمی‌گردیم،
‫پس باید برای همه دست‌نویس نامه بنویسم.
‫و یادمه نامه‌هایی که با دست برای بچه‌هام ‫می‌نوشتم، و بیشتر اینجوری بود که، امم...
‫معذرت می‌خوام که برای این نبودم، ‫با اشک‌هایی که روی کاغذ می‌افتاد.
‫خیلی زود رسیدم کاخ سفید.
‫تو آخر هفته، افرادی برای بازدید می‌اومدن.
‫ولی ما همه‌ی اونا رو کنسل کردیم
‫چون اگه کنسل نمی‌کردیم، ‫کلی نگرانی پیش می‌اومد
‫اگه مردم تو راهروها راه می‌رفتن
‫و می‌دیدن کلی مقام ارشد ‫دارن یه روز یکشنبه میان.
‫خیلی از ما زود تو اتاق ‫وضعیت کاخ سفید جمع شدیم.
‫دلشوره داری... نگرانی. استرس داری.
‫واقعاً حس یه مرکز فرماندهی رو داشت.
‫اوباما صدر میز نشسته بود.
‫بعدش، در اصل،
‫افراد ارشد کابینه‌اش دور میز نشسته بودن.
‫باب گیتس، هیلاری کلینتون.
‫لئون پانتا رو یه صفحه بود.
‫اون تو سیا بود، تو ‫نسخه‌ی اونا از اتاق وضعیت،
‫با کلی آدم.
‫و بعد تو صفحه‌ی دیگه ادمیرال ‫مک‌ریون بود که تو جلال‌آباد بود.
‫یه انتظار فوق‌العاده‌ای بود.
‫فرمانده کل قوا، اون ‫کسی بود که دستور رو داد.
‫اون کسی بود که بیشترین مسئولیت گردنش بود.
‫یه حالتی تو صورتش بود. واقعاً خیلی جدی بود.
‫ولی می‌تونستی بفهمی که یه خورده نگرانم بود.
‫ما با ادمیرال مک‌ریون تو ‫جلال‌آباد در ارتباط بودیم،
‫همون جایی که اون بود.
‫قبلش زیاد نخوابیده بودم.
‫این یه لحظه‌ی تاریخی بود. فقط ‫نمی‌خواستم هیچ چیزی اشتباه پیش بره.
‫به بچه‌ها گفته بودم: خب، یه کاری ‫داریم که باید انجام بدیم. بریم انجامش بدیم.
‫اسم رمز بن لادن جرونیمو ‫بود. از قبل توافق شده بود.
‫اینقدر تنش زیاده که ممکنه ‫یه چیزی اشتباه پیش بره.
‫و اگه بن لادن اونجا نباشه چی؟
‫یادمه خبر اومد که هلیکوپترا ‫پرواز کردن و با خودم فکر کردم،
‫بریم!
‫هیچ‌کس قبلاً با اینا پرواز نکرده ‫بود. چطور فکرمو ازش دور کنم؟
‫به یه چیز ساده فکر کن. بلدم بشمرم. می‌شمرم.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫پس دارم می‌شمرم.
‫و بعد حدود ۵۵۷، فقط یادمه گفتم،
‫آزادی خودش امروز صبح توسط یه ‫بزدل بی‌چهره مورد حمله قرار گرفت،
‫و از آزادی دفاع خواهد شد.
‫این چیزی بود که رئیس جمهور بوش ‫تو ۹/۱۱ گفت. نمی‌دونم چطور یادم اومد.
‫ولی با خودم گفتم: شمردن رو ‫ول کن. دوباره همین رو می‌گم.
‫آزادی خودش امروز صبح توسط یه ‫بزدل بی‌چهره مورد حمله قرار گرفت،
‫و از آزادی دفاع خواهد شد.
‫اونجا بود که گفتم: خیلی ‫خب، من تو این ماموریتم.
‫این تیمه، و ما قراره بکشیمش.
‫اونا جلال‌آباد رو ترک می‌کنن،
‫و یه مدت زمانی هست که اونا دارن تو ‫فضای هوایی افغانستان پرواز می‌کنن،
‫و شما راحت نفس می‌کشید.
‫و بعد یه لحظه هست که اونا از ‫مرز رد میشن و وارد پاکستان میشن،
‫و سطح نگرانی‌تون خیلی بالا میره.
‫کی ارتش پاکستان اونا رو شناسایی می‌کنه؟
‫پاکستانی‌ها قبلاً چندین ‫بار به ما شلیک کرده بودن.
‫هیچ شکی نداشتم که اگه پاکستانی‌ها ‫هلیکوپترها رو پیدا می‌کردن
‫و فکر می‌کردن نیروی آمریکاییه ‫که داره میاد، با ما درگیر می‌شدن.
‫خیلی پرتنش بود. خیلی دقیق گوش می‌کردیم
‫که ببینیم هیچ نشانه‌ای از ‫شناسایی شدن هست یا نه.
‫و حالا، به جایی رسیدیم که
‫اینجاست که می‌فهمیم ‫تکنولوژی کار می‌کنه یا نه.
‫وقتی این بچه‌ها تو هوا هستن برای این ‫پرواز هلیکوپتری یک ساعت و خرده‌ای
‫تو فضای هوایی پاکستان،
‫یه جورایی تو یه وقفه بینابینی ‫تو اتاقی تو واشنگتن نشستیم
‫چون واقعاً هیچ کاری برای انجام دادن نیست.
