..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫Kikoeru kashira
صدایش را می‌شنوی؟ صدای اسب‌هاست
‫Hizume no oto
کالسکه‌ای از میان تپه‌ها عبور می‌کند
‫Yuruyakana oka wo nutte
‫Kaketekuru basha
داره میاد، یکی داره بالاخره میاد ‫Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne
و من رو همراه خودش می‌بره
‫Dare ka ga
‫Watashi wo tsureteyuku no ne
‫Shiroi hana no michi he به سمت مسیر سفید اشتیاق‌انگیز
به سمت خونه باد ‫Kaze no furusato he
منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne
‫قسمت بیست و دوم: ‫اشتباه در مواد لازم.
‫دوشنبه و سه‌شنبه در گرین‌گیبلز ‫جهت آماده شدن گذشت.
‫صرف چای با کشیش و ‫همسرش، مسئله مهم و بزرگی بود
‫و ماریلا قصد نداشت تا از ‫بقیه زنان اَوونلی کم بیاورد.
‫آنه از کمک به ماریلا، ‫خوشحال و هیجان زده بود
‫و قرار شد تا کیکی ‫برای خانم آلان بپزد.
‫اما از آنجایی که ماریلا و آنه همانند راز با ‫این مسئله برخورد کردند، ماتیو چیزی نمی‌دانست.
‫آنها نگران بودند که ماتیو دنبال بهانه بگردد ‫و آن روز از حضور در خانه امتناع بورزد.
‫غروب روز سه‌شنبه و کنار دریاچه‌ی ‫درایاد، آنه با دایانا صحبت کرد.
‫دیگه همه چیز آماده است دایانا.
‫فقط کیک من مونده ‫که قراره صبح بپزم.
‫ماریلا و من این دو روز ‫خیلی سرمون شلوغ بود.
‫اینکه از خانواده کشیش پذیرایی ‫کنی، مسئولیت خیلی بزرگیه.
‫ما قراره مرغ ژله‌‌ای ‫و زبانِ سرد سرو کنیم.
‫دیگه‌ اینکه قراره دو ‫نوع ژله، قرمز و زرد
‫و خامه و پای لیمو و پای گیلاس
‫و سه نوع کوکی و ‫کیک میوه‌ای سرو کنیم.
‫و آلو زرد خشک شده ‫معروف ماریلا و کیک پوند.
‫بعلاوه بیسکوئیت ‫و کیک‌لایه‌ای من.
‫دوازده نوع خوراکی مختلف؟
‫اما وقتی که به کیکی که قراره ‫درست کنم، احساس سردی می‌کنم.
‫اگه خوشمزه نشه، چیکار کنم؟
‫دایانا دیشب خواب دیدم
‫که یه دیو ترسناک که یه کیک بزرگ ‫به جای سر داشت، دنبالم می‌کرد
‫دیوکیک؟
‫اما آنه نگران نباش، خوب در میاد.
‫واقعا اینطوری فکر می‌کنی دایانا؟
‫آخه اون کیکی که دو هفته پیش ‫برای آیدل‌وایلد درست کرده بودی
‫اون خیلی خوشمزه شده بود.
‫دایانا! تو چه دوست خوبی هستی!
‫اما کیک‌ها عادت دارن که وقتی می‌خوای ‫خوشمزه در بیان، بد از آب در بیان.
‫راهی ندارم جز اینکه به آسمان‌ها اعتماد ‫کنم و فقط حواسم باشه که آرد رو بریزم.
‫نگاه کن دایانا! چه ‫رنگین‌کمون زیبایی.
‫همینطوره.
‫فکر می‌کنی بعد از اینکه ما رفتیم، درایادها ‫میان بیرون و ازش شال‌ درست می‌کنن؟
‫اما آنه، درایاد که وجود نداره.
‫اما دایانا، اینکه تصور ‫کنی وجود دارن جالبه.
‫هرشب قبل اینکه برم تو تخت، ‫به بیرون از پنجره نگاه می‌کنم...
‫و به این فکر می‌کنم که یعنی ‫یه درایاد واقعا الان اینجا نشسته
‫و به آینه دریاچه زل زده ‫و موهاشو درست می‌کنه؟!
‫حتی بعضی از صبح‌ها، ‫دنبال ردپا می‌گردم.
‫تا حالا هم پیدا کردی، آنه؟
‫آه، دایانا... اینقدر زود ‫بیخیال درایادها نشو!
