‫انگار همین دیروز بود که اومدم گرین گیبلز،
‫ولی بهار تموم شد، و من دوازده سالم شد.
‫امروز ترم مدرسه تموم می‌شه.
‫فردا تعطیلات تابستونی شروع می‌شه.
‫اصلا فکر نمی‌کردم اینقدر آقای فیلیپس رو دوست داشته باشی.
‫من خیلی هم دوستش نداشتم.
‫فقط چون بقیه گریه می‌کردن منم گریه کردم.
‫روبی گیلیس همیشه می‌گفت از آقای فیلیپس متنفره،
‫ولی درست موقعی که رفت سخنرانی خداحافظی کنه، زد زیر گریه.
‫آه، جدا شدن چقدر دلخراشه، مگه نه؟
‫ولی آدم نمی‌تونه واقعاً تهِ تهِ ناامیدی رو حس کنه،
‫وقتی دو ماه تعطیلات پیش رو داره، مگه نه؟
‫تازه، ما وزیر جدید و خانومش رو ‫دیدیم که داشتن از ایستگاه می‌اومدن!
‫وزیر جدید خیلی مهربون به نظر می‌رسه.
‫زنش خیلی خوشگله!
‫یه لباس موسلینی آبی با آستین پفی قشنگی پوشیده بود.
‫جین اندروز میگفت آستین پفی برای یه زن کشیش خیلی دنیویه،
‫ولی من خوب میفهمم آرزوی داشتن آستین پفی یعنی چی.
‫من که اصلا.
‫خب، خوشحالم که از ظاهر زنش خوشت اومده.
‫باید هر دوشونو یه روز برای عصرونه دعوت کنیم.
‫وای، چه عالی!
‫ولی به متیو هیچی نگو.
‫یه بهونه‌ای پیدا میکنه که اون روز نباشه.
‫زن کشیش جدید حسابی میترسونتش.
‫مثل یه راز میمونه پیشم.
‫و پاییز امسال یه معلم جدید خواهیم داشت.
‫آدم از ملاقات با آدمای جدید چقدر لذت میبره!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فصل 5 ‫بیا به جنبه‌ی روشن قضیه نگاه کنیم.
‫صبر کن!
‫گرفتَمت!
‫دیگه نمیتونم یه قدم دیگه بردارم.
‫منم همینطور.
‫پس دفعه بعد بازی جرات حقیقت بازی کنیم.
‫جرات؟
‫قوانینش ساده‌س.
‫به یکی جرات میدی یه کاری رو انجام بده.
‫اگه درست انجامش بده، اون میبره. ‫اگه نتونه، کسی که جرات داده برنده میشه.
‫به نظر باحاله.
‫کی شروع میکنه؟
‫من شروع میکنم.
‫و من جرات میدم... دیانا!
‫با پای راست دور باغ رو یه لنگه ‫پا بزن، بدون اینکه یه لحظه وایسی!
‫اگه پات به زمین بخوره، باختی.
‫من انجامش میدم!
‫میتونی انجامش بدی، دایانا!
‫نگاه کن. ‫اگه همینطور ادامه بده، میبره.
‫نمیدونم.
‫فکر کنم باختم.
‫خیلی هم سخت نبود.
‫نوبت توئه، جوزی! جرات میدم.
‫از بالای اون نرده راه برو!
‫این جرات اصلاً سخت نبود.
‫به نظر من راه رفتن روی یه تخته نرده‌ی ‫کوتاه، کار خیلی خارق‌العاده‌ای نیست.
‫من یه دختری رو میشناختم که ‫میتونست روی تاجِ شیروونی راه بره.
‫واقعاً؟ ولی خودت که نمیتونستی، در هر صورت.
‫داری میگی نمیتونم؟
‫آن!
‫پس ثابتش کن.
‫آن شرلی،
‫جرأت داری از اون بالا بری و روی خط الراس راه بری.
‫نکن این کارو، آن.
‫میفتی و میمیری!
‫جوزی، درست نیست کسی رو به انجام ‫یه کار خطرناک اینجوری مجبور کنی!
‫ولی آن مجبور نیست این کارو بکنه.
‫همیشه میتونه قبول نکنه.
‫من انجامش میدم.
‫آن!
‫خواهش می‌کنم، آن! این کارو نکن!
‫باید انجامش بدم.
‫آبروم در خطره.
‫من روی اون خط الراس راه ‫میرم، دایانا، یا در این راه نابود میشم.
