‫همینطور که زمستون تموم می‌شد،
‫من سیزده سالم بود
‫و حسابی درگیر درس و مشق برای خانم استیسی بودم.
‫می‌دونید مردا چطور خواستگاری می‌کنن؟
‫شما تا حالا خواستگاری کردین، متیو؟
‫خب، نه.
‫معلومه که نکرده. هیچ‌کدوممون ازدواج نکردیم.
‫الان چی تو کله‌ته؟
‫دارم برای مدرسه یه انشا می‌نویسم.
‫یه داستان بزرگسالانه و عاشقانه.
‫تصور کردن خواستگاری برام سخته چون تجربه‌ای ندارم که ازش استفاده کنم.
‫فکر می‌کنید باید از خانم لیند بپرسم؟
‫داستان گفتن چه فایده‌ای داره؟
‫وقتی زن بزرگسالی شدی می‌تونی وقتتو با چرت و پرت تلف کنی.
‫اوه، اما من برای همیشه دختر کوچولو نمی‌مونم.
‫تو الان هنوز یه دختر کوچولو هستی.
‫ما تازه یه انشا تحویل دادیم.
‫اینکه خانم استیسی بهمون بگه داستانی از ذهن خودمون بنویسیم!
‫وای، به همین راحتیه.
‫برای تو آسونه چون خیال داری.
‫فکر کنم انشاتو کامل تموم کردی؟
‫تقریباً، اما نه کاملاً.
‫یه داستان غمگین و شیرینه.
‫اوه، فقط با شنیدن اون می‌تونم مثل یه بچه گریه کنم.
‫دو سال دیگه، ما واقعاً بزرگ میشیم.
‫تو الان هنوز یه دختر کوچولو هستی.
‫اون وقت خیلی آزادتر میشیم هر کاری دوست داریم بکنیم.
‫چهار سال دیگه، می‌تونیم موهامونو جمع کنیم.
‫اوه، آره!
‫خنیاگر جنگل!
‫چی؟
‫این چیزیه که تصمیم گرفتم صداش کنم!
‫اوه، صبر کن!
‫فهمیدم، دایانا. چرا اونو قهرمان داستانت نمی‌کنی؟
‫حتماً شوخی می‌کنی!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فصل ۶ ‫فکر نمی‌کردم چیزی بتونه به بدی موی قرمز باشه
‫آفرین، جیمی!
‫چه بچه‌هایی!
‫داستان من درباره کوردیلیاست، یه سبزه‌روی باوقار با چشمای تیره و درخشان،
‫و جرالدین، یه بلوند ملکه مانند با چشمای بنفش مخملی.
‫دو تا دوشیزه زیبا که تو یه روستا زندگی می‌کردن
‫و عاشقانه به هم وابسته بودن.
‫صبر کن!
‫نباید جرالدین موی قرمز مثل تو داشته باشه، آن؟
‫نه، هرگز.
‫موی قرمز برای قهرمان زن یه داستان مناسب نیست.
واقعا اینطوری فکر می‌کنی؟
‫من اینو می‌دونم.
‫اونا حتماً باید موهای شبق مثل تو یا موهای طلایی مثل روبی داشته باشن!
‫و بعدش برترام بود— ‫گیلبرت!
‫فهمیدم!
‫ببخشید.
‫تو تو این کار ناامیدی.
‫نفر بعدی منم.
‫فکر می‌کنید اون پسرا هیچ‌وقت بزرگ میشن؟
‫و بعدش برترام بود، یه مرد جوون که تازه به روستا برگشته بود.
‫اسمش اینه...
‫رقیب حسود؛ یا، ‫در مرگ جدا نشدنی.
‫برترام، جوون و خوش‌قیافه، ‫اما فقیر،
‫در نگاه اول عاشق جرالدین شونزده ساله شد.
‫بعد، یه روز...
‫اسب‌هایی که درشکه جرالدین رو می‌کشیدن رم کردن.
‫کمک!
‫اما درست همون موقع، برترام دوان دوان اومد،
‫و اون جرالدین رو به اندازه یه تار مو نجات داد!
‫اون تو بغلش غش کرد و اونو سه مایل تا خونه برد.
‫خدایا. و بعد؟ ‫بعد چی شد؟
‫عشق شیرین!
