..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫Kikoeru kashira
‫صدایش را می‌شنوی؟ صدای اسب‌هاست
‫Hizume no oto
‫کالسکه‌ای از میان تپه‌ها عبور می‌کند
‫Yuruyakana oka wo nutte
‫Kaketekuru basha
‫داره میاد، یکی داره بالاخره میاد ‫Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne
‫و من رو همراه خودش می‌بره
‫Dare ka ga
‫Watashi wo tsureteyuku no ne
‫Shiroi hana no michi he ‫به سمت مسیر سفید اشتیاق‌انگیز
‫به سمت خونه باد ‫Kaze no furusato he
‫منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne
‫قسمت اول: ماتیو ‫کات‌برد شگفت‌زده می‌شود.
‫الان در یکی از ماه‌های ‫ژوئن قرن نوزدهم هستیم.
‫در کانادا، یک قایق به سمت جزیره ‫شاهزاده ادوارد درحال حرکت است.
‫دختری با موهایی به رنگ سرخ
‫با دلی امیدوار آماده ‫زندگی جدید خود می‌شود‌.
‫داستان در جزیره ‫شاهزاده ادوارد اتفاق می‌افتد
‫جایی که یک خواهر و ‫برادر در "گرین گیبلز"
‫تصمیم دارند که یک پسر را ‫به فرزندخواندگی قبول کنند.
‫از یک طرف برادر بزرگتر، ‫ماتیو کات‌برد خود را آراسته
‫و با کالسکه به سمت ‫رودخانه برایت می‌رود
‫تا پسرک را دریافت کند.
‫ماتیو با افراد غریبه‌ ‫رابطه چندان خوبی ندارد
‫مخصوصا موجودات ‫عجیبی مانند زنان و دختران.
‫احتمالا علت اینکه او برای بیش از ‫شصت‌سال تنها مانده، همین است.
‫از آن طرف، خواهر وی، ماریلا هم ‫تمام این سالها تنها و مجرد باقی مانده
‫و به برادر خود، ماتیو، در حفظ و ‫نگهداری از گرین گیبلز کمک می‌کند.
‫آنها هرروز در صلح و ‫آرامش زندگی می‌کنند.
‫ماریلا هم درحال حاضر به سختی تلاش ‫می‌کند تا برای آمدن پسرک آماده شود‌.
‫هنگامی که خانم ریچل لیند ‫کالسکه ماتیو را در حال عبور دید
‫او به سمت گرین گیبلز رفت ‫تا از ماریلا جویای احوال شود.
‫چی گفتی؟ یه پسر جوون ‫رو به فرزندی قبول کنید؟
‫آره، همینطوره ریچل.
‫اما ماریلا، چی باعث ‫شد به این فکر بیفتی؟
‫تاحالا درمورد چنین چیزی ‫با من حرف نزده بودی!
‫ریچل، ما خیلی وقته که ‫به این مسئله فکر می‌کنیم.
‫از وقتی که پارسال کریسمس فهمیدیم
‫خانم اسپنسر یه دختر جوون ‫رو از یتیم‌خونه به فرزندی گرفته.
‫اما شماها چی؟
‫دیگه سنی از شماها گذشته!
‫دقیقا به همین خاطر، ریچل!
‫تعداد سالهای عمر برادرم داره به سقف میرسه ‫و دیگه مثل ایام جوانی سالم و پرانرژی نیست.
‫بخاطر همین هم اگه یه ‫پسر جوون داشته باشیم
‫نه تنها اون می‌تونه توی ‫کارها بهمون کمک کنه؛
‫بلکه ماهم می‌تونیم گرمای و صمیمیت یک ‫خونه و آموزش لازم رو بهش هدیه کنیم.
‫امروز میاد؟ ‫بله!
‫خانم اسپنسر بهمون تلگراف زده.
‫قطار داره میرسه.
‫رودخانه برایت!
‫مسئول ایستگاه...
‫همینجا منتظر بمون، ‫یکی قراره به دنبالت بیاد!
‫چشم خاله!
‫خاله، ممنونم!
‫لیلی مراقب خودت باش!
‫دختر خوبی باشیا!
‫هعی ماریلا، اگه ‫صادقانه بخوام بگم
‫من معتقدم که اشتباه بزرگ ‫و احمقانه‌ای مرتکب شدید.
‫شما فرزند یک غریبه رو ‫درحالی به این خونه راه دادید
‫که هیچ چیزی ‫درمورد اون نمی‌دونید!
‫درمورد این، منم یکم نگرانم.