‫آن!
‫آن! بیدار شو!
‫آن! آن!
‫اوه، آن.
‫آن، مُردی؟
‫مطمئن نیستم. ‫فکر کنم بیهوش شدم.
‫جات درد می‌کنه؟
‫مچ پام.
‫متیو! آنه اینجاست!
‫آن!
‫چی شده براش؟!
‫فکر کنم داشت روی ‫تاج بام راه می‌رفت و افتاد.
‫زیاد نترسید.
‫فکر کنم مچ پام پیچ خورده.
‫ولی ممکن بود گردنم بشکنه.
‫بیا نیمه پُر لیوان رو ببینیم.
‫ب-برید بیاریدش اینجا!
‫باید دنبال یه دکتر بفرستیم!
‫آن؟
‫آن؟! آن!
‫مچ پاش شکسته.
‫شش هفته استراحت کنه خوب میشه.
‫مراقب خودت باش.
‫ممنونم.
‫فکر کنم اونقدر تنبیه شدم که دیگه لازم ‫نیست زیاد از دستم عصبانی باشی، ماریلا.
‫یکم دلت برام نمیسوزه؟
‫تقصیر خودت بود.
‫ولی اگه جای من بودی چیکار میکردی، ماریلا،
‫اگه بهت جرات میدادن رو تیرک سقف راه بری؟
‫من ترجیح می‌دادم روی زمین محکم ‫می‌موندم و می‌ذاشتم اونا جرأت کنن دور بشن.
‫تا شش هفته نمی‌تونم این طرف و اون طرف برم.
‫چه خوب شد که من اینقدر تخیل قوی دارم، نه؟
‫فکر کنم اینطوری خیلی خوب می‌تونم سر کنم.
‫کسایی که تخیل ندارن وقتی استخونشون می‌شکنه چیکار می‌کنن؟
‫اینکه آدم خونه‌نشین بشه اصلا خوشایند نیست؛
‫ولی یه جنبه‌ی خوب هم داره.
‫متوجه می‌شی چقدر دوست دارن.
‫تقصیر من بود، خانم کاتبرت! من این جرأتو شروع کردم.
‫من بهش گفتم روی اون تیرک راه بره.
‫پس دیگه آن رو تنبیه نکنید!
‫اگه قراره از دست کسی عصبانی باشی، از دست من عصبانی شو!
‫آن،
‫تو چه چیزهایی تو کله‌ی این دخترا فرو کردی؟
‫تادا!
‫این همونیه که فکر می‌کنم هست؟
‫آخرین اثر خانم مورگانه!
‫باورت نمیشه چه پیچشی آخرش داره!
‫لحظه شماری می‌کنم!
‫تو هر روز اینجا بودی، و من ‫می‌تونم هر کتابی که دلم بخواد بخونم.
‫زندگیِ مریض احوالی هم اونقدرها بد نیست، مگه نه؟
‫عجب مزخرفاتی!
‫مدرسه دوباره شروع شده.
‫از اون معلم جدید چه خبر؟
‫خانم استیسی خیلی مهربونه.
‫موهای فرفری بور خیلی قشنگی داره و چشماش خیلی جذابه!
‫هر هفته یه روخوانی داره
‫یا همه رو میبره تو جنگل گل و گیاه و پرنده ببینن.
‫و هر روز صبح و عصر هم ورزش دارن.
‫تا حالا معلم به این خوبی دیده بودی؟!
‫یه چیز کاملا مشخصه، آن،
‫و اونم اینه که افتادنت از پشت ‫بوم بری اصلا به زبونت آسیب نزده.
‫ما تا یادگیری این شعر پیش رفتیم.
‫صبح همگی بخیر.
‫صبح بخیر.
‫خب؟ خوشگل نیست؟
‫بله.
‫مچ پای آن شرلی خوب شده و امروز برگشته مدرسه.
‫از دیدنت خوشحالم آن.
‫نه، این منم که خوشحالم!
‫همه اینا رو شما درست کردین، خانم استیسی؟
‫بله، خودم درست کردم.
‫چه عالی!
‫من از قوانین تو پیروی می کنم و تقسیم می کنم.
‫خب، حالا بخور.
‫اوه، ممنون!
‫خیلی خوشمزه است!
‫لطفاً، از مال من بردار.
‫و مال من.
‫پس منم یکم میخورم.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫صبر کن، خانم استیسی کجاست؟
‫این درس امروز ما رو به پایان می رسونه، ‫اما من یک پیشنهاد دارم.