‫باشه.
‫اگه تو بهشون باور داری ‫پس منم بهشون باور دارم.
‫و بالاخره صبح روز چهارشنبه شد.
‫چرا اینطوری شدم؟!
‫صبح بخیر ماریلا!
‫زود بیدار نشدی آنه؟
‫آخه امروز خانم آلان قراره بیاد
‫نمی‌تونم که بخوابم.
‫بعدازظهر میاد اینجا، ‫هنوز کلی وقت داریم.
‫چی شده؟
‫فکر کنم که سرما خوردم.
‫حتما بخاطر آب‌بازی ‫دیروز با دایاناست.
‫چیکار کنم؟
‫باید کیک خیلی مهمم رو درست کنم؟
‫آروم باش. همه چیز تقریبا تمومه.
‫جای نگرانی نیست.
‫برو یکم دیگه بخواب.
‫اما نمی‌تونم.
‫هنگام صرف صبحانه، آنه ‫بالاخره دست از عطسه کشید.
‫اما ظاهرا سرمای ‫وحشتناکی خورده بود.
‫ماتیو، راستشو بخوای ما کشیش جدید و همسرش رو ‫امروز بعدازظهر برای صرف عصرونه دعوت کردیم.
‫فهمیدی؟ امروز باید اینجا باشی.
‫بذار ببینم...
‫من باید به اسب برسم.
‫ماتیو! لطفا! اینجا باش!
‫نباید اینطوری کنی برادر. تو ‫رئیس این خونه و خونواده‌ای.
‫همینطوره...
‫اما من تو این چیزا خوب نیستم.
‫من... من ترجیح‌ میدم ‫که حضور پیدا نکنم.
‫ماتیو!
‫ما کلی غذای خوب درست کردیم
‫از طرفی، جفتشون ‫آدمهای خوبی هستن!
‫باشه؟ میای دیگه؟
‫بذار ببینم... چطور می‌تونم...
‫بهشون بگید... من...
‫سرما خوردم و درحال استراحتم.
‫اگه ماتیو حضور پیدا نکنه، مهمونی ‫امروز خیلی جالب نمیشه، ماریلا.
‫من میرم نظر ماتیو رو عوض کنم.
‫تمومش کن.
‫اگه برادرم تصمیمی ‫بگیره، نظرش عوض نمیشه.
‫ازطرفی اگه هرچه سریع‌تر اینجارو مرتب ‫نکنی، فرصت نمی‌کنی که کیک درست کنی.
‫مخمر واقعا نیازه؟
‫تمومه؟
‫مطمئنم که این دفعه هیچ ‫چیز فراموش نکردم، ماریلا.
‫اما مطمئنی که قشنگ پف می‌کنه؟
‫اگه بیکینگ پودر ‫کافی نبوده باشه چی؟
‫من از قوطی جدیدش استفاده کردم.
‫خانم لیند میگه که تو این روزها که همه چیز ‫تقلبیه، نمی‌تونی از کیفیت بیکینگ پودر مطمئن باشی.
‫میگه که حکومت باید ‫مسئله رو بدست بگیره.
‫مسائل حکومتی رو بذار کنار.
‫سرماخوردگی‌ات چطوره؟
‫انگار‌ که اصلا سرما نخورده بودم.
‫اما‌ ماریلا، اگه واقعا کیک ‫پف نکرد چی؟ چیکار کنیم؟
‫نگران نباش.
‫بدون اون هم به قدر ‫کافی خوراکی داریم.
‫اما کیک آنه واقعا پف کرد.
‫و همانند پر سبک و همانند ‫طلا، طلایی شده بود.
‫آنه با خوشحالی، لایه‌های کیک ‫رو با مربا و ژله پر می‌کرد.
‫در تصورات او، خانم آلان کیک را با ‫اشتیاق می‌خورد و تقاضای تکه‌ دیگری می‌کند.
‫واقعا خوشمزه است!
‫آنه بهم یکی دیگه هم می‌دی؟
‫بله، حتما خانم.
‫به من هم یکی دیگه لطفا بده.
‫ماریلا!
‫کیک تموم شد.
‫همونجا بذارش.
‫معلومه که از بهترین ست ‫چای‌خوری استفاده می‌کنی.
‫بهش دست نزن. تازه برقش انداختم.
‫ماریلا، می‌تونم میز رو با رز ‫وحشی و سرخس تزئین کنم؟
‫میز رو با گل و گیاه تزئین کنی؟
‫چه احمقانه.
