..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫Kikoeru kashira
صدایش را می‌شنوی؟ صدای اسب‌هاست
‫Hizume no oto
کالسکه‌ای از میان تپه‌ها عبور می‌کند
‫Yuruyakana oka wo nutte
‫Kaketekuru basha
داره میاد، یکی داره بالاخره میاد ‫Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne
و من رو همراه خودش می‌بره
‫Dare ka ga
‫Watashi wo tsureteyuku no ne
‫Shiroi hana no michi he به سمت مسیر سفید اشتیاق‌انگیز
به سمت خونه باد ‫Kaze no furusato he
منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne
‫قسمت چهارم: سرگذشت آنه.
‫جری بوت کوچولو از کریک ‫امروز صبح اینجا اومده بود
‫و من بهش گفتم که برای تابستون ‫استخدامش می‌کنم تا کمک کنه.
‫برادر! تو بودی که گفتی یه پسر به فرزندی ‫قبول می‌کنی تا در کارها بهت کمک کنه!
‫خداحافظ بانی! خداحافظ ملکه برفی!
‫عمو خداحافظ!
‫خداحافظ!
‫من تصمیم گرفتم تا از این ‫کالسکه‌سواری لذت ببرم.
‫و اگه من تصمیم گرفتم، ‫پس بهش پایبند می‌مونم.
‫حیفه وقتی که داریم ‫کالسکه‌سواری می‌کنیم
‫به برگشتن به یتیم‌خونه فکر کنم.
‫اه، گل رز وحشی!
‫دوست‌داشتنی نیست؟ فکر نمی‌کنی ‫از اینکه گل رز بدنیا اومده، خوشحاله؟
‫چقدر قشنگ می‌شد اگه ‫می‌تونست صحبت کنه!
‫مطمئنم که داستان های ‫قشنگی برامون تعریف می‌کردن.
‫از طرفی، صورتی ‫افسونگرترین رنگ جهان نیست؟
‫عاشق صورتیم؛ اما ‫نمی‌تونم بپوشمش.
‫مو قرمزها حتی تو تصوراتشون ‫هم نمی‌تونن رنگ صورتی بپوشن.
‫زنی رو می‌شناسی که وقتی ‫کوچیک بوده، موهاش قرمز بوده باشه
‫اما وقتی که بزرگ شده، ‫تغییر رنگ داده باشه؟
‫نه، نمی‌‌شناسم.
‫از طرفی بعید می‌دونم که ‫چنین اتفاقی برای تو بیفته.
‫یه امید دیگه هم مُرد.
‫زندگیم شده بهترین محل ‫دفن و قبرستان امید‌ها.
‫این جمله رو تو ‫یه کتاب خونده بودم
‫و هربار که نا‌امید می‌شم برای ‫آرامش دادن به خودم، بیانش می‌کنم.
‫من که نمی‌فهمم این ‫چطوری باعث آرامش میشه.
‫ای‌وای! آخه زیبا و احساسیه...
‫انگار که یه شخصیت اصلی یک کتابم.
‫امروز به اون سمت دریاچه‌ی ‫آب‌های درخشان می‌ریم؟
‫به دریاچه باری نمی‌ریم؛
‫البته اگه منظورت از ‫دریاچه‌‌ی آب‌های درخشان همینه.
‫امروز به جاده ساحلی می‌ریم
‫جاده ساحلی زیبا به نظر میاد!
‫وقتی که گفتی جاده ساحلی، ‫فورا تصورش به ذهنم اومد.
‫تا وایت سندز چقدر مونده؟
‫حدودا پنج مایل‌.
‫از اونجایی که تو عاشق حرف زدنی، چرا از حرف ‫بیهوده دست نکشیم و صحبت بدرد بخور نکنیم؛
‫چرا درمورد چیزی که خودت ‫از خودت می‌دونی، حرف نزنیم؟
‫اما چیزی که مرتبط با من ‫باشه، ارزش صحبت کردن نداره.
‫اگه اجازه بدی که درمورد ‫تصوراتم از خودم باهم صحبت کنیم
‫برای شما، خیلی ‫بیشتر جالب خواهد شد.
‫نه، نیازی به تصوراتت ندارم.
‫فقط به واقعیت بچسب.
‫از اولِ اول شروع کن. ‫کجا بدنیا اومدی و چندسالته؟
‫چی شده؟
‫حرف بزن!
