..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫Kikoeru kashira
صدایش را می‌شنوی؟ صدای اسب‌هاست
‫Hizume no oto
کالسکه‌ای از میان تپه‌ها عبور می‌کند
‫Yuruyakana oka wo nutte
‫Kaketekuru basha
داره میاد، یکی داره بالاخره میاد ‫Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne
و من رو همراه خودش می‌بره
‫Dare ka ga
‫Watashi wo tsureteyuku no ne
‫Shiroi hana no michi he به سمت مسیر سفید اشتیاق‌انگیز
به سمت خونه باد ‫Kaze no furusato he
منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne
‫قسمت بیست و چهارم: امر شرافت.
‫صبر کنین!
‫من علیه جرعت بازی کردن نیستم اما نباید چیز خطرناکی شرط بشه. (بازی‌ای ‫مانند جرعت و حقیقت با این تفاوت که در آن فقط چالش‌های جرعت داده می‌شود.)
‫نگران نباش دایانا.
‫این بازی که فقط مخصوص پسرا نیست.
‫راست می‌گه.
‫آره. دیروز من برادرم رو ‫تو پریدن از رودخونه بردم.
‫پریدن از رودخونه؟ جدی می‌گی؟
‫شگفت‌انگیزه!
‫خب پس رابی گیلیز، ‫چالش من رو قبول می‌کنی؟
‫آره سوفا سلون، ‫البته که قبول می‌کنم.
‫حالا چالشت چی هست؟
‫خب... بذار ببینم...
‫همین خوبه. از اون درخت برو بالا.
‫به بزرگ‌ترین شاخه‌اش باید برسی.
‫کاری نداره.
‫اون درخت پر از ‫کرم‌های چاق و سبزه.
‫واقعا؟ داره راست می‌گه دایانا؟
‫آره، همینطوره که می‌گه.
‫خب...
‫می‌خوای به خاطر کرم‌ها ‫چالش من رو رد کنی؟
‫باشه پس، تمومه.
‫نه انجامش می‌دم، به ‫خاطر کرم‌ها نمی‌بازم.
‫مطمئنی رابی؟ ‫بشینین و نگاه کنین.
‫یک هفته بعد از مهمانی چای در خانه، ‫دایانا باری نیز مهمانی دیگری تدارک دید.
‫آن‌ها روز خوبی داشتند و اتفاق بدی ‫نیافتاد، البته تا بعد از خوردن چای.
‫جرعت بازی‌ای بود که فقط ‫همان اواخر در اوونلی مد شده بود.
‫موفق شدی، رابی!
‫اون واقعا انجامش داد!
‫رابی گیلیز!
‫من سوفا سلون، اعتراف ‫می‌کنم که شکست خوردم.
‫بهتره سریع‌تر بیای پایین و گرنه ‫سر و کله‌ی کرم‌ها پیدا می‌شه.
‫همه می‌تونن از یه درخت بالا برن.
‫بعد از اون نوبت جوشی پای رسید تا جین اندروز را ‫به والش، پریدن با یک پا به دور باغچه دعوت کند.
‫این پرش بدون توقف و بدون زمین ‫گذاشت پای راست باید انجام شود.
‫جین اندروز به آرامی سعی در ‫انجامش داشت که در پیچ سوم کم آورد.
‫نمی‌تونم.
‫خیلی سریع کم آوردی، ‫خیلی ضعیفی، جین.
‫بجنب، اعتراف کن که باختی.
‫که اینطور جوشی، تو ‫چال شمن رو قبول می‌کنی؟
‫البته که می‌کنم، آنه شرلی.
‫جوشی پای
‫روی نرده‌ها تا جایی ‫که من هستم قدم بزن.
‫آنه به یاد آورد که جوشی ‫پای تعادل فوق‌العاده‌ای دارد
‫و از چالشش پشیمان شد ‫اما کاری نمی‌توانست بکند.
‫این خیلی آسون بود دیگه.
‫آنه شرلی‌...
‫به شکستت اعتراف می‌کنی؟
‫اما جوشی، من فکر نمی‌کنم راه رفتن ‫رو همچین نرده‌ی پهنی کار سختی باشه.