‫به عقیده من این خوردنیه ‫که مهمه، نه تزئینات.
‫خانم باری میزش رو تزئین کرده بود
‫و جناب کشیش ازش تعریف کرد.
‫گفت که چشمها هم درکنار ‫دل و شکم، به مهمانی آمدن.
‫پس، هرکاری که می‌خوای بکن.
‫فقط به قدر کافی برای ‫ظرفها جا باقی بذار.
‫باشه. فهمیدم.
‫لوازم تزئین کیک هم تمیز کن!
‫یادم رفت. امروز ‫نمی‌تونم چیزی رو بو کنم.
‫آنه بدنبال آن بود که ‫مهمانی امروز فوق‌العاده شود
‫و برای انجام این کار، ‫به حضور ماتیو نیاز بود.
‫ماتیو، حاضری؟
‫چه دوست‌داشتنی شدی ماتیو!
‫دست مثل روزی که اومدی دنبال من.
‫درسته...
‫این...
‫چطور...
‫مشکلی نیست. بذار کمکت کنم.
‫ماریلا حتما غافلگیر میشه.
‫فکر میکنه که امروز ‫تمام روز رو می‌خوابی.
‫درسته بودم اما تو...
‫آنه! آنه!
‫کجایی؟ مهمونا رسیدن.
‫خب. بریم.
‫هنوزم میگم که بهتره نیام.
‫ماتیو! ‫آنه!
‫حتما باید بیای!
‫ماریلا و آنه بیرون خانه ایستادن ‫تا از مهمان‌ها استقبال کنند.
‫هنگامی که چشمش به خانم آلان ‫افتاد، آنه دیگر ماتیو را فراموش کرد.
‫برادرم امروز احساس خوبی نداره.
‫متاسف شدم.
‫خب لطفا بفرمائید.
‫ماتیو کات‌برد!
‫ماتیو!
‫خوش آمدید جناب آلان.
‫برادرم ماتیو هستن.
‫از آشنایی با شما ‫خوشوقتم، کشیش آلان هستم.
‫بهتر شدید؟
‫ام...من....همین الان خوب شدم.
‫خب بفرمائید داخل.
‫عجب میز دوست‌داشتنی‌ای!
‫چه رایحه مطبوعی!
‫واقعا فوق‌العاده‌است. ‫از زحمات شما ممنونیم.
‫کار آنه است.
‫تو یه هنرمندی، آنشرلی.
‫خیلی ممنونم خانم!
‫منم همینطور.
‫آنه بسیار خوشحال بود.
‫ماتیو هم همینطور.
‫برعکس چیزی که ماریلا انتظار ‫داشت، به خوبی با کشیش صحبت کرد.
‫اما یک کلمه هم با ‫خانم آلان صحبت نکرد.
‫هرچند که انتظارش می‌رفت.
‫و اینگونه همه چیز به ‫آرامی و خوبی پیش رفت
‫تا زمانی که نوبت کیک آنه شد.
‫بفرمایید کیک میل کنید.
‫من دیگه اونقدر ‫خوردم که جا ندارم.
‫خانم، حتما اندازه ‫یکی دیگه هم جا دارید.
‫آنه بخاطر شما این رو درست کرده.
‫پس اگه اینطوریه می‌خورم.
‫خوشمزه به نظر میاد.
‫آنشرلی!
‫تو این کیک چی ریختی؟
‫هرچیزی که تو ‫دستورالعمل بوده، ماریلا.
‫مشکلی داره؟
‫وحشتناکه. خانم لطفا میل نکنید.
‫آنه، از چی برای مزه ‫کیک استفاده کردی؟
‫وانیل.
‫ماریلا! حتما بخاطر بیکینگ پودره! ‫من از اولشم به بیکینگ پودر شک داشتم!
‫بیکینگ پودر چیه دیگه؟!؟
‫برو و ظرف وانیلی که ‫استفاده کردی رو بیار.
‫واقعا وانیله.
‫بده ببینم.
‫ای وای!
‫آنه، چیزی که تو برای مزه کیک ازش ‫استفاده کردی... روغن مسکن درده!
‫روی قفسه داروها بود، مگه نه؟
‫اوهوم.
‫هفته پیش ظرف دارو شکست
‫بخاطر باقیشو ریختم ‫تو لیوان خالی وانیل.
‫تقصیر منه. باید بهت می‌گفتم.
