‫تصمیم گرفتم که آرزوم معلم شدن باشه.
‫همون روز، متیو افتاد زمین و قلبش رو گرفت.
‫هرچند، خدا رو شکر، آسیب جدی ندید.
‫و حال متیو از اون موقع چطوره؟
‫یه کم حالش بد شد، ولی الان دوباره خوبه.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫دکتر می‌گه باید مواظب باشه هیجان‌زده نشه.
‫این که راحته، چون متیو اصلا اهل هیجان نیست.
‫آره، واقعا همینطوره.
‫ولی نباید کار خیلی سنگین هم بکنه.
‫و انگار به متیو بگی نفس نکش تا اینکه بهش بگی کار نکن.
‫و پسری رو استخدام کردین؟
‫بله. اسمش جری بوت هست.
‫استخدامش کردیم که تو کارهای سنگین کمک کنه.
‫به نظر خیلی کمک‌کننده میاد.
‫ماریلا، روزنامه امروز کجاست؟!
‫همینجاست.
‫چرا اینقدر عجله داری؟
‫لیست قبولی‌های کوئینز اومده.
‫ا... اسم من توش نیست!
‫و گیلبرت اول شده؟
‫نه...
‫با... باورم نمی‌شه!
‫نه!
‫بسه دیگه، بچه‌ها.
‫به نظر میاد یکی از ماها زیادی گرسنه‌ست و نمی‌تونه ادامه بده.
‫چرا برای ناهار استراحت نکنیم؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فصل هشتم ‫من نمی‌خوام کسی جز خودم باشم
‫چرا تو کلاس چرت می‌زدی؟
‫این که از تو بعیده.
‫خواب دیدم تو آزمون ورودی رد شدم.
‫اوه، عزیزم.
‫می‌بینم داری خودت رو خسته می‌کنی.
‫خانم استیسی.
‫آزمون‌ها تا تابستون سال آینده نیست، خیلی مونده هنوز.
‫اگه مغزت رو زیادی پر کنی، سرت می‌ترکه، و من اینو نمی‌خوام!
‫یادت باشه، یاد گرفتن باید سرگرم‌کننده باشه.
‫بله، خانم استیسی.
‫زمستون شاد، پرکار و خوشحالی بود که زود گذشت.
‫بعدش بهار اومد، و باهاش من پونزده ساله شدم.
‫بفرمایید.
‫مـ... ممنونم.
‫جری خیلی کمک‌کننده است. هر کاری لازم باشه انجام می‌ده.
‫ماریلا، چی شده؟
‫داشتم به آن فکر می‌کردم.
‫خیلی بزرگ شده.
‫آره، مگه نه؟
‫و احتمالا زمستون آینده از ما دور می‌شه.
‫می‌تونه زود به زود بیاد خونه.
‫تا اون موقع خط فرعی راه‌آهن تا کارمودی ساخته می‌شه.
‫فکر کنم همینطوره.
‫مثل قبل اینقدر وراجی نمی‌کنی،
‫و مثل همیشه از کلمات قلمبه سلمبه استفاده نمیکنی.
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم... نمی‌خوام اینقدر حرف بزنم.
‫حیفه، مگه نه،
‫حالا که واقعا اونقدر بزرگ شدم که اگه بخوام می‌تونم از کلمه‌های قلمبه سلمبه استفاده کنم.
‫از بعضی جهات تقریبا بزرگ شدن جالبه،
‫ولی اینقدر چیز برای یاد گرفتن و انجام دادن و فکر کردن هست که وقت برای کلمه‌های قلمبه سلمبه نمی‌مونه.
‫فکر می‌کنی بتونی تو آزمون ورودی قبول بشی؟
‫از درس خوندن لذت می‌برم.
‫ولی ذهنم رو درگیر کرده.
‫بعضی شبا از خواب بیدار می‌شم و فکر می‌کنم اگه قبول نشم چی کار می‌کنم.
‫اگه قبول نشم، هیچ‌وقت اونقدر حال خوب پیدا نمی‌کنم که از یه بهار دیگه لذت ببرم.