‫اما خانم اسپنسر ‫آدم قابل اعتمادیه
‫و برادرم هم به این ‫قضیه خوشبین بود.
‫اما این دلیل نمیشه ‫بی‌احتیاطی کنی!
‫من شنیدم که توی نیو برونسویک، ‫یه بچه یتیم رو به فرزندی گرفته بودن
‫و اون، دونه‌های درخت کچوله(این دانه درخت ‫حاوی سم استریکنینه) رو توی چاه آب ریخته
‫و کل خانواده به طرزی ‫وحشتناک و عذاب‌آور جون دادن!
‫البته، بچه دختر بوده.
‫ای‌وای، خب ما که دختر نمی‌گیریم.
‫کی آخه دلش دختر می‌خواد؟!؟!
‫انگار که دارم خواب می‌بینم.
‫به‌هرحال دلم برای اون ‫طفل معصوم می‌سوزه...
‫ماریلا و ماتیو درمورد ‫بچه‌ها هیچی نمی‌دونن.
‫و اینها دارن بچه می‌گیرن‌‌...
‫قطار پنج و نیم...
‫شما باید جناب کات‌برد باشید.
‫چقدر دیر کردید!
‫قطار پنج و نیم، خیلی ‫وقت پیش اومد و رفت.
‫من نتونستم برای غذا خوردن برم ‫خونه چون که منتظر رسیدن شما بودم!
‫پس...
‫مهمان شما منتظر شماست.
‫اونجا رو ببین. روی گونی‌ نشسته.
‫ازش درخواست کردم که ‫بره به اتاق انتظار بانوان
‫اما خیلی جدی بهم گفت ‫"بیرون خیلیم خوبه!".
‫اینجا فضای بهتری ‫برای خیال‌پردازیه.
‫دختر عجیبیه، اگه از من بپرسی.
‫یه دختر؟ اشتباهی شده!
‫من بخاطر یه دختر اینجا نیومدم!
‫راستشو بخوای... خانم اسپنس—
‫همینطوره. اون شخصیه که خانم اسپنسر ‫از من درخواست کرده تا مراقبش باشم.
‫نمی‌فهمم... من تقاضای ‫یه پسر کرده بودم.
‫پس فکر کنم اشتباهی پیش اومده.
‫چرا از دختره سوال نمی‌کنی؟!؟
‫احتمالا پسرایی که شما ‫می‌خواستی رو تموم کرده بودن.
‫مطمئنم اون دختر می‌تونه ‫قضیه رو توضیح بده.
‫خب دیگه من رفتم!
‫صبر کن...
‫شما آقای ماتیو کات‌برد ‫از گرین گیبلز هستید؟
‫پس واقعا خودتون بودید! ‫از آشنایی با شما خوشوقتم!
‫ترسیده بودم که ‫ممکنه دنبالم نیاید
‫و به همه اتفاقاتی که ممکنه ‫مانع شما شده باشن فکر می‌کردم.
‫تصمیم گرفته بودم که اگه ‫تا شب به دنبالم نیومده باشید
‫برم بالای اون درخت گیلاس ‫و همونجا شب رو بگذرونم.
‫اصلا هم نمی‌ترسیدم
‫و خوابیدن توی برگهای سفید گیلاس ‫وحشی هم دوست‌داشتنی به نظر میاد
‫مخصوصا زیر نور ‫ماه؛ اینطور فکر نمی‌کنید؟
‫انگار که گویا در سالنی ‫از مروارید خوابیدی!
‫مطمئنم بودم که حتی اگه امشب ‫نیاید، دیگه فردا صبح حتما میاید!
‫معذرت که دیر کردم. ‫کیفت رو بده.
‫ای‌وای! خودم می‌تونم حملش کنم!
‫تمام زندگیم درونشه ‫اما سنگین نیست.
‫از طرفی اگه جور خاصی ‫حمل نشه، دسته‌اش در میاد.
‫دیدی؟!؟!
‫بخاطر همین بهتره که خودم ‫حملش کنم چون که قلقش دیگه دستمه.
‫از این طرف؟!
‫واقعا خوشحالم که اومدید!
‫حتی با وجود اینکه دوست داشتم ‫پیش گیلاس‌های وحشی بخوابم.
‫اما واقعا خوشحالم!
‫راهمون خیلی دوره، مگه نه؟
‫خیلی خوبه! آخه ‫عاشق کالسکه‌سواریم.
‫آه، اینکه قراره با شما زندگی کنم
‫و متعلق به شما باشم خیلی ‫شگفت‌انگیز و دوست‌داشتنیه!