‫من دختری رو تو مریزویل می‌شناسم ‫که می‌تونه رو ناودونی خونه‌ها راه بره.
‫دروغ می‌گی.
‫من باور نمی‌کنم کسی بتونه ‫روی ناودونی خونه راه بره.
‫به هر حال تو که نمی‌تونی.
‫کی گفته؟!
‫خب پس چالش من ‫اینه که انجامش بدی.
‫بهم نشون بده که می‌تونی روی ‫ناودونی آشپزخونه‌ی آقای باری راه بری‌.
‫چی شده مگه نگفتی ‫می‌تونی انجامش بدی؟
‫بجنب، چالش من اینه.
‫این نامردیه! ‫زیاد از حده!
‫خیلی خب، جوشی پای.
‫من، آنه شرلی، ‫چالشت رو قبول می‌کنم.
‫آنه!
‫لازم نیست انجامش بدی آنه. ‫می‌افتی و خودت رو کشتن می‌دی.
‫آره! به جوشی پای اهمیت نده.
‫درسته این دیگه ‫بازی نیست خطرناکه!
‫نه باید انجامش بدم.
‫شرافتم در میونه.
‫نکن احمق.
‫من یا روی اون ناودونی قدم می‌زنم ‫یا در حین انجامش می‌میرم دایانا.
‫اگه کشته بشم، حلقه‌ی ‫مرواریدم برای تو می‌شه.
‫آنه!
‫جوشی! چالشت رو پس بگیر.
‫نگران نباشین، اون ‫جرعتش رو نداره.
‫فقط تظاهر می‌کنه که می‌خواد ‫انجامش بده، نصفه کاره رهاش می‌کنه.
‫آنه!
‫خدایا!
‫آنه! بیخیالش شو!
‫خدای من!
‫من نمی‌ترسم! من نمی‌ترسم!
‫من نمی‌ترسم! من ‫نمی‌ترسم! چرا باید بترسم؟
‫آنه! آنه!
‫آنه!
‫آنه! آنه!
‫چی شده رابی؟
‫آنه، زنده‌ای؟
‫آنه، با من حرف بزن!
‫بهم بگو که زنده‌ای!
‫آنه!
‫آنه، زنده‌ای؟
‫دایانا... ‫آنه!
‫نمردم.
‫اما فکر کنم بی‌هوش شدم.
‫کجا، کجا، آنه؟
‫آنه! چی شده؟
‫درد می‌کنه... ‫کجات آسیب دیده؟
‫مچ پام...
‫دایانا به پدرت سریع خبر بده.
‫بله!
‫پدر! پدر!
‫آنه، حالت خوبه؟
‫آنه بیچاره.
‫درد می‌کنه؟
‫خدایا.
‫آقای باری اون چش شده؟
‫خب خانم کات‌برد.
‫لازم نیست بترسین خانم کات‌برد.
‫داشتم روی ناودونی راه ‫می‌رفتم که افتادم و پام پیچ خورد.
‫ناودونی؟
‫اما ماریلا
‫شاید گردنم رو شکسته باشم.
‫بیا به نیمه‌ی پر ‫لیوان نگاه کنیم.
‫آنه! باید می‌دونستم یه موقع ‫بالاخره همچین کاری می‌کنی
‫وقتی اجازه دادم ‫به این مهمونی بری.
‫لطفا بیارینش داخل آقای باری، ‫به ماتیو می‌گم که دکتر خبر کنه.
‫خدایا خودت رحم کن، بی‌هوش شده!
‫ماتیو که با عجله از مزرعه آمد
‫مستقیما برای آوردن دکتر ‫از کارمودی فرستاده شد.
‫همانطور که دکتر کارش را می‌کرد، ‫ماتیو پایین پله‌ها به شدت نگران بود.
‫ترس ماتیو به ‫واقعیت تبدیل شده بود.
‫مصدومیت آنه بیش از چیزی بود که ‫فکر می‌کردند. مچ پای او شکسته بود.
‫حداقل شش هفته برای ‫بهبودی نیاز داشت.