‫پس اوباما یه استراحت ‫می‌کنه. میگه: میرم بالا.
‫می‌دونی، خبرم کنید کی باید برگردم، اساساً.
‫میره اون بالا ورق بازی کنه.
‫وقتی عصبی بود یا فقط نیاز ‫داشت حواس خودشو پرت کنه،
‫به اجبار اسپید بازی می‌کرد.
‫هممون یه جورایی فقط نشسته بودیم، و
‫شروع کردیم به حرف زدن درباره‌ی ۹/۱۱
‫مردم وایساده بودن، قهوه می‌خوردن، مثلاً:
‫آره، می‌دونی، من داشتم ‫این کارو می‌کردم، و...
‫یه برگشت طبیعی به اون روز بود.
‫می‌فهمی که، یه جورایی، همه‌ی ما یه جورایی
‫به خاطر بن لادن اونجا بودیم.
‫و بعد اوباما برمی‌گرده،
‫و درست اون‌ور سالن،
‫یه اتاق کنفرانس کوچیک هست با یه ‫ژنرال که داره این عملیاتو نظارت می‌کنه.
‫و اوباما میره تو،
‫و بعدش، همه یه جورایی ‫شروع می‌کنن به پر کردن
‫این اتاق کنفرانس کوچیک.
‫و مک‌ریون اساساً شروع می‌کنه به روایت کردن.
‫اون... صدای خداست برای کل این عملیات.
‫یه لحظه‌ی واقعاً دلهره‌آور ‫حدود دو دقیقه مونده به هدف بود.
‫اون یه نقطه آسیب‌پذیری بزرگ بود،
‫چون وست پوینت پاکستان خیلی نزدیک بود،
‫و چند مایل با گردان اصلی ‫پیاده‌نظام فاصله داشت.
‫پس می‌تونستیم صدها سرباز ‫داشته باشیم که به سیل‌ها حمله کنن.
‫ما توسط پاکستانی‌ها محاصره می‌شدیم.
‫رئیس جمهور خیلی واضح گفت ‫که، اگه تو اون وضعیت گیر افتادید،
‫آماده باشید که راهتونو ‫باز کنید و بیرون برید.
‫نمی‌خواستیم یه جور گروگان‌گیری پیش بیاد
‫که نیروهای ما توسط ‫پاکستانی‌ها نگه داشته بشن.
‫مسئول خدمه پرواز دستشو ‫دراز می‌کنه، و در رو باز می‌کنه.
‫از پنجره داریم نگاه می‌کنیم، ‫دو دقیقه مونده تا خونه‌ی بن لادن.
‫دیگه تو منطقه آموزشی ‫نیستیم. اینجا برق داره.
‫ما تو یه بخش تفریحی پاکستان هستیم.
‫نقشه‌ی عالی اینه که، اونا درجا ‫می‌ایستن، ما بچه‌ها رو پیاده می‌کنیم.
‫تیم من میره رو سقف. ‫اینجوری بهشون حمله می‌کنیم.
‫این نقشه‌ی عالیه، و اونجا ‫بود که همه‌چی به هم ریخت.
‫همین‌طور که هلیکوپترها ‫داشتن روی محوطه می‌نشستن...
‫یکی از هلیکوپترها، یه جورایی لرزید.
‫محکم سقوط می‌کنه.
‫سقوط می‌کنه.
‫اون لحظه‌ایه که
‫دل و روده‌ت میاد تو دهنت.
‫من فقط چند فوت با اوباما فاصله داشتم.
‫اون یه حالت شوک عمیق و ‫نگرانی تو صورتش داشت.
‫انگار که: اوه. قضیه‌ی عملیات ‫صحرای یک داره اتفاق می‌افته.
‫با خودم فکر کردم: وای خدای ‫من، شاید آدم از دست دادیم
‫در نتیجه‌ی... این سرنخی که دنبالش بودیم.
‫همه تو استرس کامل منتظر بودن و منتظر بودن
‫که ببینن قراره هیچ‌گونه پاسخی باشه یا نه.
‫در نهایت، مردم تو همسایگی دارن ‫واکنش نشون میدن. چراغا روشن میشن.
‫و تو اون لحظه،
‫عملیات تو شبکه‌های اجتماعی لو رفت.
‫کلی آدم می‌دونستن یه هلیکوپتر سقوط کرده.
‫نمی‌دونستن آمریکاییه.
‫فکر می‌کردن یه هلیکوپتر پاکستانیه.
‫از دیدگاه ضدجاسوسی، این یه شکسته..
‫این هم یه نشونه‌ست، هم یه هشدار ‫واسه سازمان اطلاعات پاکستان.
‫می‌تونستید ببینید که مأموریت تو خطره.
‫به بیل مک‌ریون گفتم: چه خبره لعنتی؟
‫می‌دونستم بچه‌ها حالشون خوبه.
‫می‌تونستم ببینم که دارن ‫سریع از هلیکوپتر میان بیرون.
‫ولی چیزی که شد این بود ‫که وقتی هلیکوپتر اومد پایین،
‫باد شدیدی که از هلیکوپتر ‫می‌اومد، خورد به دیوار ۱۸ فوتی،
‫و یه گرداب درست کرد و هلیکوپتر ‫نیروی بالابرنده‌شو از دست داد.