‫چرا همگی یک کنسرت برای کریسمس نزاریم
‫تا برای خرید یک پرچم مدرسه پول جمع کنیم؟
‫می بینید که مدرسه یکی هم نداره.
‫و گذشته از این، مطمئنم که کنسرت ‫برای همه سرگرم کننده خواهد بود.
‫خیلی عالی به نظر میاد!
‫فوق‌العاده‌ست!
‫منم می‌خوام شرکت کنم.
‫منم همینطور!
‫پس بیاین زودتر برنامه‌شو مشخص کنیم.
‫من عاشق خانم استیسی‌ام با تمام قلبم!
‫چه صدای شیرینی داره.
‫وقتی اسم منو تلفظ می‌کنه ناخودآگاه ‫حس می‌کنم داره اسممو با "ی" می‌نویسه.
‫خب، این که خیلی خوبه.
‫و من می‌خوام تو کنسرت کریسمس شعر بخونم!
‫فقط امیدوارم وقتتون رو بیشتر از درس‌هاتون نگیره.
‫اگه وقت این کارها رو دارید، بهتره به هندسه‌تون برسید.
‫من اصلا با این که بچه‌ها کنسرت ‫بذارن و این‌ور اون‌ور بدوئن موافق نیستم.
‫خب، فکر کنم کنسرت خیلی خوبی بشه.
‫و مطمئنم تو هم خیلی خوب از پسش برمیای.
‫متشکرم متیو.
‫«ای جویبار زادگاه!»
‫«ای رود خروشان غرب!»
‫عالیه آن!
‫آن، بگو ببینم، برای کنسرت چی می‌پوشی؟
‫چی بپوشم؟
‫فکر کنم این رو.
‫همه‌شون آستین پفی دارن! همه غیر از آن!
‫چه کمکی از دستم براتون برمیاد آقای کاتبرت؟
‫ممکنه...
‫ممکنه... ممکنه... خب، بذارید ببینم، شن کش باغی دارید؟
‫بله که داریم.
‫چیز دیگه‌ای هم می‌خواید آقای کاتبرت؟
‫خب، حالا که اینجاییم، بهتره... ‫یه نگاهی بندازم... بخرم... یک کم...
‫تخم علف.
‫ما فقط توی بهار تخم چمن میاریم.
‫بله، حتماً، دقیقاً همونطور که شما میگید.
‫آقای کاتبرت! حساب نکردین.
‫اوه.
‫ببخشید یادم رفت.
‫خب، حالا...
‫بله، آقای کاتبرت؟
‫اگه خیلی زحمت نمیشه،
‫میشه همون موقع... یعنی... ‫می‌خواستم یه نگاهی به... به... چند تا...
‫شکر قهوه‌ای بندازم!
‫و ما کلی شن‌کش توی انبار داریم.
‫فکر کردم شاید یه روزی به کارم بیاد.
‫یه لباس انتخاب کنید که به آن هدیه بدین؟
‫آخه نمی‌تونستم از ماریلا بپرسم.
‫چیز خاصی مد نظرتونه؟
‫نمیدونم. آستیناش...
‫پفی؟ البته!
‫همون چیزی رو که خواستین براتون آوردم.
‫چی سفارش داده بودین مگه؟
‫پس این همون چیزیه که متیو دو هفته‌ست ‫داره واسه خودش بهش میخنده، ها؟
‫کریسمس مبارک، ماریلا!
‫کریسمس مبارک، متیو!
‫کریسمس قشنگی نیست؟ ‫خیلی خوشحالم که برف اومده.
‫چی شده؟
‫بیا، آنه.
‫چی؟ متیو، این واسه منه؟
‫بازش کن ببین.
‫میتونی امشب سر کنسرت بپوشیش.
‫چی... چی... آنه، ‫مگه خوشت نیومد؟
‫چی میگی واسه خودت معلومه که خوشم اومد
‫متیو، فوق العاده زیباست!
‫اوه، هرگز نمیتونم به اندازه کافی ازت تشکر کنم.
‫اوه، به نظر میاد که این یه رویای شیرین باشه.
‫باید بگم، آنه، فکر نمی‌کنم احتیاجی به این لباس داشتی؛
‫ولی حالا که متیو برات گرفته، حسابی ازش مراقبت کن.
‫حتما مراقبش هستم.
‫قسم میخورم به این آستین‌ها که من توش موفق میشم.