‫خب، سال دیگه برو مدرسه و دوباره امتحان کن.
‫اوه، فکر نکنم دلش رو داشته باشم.
‫قبول نشدن خیلی آبروریزیه، مخصوصا اگه گیلـ...
‫اگه بقیه قبول بشن.
‫حرف‌های خداحافظی خانم استیسی فوق‌العاده نبود؟
‫تو مدرسه یه چشم خشک هم نبود.
‫انگار پایان همه چیز بود، مگه نه؟
‫تو نباید نصف من هم ناراحت باشی.
‫تو زمستون آینده دوباره برمی‌گردی،
‫ولی فکر کنم من برای همیشه مدرسه قدیمی عزیزم رو ترک کردمـ...
‫یعنی اگه شانس بیارم.
‫اصلا مثل قبل نمی‌شه. خانم استیسی اونجا نیست،
‫تو، جین و احتمالا روبی هم نیستین.
‫لطفا دایانا، گریه نکن.
‫دوباره من رو هم به گریه میندازی.
‫آزمون ورودی همین هفته آینده است، مگه نه؟
‫بله.
‫خانم استیسی گفت وقتی به شهر رسیدیم،
‫بریم پیاده‌روی و اصلا به آزمون‌ها فکر نکنیم و زود بخوابیم.
‫نصیحت خوبیه، ولی فکر کنم عمل کردن بهش سخت باشه.
‫کاش من هم با شما می‌اومدم.
‫نمی‌تونی هر شب درس فشرده بخونی، و حتما دلتنگ خونه می‌شی.
‫برات نامه می‌نویسم.
‫اوه بله، بنویس!
‫سه‌شنبه شب می‌نویسم و بهت می‌گم روز اول چطور گذشت.
‫چهارشنبه صبح می‌رم پست خونه منتظر نامه‌ات می‌مونم.
‫نامه اینقدر زود نمی‌رسه، دایانا.
‫فکر کنم نمی‌رسه.
‫وایسا، وایسا.
‫ببخشید! اتفاقا نامه‌ای برای من ندارید؟
‫بذار ببینم.
‫دایانا... دایانا بری.
‫بفرمایید، خانم.
‫اوه، ممنونم!
‫دایانای عزیزم،
‫اینجا شب سه‌شنبه‌ست و ‫دارم اینو توی اتاق پانسیونم می‌نویسم.
‫وقتی رسیدیم آکادمی،
‫کلی دانش‌آموز از ‫همه جای جزیره اونجا بودن.
‫من و جین کنار هم نشستیم و جین ‫انقدر آروم بود که حسودیم شد.
‫با خودم گفتم نکنه قیافه‌ام اونطوریه که حس می‌کنم
‫و نکنه صدای تپش قلبمو ‫از اون سر اتاق می‌شنون.
‫دستهام سرد شدن و ‫سرم گیج رفت
‫وقتی برگه امتحان ‫انگلیسی رو برداشتم.
‫فقط یه لحظه وحشتناک بود و ‫بعدش همه چیز تو ذهنم روشن شد،
‫چون می‌دونستم ‫بالاخره می‌تونم با اون برگه یه کاری بکنم.
‫ظهر رفتیم خونه برای ناهار و ‫بعدازظهر دوباره برگشتیم برای تاریخ.
‫برگه تاریخ خیلی سخت بود.
‫با این حال، فکر کنم امروز ‫نسبتاً خوب عمل کردم.
‫روبی خیلی ناراحت بود وقتی ‫من رسیدم پانسیونشون؛
‫تازه یه اشتباه وحشتناک ‫تو برگه انگلیسی‌اش کشف کرده بود.
‫وقتی حالش بهتر شد، رفتیم ‫بالای شهر و بستنی خوردیم.
‫چقدر دلمون می‌خواست تو هم با ما بودی.
‫آه، دایانا، کاش امتحان ‫هندسه تموم شده بود!