‫یهو چرخید و محکم افتاد تو آغل حیوونا.
‫بیل بدون معطلی گفت: یه ‫هلیکوپتر کمکی خبر کردم.
‫می‌خوایم از دیوارا رد ‫بشیم. مأموریتو ادامه می‌دیم.
‫و من گفتم: خدا خیرت بده. بزن بریم.
‫بچه‌ها از هلیکوپترِ افتاده اومدن بیرون.
‫دومین هلیکوپتر بلافاصله بعدش میاد تو.
‫من نمی‌دونستم هلیکوپتر ‫اول مشکل پیدا کرده بود.
‫تیم من قرار بود یه سری بچه رو ‫پیاده کنه و بعدش تیم من بره رو پشت‌بوم.
‫پس بچه‌هامونو پیاده ‫می‌کنیم، دقیقاً مثل تمرین.
‫بلند میشیم و دوباره میریم پایین.
‫خلبان هلیکوپتر دوم نمی‌دونست چی شده.
‫واسه همین احتیاط کرد... ‫نمی‌دونست تیر خورده بهشون یا نه.
‫واسه همین... بیرون محوطه فرود اومد.
‫و خلبان داره بهمون میگه بریم بیرون.
‫خب، الان بچه‌ها اصلاً جایی که طبق ‫نقشه الف قرار بود باشن، نیستن.
‫بر اساس نقشه الف.
‫من باید روی پشت‌بوم باشم.
‫یادمه با خودم فکر کردم: باشه. حدس ‫می‌زنم جنگ رو از اینجا شروع کنیم.
‫خبر خوب اینه که ما نقشه ‫ب، ج و د هم داشتیم.
‫دارن سعی می‌کنن برن تو محوطه.
‫روی دیوار بیرونی، یه چیزی ‫بود که شبیه در به نظر می‌رسید.
‫همینطور که دارم نگاه می‌کنم، ‫یه بمب تخریبی می‌خوره به در.
‫من انفجارو میبینم...
‫ولی تکون نمی‌خورن.
‫معلوم میشه که یه درِ تقلبی روی ‫این دیوار بتنیِ چهار فوتی هست.
‫برگشت و گفت: باشه، ‫نفوذ ناموفق بود، این بده.
‫و من گفتم: نه، این خوبه. این یه درِ الکیه.
‫هیچکی این کارو نمی‌کنه. اون توئه.
‫ما می‌دونیم که پارکینگ سمت راستمون،
‫اون حتماً باز میشه چون ‫دیدیم ماشینا میان و میرن.
‫فقط میریم اون درو منفجر می‌کنیم.
‫پس از طریق رادیو گفتم: نفوذ ‫ناموفق، گوشه شمال شرقی.
‫می‌خوایم پارکینگو منفجر کنیم.
‫و یکی گفت: نه، نه، نه. ‫منفجرش نکنید. ما بازش می‌کنیم.
‫و در باز میشه،
‫و یه دستکش اومد بیرون با ‫یه شست که من می‌شناختم.
‫ما میریم تو.
‫بعد، ظرف چند دقیقه،
‫همه داخل محوطه اصلی ساختمون هستن.
‫تاریکه. بچه‌ها دوربین دید در شب دارن.
‫معلومه که آدرنالینشون بالاست.
‫می‌تونستید لیزرای نشونه‌گیر روی تفنگاشونو ‫ببینید. می‌تونستید ببینید که دارن حرکت می‌کنن.
‫می‌تونستید ببینید که بچه‌ها دارن محوطه ‫رو واسه پیدا کردن خطرها می‌گردن.
‫و بعد، خب، می‌تونستم ببینم که ‫بچه‌ها وارد ساختمون سه طبقه شدن.
‫و بعدش دیگه هیچی نمی‌تونستم ببینم.
‫خیلی استرس هست.
‫خدا می‌دونه حالا چه اتفاقی می‌خواد بیفته.
‫این اون لحظه‌ایه که هر چی برنامه‌ریزی کردی،
‫هر چی که بهش امید داشتی،
‫واسه اینکه بن لادن رو گیر بندازی،
‫تو ۲۰ دقیقه بعدی سرنوشتش معلوم میشه.
‫قرار معلوم بشه که این کار ‫موفقه یا شکست می‌خوره.
‫۲۰ دقیقه سکوت بود.
‫احتمالاً طولانی‌ترین ۲۰ دقیقه عمرم.
‫تو اون ۲۰ دقیقه، سیل‌ها رو زمین...
‫...اول به ابواحمد برخوردن،
‫و بهش شلیک کردن و کشتنش.
‫بعدش ما وارد این خونه تو طبقه اول میشیم،
‫و یکی از بچه‌های من به یکی ‫از قاصدها و زنش شلیک کرد.
‫اون زن پرید جلوی اون.
‫زنا دارن عملاً تبدیل به سپر انسانی میشن.
‫این یه نشونه دیگه است. اون اینجاست.
‫داریم میریم بالا از پله‌ها. به ‫درهای قفل شده برخورد می‌کنیم،
‫اون کسی که مسئول شکستن درها بود ‫رو صدا زدیم، و اون در رو منفجر کرد.
‫من حدود شش تا پسر پشت سر تو ‫چیزی که بهش می‌گیم قطار بودم،
‫و داریم از پله‌ها میریم بالا.
‫اون پسری که جلو بود، پسر ۲۰ ‫ساله بن لادن، خالد بن لادن رو دید.