‫نمی‌خوام!
‫نتیجه این حرفها چیه؟
‫من نمی‌خوام که الان درمورد ‫چنین چیزهایی صحبت کنم.
‫خودشه؟ همونی که ‫از یتیم‌خونه اومده.
‫اگه اشتباه نکرده باشم ‫ریچل گفته بود که پسره.
‫از ریچل بعیده که دختر ‫و پسر رو باهم قاطی کنه.
‫نه، جریان این نیست.
‫حقیقت اینه که مشکلی پیش اومد، ‫و این دختر جایگزین پسره شده.
‫ای وای من! چقدر بدشانسی!
‫اما چطوری اینطوری شد؟
‫خودمم نمی‌دونم!
‫برای همین هم دارم میرم به وایت سندز ‫تا از خانم اسپنسر بپرسم که جریان چیه.
‫با وجود اینکه اشتباه شده، ‫راهی جز پس فرستادن این نیست.
‫طفل معصوم.
‫معذرت اما عجله دارم...
‫آنه، چی شده؟
‫آنه! آنه! برگرد.
‫آنه!
‫معذرت می‌خوام! ‫الکی دهنم رو باز کردم!
‫خب دیگه من برم به کارم برسم.
‫معذرت می‌خوام عمه.
‫من دیگه خوبم، ادامه بدیم.
‫منم معذرت می‌خوام، به ‫احساساتت دقت نکردم.
‫از گذشته‌ام به شما می‌گم.
‫از تولدم و اولش و ‫‌همه چیز بهتون می‌گم.
‫من در بویلین برکِ اُستان ‫نوا اسکوشیا بدنیا اومدم‌.
‫آخرین ماه مارس، یازده‌ساله شدم.
‫اسم پدرم، والتر شرلی بود
‫و اون در دبیرستان ‫بویلین‌برک، معلم بود.
‫اسم مادرم هم برثا شرلی بود.
‫والتر و برثا اسامی ‫زیبایی‌اند، مگه نه؟
‫از اینکه والدینم چنین اسامی ‫زیبایی داشتند، خوشحالم.
‫واقعا شرمنده می‌شدم ‫اگه پدری به نام... ام...
‫بارمین داشتم، واقعا ‫خجالت‌آور نیست؟
‫تا زمانی که فرد درست رفتار ‫کنه، اسمی که داره مهم نیست.
‫نمی‌دونم.
‫یه بار تو یه کتاب خونده بودم که اگه گل رز رو ‫هرچیز دیگه‌ای هم صدا کنیم، همون رایحه رو داره
‫اما هرگز باور نکردم.
‫باور نمی‌کنم که اگه گل رز رو خارخارک یا کلم ‫گندیده صدا کنیم، همچنان مثل الان عالی باشه.
‫اما پدرم بنظرم ادم خوبی می‌بود ‫حتی اگه نامش بارمین می‌شد.
‫اما مطمئنم که بالاخره ‫یه‌جوری می‌شد.
‫درمورد اسامی همینقدر ‫کافیه. از والدینت برام بگو.
‫خب، مادرم هم توی ‫دبیرستان معلم بود.
‫وقتی که با پدرم ازدواج کرد
‫باهمدیگه تو یه خونه نقلی زرد‌رنگ ‫در بویلین‌برک زندگی رو شروع کردن.
‫هرگز اون خونه رو ندیدم ‫اما هزاران بار تصورش کردم.
‫حتما کنار پنجره، گلهای ‫"پیچ امین‌الدوله" وجود داشتند
‫توی باغچه هم گلهای "یاس بنفش"
‫و کنار دروازه هم گلهای "موگه".
‫درسته، هرگز اونجا نرفتم؛ ‫اما کاملا واضح می‌تونم ببینمش.
‫جنس پرده ها هم از "مازلین" بوده.
‫آخه پرده‌های مازلین ‫یه حسی به آدم میدن‌.
‫این خونه‌ایه که من ‫در اون بدنیا اومد‌م.
‫خانم توماس گفته بود که من ‫زشت‌ترین نوزادی بودم که هرگز دیده
‫من خیلی لاغر و کوچیک، ‫و چیزی جز چشم نبودم‌.
‫هرچند که هنوزم همینطوریم.