‫ولی خب، خورشید طلوع و غروب ‫می‌کنه چه من تو هندسه بیفتم چه نیفتم.
‫فکر کنم اگه بیفتم ‫ترجیح می‌دم طلوع و غروب نکنه!
‫با عشق، آن.
‫انگار سال‌هاست همدیگه رو ندیدن.
‫آن!
‫دایانا!
‫آن!
‫عزیز دلم!
‫واقعاً عالیه دوباره می‌بینمت.
‫انگار یه عمره رفتی شهر.
‫برای منم همینطوره، دایانا.
‫آه، آن! چطور پیش رفت؟
‫فکر کنم نسبتاً خوب، ‫تو همه چیز جز هندسه.
‫بقیه چطور بودن؟
‫دخترا میگن می‌دونن که قبول نشدن، ‫ولی فکر کنم نسبتاً خوب عمل کردن.
‫ولی ما واقعاً هیچی دربارش ‫نمی‌دونیم و تا وقتی لیست قبولی‌ها بیاد نمی‌دونیم.
‫به سختی می‌تونم صبر کنم.
‫تصور کن دو هفته تو این استرس زندگی کنی!
‫کاش می‌تونستم بخوابم و ‫تا وقتی تموم نشده بیدار نشم.
‫آه، حتماً قبول میشی. نگران نباش.
‫واقعاً امیدوارم!
‫آه، چقدر خوبه برگشتم!
‫گرین گیبلز عزیزترین و ‫دوست‌داشتنی‌ترین جای دنیاست.
‫خب؟
‫اینجا نیست. قرار بود ‫دو هفته‌ای بیاد.
‫ببینم، فکر می‌کنی کی ‫امتحان ورودی رو قبول میشه؟
‫آن و گیلبرت بهترینای ‫اَونلی هستن.
‫می‌خوای شرط ببندیم کدومشون ‫اول میشه؟
‫قبوله!
‫منم این شرطو می‌بندم.
‫همه می‌بینن که ‫گیلبرت رتبه‌اش بهتر میشه.
‫حق با توئه.
‫منم طرفدار گیلبرتم.
‫ما که نمی‌تونیم همه روی گیلبرت شرط ببندیم.
‫من ترجیح می‌دم اصلاً قبول نشم تا اینکه ‫تو لیست رتبه‌ام خیلی بالا نباشه!
‫آن، صبر کن!
‫فکر نکنم هنوز لیست اومده باشه. آن! صبر کن!
‫آه، نیومده؟ ‫آن، صبر کن!
‫چیزی نمی‌خوری، آن؟
‫اشتهام کور شده بعد از ‫سه هفته بی‌خبری.
‫الان دیگه برام مهم نیست چقدر رتبه‌ام بالا باشه، ‫فقط همین که قبول شم کافیه.
‫اگه بقیه قبول بشن و من بیفتم چی؟
‫تو از همه جزیره جلو می‌زنی.
‫واقعاً، متیو، این خیلی ‫زیاده برای آرزو کردن.
‫می‌دونم که می‌شی.
‫دایانا!
‫پدر روزنامه رو از ‫برایت ریور آورده خونه، ده دقیقه پیش!
‫تا فردا با پست اینجا نخواهد بود!
‫آن، قبول شدی!
‫اولین نفر قبول شدی! ‫تو و گیلبرت هر دو—برابرین!
‫ولی اسم تو اوله.
‫آه، چقدر افتخار می‌کنم!
‫همه قبول شدید، تک تکتون.
‫آه، خوبه...
‫باید به خانم و آقای کاتبرت بگید.
‫آفرین، آن!
‫چه دستاوردی!
‫آن، تو باعث افتخار دوستات هستی، ‫همینطوره، و همه بهت افتخار می‌کنیم.
‫ممنون، خانم لیند.
‫باید بگم، آن، نسبتاً ‫خوب عمل کردی.
‫بله، ولی هرگز خوابشم ‫نمی‌دیدم اول بشم—
‫آه، متیو!
‫قبول شدم، و نفر اولم!
‫خب، من همیشه می‌گفتم!