‫خالد پرید پشت نرده.
‫پسری که جلو بود،
‫شنیدم که چند تا چیز زیر ‫لبی به خالد گفت تا گیجش کنه.
‫بیا اینجا. بیا اینجا.
‫گفت: بیا اینجا، بیا ‫اینجا، به دو تا زبان مختلف،
‫و خالد گیج شد و یه جورایی اومد بیرون...
‫و بعد بهش شلیک کرد و کشتش.
‫پس ما تو طبقه دوم هستیم ‫و می‌خوایم بریم طبقه سوم.
‫بن لادن اونجاست.
‫ولی باید طبقه دوم رو پاکسازی کنیم ‫قبل از اینکه شروع به حرکت کنیم.
‫بچه‌ها شروع می‌کنن به جدا شدن.
‫پس همه‌شون دارن جلوی من ‫حرکت می‌کنن، و حالا من آخرین نفرم،
‫که منو تبدیل می‌کنه به مرد شماره دو.
‫پس کار مرد شماره یک ‫اینه که به پله‌ها اشاره کنه،
‫کار مرد شماره دو اینه که بهش ‫بگه کی به اندازه کافی آدم داریم.
‫چهار تا پسر می‌خوام، و دارم ‫اینور و اونور رو نگاه می‌کنم.
‫ما ۲۳ تا رفیق تو زمین ‫داشتیم، تو چند تا خونه مختلف،
‫چند تا طبقه مختلف.
‫آدماتون تموم میشن، و ما همین الان ‫تموم شدیم. فقط دو نفر مونده بودیم.
‫یه پرده بالای پله‌های طبقه سوم هست،
‫و آدمایی پشتش دارن حرکت می‌کنن، ‫و مرد شماره یک می‌تونه اونا رو ببینه.
‫اون میگه: شاید بمب‌گذار ‫انتحاری باشن، ولی
‫ما می‌تونیم شکستشون ‫بدیم، ولی باید الان بریم.
‫باشه. می‌ریم با یه بمب‌گذار انتحاری ‫روبرو بشیم. خسته شدم از فکر کردن بهش.
‫بذارین تمومش کنیم. من ‫فشارش دادم و از پله‌ها رفتیم بالا.
‫پس ما رفتیم بالای پله‌ها.
‫و اون بنده خدا شماره یک پرده رو ‫کنار زد. مردم اونجا وایساده بودن.
‫اونا رو گرفت.
‫اون می‌خواست جلوی انفجارو بگیره.
‫پس چون اون اینطوری رفت، من اینطوری چرخیدم،
‫و دو قدم جلوتر، اسامه بن لادن وایساده بود.
‫یکی از اون لحظه‌های زندگی ‫بود که همه چی آروم شد.
‫قدش بلندتر از چیزی بود که فکر می‌کردم. ‫لاغرتر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
‫ریشش خاکستری و سفید ‫بود، ولی دماغش رو شناختم.
‫قطعاً خودشه.
‫تسلیم نمیشه.
‫اون یه تهدیده، نه فقط ‫واسه من، بلکه واسه کل تیمم.
‫باید بمیره.
‫هر چی زمان می‌گذشت، تنش بیشتر می‌شد.
‫منتظر بودیم و منتظر بودیم ‫تا هر نوع جوابی بشنویم.
‫یه سکوت سنگینی بود،
‫منتظر شنیدن.
‫امم، از بعضی جهات، منو یاد ‫اتاق انتظار بیمارستان می‌انداخت،
‫وقتی یکی قراره بچه‌ش به دنیا بیاد.
‫می‌دونید، منتظرید. نگرانید.
‫یه ۱۹ دقیقه طولانی بود.
‫و بعدش از فرمانده نیروی زمینی تماس گرفتم.
‫فرمانده نیروی زمینی از طریق رادیوش گفت:
‫واسه خدا و کشور، ‫جرونیمو، جرونیمو، جرونیمو.
‫گرفتیمش.
‫ما می‌دونیم که این یعنی
‫اسامه بن لادن توسط ‫نیروهای آمریکایی کشته شده.
‫مثلاً، لعنتی. و، مثلاً، من فقط... مثلاً هیچکی واقعاً چیزی نمیگه.
‫صدای کف زدنی نبود.
‫اتاق خیلی خیلی ساکت بود.
‫سکوت با اوباما شکست، که ‫از صندلیش تکون نخورده بود،
‫و فقط گفت: گرفتیمش.
‫وقتی اون رو شنیدم، اشک تو چشام جمع شد،
‫و به همکارم که اون ‫بالا باهام بود نگاه کردم.
‫فقط به هم نگاه کردیم.
‫شنیدن اون تو اون فضا غیر واقعی بود.
‫واسه من، یه جورایی پایانی بود. ‫عدالت دیر شد، ولی انکار نشد.
‫گرفتیمش.
‫فکر کردم: لعنتی خدا من، خب، این همینه.
‫امیدوار بودم که مامانم بدونه، هر جا که هست.
‫فقط یه حس واقعی آسودگی بود
‫بعد از یه دهه تلاش واسه گرفتن بن لادن.
‫اتفاقات اون روز برای ‫همیشه تو ذهن من حک شده.
‫احساسی بود،
‫ولی فقط چند ثانیه طول کشید
‫چون، تو اوج اون لحظه،
‫ما هنوز روی این تمرکز داشتیم که ‫سیل‌ها و هلیکوپترها سالم برگردن.