‫اما مادرم فکر می‌کرد ‫که من زیباترینم.
‫گمونم قضاوت یک ‫مادر بهتر و مهم‌تره
‫تا زن بدبختی که فقط میومده ‫خونه رو تمیز کنه، مگه نه؟
‫همه مادران فکر می‌کنن که بچه‌‌ ‫اونها زیباست و عاشق اون بچه‌ان.
‫به‌هرحال من خوشحالم ‫که مادرم از من راضی بود.
‫اگه فکر کنم که من باعث نا‌امیدی و ‫شرمساریش بودم، احساس بدی بهم دست میده.
‫آخه بعد از بدنیا ‫اومدنم، خیلی عمر نکرد‌.
‫وقتی که سه ماهم بود، ‫تب کرد و درگذشت.
‫آرزو می‌کنم که کاش اونقدر زنده می‌موند تا ‫وقتی که مادر صداش می‌کردم رو یادمون می‌موند.
‫اینکه بگی "مادر"، احساس ‫خوبی داره، مگه‌ نه؟
‫کاش واقعا کسی رو داشتم ‫که بتونم مادر صداش کنم.
‫مادر! ‫یا...
‫مادرجان!
‫یا...
‫مامان!
‫اینطوری.
‫ولی هرگز مادرم رو ‫نتونستم مادر صدا کنم.
‫برای نوزاد 3 ماهه، یکم زیادیه.
‫بعد از فوت مادرم، پدرم هم چهار ‫روز بعد بخاطر تب از دنیا رفت.
‫اینطوری بود که یتیم شدم و همه از ‫همدیگه می‌پرسیدن که با من چیکار کنن
‫که خانم توماس گفت ‫با من چیکار کنن.
‫می‌بینی، حتی اون موقع هم ‫هیچکس من رو نمی‌خواست.
‫سرنوشت من اینطوریه.
‫آنه برای مدتی سکوت ‫کرد و حرفی نزد...
‫ماریلا هم چیزی نگفت و ‫منتظر آنه ماند تا صحبت کند.
‫آنه به مادر خود ‫می‌اندیشد و آه می‌کشد.
‫به دریا می‌نگرد و به صحبت ‫درمورد گذشته خود ادامه می‌دهد.
‫هرچند که همچنان هرازگاهی ‫صحبت متوقف می‌شود.
‫اما برای آنه، با وجود اینکه سخت بود، ‫این مسئله‌ای بود که نیاز داشت بیان شود.
‫پدر و مادرم فوت کردند
‫و همه می‌دونستن که چون اونها ‫از راه دوری اومدن، فامیلی نداریم.
‫بالاخره خانم توماس گفت ‫که من رو قبول می‌کنه.
‫اما اون فقیر و ‫شوهرشم دائم‌الخمر بود.
‫آقا و خانم توماس از بویلین‌برک ‫به مریس‌ویل نقل‌مکان کردند.
‫من هم کمک می‌کردم که از ‫بچه‌های کوچیک‌تر مراقبت کنن.
‫و حسابی هم با اینکه خودم ‫بچه بودم، مراقب اونها بودم.
‫آخه خانم توماس ‫سرش خیلی شلوغ بود.
‫و آقای توماس نمی‌دونست ‫چطوری بچه‌داری کنه.
‫بعدش آقای توماس زیر ‫قطار رفت و کشته شد.
‫خانم توماس وضعش از قبل بدتر ‫شده بود و نمی‌دونست با من چیکار کنه.
‫بعد خانم هموند از بالای ‫رودخونه اومد سراغ من.
‫از اونجایی که بچه‌داری بلد ‫بودم، گفت که من رو قبول می‌کنه.
‫منم باهاش رفتم بالای رودخونه، ‫یه خونه بین صدها تنه درخت.
‫مکان بسیار تنهایی بود.
‫مطمئنم که اگه قوه‌تخیل نداشتم، ‫نمی‌تونستم اونجا زندگی کنم.
‫اقای هموند توی الوارسازی ‫بالای رود کار می‌کرد.
‫خانم هموند هم هشت بچه داشت.
‫سه بار دوقلو زائیده بود.
‫من از بچه‌ها خوشم میاد ‫اما سه تا دوقلو واقعا زیاده!
‫آخرین دوقلوها هم که بدنیا اومدن، ‫خیلی محکم به خانم هموند گفتم.
