..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫Kikoeru kashira
صدایش را می‌شنوی؟ صدای اسب‌هاست
‫Hizume no oto
کالسکه‌ای از میان تپه‌ها عبور می‌کند
‫Yuruyakana oka wo nutte
‫Kaketekuru basha
داره میاد، یکی داره بالاخره میاد ‫Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne
و من رو همراه خودش می‌بره
‫Dare ka ga
‫Watashi wo tsureteyuku no ne
‫Shiroi hana no michi he به سمت مسیر سفید اشتیاق‌انگیز
به سمت خونه باد ‫Kaze no furusato he
منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne
‫قسمت یازدهم: سنجاق ‫سینه ماریلا گم می‌شود.
‫تمام تابستان با خوشحالی همراه ‫دایانا گذشت تا اینکه یک روز...
‫بالاخره برگشت؟!
‫نیم ساعت از قولی که داده گذشته.
‫ماتیو! ‫آنه!
‫من برگشتم ماتیو!
‫ماتیو یه لطفی بهم می‌کنی؟
‫درمورد آیدل‌وایلده.
‫دختر خانم باری و من...
‫توی آیدل‌وایلد خونه ساختیم.
‫اجاق و محل نشستن ‫و همه چیز داریم.
‫ولی یه چیز کم داریم.
‫بذار ببینم... میزه، مگه نه؟
‫چطور می‌دونستی ماتیو؟
‫فقط حس کردم اون ‫چیزیه که کم دارید.
‫باشه! از باقی چوبها ‫برات میز درست می‌کنم.
‫ممنونم ماتیو!
‫ببخشید!
‫نیم ساعت هم دیر کرده! بعد معلوم ‫نیست تا کی می‌خواد اونجا صحبت کنه.
‫ماتیو هم دیگه نگم! مثل دایه‌ عزیزتر ‫از مادر داره بهش گوش می‌ده!
‫آنه. آنه!
‫اومدم!
‫برگشتم!
‫راستی ماریلا، هفته دیگ از ‫طرف مدرسه قراره بریم پیک‌ نیک.
‫نزدیک دریاچه‌ی آب‌های درخشان، ‫تو زمین خانم هارمون اندروز.
‫و دیگه اینکه خانم بل و خانم ‫لیند قراره بستنی درست کنن.
‫بهش فکر کن ماریلا. بستنی!
‫ماریلا! می‌تونم برم دیگه؟
‫یه نگاه به ساعت بنداز!
‫ساعت چند گفته بودم که برگردی؟
‫ساعت دو.
‫ولی پیک‌نیک دوست‌داشتنی ‫نیست ماریلا؟
‫لطفا! میشه برم؟
‫من تاحالا هرگز پیک‌نیک نرفتم.
‫درمورد پیک‌نیک رویاپردازی ‫کردم اما پیک‌نیک واقعی—
‫من بهت گفتم که ساعت 2 خونه ‫باش. الان یک ربع تا 3 مونده.
‫می‌خوام بدونم که چرا هیچوقت ‫به حرف من گوش نمی‌دی.
‫ولی گوش کردم.
‫اما نمی‌دونی که ‫آیدل‌وایلد چقدر جذابه.
‫نیازیم نیست که بدونم.
‫بعد البته، باید به ماتیو ‫درمورد پیک‌نیک می‌گفتم.
‫ماتیو شنونده‌ همدلیه.
‫می‌تونم برم دیگه؟
‫باید یاد بگیری که درمورد این آیدل—هرچی ‫که هست شنوا باشی و مقاومت کنی.
‫وقتی بهت می‌گم که سر ساعتی به ‫خصوص برگرد، یعنی سر همون ساعت برگرد
‫نه نیم ساعت دیرتر!
‫و از طرفی، نیازی نیست که طی ‫مسیر با شنوند‌ه‌های همدل صحبت کنی.
‫درمورد پیک‌نیک هم ‫البته که می‌تونی بری.
‫تو دانش‌آموز مدرسه یک‌شنبه‌هایی.
‫پس نمیشه وقتی که دخترای ‫دیگه همه میرن، تو رو نفرستم.
‫ممنونم ماریلا!
‫اما...اما...
‫دایانا گفته که همه باید با خودشون ‫یه سبد خوراکی بیارن تا بخورن.
‫من نمی‌تونم آشپزی کنم....