‫اوباما هنوز خیلی نگران به نظر می‌رسید،
‫و وایساد و گفت:
‫می‌خوام دقیقه به دقیقه بهم بگید که ‫از حریم هوایی پاکستان خارج شدن.
‫مأموریت تموم نشده بود، ‫چون هنوز باید بچه‌ها رو
‫از پاکستان در می‌آوردیم ‫و برمی‌گردوندیم افغانستان.
‫هیچ‌کس نفس راحتی ‫نمی‌کشه تا این کارا تموم بشه.
‫من اونجا هستم، نگاه می‌کنم، ‫جسد بن لادن همونجاست.
‫یکی از بچه‌های من میاد ‫پیشم و میگه: حالت خوبه؟
‫و من گفتم: حالا چیکار کنیم؟
‫گفت: کامپیوترها رو ‫پیدا می‌کنیم. بیا دیگه مرد.
‫گفتم: راست میگی. برگشتم. لعنتی.
‫فرمانده نیروی زمینی تماس می‌گیره. میگه:
‫ببین، یه گنجینه از اطلاعات ‫تو طبقه دوم پیدا کردیم.
‫ما تو اتاقای اداری هستیم با ‫همه چی، از هارد دیسکای قدیمی
‫تا سی‌دی‌ها.
‫گفتم: باشه، تا جایی که می‌تونید جمع ‫کنید. باید شروع کنیم از اینجا بریم.
‫تا این موقع، بیرون محوطه،
‫مردم به خاطر سر و صدایی که ‫تو محله بود، داشتن جمع می‌شدن.
‫یه همکار آژانس داشتیم که مترجم بود.
‫اون اطراف محوطه بود.
‫داشت سعی می‌کرد اونا رو دور نگه داره.
‫دوستم، که تک‌تیرانداز بیرون بود، گفت:
‫من کاملاً آماده‌ام با این مردم درگیر ‫بشم، پس بهتره متقاعدشون کنی که برن.
‫و من به بچه‌ها گفته بودم: ببینید، ‫من... نمی‌خوام کسی رو بکشم،
‫مگه اینکه حس کنید، خب، تهدید شدید.
‫خیلی نگران بودم. گفتم: ‫می‌تونیم یه کم سریع‌تر بریم؟
‫شک نکنید.
‫ما چشممون رو از رادارهای ‫پاکستان برنمی‌داشتیم.
‫داریم کلی چیزای خوب پیدا می‌کنیم.
‫ما ۳۲ دقیقه رو زمین می‌خواستیم، ولی ‫الان داریم به ۴۰ دقیقه، ۴۵ دقیقه می‌رسیم.
‫هر چی بیشتر لبه خطر بمونیم، ‫ممکنه جونای بیشتری رو نجات بدیم.
‫ممکنه یه شهر آمریکایی رو نجات بدیم
‫یا لندن رو به خاطر چیزایی که پیدا ‫می‌کنیم، چیزی که دارن برنامه‌ریزی می‌کنن.
‫پس باید تا آخرش بمونیم.
‫مدت زمانی که رو زمین بودیم، ‫طولانی‌تر از چیزی بود که هر کسی بخواد.
‫در اون زمان، جمعیت زیادی جمع شده بود.
‫میگه: چیزی اینجا واسه دیدن نیست.
‫رزمایش پاکستانیه. نگران ‫نباشید. برگردید خونه‌هاتون.
‫حالا باید جسد بن لادن رو تو کیسه ‫جسد بذاریم. داریم برمی‌گردونیمش.
‫با جسد بن لادن میان بیرون
‫تا برن سوار هلیکوپتر و هلیکوپتر کمکی بشن،
‫و اونا میرن.
‫و هلیکوپتر ساقط شده رو منفجر می‌کنن،
‫چون یه سری وسایل حساس روش بود.
‫دیدن اون اتفاق، عین فیلم‌ها بود.
‫داریم میریم. خلبان جلو نشسته، با ‫تمام سرعت داریم پرواز می‌کنیم.
‫پاکستانی‌ها حتماً می‌دونن ما اینجاییم.
‫می‌بینیم که رادارهاشون روشن میشه. ‫شروع می‌کنیم دیدن که سیلوهاشون باز میشن.
‫چند تا اف-۱۵ پرتاب کردن،
‫سعی می‌کنن هلیکوپترهای ما ‫رو تو راه برگشت رهگیری کنن.
‫یه اف-۱۶ در مقابل یه ۴۷ ‫خوب نیست. می‌تونن ما رو بزنن.
‫پس من ساعتمو روشن ‫می‌کنم و باید به ۹۰ برسونم.
‫و ۹۰ دقیقه یعنی از مرز پاکستان ‫رد میشیم و وارد افغانستان میشیم،
‫و دیگه نمیشه ما رو ساقط کنن،
‫چون اف-۱۵ها تو مرز هستن ‫که می‌تونن ازمون محافظت کنن.
‫خب، عالیه. ده دقیقه. ‫باید به ۲۰ دقیقه برسیم.
‫هلیکوپترها با سرعت کم تو زمین حرکت می‌کنن.
‫از زمین دارن بهمون اطلاع میدن
‫که چقدر مونده تا برگردن به پایگاه.
‫۳۰ دقیقه. باید به ۹۰ برسیم.