‫پس باید بیاید تماشا کنید وقتی شعر می‌خونم.
‫حتما میایم.
‫اون روبی و جین بودن تو "ملکه پریان".
‫موفق باشی.
‫ممنون.
‫بعدی، دکلمه "به رودخانه اوتر".
‫آنه شرلی، لطفا بیاید جلو.
‫ای جویبار زادگاهم!
‫ای جویبار وحشی غرب!
‫تیر چوبی گذرگاهت، ‫حاشیه ات با بیدهای خاکستری،
‫و بستر شنی که، ‫با رنگ‌های گوناگون رگه دار شده،
‫از میان زلالی درخشانت می درخشید!
‫در مسیرم،
‫خیال‌های کودکی!
‫اغلب فریب داده‌اید
‫غم‌های تنهایی بزرگسالی را،
‫اما با بیدار کردن حسرت‌های شیرین:
‫آه! ایکاش دوباره ‫یک کودک بی خیال بودم!
‫اوه، آن! این واقعاً عالی بود.
‫اصلاً نمی‌تونستم بدون کمک شما این کار رو انجام بدم.
‫بعدی، دیانا باری سرود ‫"سرود جزیره" رو می خونه.
‫اوه، خدای من. خیلی استرس دارم.
‫واقعاً می تونم برم اون بالا و اینطوری بخونم؟
‫مامان و بابات رو بین تماشاچیا پیدا کن.
‫اینجوری آروم میشی.
‫من که عمراً بتونم!
‫تماشا کردن این همه آدم فقط استرسم رو بیشتر میکنه.
‫پس به من نگاه کن.
‫این که دیگه کاری نداره، چون من ردیف اول میشینم.
‫حالا فقط به من نگاه کن، هیچ جای دیگه رو نگاه نکن، و بخون.
‫خیلی خب. سعی میکنم.
‫میدونم که حسابی مجلس رو گرم میکنی.
‫امشب شب خیلی خوبی نبود؟
‫آره. فکر کنم تا حالا ده دلار درآورده باشیم.
‫منظورم تک‌خوانی تو بود، دایانا.
‫وقتی دوباره ازت خواستن بخونی، بیشتر از خودت ذوق کردم.
‫فقط با خودم گفتم: «این دوست صمیمی ‫و عزیزم هست که داره تشویق میشه.»
‫تو لایق این همه تعریفی، آن.
‫یه لحظه هم چشم ازم برنداشتی.
‫یه چیزی هم گفتی، مگه نه؟
‫چی بود؟
‫من چی گفتم؟
‫تو موفق میشی.
‫فکر کنم گفتم "تو موفق میشی"، ‫البته مطمئن نیستم.
‫مطمئن نیستی؟
‫منظورت از "تو موفق میشی" رو می فهمم، ‫ولی خودت نمی دونی چی گفتی؟
‫گفتم مطمئن نیستم چون نیستم دیگه.
‫راستی، حرف چیزای نامعلوم شد،
‫درست قبل از اینکه برم رو صحنه...
‫آن؟
‫دیدم گیلبرت یه گل رز رو از زمین برداشت.
‫فکر کنم همون رزی بود که ‫توی موهات زده بودی.
‫برام مهم نیست اون شخص چیکار می‌کنه.
‫صبر کن، آن!
‫مطمئن نیستم، ولی فکر کنم گیلبرت داره...
‫خب، حدس می‌زنم آن ما هم ‫به اندازه‌ی بقیه خوب بود.
‫آره، بود.
‫راستش یه جورایی مخالف این کنسرت بودم، ‫ولی امشب به آن افتخار کردم.
‫اون باهوش‌تر از اونیه ‫که ما فکرشو می‌کنیم.
‫آره، دیر یا زود به یه چیز ‫فراتر از مدرسه آونلی نیاز داره.
‫باید ببینیم چه کاری ‫می‌تونیم براش انجام بدیم.
‫متیو، فکر می‌کنم بهترین کاری که می‌تونیم ‫براش بکنیم اینه که بفرستیمش کویینز.
‫خب، فکر کردن بهش ‫گاه و بیگاه ضرری نداره.
‫خانم لیند یکم لباس رو زیادی بلند دوخته، ‫و این باعث میشه آن خیلی قد بلند به نظر بیاد.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت بعدی ‫فکر می‌کردم هیچ چیز نمی‌تونه ‫به بدی موهای قرمز باشه