‫و اینکه... و اینکه... اگه بدون ‫لباس پف پفی برم برام مهم نیست
‫اما اگه بدون سبد ‫برم خجالت می‌کشم.
‫از وقتی که دایانا بهم گفته ‫رو مخمه و بهش فکر می‌کنم.
‫خب دیگه تو فکرت نباشه. ‫برات سبد تهیه می‌کنم.
‫آه ماریلا! چقدر تو خوبی!
‫چقدر که تو مهربونی!
‫ممنونم ماریلا!
‫خب بسه! کافیه!
‫آنه، اینکارو نکن. خطرناکه!
‫خب دیگه بیخیال بوسیدن.
‫باید همونطوری که ‫بهت میگم رفتار کنی.
‫درمورد آشپزی هم، ‫قصد داشتم که بهت یاد بدم.
‫اما تو بی‌خیال و سر به هوایی
‫منتظر بمونم که یکم آروم بگیری و ‫با ثبات بشی قبل اینکه شروع کنم.
‫باید حواست رو کاملا جمع ‫کنی تا یهو دست از کار نکشی
‫و وسط کارها یهو ‫وارد دنیای تخیلات نشی.
‫حالا برو بافتنی‌‌ات رو بیار و ‫قبل غذا یه مکعب درست کن.
‫من از بافتنی خوشم ‫نمیاد، آخه نمیشه تخیل کرد—
‫آنه!
‫دایانا یه دامن با ‫آستین‌های باز گرفته.
‫توی پیک‌نیک می‌پوشه.
‫امیدوارم چهارشنبه ‫بعدی هوا عالی باشه.
‫اگه اتفاقی بیفته و مانع ‫رفتن من به پیک‌نیک بشه...
‫من واقعا نمی‌تونم تحملش کنم.
‫مطمئنم که زنده می‌مونم اما ‫یه غم همیشگی و ابدی میشه.
‫اگه طی سالها هم صدتا پیک‌نیک ‫دیگه رو برم، برام مهم نیست.
‫باعث جبران این یکی نمیشن.
‫قراره توی دریاچه‌ی ‫آب‌های درخشان قایق بیارن.
‫و بستنی!
‫بستنی!
‫من هیچوقت بستنی نخوردم.
‫دایانا سعی کرد که بگه ‫بستنی چه مزه‌ای داره
‫اما گمونم بستنی از اون دسته ‫چیزهاییه که فرای تصوره.
‫آنه!
‫به استناد با ساعت دقیقا ده دقیقه ‫است که داری حرف می‌زنی.
‫صرفا محض اطمینان و امتحان
‫ببین می‌تونی دقیقا همین‌ ‫مقدار هم جلوی دهنتو بگیری.
‫آنه، هنوز چهار ‫روز تا پیک‌نیک مونده.
‫تمام روز اونجا خیره و ‫منتظر نمون و کمکم کن.
‫آنشرلی! شنیدی چی گفتم؟
‫خیلی خب، امروز یک چیز هیجان ‫انگیز برای اعلام کردن دارن.
‫هرچند که مطمئنم درموردش شنیدید
‫این چهارشنبه، مدرسه ‫ما قراره به پیک‌نیک بره.
‫ساکت! ساکت!
‫از اونجایی که تابستون ‫بزودی به پایان می‌رسه
‫امیدوارم که همه بچه‌ها ‫حسابی از پیک‌نیک لذت ببرن.
‫وقتی که کشیش ‫پیک‌نیک رو اعلام کرد
‫در پوست خودم نمی‌گنجیدم، ماریلا!
‫مگه هفته پیش از ‫پیک‌نیک باخبر نبودی؟
‫اما واقعا باورم نشده بود
‫که قراره واقعا پیک‌نیک بریم.
‫هرکاری کردم باز می‌ترسیدم ‫و فقط تصورش می‌کردم.
‫اما وقتی که کشیش اعلام کرد، ‫راهی جز باور کردن نداری.
‫تو زیادی دل می‌بندی، آنه.
‫نا‌امیدی‌ های بسیاری در ‫زندگی در انتظار تو هستند.
‫اما مشتاق چیزی ‫بودن، نیمی از لذت اونه.
‫ممکنه که واقعا به اون چیز نرسی
‫اما چیزی باعث نمیشه که نتونی ‫از مشتاق اونها بودن، لذت نبری.
‫اون سنجاق سینه الان درخشید.