‫همه ما تو اون مرکز یه جورایی ‫هلیکوپترها رو هل می‌دادیم
‫که تا جایی که میتونن سریع پرواز کنن.
‫۶۰ دقیقه گذشته، باید به ‫۹۰ برسیم. حالا ۷۰ دقیقه.
‫دارم سعی می‌کنم ذهنمو از همه چی دور کنم.
‫شروع می‌کنم به فکر کردن ‫به المپیک ۱۹۸۰ تو لیک پلاسید.
‫شور و هیجان و تنش در حال افزایشه.
‫مرکز المپیک پر از تماشاچی شد.
‫بهترین تیم هاکی تاریخ که ‫تو روس‌ها جمع شده بود.
‫اونا از دهه ۵۰ تا حالا هیچ مدال ‫طلایی رو از دست نداده بودن.
‫دارن با این جوونای آمریکایی ‫بازی می‌کنن که تازه از کالج اومدن،
‫اصلاً جای اونا رو یخ ‫نبود، ولی حالا دارن می‌برن.
‫چهار بر سه، دوره سوم. صدای جمعیتو میشنوی.
‫ده، نه... هنوز میتونیم خرابش کنیم. نگرانن.
‫هشت. هفت.
‫شش. پنج.
‫چهار.
‫سه.
‫دو.
‫و بعد خلبان تو دقیقه ۸۵ پرواز اومد و گفت:
‫آقایان، برای اولین بار تو زندگیتون،
‫از شنیدن این خوشحال میشید.
‫به افغانستان خوش اومدید.
‫به معجزه اعتقاد داری؟ بله!
‫باور نکردنیه!
‫وقتی هلیکوپتر از مرز پاکستان رد میشه،
‫پاکستانی‌ها برمی‌گردن.
‫یه آه بزرگ از سر راحتی میکشن چون دیگه امنن.
‫واقعاً یه حس سورئال بود که موفق شدیم،
‫چون دوباره، تو این مأموریت ‫مرگ رو پذیرفته بودیم،
‫ولی زنده بودن خوبه.
‫وقتی اون هلیکوپترها تو ‫جلال‌آباد افغانستان فرود اومدن،
‫اون لحظه‌ای بود که همه ما دور میز گفتیم:
‫مأموریت با موفقیت انجام شد.
‫تمام کارهایی که کرده ‫بودیم، تمام برنامه‌ریزی‌ها،
‫تمام زحمات،
‫نتیجه داد
‫تو رسیدن به چیزی که من فکر می‌کردم...
‫هیچ وقت فکر نمی‌کردیم بتونیم انجامش بدیم،
‫که همون به دست عدالت سپردن بن لادن بود.
‫و همدیگه رو بغل کردیم ‫ و به همدیگه تبریک گفتیم.
‫- تیم امنیت ملی، کارتون عالی بود. ‫- قربان.
‫- ممنون. ‫- بله قربان.
‫- آره، بهت افتخار می‌کنم. ‫- ممنون.
‫- بچه‌هاتون کارشون عالی بود. ‫- بودن.
‫وقتی رئیس جمهور آمریکا ‫بهت میگه کارت عالی بوده،
‫هیچ وقت اون لحظه رو فراموش نمی‌کنی.
‫روز حمله،
‫دخترم سال آخر دبیرستان بود.
‫آخرین کنسرتش بود.
‫و زنم میگه، خب، کجایی؟
‫امم...
‫و من گفتم: نمی‌تونم.
‫و اون گفت: نمی‌تونی؟ ‫ یه ساعت نمی‌تونی بیای؟
‫کاری که داری می‌کنی مهم‌تر از دخترته؟
‫و من گفتم: باید برم، و قطع کردم.
‫بقیه روز، رو کاناپه نشسته بود
‫داشت فکر می‌کرد، این قضیه ‫طلاق چطوری کار می‌کنه؟
‫من خیلی ساعت‌ها کار کرده بودم،
‫هفت روز هفته،
‫بدون تعطیلی.
‫زندگیم خیلی، خیلی، خیلی تو خطر بود.
‫وقتی رئیس جمهور تصمیم ‫می‌گیره به ملت اعلام کنه،
‫بهش زنگ می‌زنم و میگم: ‫تلویزیون رو روشن کن...
‫و می‌فهمی.
‫و اون گفت: گرفتیش.
‫خبر فوری، انتظار می‌رود ‫رئیس جمهور باراک اوباما
‫یک اطلاعیه غیرمنتظره بدهد.
‫نمی‌دانیم موضوع چیست،
‫اما انتظار داریم یک اطلاعیه بزرگ باشد
‫زیرا این بسیار غیرعادی است.
‫من خونه‌ام، و با دخترم تو تختم،
‫و دارم براش داستانای قبل خواب می‌خونم.
‫امیلی میاد تو، زنم، و میگه: ‫همه تلفنا دارن زنگ میزنن.
‫منم میگم: دارم این داستانو می‌خونم.
‫اون میگه: نه، همه تلفنا دارن زنگ ‫میزنن. این هیچ وقت خوب نیست.
‫کاخ سفید تماس گرفت،
‫به هر سازمان خبری...
‫به سازمان خبری امشب به ‫صورت جداگانه اطلاع دادند
‫که بیانیه‌ای در زمانی...
‫اوباما میگه: خب، من یه سخنرانی لازم دارم.
‫و من ننوشته بودم.