‫و خیلی زود، برترام از جرالدین خواستگاری کرد.
‫اوه، چقدر قشنگ!
‫چطور این کارو کرد؟
‫خب...
‫برترام چطور خواستگاری کرد؟
‫با تمام تخیلم، دایانا، ‫چیزایی هست که حتی منم نمی‌تونم بنویسم.
‫واقعاً؟
‫تو تو این کار خیلی خوبی!
‫فکر می‌کنی منم می‌تونم امتحان کنم؟
‫آ-آره. بفرما.
‫واقعاً؟ ممنون!
‫روبی ممکنه در مورد خواستگاری‌ها صاحب‌نظر باشه، ‫چون خواهرای زیادی ازدواج کرده داره.
‫بذار فکر کنم...
‫خواستگار خواهر من سوزان، مالکوم گفت،
‫"عزیزم، نظرت چیه، اگه وقتی بابام مزرعه رو بهم داد ازدواج کنیم؟"
‫و سوزان گفت،"آره—نه— ‫نمی‌دونم—بذار ببینم."
‫و اونا نامزد شدن.
‫ه-همین؟
‫زانو نزد؟
‫البته که نه!
‫این روزا این کارو نمی‌کنن.
‫فکر کنم بالاخره خواستگاری رو از تخیل خودم بنویسم.
‫آره.
‫خواستگاری‌ها؟!
‫ناراحت نشو.
‫شنیدم خانم استیسی چی بهشون میگه بنویسن.
‫باید بگم، یه روش عجیب برای درس دادنه.
‫می‌ترسم وقت رو هدر میده که بهتره صرف درس بشه.
‫آن به نظر میاد ازش لذت می‌بره، البته.
‫تعجب نمی‌کنم که نگرانی‌های بی‌شماری داری، ماریلا.
‫شاید باهوش و شیرین باشه، ولی سرش پر از مزخرفاته
‫و هیچ‌وقت نمیشه فهمید دفعه بعد به چه شکلی بروز می‌کنه.
‫خوبه که خونه‌ام!
‫سلام، آن.
‫روز بخیر، خانم لیند!
‫روز شما هم بخیر!
‫مطمئناً می‌تونست با سر و صدای کمتری بیاد خونه.
‫برترام جلوی جرالدین زانو زد و خواستگاری کرد!
‫پس اون زانو زد!
‫بعد برترام گفت،
‫"اینا رو بگیر، هرچند کنار زیبایی درخشان تو رنگ می‌بازن،"
‫و بهش یه انگشتر الماس و یه گردنبند یاقوت داد
‫و بهش گفت که برای ماه عسل میرن اروپا!
‫پس برترام فقیر نبود!
‫نه، اون خیلی ثروتمند بود!
‫ببخشید که معطلت کردم.
‫اوه، سلام!
‫اما کوردلیا وقتی جرالدین در مورد نامزدی بهش گفت، حسابی عصبانی شد.
‫تمام محبتش به جرالدین تبدیل به نفرت تلخ شد.
‫چی؟! اما چرا؟!
‫چون... کوردلیا خودش یواشکی عاشق برترام بود!
‫نه!
‫اما اون وانمود کرد که مثل همیشه دوست جرالدینه.
‫یه شب اون جرالدین رو کشوند بیرون و...
‫اما برترام همه چیزو دید و فوراً خودشو انداخت تو جریان،
‫فریاد زد،"تو رو نجات میدم، جرالدین بی‌همتای من."
‫پس هر دو مردن؟
‫اما در مورد کوردلیا، اون از پشیمونی دیوونه شد
‫جلوی قبرهایی که دوست صمیمی و عشق اولش توشون کنار هم آرمیده بودن.
‫خیلی براشون دلم سوخت!
‫چه داستان غم‌انگیزی!
‫چطور می‌تونم یه داستان قشنگ مثل اون بنویسم؟
‫منم می‌خوام یکی بنویسم.
‫از امروز به بعد، آن، ما شاگردای توایم!
‫اینجوری بود که باشگاه داستان به وجود اومد.
‫دایانا، آدمای داستانای تو به محض اینکه معرفی‌شون می‌کنی می‌میرن.
‫نمی‌دونم بعد باهاشون چیکار کنم.