‫واقعا سنجاق سینه‌ قشنگیه.
‫نمی‌دونم چطوری وقتی ‫چنین سنجاقی رو داری
‫می‌تونی به مراسم ‫و دعا، توجه کنی.
‫من ‌که ‌نمی‌تونم.
‫امیتیسیت(لعل) واقعا زیباست.
‫قبلا فکر می‌کردم که ‫اونها الماس هستن‌.
‫خیلی وقت پیش، ‫قبل اینکه الماس ببینم،
‫درموردشون خونده بودم و سعی ‫کردم که تصور کنم چه شکلی هستن.
‫فکر کردم که اونها سنگهای ‫بنفش و درخشان زیبایی هستن
‫بعدش توی دست یه ‫خانمی یه حلقه الماس دیدم
‫اونقدر نا‌امید شدم که گریه کردم.
‫البته که خیلی زیبا بود
‫اما تصورات من از ‫الماس چیز دیگه‌ای بود.
‫من به خیریه می‌رم. جعبه ‫رو بالای راه‌پله قرار بده.
‫باشه.
‫چقدر قشنگه!
‫اینها حتما از ارواح ‫بنفشه‌ها درست میشن.
‫آنه، تو سنجاق سینه من رو ندیدی؟
‫فکر می‌کردم که دیروز وقتی ‫برگشتم، توی جا سنجاقی قرارش دادم.
‫اما پیداش نمی‌کنم.
‫من وقتی امروز می‌رفتی ‫به خیریه، دیدمش.
‫از کنار اتاقت که رد ‫می‌شدم، روی جا سنجاقی بود.
‫رفتم داخل تا قشنگ نگاهش کنم.
‫بهش دست زدی؟ ‫بله.
‫برش داشتم و به سینه‌ام ‫زدم تا ببینم چطوری میشه.
‫نباید چنین کاری می‌کردی.
‫دختر‌بچه‌ها نباید در ‫امور بقیه دخالت کنن.
‫از طرفی اصلا نباید ‫وارد اتاقم می‌شدی
‫چه برسه به سنجاقی که برای تو ‫نیست دست بزنی، کار خیلی بدیه.
‫سنجاق رو کجا‌ گذاشتی؟
‫برش گردوندم سرجاش، ‫یه دقیقه هم نگهش نداشتم.
‫واقعا قصد دخالت نداشتم.
‫فکر نمی‌کردم که اینکه برم داخل و ‫سنجاق رو دست بزنم، اشتباه باشه.
‫اما الان متوجه اشتباهم ‫شدم و دیگه تکرار نمی‌کنم.
‫نکته خوبم همینه. من کار ‫بد رو دوبار تکرار نمی‌کنم.
‫تو سنجاق رو سرجاش ‫نذاشتی. هیچ‌جا پیداش نمی‌کنم.
‫حتما بیرون انداختیش، آنه.
‫مطمئنم که تو اتاق گذاشتم.
‫فقط یادم نمیاد که توی جا سنجاقی ‫گذاشتمش یا روی ظرف چینی.
‫اما مطمئنم که برش گردوندم.
‫میرم یه نگاه دیگه بندازم.
‫اگه تو سرجاش گذاشته باشی، هنوز ‫همونجاست. اگه نباشه یعنی نذاشتی.
‫سنجاق پیداش نیست، آنه.
‫به اعتراف خودت، تو آخرین ‫نفری هستی که بهش دست زدی.
‫حالا بگو که سنجاق رو ‫چیکار کردی؟ حقیقت رو بگو.
‫بردی بیرون و گمش کردی؟
‫نه نبردمش.
‫ماریلا من هرگز و تحت هیچ شرایطی ‫سنجاق رو از اتاقت خارج نمی‌کنم.
‫حتی اگه بابتش شکنجه هم بشم.
‫هرچند که مطمئن نیستم شکنجه چیه.
‫همش همین بود.
‫داری به من دروغ می‌گی، آنه!
‫من مطمئنم.
‫دیگه حرفی نزن مگه اینکه ‫بخوای واقعیت ماجرا رو بگی.
‫برو به اتاقت و همونجا هم بمون، تا ‫وقتی که حاضر بشی اعتراف کنی.
‫لوبیاهارو هم با خودم ببرم؟
‫نه، خودم پوست می‌کنم.
‫واقعا چرا انتظارشو نداشتم؟
‫البته، قصد نداشت ‫که سنجاق رو بدزده.