‫حمل و رسیدگی به اونها ‫خیلی خسته‌‌کننده است.
‫نزدیک به دو سال باهاشون ‫بالای رودخونه زندگی‌ کردم.
‫بعد آقای هموند از دنیا رفت و خانم ‫هموند هم دست از خونه‌داری کشید.
‫بچه‌هاشو بین فامیل و آشنا ‫تقسیم کرد و به امریکا رفت.
‫از اونجایی که هیچکس من رو ‫نمی‌خواست، منم به یتیم‌خانه هوپ‌تاون رفتم.
‫اونجا هم من رو ‫نمی‌خواستن. خیلی شلوغ بود‌.
‫چهارماه اونجا بودم ‫تا خانم اسپنسر اومد.
‫هرگز به مدرسه رفتی؟
‫بله.
‫اما نه زیاد.
‫وقتی بالای رود رفتم اونقدر از مدرسه ‫دور بودیم که تو زمستون نمی‌شد رفت.
‫توی تابستون هم تعطیلات ‫بود. پس فقط بهار و پاییز رفتم.
‫اما به خوبی می‌تونم بخونم و ‫شعرهای زیادی رو حفظ کردم.
‫عاشق کتابهاییم که پدر ‫و مادرم بهم هدیه دادن.
‫اونها باعث شدن که ‫چیزهای زیادی رو درک کنم.
‫اما اشتباهاً فکر کردم ‫که اشغال و بی‌مصرفن.
‫و وقتی به یتیم خونه ‫رفتم اونها رو دور انداختم.
‫ام... اون زنها...
‫خانم توماس و خانم هموند، ‫با تو خوش‌رفتاری می‌کردن؟
‫تمام تلاششون رو کردن.
‫می‌دونم که همیشه تلاش کردن ‫تا جای ممکن مهربون باشن.
‫و وقتی مردم تلاش می‌کنن ‫تا باهات مهربون باشن
‫وقتایی که نیستند، زیاد مهم نیست.
‫خیلی دلایل بود تا نگران باشند.
‫شوهر دائم‌الخمر داشتن ‫خیلی سخته، می‌دونی.
‫سه‌بار دوقلو بدنیا اوردن ‫هم خیلی به آدم فشار میاره.
‫اما مطمئنم که تمام تلاششون ‫رو کردن تا با من مهربون باشن.
‫ماریلا دیگر سوالی نپرسید.
‫آنه هم طی مسیر جاده ‫ساحلی سکوت کرد
‫و ماریلا هم که غرق تفکر شده بود، ‫کالسکه را ناخودآگاه هدایت می‌کرد.
‫دریا شگفت‌انگیز نیست؟
‫یه دفعه، آقای توماس ‫یه قطار گرفته بود
‫و همه مارو به ساحل ‫ده مایل دورتر برد
‫از تمام لحظات اون روز لذت بردم، حتی ‫اگه تمام مدت حواسم به بچه‌ها بوده باشه.
‫بارها در رویاهای خودم ‫اونجا به شادی زندگی کردم.
‫اون مرغهای دریایی زیبا نیستند؟
‫شما دوست داری مرغ دریایی باشی؟
‫من که دوست دارم.
‫اینکه با طلوع خورشید بیدار بشی
‫و تمام روز بالای این آبی زیبا، ‫شیرجه بزنی و برگردی به آسمان
‫و شب‌هنگام به لونه برگردی، ‫دوست‌داشتنی نیست؟
‫اون خونه بزرگ اونجا چیه؟
‫هتل وایت سندز.
‫تعداد زیادی از امریکایی‌ها ‫موقع تابستون به اینجا میان.
‫ترسیدم که محل زندگی ‫خانم اسپنسر باشه.
‫نمی‌خوام اونجا برم.
‫انگار که همه چیز به پایان میرسه.
‫اما همچنان آنه چنین آرزویی داشت
‫کالسکه به محل زندگی ‫خانم اسپنسر نزدیکتر می‌شد
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫خانم اسپنر فهمید که ‫اشتباهی پیش اومده‌.
‫و پیرزنی که می‌خواست آنه را ‫به فرزندی قبول کند ظاهر شد.
‫قسمت بعد: ماریلا تصمیم ‫‌می‌گیرد. لطفا تماشا کنید.
‫☆پایان این قسمت☆
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.