‫پس شاید باید اونو تبدیل کنی به یه داستان معمایی!
‫مینسترل جنگل رو یه کارآگاه بزرگ کن!
‫به نظر سرگرم‌کننده میاد.
‫اما واقعاً می‌تونم بنویسمش؟
‫اصلاً نترس! من میلیون‌ها ایده دارم.
‫داستان تو خیلی معقوله، جین.
‫چرا یه کم عشق‌بازی توش نذاری؟
‫چی؟ ولی وقتی با صدای بلند بخونمش خیلی حس احمقانه بهم دست میده.
‫پس اونو انقدر معقول بساز که تأثیر خوبی داشته باشه.
‫می‌دونم! چرا یه درس اخلاقی توش نذاری؟
‫طوری بنویس که همه آدمای خوب پاداش بگیرن و همه آدمای بد هم حسابی مجازات بشن.
‫این یه ایده‌ست.
‫حالا، روبی، تو خواستگاری‌های خیلی زیادی داری.
‫مطمئناً سه تا کافیه برای—
‫هی، گوش میدی؟
‫خلاصه ما تصمیم گرفتیم که تو باشگاه داستان،
‫هر هفته یه داستان بنویسیم و برای هم بخونیم.
‫داستان خوندن به اندازه کافی بده ولی نوشتنشون بدتره.
‫ولی ما خیلی دقت می‌کنیم که تو همه‌شون یه درس اخلاقی بذاریم، ماریلا.
‫مطمئنم که این باید تأثیر خوبی داشته باشه.
‫خب، من خیلی مطمئن نیستم!
‫و اینجوری، مینسترل جنگل اون رشته وحشتناک قتل‌ها رو حل کرد.
‫"اون شکم‌پرستایی که قارچ سمی زیادی خوردن به سزای اعمالشون رسیدن،"
‫اون گفت و برگشت به اعماق جنگل.
‫ممنون، دایانا بری.
‫اون یه داستان جالب بود.
‫و می‌بینم که استعداد رهبری داری، آن شرلی.
‫این یه جورایی منو گیج می‌کنه.
‫دایانا بهترین‌های ما رو برای عمه جوزفینش فرستاد.
‫اون یه خواننده عالیه، هرچند زود عصبانی میشه.
‫خانم جوزفین بری جواب نوشت
‫که تو عمرش هرگز چیزی به این خنده‌داری نخونده بود.
‫خب حالا، اونا حتماً خنده‌دار بودن.
‫ولی نبودن، متیو!
‫داستان‌ها همه خیلی غم‌انگیز بودن و تقریباً همه مردن!
‫جین و روبی تقریباً همیشه گریه می‌کنن وقتی—
‫آقای آلن همونجا خندید.
‫من می‌خواستم اون غم‌انگیزترین قسمت باشه.
‫باعث رضایته که بدونم دارم میرم خونه‌ای که آتیش چوب توش می‌سوزه،
‫به جای اون آسایش سرد شب‌ها قبل از اینکه آن بیاد گرین گیبلز.
‫آن!
‫اون دختر کجاست؟
‫اون یه جایی با دایانا پرسه می‌زنه،
‫داستان می‌نویسه یا دیالوگ تمرین می‌کنه یا از این مزخرفات.
‫اون باید فوراً و یهویی در مورد این چیزا متوقف بشه.
‫سرش پر از مزخرفاته!
‫ولی ببین! من دارم همون چیزی رو میگم که به خاطرش از ریچل لیند عصبانی بودم.
‫با تمام عیب‌هاش، قبلاً هرگز اونو نافرمان یا غیرقابل اعتماد ندیده بودم.
‫و واقعاً متاسفم که حالا اونو اینجوری می‌بینم.
‫خب حالا، نمی‌دونم.
‫اون هر لحظه با عجله و نفس‌نفس‌زنان میاد!
‫شاید باید برم اونو کنار جاده ببینم.
‫یه چراغ میارم.
‫آن؟ اونجایی؟
‫آن؟
‫خواب بودی، آن؟
‫چی شده؟ مریضی؟
‫نه.
‫متیو، آن اینجاست!
‫همین الان بلند شو و بیا برای شام—
‫نه!
‫لطفاً، ماریلا، برو!