‫و منم گفتم: اوه لعنتی.
‫برمی‌گردم و میگم: پنج ‫دقیقه وقت لازم دارم!
‫و منم میگم: اوه لعنتی. با رئیس ‫جمهور اینطوری حرف نمی‌زنی.
‫مطمئناً جلوی کل کابینه‌اش ‫اینطوری باهاش حرف نمی‌زنی،
‫ولی من گفتم... و اونم میگه: باشه.
‫پس اومدیم و یه کم در مورد اینکه چی ‫تو سخنرانی می‌خوای؟ حرف زدیم.
‫من هزاران سخنرانی تو زندگیم نوشتم.
‫هیچ کدوم حتی نزدیک حس نوشتن اون نمی‌شد.
‫فکر کنم، وقتی اون جمله اول رو نوشتم،
‫عظمت کاری که فرصت انجامش رو ‫داشتم یه جورایی بهم شوک وارد کرد.
‫مثلاً، دارم اینو به دنیا میگم.
‫خیلی پرهیجان بود، ولی من به نهایی کردن ‫سخنرانی‌های پرهیجان با اوباما عادت داشتم.
‫اون دوست داره تا آخرش ویرایش کنه.
‫واقعاً، من ویرایش‌های نوشتاریشو ‫روی یه پیش‌نویس داشتم،
‫و مجبور بودم بدوم سمت مسئول تله‌پروپتر
‫تا از اوباما که پشت سرم راه ‫می‌رفت، جلو بیفتم، می‌فهمی؟
‫ولی بعدش چیزی که عجیب بود اینه که
‫خب، یه گروه خیلی کوچیکی از ‫خبرنگارها واسه این جمع شده بودن.
‫و بعدش، یه تعداد کمی از ما بودیم، ‫ولی اتاق خیلی بزرگ و خالی بود.
‫و چیزی که تو تلویزیون می‌بینید
‫فقط اوباماست که داره تو راهروی ‫بلند و قرمز به سمت تریبون میره.
‫و چیزی که داره باهاش حرف ‫می‌زنه فقط چند تا دوربینه، می‌فهمی؟
‫مثلاً، تماشاچی‌ای نیست.
‫و ما هم فقط همینطور عقب اتاق نشسته بودیم.
‫عصر بخیر.
‫امشب می‌توانم به مردم ‫آمریکا و به جهانیان گزارش دهم
‫که ایالات متحده عملیاتی را انجام داده است
‫که اسامه بن لادن، رهبر ‫القاعده، را به هلاکت رساند.
‫می‌شنوم که رئیس جمهور ‫اوباما میگه اسامه بن لادن.
‫به اسامه بن لادن نگاه کردم، و با خودم گفتم،
‫چطوری لعنتی من از ‫بات مونتانا به اینجا رسیدم؟
‫و بعد یه جورایی برمی‌گردیم، ‫و اون داره حرف می‌زنه،
‫و بچه‌های اطرافم میگن: بگو. ‫بگو که هیچ کس آسیب ندیده.
‫یک تیم کوچک از آمریکایی‌ها این عملیات را
‫با شجاعت و توانایی ‫فوق‌العاده‌ای انجام دادند.
‫هیچ آمریکایی آسیب ندید.
‫به برنان نگاه کردم همینطور که ‫اوباما داشت حرف می‌زد، و گفتم:
‫چقدر وقت بود که سعی ‫می‌کردی بن لادن رو بگیری؟
‫و، مثلاً، بدون مکث، گفت: ۱۵ سال. می‌فهمی؟
‫مثلاً، دقیقاً تو ذهنش می‌دونست.
‫خب، از سودان تا افغانستان.
‫و... و این یه جور حس اینطوری بود که:
‫لعنتی خدا من، مثلاً این همه ‫آدم سعی کردن این یارو رو بگیرن.
‫تقریباً ده سال پیش بود
‫که یک روز روشن سپتامبر تاریک شد
‫با بدترین حمله به مردم آمریکا در تاریخ ما.
‫و در شب‌هایی مثل امشب،
‫ما می‌توانیم به آن خانواده‌هایی ‫که عزیزانشان را از دست داده‌اند،
‫به خاطر تروریسم القاعده، بگوییم:
‫عدالت اجرا شد.
‫امشب، ما از بی‌شمار کارشناس اطلاعاتی
‫و ضد تروریسم که بی‌وقفه تلاش کردند
‫تا به این نتیجه برسند، تشکر می‌کنیم.
‫مردم آمریکا کار آنها را ‫نمی‌بینند و نامشان را نمی‌دانند،
‫اما امشب، آنها رضایت از ‫کار خود را احساس می‌کنند...
‫و نتیجه پیگیری عدالتشان را.
‫ممنونم.
‫و خداوند ایالات متحده آمریکا را برکت دهد.
‫بعد اینکه سخنرانیش تموم شد،
‫من برگشتم پایین تو دفترم،
‫و وقتی داشتم از وست وینگ میومدم بیرون،
‫دیدم که بیرون هوا از اون موقع شب روشن‌تره.
‫خیلی روشن‌تر از همیشه بود.
‫و دیدم که کلی آدم دارن ‫تو پارک لافایت جمع میشن،
‫و داشتن شعار میدادن یو اس اِی، یو اس اِی.