‫بله، و حق با شما بود!
‫کنسرت؟
‫دعوتنامه از هتل وایت سندز!
‫اونا می‌خوان من شعر بخونم!
‫آه، هرگز خوابشم نمی‌دیدم بتونم ‫تو کنسرت اجرا کنم!
‫حتماً ازت می‌خوان دوباره اجرا کنی.
‫به نظر من درست نیست، این همه ‫جوون برن هتل
‫بدون اینکه یه آدم مسئول باهاشون باشه.
‫ولی من می‌تونم برم، مگه نه، ماریلا؟!
‫آه، باشه.
‫تکون نخور، آن!
‫حتی یه دونه از ‫فرق موهاتو نکش بیرون.
‫می‌خوام موهاتو دو تا ‫بافت ضخیم ببافم و تا نصفه ببندم.
‫مرواریدامو بندازم؟
‫متیو یه رشته از شهر برام آورده.
‫بله، ولی حتماً لباس ارگاندیت رو بپوش!
‫اگه تو این‌طور می‌گی.
‫اوه، دایانا، این اتاق کوچولو رو خیلی دوست دارم.
‫نمی‌دونم ماه دیگه که برم شهر، بدون اینجا چیکار کنم.
‫امشب حرف رفتنت رو نزن. نمی‌خوام بهش فکر کنم،
‫خیلی ناراحتم می‌کنه، و امشب خیلی دلم می‌خواد خوش بگذرونم.
‫و بعد چی شد؟
‫واقعاً می‌خوای بدونی؟
‫خب، اگه باورت می‌شه...
‫اوه خدای من. نمی‌دونم من اینجا جایی دارم؟
‫بوی دهاتی‌ها میاد.
‫یه دختر روستایی قراره شعر بخونه. خیلی باحال می‌شه.
‫به کنسرت هتل وایت سندز خوش آمدید، خانم‌ها و آقایان.
‫چی... چی کار کنم؟ آماده نیستم.
‫کاش با اونا توی تماشاچی‌ها بودم.
‫اوه، کاش فقط برمی‌گشتم به گرین گیبلز!
‫اوه، نگاه کن! خانم اوانز اونجاست!
‫همون سخنران حرفه‌ای، می‌دونی.
‫گلی که امروز لبخند می‌زند ‫فردا می‌میرد؛
‫هر آنچه آرزو داریم بماند ‫وسوسه می‌کند و سپس پرواز می‌کند.
‫لذت این دنیا چیست؟
‫برقی که شب را مسخره می‌کند،
‫حتی درخشان هم کوتاه است.
‫من هرگز نمی‌تونم بعد از اون برم و شعر بخونم!
‫همین الان می‌خوام برم خونه گرین گیبلز!
‫در حالی که چشمانی که قبل از شب تغییر می‌کنند ‫روز را شاد می‌کنند؛
‫در حالی که ساعت‌های آرام می‌خزند، ‫تو رویا ببین—و از خوابت
‫سپس بیدار شو تا گریه کنی.
‫نفر بعدی، آن شرلی شعر عهد دختر جوان را خواهد خواند.
‫بعد از اون شعرخوانی فوق‌العاده، من چی می‌تونم بکنم؟
‫شاید باید فرار کنم، حتی اگه به معنی یک عمر خجالت باشه.
‫جوسی پای! گیلبرت!
‫نه! من فرار نمی‌کنم!
‫فقط ببین!
‫عهدی بسته‌ام، به آن وفادار خواهم ماند،
‫هرگز ازدواج نخواهم کرد؛
‫زیرا تنها کسی که به او فکر می‌کنم ‫هرگز به من فکر نخواهد کرد.
‫حالا به ساحلی دوردست رفته است،
‫چهره‌شان را دیگر نخواهم دید؛
‫اما اغلب به آن‌ها فکر خواهم کرد،
‫که به من فکر نمی‌کنند.
‫بگذر، بگذر حالا، سر جان خوب، ‫اوه، مرا دنبال نکن؛
‫زیرا تنها کسی که به او فکر می‌کردم، ‫در دریا دفن شده است.