‫من هرگز به کسی ‫و جایی تعلق نداشتم؛
‫اگه راستشو بخوای.
‫اونه؟
‫من از یتیم‌خونه بدم میاد!
‫جای وحشتناکیه.
‫آخه هیچ جای خوبی ‫برای خیال‌پردازی نداره!
‫بقیه هم همینطورن.
‫فکر اینکه شاید دختری که ‫کنارت نشسته... در واقعیت،
‫دختر یک فرماندار محلیه که توی ‫نوزادی توسط پرستاری خبیث دزدیده شده.
‫و اون پرستار، قبل اعتراف مرده.
‫واقعا موضوع جالبیه ‫برای تصور کردن!
‫شبها بیدار دراز می‌کشیدم و چنین چیزهایی ‫تصور می‌کردم؛ آخه طی روز وقت نداشتم.
‫احتمالا بخاطر همینم اینقدر لاغر‌ ‫مردنی شدم. من لاغر مردنی‌ام، مگه نه؟
‫روی استخونم گوشت ندارم.
‫من دوست دارم که خودمو ‫زیبا و خوش‌اندام تصور کنم.
‫میشه حرکت کنیم؟
‫البته، لطفا!
‫من مراقبم که همانند ‫یک خانم زیبا رفتار کنم.
‫راه بیفت!
‫دخترک که انگار به استراحت نیاز ‫نداشت، به صحبت کردن ادامه داد.
‫و ماتیو که شگفت زده ‫شده بود، لذت می‌برد.
‫او هرگز تصور نمی‌کرد که از ‫همراهی یک دختر جوان لذت ببرد.
‫چی باعث میشه که ‫جاده‌های اینجا، قرمز باشه؟
‫هوم... خودمم نمی‌دونم.
‫مشکلی نیست. این یکی ‫از چیزاییه که باید بفهمیم.
‫اگه از همه چیز اطلاع داشتیم، ‫زندگی چندان هم جالب نبود.
‫آخه هیچ چیزی برای ‫خیال‌پردازی باقی نمی‌موند، مگه نه؟
‫من زیادی صحبت می‌کنم؟
‫ترجیح میدی که ساکت بمونم؟
‫اگه اینطوریه، فورا از ‫حرف زدن دست میکشما!
‫اگه بخوام، می‌تونم جلوی ‫حرف زدنم رو بگیرم...
‫هرچند که یکم دشواره!
‫نه. هرچقدر که دوست داری، ‫صحبت کن. من مشکلی ندارم.
‫چه خوشحال‌کننده!
‫مطمئنم که من و شما ‫خیلی خوب باهم کنار میایم!
‫همیشه به من گفته شده که ‫بچه‌ها باید دیده بشن نه شنیده.
‫و همگی هم همیشه بخاطر استفاده ‫از واژگان بزرگ و ثقیل بهم می‌خندن!
‫اما اگه افکار بزرگ و مهمی داری، باید از واژگان ‫بزرگ و ثقیل هم برای بیانشون استفاده کنی؛ مگه نه؟
‫درسته، منطقی به نظر میاد.
‫خانم اسپنسر گفت که محل ‫زندگی شما گرین گیبلز نام داره.
‫وقتی ازش جویا شدم، ‫گفت که آخه پر از درخته.
‫هرگز اینقدر خوشحال نشده ‫بودم، آخه من عاشق درختم!
‫توی یتیم‌خونه فقط ‫چندتا درخت ضعیف بود
‫که با چیزای سفید دورشون نرده و حصار کشیده شده ‫بود. انگار که هیچ تفاوتی با یتیم‌ها نداشتند!
‫من همش بهشون می‌گفتم...
‫آه، ای طفل‌ معصوم‌ها!
‫اگر که در جنگل رها بودید و درختان ‫دیگر هم در اطراف شما زندگی می‌کردند
‫و چمنزار و گلهای زیبا زیرسایه شما ‫رشد می‌کردند و نَهری در نزدیکی شما بود
‫و پرندگان هم بر روی شاخه های شما ‫آواز می‌خواندند؛ قطعا شما هم رشد می‌کردید.
‫امروز صبح، از اینکه اونهارو اونجا ‫جا گذاشتم؛ احساس بدی پیدا کردم.
‫اطراف گرین گیبلز، ‫نَهری وجود داره؟
‫فراموش کردم از ‫خانم اسپنسر بپرسم!
‫بذار ببینم... آره. ‫یکی دقیقا نزدیک خونه.