‫و به من نگاه نکن!
‫آن شرلی، چه مرگته؟
‫اوه، ماریلا!
‫من تو اوج ناامیدی‌ام!
‫و دیگه برام مهم نیست کی تو کلاس اول میشه یا بهترین انشا رو می‌نویسه!
‫فکر نکنم دیگه هرگز بتونم جایی برم.
‫آینده من تموم شده!
‫آن شرلی!
‫آن؟
‫ماریلا...
‫به موهام نگاه کن.
‫با موهات چی کار کردی؟
‫مدتیه که انتظار یه چیز عجیب رو داشتم.
‫وای خدای من.
‫موهاتو رنگ کردی! نمی‌دونستی این کار بدیه؟
‫قصد داشتم از راه‌های دیگه خیلی خوب باشم تا جبرانش کنم.
‫خب، اگه تصمیم می‌گرفتم موهامو رنگ کنم، حداقل یه رنگ درست و حسابی رنگش می‌کردم.
‫ولی قصد نداشتم اونو سبز رنگ کنم.
‫اون گفت که موهامو یه رنگ سیاه کلاغی خوشگل می‌کنه.
‫آن، داری درباره کی حرف می‌زنی؟
‫اون دوره‌گردی که امروز بعدازظهر اینجا بود.
‫یه دوره‌گرد!
‫فکر کنم اون قلب خیلی مهربونی داشت.
‫اون به من گفت که سخت برای زن و بچه‌هاش کار می‌کنه.
‫قلبم رو لمس کرد.
‫خواستم یه چیزی ازش بخرم تا تو این کار ارزشمند بهش کمک کنم.
‫اون یه جعبه بزرگ پر از چیزای خیلی جالب داشت.
‫بعد یهو، بطری رنگ مو رو دیدم.
‫من فقط پنجاه سنت داشتم، و اون گفت که هفتاد و پنج سنت قیمتشه،
‫ولی، چون من بودم، اونو پنجاه سنت می‌فروخت.
‫منو ببخش.
‫اوه، ماریلا، وقتی رنگ وحشتناکی که موهام گرفت رو دیدم،
‫پشیمون شدم که بدکار بودم، بهت بگم.
‫و از اون موقع تا حالا پشیمون بودم.
‫خب، امیدوارم پشیمونیت به درد بخوره.
‫چطوره؟
‫فایده‌ای نداره، آن.
‫دوره‌گرد گفت که شسته نمیشه.
‫پس حدس می‌زنم اون درباره یه چیز راست گفت.
‫حداقل خوب نگاه کن که غرورت تو رو به کجا کشونده.
‫نگران نباش، آن.
‫به کسی درباره موهات نگفتم.
‫این راز رو با خودم به گور می‌برم.
‫من آن مو سبز گرین گیبلز هستم،
‫ناراحت‌ترین دختر تو جزیره پرنس ادوارد.
‫خودمو آماده کردم!
‫لطفاً همین الان کوتاهش کن، ماریلا، و خلاصم کن.
‫واقعاً مطمئنی؟
‫بله هستم!
‫تمام مدتی که داری کوتاهش می‌کنی گریه می‌کنم، اشکالی که نداره.
‫با خیال راحت گریه کن.
‫تا وقتی موهام بلند بشه، هرگز، هرگز به خودم نگاه نمی‌کنم.
‫نه، نگاه می‌کنم!
‫می‌بینم چقدر زشتم.
‫و سعی نمی‌کنم با خیال‌پردازی ازش فرار کنم.
‫این منم.
‫این منم حالا.
‫چی شده، آن؟
‫چه اتفاقی برای موهات افتاده؟
‫نمی‌دونی، دایانا؟
‫تو بهترین دوستشی.
‫شبیه مترسک شدی!
‫دا-دان!
‫هرگز فکر نمی‌کردم بتونم موهای قرمزم رو دوست داشته باشم، از بین همه چیز،
‫اما حالا می‌دونم که دوست داشتم، چون خیلی بلند و پرپشت و فرفری بود
‫و بهم می‌اومد.
‫حالا، درسمون رو شروع کنیم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت بعد ‫من اشتباهاتی کردم، ولی هر اشتباه ‫بهم کمک کرده تا از نقص‌هام خلاص بشم.