‫اما چرا بوش نکردی؟
‫نمی‌تونستم بو کنم.
‫آخه سرما خوردم!
‫آنه!
‫ماریلا! من تا ابد شرمنده شدم!
‫من دیگه نمی‌تونم تو ‫این شهر زندگی کنم.
‫همه باخبر میشن. تو اوونلی ‫همیشه همه باخبر میشن.
‫دایانا ازم می‌پرسه ‫که کیکم چطور شد
‫و من باید بهش حقیقت رو بگم.
‫از حالا دیگه من رو بعنوان دختری که ‫توی کیکش دارو ریخته، خواهند شناخت!
‫ماریلا!
‫اگه ذره‌ای هم احساس ‫مسیحیت می‌کنی
‫لطفا بهم نگو که با این وضع ‫باید برم ظرفهارو بشورم.
‫بعد از اینکه جناب کشیش و ‫خانمش از اینجا رفتن، میرم می‌شورم.
‫دیگه روم نمیشه که توی ‫صورت خانم آلان نگاه‌ کنم.
‫شاید فکر کنه که از عمد ‫خواستم مسمومش کنم.
‫خانم لیند گفته که یه دختر یتیم رو ‫می‌شناسه که قبلا خانواده‌اش رو مسموم کرده!
‫اما داروی مسکن سمی نیست!
‫اینو به خانم آلان ‫نمی‌گی، ماریلا؟
‫چرا خودت بهش نمی‌گی؟
‫خانم آلان!
‫آنشرلی.
‫تو دختر خوبی هستی، پس گریه نکن.
‫آخه این اشتباهیه که ‫از هیچکس بعید نیست.
‫نه. اگه این منم، ‫همیشه اشتباه می‌کنم!
‫اما من واقعا دوست داشتم که کیک ‫خوشمزه‌ای برای شما درست کنم، خانم آلان.
‫می‌دونم.
‫و اینکه چه خوشمزه باشه یا ‫نه؛ متوجه‌ مهربونی تو شدم.
‫و بسیار هم خوشحال شدم.
‫خب دیگه، گریه نکن.
‫با من بیا پایین و باغ ‫گل‌ خودتو بهم نشون بده.
‫خانم‌کات‌برد بهم گفته که برای ‫خودت شاهکار درست کردی.
‫خیلی دوست دارم که ببینمش
‫آخه من گلهارو خیلی دوست دارم.
‫خانم آلان!
‫آنه خود را خالی کرد و ‫با شادی به جمع برگشت
‫و به اینکه خانم آلان واقعا فرشته‌ای ‫الهی از آسمان‌هاست، فکر کرد.
‫دیگر حرفی درمورد ‫کیک دارویی زده نشد.
‫و هنگامیوکه مهمانان ‫رفتند، آنه گفت؛
‫ماریلا، فکر نمی‌کنی اینکه فردا روزیه که ‫هنوز اشتباهی مرتکب نشدی، دوست‌داشتنیه؟
‫صرفا جهت اطلاع، مطمئنم ‫که فردا هم اشتباه می‌کنی.
‫هیچوقت ندیدم که دست ‫از رکوردشکنی بکشی.
‫آره، باخبرم.
‫اما می‌دونی که نکته ‫خوبم چیه، ماریلا؟
‫نمی‌دونم.
‫من یه اشتباه رو ‫دوبار تکرار نمی‌کنم.
‫فکر نمی‌کنم با اینکه اینطوری هربار یه ‫اشتباه جدید مرتکب می‌شی، تفاوتی داشته باشه.
‫ماریلا، هنوز نفهمیدی؟
‫اینطوری بالاخره یه نقطه ‫پایانی برای اشتباهات وجود داره.
‫و این واقعا دلگرم‌کننده است.
‫به‌هرحال، برو و اون کیک ‫رو به خورد خوکها بده.
‫مناسب استفاده آدمها نیست.
‫باشه. به خورد خوکها ‫می‌دم و معذرت‌خواهی می‌کنم.
‫آنه پی برد که از این مهمانی، بیشتر از ‫چیزی که انتظارش را داشته لذت برده.
‫اما اینکه چرا؟ آنه ‫خودش هم نمی‌دانست.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫آنه به اداره پست می‌رود ‫تا نامه‌ای دریافت کند.
‫قسمت بعد:
‫آنه به مهمانی چای دعوت می‌شود.
‫☆پایان این قسمت☆
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.