‫چه زیبا!
‫زندگی در نزدیکی یک نهر ‫همیشه از رویاهای من بوده!
‫اما هرگز انتظار ‫نداشتم به واقعیت بپیونده.
‫اما حالا رویای من ‫به واقعیت تبدیل شده.
‫الان تقریبا احساس ‫خوشحالی کاملی دارم.
‫نمی‌تونم کاملا احساس ‫شادی کنم چون...
‫میگم، به این رنگ چی گفته میشه؟
‫قرمز نیست؟
‫آره. قرمز...
‫حالا می‌دونی که چرا ‫نمی‌تونم کاملا خوشحال باشم.
‫من با چیزای دیگه مثل کک و آکنه، چشمان ‫سبز و پوست استخون بودنم می‌تونم کنار بیام.
‫می‌تونم خودمو بدون ‫اونها تصور کنم.
‫می‌تونم تصور کنم که پوستی زیبا
‫و سبزه همانند گلبرگهای رز، همراه ‫چشمانی مانند بنفشی آسمان و ستارگان دارم.
‫اما این موی قرمز رو نه.
‫خودم رو تصور می‌کنم...
‫که موهای مشکی‌رنگ و با ‫وقار، همانند بال‌های کلاغ دارم.
‫اما ناگهان قرمز به ‫ذهنم خطور می‌کنه.
‫و این دلم رو می‌شکنه.
‫این غم همیشگی منه.
‫یه بار توی یه رمان درمورد یه ‫دختر خوندم که یه غم همیشگی داشت.
‫اما درمورد موهای قرمز نبود.
‫موهای دختره به رنگ ‫طلای خالص بود که—
‫ای وای! آقای کات‌ برد! آقای ‫کارت برد! آقای برد کات‌برد!
‫خسته شدی؟
‫گشنه‌ای؟ دیگه چیزی ‫نمونده. حدودا یه مایل.
‫آقای کات‌برد...
‫اون مکان سفیدی که ‫ازش رد شدیم. اونجا چیه؟
‫احتمالا منظورت خیابونه؟
‫مکان قشنگیه.
‫قشنگ؟ قشنگ کلمه دقیقی ‫برای توصیفش نیست.
‫زیبا هم همینطور. ‫اینها کافی نیستن.
‫آها، خارق‌العاده بود.
‫باعث شد که اینجام ‫احساس خوبی پیدا کنه.
‫عمو، شما هم اینطور حس کردید؟
‫من چیز خاصی یادم نمیاد...
‫برای من زیاد پیش میاد!
‫هربار که چیز زیبایی می‌بینم.
‫اما واقعا حیفه که چنین جای ‫خارق‌العاده‌ای رو خیابون صدا کنن.
‫فهمیدم! چرا بهش ‫"مسیر سفید شوق" نگیم؟
‫نامی خیال‌برانگیز نیست؟
‫مسیر سفید شوق؟
‫من هروقت از اسم ‫فردی یا مکانی خوشم نیاد،
‫به چیز جدیدی فکر می‌کنم و همیشه ‫اونهارو همونطور تصور می‌کنم.
‫عمو، شما هم می‌تونید از این به ‫بعد مسیر سفید اشتیاق صداش کنید.
‫واقعا تا رسیدن به خونه ‫یک مایل دیگه مونده؟
‫همینطوره! فقط یه مایل دیگه.
‫خوشحال و ناراحتم.
‫ناراحتم چون این ‫کالسکه‌سواری خیلی دلنشین بوده
‫و همیشه وقتی چیزی دلنشین ‫به پایان می‌رسد، ناراحت می‌شم‌.
‫بعد از اون، چیزهای دلنشین ‫بیشتری ممکنه از راه برسه
‫اما هرگز نمیشه مطمئن بود. و تاحالا ‫کمتر چیزهای دلنشین بیشتر پیش اومده.
‫این تجربه فعلی منه.
‫اما از رسیدن به خونه خوشحالم.
‫تا جایی که یادمه هرگز ‫یه خونه واقعی نداشتم.
‫با تصور اینکه واقعا خونه دارم، ‫اینجام دوباره به تب و تاب میفته!
‫قلب ماتیو به درد میاید.
‫آرزو می‌کند که زمان متوقف شده و این ‫دختر مو قرمز هرگز به حقیقت پی نبرد.
‫دخترک، بی خبر از ‫عذاب درونی ماتیو
‫به غروب آفتاب رویایی خیره شده.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫☆پایان این قسمت☆