‫فقط همراه اون تخیل و تصوراتش ‫سنجاق رو برده بیرون تا بازی کنه.
‫و همونجا هم گمش کرده و حالا هم ‫می‌ترسه اعتراف کنه تا مجازات نشه.
‫اینکه دروغ میگه آزاردهنده است.
‫از دمدمی‌مزاج بودن و ‫بی‌اعصابیش هم بدتره!
‫اینکه بچه‌ای داشته باشی که نتونی ‫بهش اعتماد کنی واقعا مسئولیت ترسناکیه.
‫مرموز و دروغگو.
‫این حقیقت من رو از گم‌شدن ‫سنجاق بیشتر آزار میده.
‫اگه فقط حقیقت رو بهم می ‫گفت، اینقدر ناراحت نمی‌شدم.
‫ماریلا جهت محکم‌کاری، از ‫اول تمام اتاق را زیر و رو کرد.
‫اما سنجاق را پیدا نکرد.
‫باورم نمیشه که این ‫بچه چنین کاری کرده.
‫مطمئنی که زیر یا ‫پشت میز نیفتاده؟
‫میز رو جابجا کردم. ‫کشوها هم گشتم.
‫تمام سوراخ و سنبه‌ها ‫هم زیر و رو کردم.
‫سنجاق گم شده. و اینکه اون دختر سنجاق رو برداشته و ‫گم کرده و حالا دروغ میگه حقیقت تلخیه که واقعیت داره.
‫باید باهاش روبرو بشیم.
‫خب... حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫تا وقتی که اعتراف ‫کنه تو اتاق می‌مونه.
‫دفعه پیش که جواب داد.
‫اینطوریه؟
‫همینطوره.
‫شاید اگه بگه که سنجاق رو ‫کجا برده، بتونیم پیداش کنیم.
‫اما درهرحالت باید ‫حسابی تنبیه بشه، ماتیو.
‫تو باید تنبیه کنی.
‫به من هیچ ارتباطی نداره.
‫خودت بهم گفتی که دخالت نکنم.
‫ماریلا حس کرد که ‫همه او را طرد کرده‌اند‌.
‫روز شده بود، گرین‌گیبلز در ‫ماه آگوست مثل همیشه زیبا بود.
‫صبح بخیر ماریلا.
‫روز قشنگیه!
‫امیدوارم فردا هم موقع پیک‌نیک ‫مثل امروز، هوا قشنگ باشه.
‫سنجاقت رو هنوز پیدا نکردی؟
‫مگه تو بیرون گمش نکردی، ‫آنه؟ واقعیت رو بهم بگو.
‫من نبردمش!
‫به هنگام غذا، ماریلا همیشه با چهره‌ای ‫جدی و ترسناک وارد اتاق آنه می‌شد.
‫و هنگام خروج هم با ‫چهره‌ای جدی‌تر خارج می‌شد.
‫آنه همچنان از ‫اعتراف سرباز می‌زد.
‫ماریلا می‌خواست که نظر ‫خانم ریچل لیند را بشنود
‫اما بخاطر جدی بودن ‫قضیه، رو نداشت.
‫شب ماریلا خسته شده بود.
‫ماریلا، همیشه با دیدن چهره ‫گریان آنه احساس ترحم می‌کرد.
‫و دلش به در میامد.
‫تا کی می‌خوای اینطوری بمونی آنه؟
‫من همیشه فکر می‌کردم که ‫راستگویی بهترین فضیلت اخلاقیته.
‫اما... اما چطور به کاری ‫که نکردم اعتراف کنم؟
‫من نمی‌دونم. ‫من واقعا نبردمش.
‫ماریلا، پیک‌نیک فرداست.
‫مانع پیک‌نیک رفتن ‫من نمیشی، میشی؟
‫میذاری که برم، مگه نه؟
‫بعدش هرچقدر که ‫بخوای همینجا می‌مونم!
‫اما حتما باید به پیک‌نیک برم!
‫تا وقتی که اعتراف نکنی، از ‫پیک‌نیک یا جای دیگه خبری نیست؛ آنه!
‫ماریلا!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫روز پیک‌نیک، آنه عزم و ‫اراده خود را جمع کرد.
‫در قسمت بعد آنشرلی ‫با موهای قرمز:
‫اعتراف آنه.
‫☆پایان این قسمت☆