‫اگه اشکالی نداره بپرسم...
‫عزیزم، عالی اجرا کردی!
‫ببین، دارن تشویقت می‌کنن— ‫حتماً می‌خوان دوباره برگردی!
‫اوه، نمی‌تونم برم.
‫چی؟ این افتخار رو رد کنی؟
‫اما با این حال...
‫حتماً تشویقت می‌کنن.
‫باید برم، وگرنه متیو ناامید می‌شه.
‫پس متیو رو ناامید نکن.
‫نمی‌کنم!
‫با قورباغه مهربان و ملایم باش،
‫و به او لقب نده.
‫ریبیت-ایک! آه-دور شو!
‫پوست لزج و برآمده! قور قور-بلارغ!
‫قورباغه به حق حساس است ‫به القابی مثل این‌ها.
‫هیچ حیوانی بیشتر جبران نخواهد کرد ‫یک رفتار مهربان و منصفانه را...
‫واقعاً فوق‌العاده بودی.
‫مثل یه بچه گریه می‌کردم، واقعاً همین‌طوره.
‫خیلی ممنونم.
‫لطفاً، این را برای هدیه چنین شعرهای دوست‌داشتنی بپذیر.
‫ا-اوه، به هیچ وجه نمی‌تونم!
‫آن شرلی؟
‫خانم اوانز.
‫شنیدم چقدر عمیق از اون شعرها خوشت میاد،
‫و صدای دلنشینی داری.
‫خ-خیلی ممنونم!
‫مگه یه وقت عالی نبود؟
‫آن، شعرخوانی تو عالی بود.
‫فکر می‌کنم بهتر از خانم اوانز بود.
‫اوه، نه، همچین حرفایی نزن، جین.
‫نمی‌تونست بهتر از خانم اوانز باشه، می‌دونی، چون اون حرفه‌ایه،
‫و من فقط یه دختر مدرسه‌ای‌ام، ‫با یه کم استعداد شعرخوانی.
‫من کاملاً راضیم اگه مردم ‫فقط کار من رو خوب دوست داشتن.
‫یه تعریف برات دارم، آن.
‫یه آمریکایی پشت سر من و جین نشسته بود. خب، شنیدیم که گفت...
‫اون دختر روی صحنه با اون موهای تیتانی باشکوه کیه؟
‫جوسی پای میگه اون یه هنرمند معروفه.
‫اما موی تیتانی یعنی چی؟
‫باید می‌پرسیدیم.
‫اگه معنی‌اش رو بگیم، فکر کنم یعنی ‫قرمز معمولی.
‫اون موقع شام کلی ‫طراحی کرد،
‫واسه همین یکی رو برات گرفتم.
‫من به این قشنگی نیستم.
‫اوه، اما هستی.
‫درست شبیه توئه.
‫اون خانم‌ها رو دیدی چقدر الماس پوشیده بودن؟
‫دخترها، دوست نداشتید پولدار باشید؟
‫ما پولداریم.
‫ما؟ چطور؟
‫خب، ما پونزده سال جوونی داریم، و مثل ملکه‌ها خوشحالیم،
‫و کم و بیش همه‌مون تخیل داریم.
‫اون دریا رو نگاه کنید، دخترها.
‫همه چیزهای نقره‌ای و سایه‌وار و دیدن چیزهایی که دیده نمی‌شن.
‫نمی‌خوام کس دیگه‌ای باشم جز خودم،
‫حتی اگه تمام عمرم بدون الماس و جواهر بمونم.
‫من راضیم که آنِ گرین گیبلز باشم، ‫با گردنبند مرواریدم.
‫و خیلی راضیم که آن شرلیِ مو قرمز باشم،
‫با یک دوست صمیمی که لبخند جذابی داره و منو عالی تیپ می‌زنه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت بعدی ‫بعد از تلاش کردن و برنده شدن،‫بهترین چیز اینه که تلاش کنی و شکست بخوری.