‫مردم داشتن تو شادی این اتفاق سهیم میشدن،
‫و من اونجا فهمیدم،
‫که ما فقط اسامه بن لادن ‫رو به سزای عملش نرسوندیم،
‫بلکه از خیلی جهات، ‫واقعاً به همه اون قربانی‌ها
‫که خانواده‌هاشون تو برج‌های تجارت ‫جهانی و جاهای دیگه کشته شده بودن،
‫عدالت رو رسوندیم.
‫میرم پایین، و یه آبجو از یخچال برمی‌دارم،
‫و بعدش فکر کردم، ‫این احتمالاً بیشتر از یه آبجو می‌خواد،
‫واسه همین یه بطری ویسکی از کابینت برداشتم.
‫و راه افتادم سمت ایوون،
‫و وایسادم و یه سیگار برگ ‫از جعبه تو اتاق نشیمن برداشتم
‫چون با خودم گفتم، ‫خب، این قراره یه شب خوب باشه.
‫ممنون، یو اس اِی!
‫و حالا من آماده‌ام، و دارم فکر می‌کنم،
‫اینجا تو داری جشن میگیری، می‌دونی،...
‫مرگ یه آدم دیگه رو به یه شکل خشن،
‫و ما مگه متمدن‌تر از این حرفا نیستیم؟
‫و برای یه لحظه دیگه فکر کردم، ‫گفتم، می‌دونی چیه؟ به درک.
‫اون همونجوری که باید می‌مرد، مرد.
‫رئیس جمهور نگران بود
‫که با جسد بن لادن چیکار کنیم.
‫تصمیم این بود ‫که جسد رو منتقل کنیم
‫به یه ناو هواپیمابر تو اقیانوس هند،
‫و اون آخرین مراسم مذهبی مسلمان‌ها رو ببینه،
‫البته، ولی تو دریا دفن بشه
‫که یه جایی نباشه که ‫بتونه تبدیل به زیارتگاه بشه.
‫چیزی که هیچوقت یادم نمیره اینه ‫که ارتش یه آلبوم عکس درست کرده بود
‫از سفر جسد بن لادن.
‫با خودش شروع می‌شد... ‫تازه تیر خورده بود، می‌دونی،
‫و بعدش تو جلال آباد،
‫بعد صورتش تمیز شده بود.
‫چیزی که خیلی برام قوی ‫یادم مونده این نیست که، مثلاً،
‫عکس صورت بن لادن که له شده بود،
‫کشتی نیروی دریایی بود.
‫جسدش تو یه کفن پیچیده شده بود
‫که داشت تو آب پایین می‌رفت،
‫فقط داشت تو آب فرو می‌رفت.
‫یادمه که خیلی تحت تأثیر قرار گرفته بودم.
‫بعد از همه این اتفاقات جهانی،
‫این انسان
‫فقط جایی تو اقیانوس هند
‫تو یه کفن سفید پیچیده شده.
‫ایالات متحده قطعاً بعد از ‫یازده سپتامبر تو جنگ پیروز شد.
‫دیگه هیچ حمله بزرگی به خاک آمریکا نشد.
‫دستگیری، کشته شدن
‫تمامی رهبران ارشد القاعده ‫که مسئول ۱۱ سپتامبر بودن.
‫ولی من می‌ترسم که بن لادن جنگ رو برده باشه.
‫به نظرم بن لادن آمریکا رو ضعیف کرد.
‫تریلیون‌ها دلاری که صرف ‫مبارزه با تروریسم کردیم،
‫جنگ طولانی تو افغانستان،
‫جنگ تو عراق آمریکایی‌ها رو دو دسته کرد.
‫این ماجرا هنوزم ادامه داره.
‫من فراتر از حد تصور ‫تحت تأثیر همه کسایی بودم
‫که تو رسوندن ما به اون نقطه دخیل بودن.
‫اما...
‫اِه، نمی‌دونم.
‫من می‌خوام
‫کسی که لایقشه
‫که عذاب بکشه
‫به بدترین شکلی که ازش می‌ترسن عذاب بکشه.
‫من می‌خواستم اون یه پیرمرد بمیره،
‫کاملاً فراموش شده،
‫که زندگی کنه و بدونه ‫که هیچکس بهش اهمیت نمیده
‫یا بهش فکر نمی‌کنه یا نمی‌دونه اون کی بوده.
‫این به نظر من بدترین کاری بود ‫که می‌تونستی با اون، با هر تروریستی بکنی.
‫فقط فکر می‌کنم مردم نمی‌فهمن
‫قدرتی که ما برای نابودی تروریسم داریم رو ‫با اینکه تحت تأثیرش قرار نگیریم،
‫با اینکه ازش نترسیم، ‫با اینکه بخاطرش تصمیم نگیریم.
‫این بهترین راهه ‫که می‌تونی خنثیش کنی و نابودش کنی.
‫فقط بگی، گور پدرت، می‌فهمی؟
‫تو نمی‌تونی کی بودن ما ‫یا چیکار کردن ما رو تغییر بدی.
‫می‌بینی که آشفتگی دنیا ‫دوباره اون دیگ رو به هم می‌زنه،
‫جایی که باعث میشه، ‫یه تراژدی رخ بده،
‫خشم، احساسات رو تحریک کنه،
‫و یکی دیگه میاد
‫و ازش سوءاستفاده می‌کنه.
‫این پایان داستان نیست،
‫ولی پایان این فصله،
‫فصل بن لادن.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.