‫وقتی ماریلا به گیبل شرقی رفت، دختری ‫با چهره‌ای رنگ پریده دید که دراز کشیده بود
‫این، او را به یاد آنه در همان بعدازظهر انداخت ‫که آقای باری، آنه را در آن حال به پیشش آورد
‫در ترسی لحظه‌ای، قلبش فرو ریخت.
‫او دریافت که آنه برای ‫او چقدر عزیز شده بود.
‫او بسیار به آنه وابسته شده بود.
‫حالا می‌دانست که آنه از هرچیز دیگری ‫روی‌ کره‌ی زمین برایش ارزشمندتر است.
‫ماریلا.
‫بیدار شدی؟
‫دلت برای من نمی‌سوزه ماریلا؟
‫تقصیر خودت بود.
‫برای همینه که باید ‫دلت برام بسوزه.
‫همین فکر که تقصیر خودم ‫بود برام سختش می‌کنه.
‫اگه می‌تونستم کس دیگه‌ای رو ‫مقصر بدون خیلی راحت‌تر می‌شد.
‫اما تو اون موقع ‫چیکار می‌کردی ماریلا.
‫اگه چالش راه رفتن رو ‫ناودونی بهت می‌دادن؟
‫من همونجایی که بودم می‌ایستادم و اون کسی که ‫به چالش دعوتم کرده رو می‌پروندم بره رد کارش.
‫این بازیه مزخرف.
‫اما این به خاطر اینه که تو قدرت ‫زیادی داری ماریلا. من ندارم.
‫من حس کردم نمی‌تونم مسخره ‫کردن های جوشی پای رو تحمل کنم.
‫اون این مسئله رو تموم ‫عمرش تو سرم می‌کوبید.
‫پس به خاطر شرافتت ‫این کار رو کردی.
‫من فکر می‌کنم به اندازه کافی تنبیه ‫شدم و تو دیگه لازم نیست کاری کنی.
‫بی‌هوش شدن اصلا چیز خوبی نیست.
‫و درد پام وقتی دکتر ‫داشت اون رو جا می‌انداخت.
‫تا شیش یا حتی هفت ‫هفته نمی‌تونم جایی برم.
‫خانم معلم جدید رو ‫هم از دست می‌دم.
‫تا وقتی که من بتونم برم مدرسه ‫اون دیگه معلم جدید محسوب نمی‌شه.
‫و گیل...
‫همه تو کلاس از من جلو می‌زنن.
‫تا ابد به همین تخت بسته شدم.
‫اما ماریلا من سعی ‫می‌کنم شجاعانه تحمل کنم.
‫اگه تو فقط ازم ناراحت نباشی.
‫باشه، باشه، ناراحت نیستم ازت.
‫تو بچه‌ی بدشانسی هستی ‫هیچ شکی توش نیست.
‫اما همونطور که گفتی ‫داری تاوان کارتم پس می‌دی.
‫حالا یکم غذا بخور.
‫در سپتامبر، ترم جدید شروع شد.
‫اما آنه برای مدت طولانی‌ای
‫نمی‌تواند در کلاس‌های ‫اولین خانم معلم
‫اوونلی شرکت کند.
‫آنه مدام در مورد خانم ‫معلم رویاپردازی می‌کرد
‫اما این کار تنها عطش او برای دیدن خانم ‫معلم با چشمان خودش در کلاس را بیشتر می‌کرد.
‫ماریلا امروز ترم جدید ‫مدرسه شروع می‌شه.
‫دوست دارم بدونم معلم جدید ‫چطوری با بچه‌ها برخورد می‌کنه.
‫ایکاش دایانا سریع بیاد بهم بگه.
‫سعی کردم تصورش‌ کنم اما نتونستم.
‫چون خب نمی‌شناسمش و تصور ‫کردن هم نیاز به یه چیزای پایه داره.
‫خیلی خب من رفتم!
‫هرچی شد کج خلقی نکن.
‫چیزیم نمی‌شه.
‫من رفتم ملکه‌ی برفی.
‫مراقب باش نیافتی.
‫نگران نباش!
‫مارینا اولین روزی که آنه در سال ‫پیش به مدرسه رفت را به خاطر آورد
‫آنه! آنه! دایانا ‫اینجاست تا ببینتت.
‫ممنون خانم کات‌برد.
‫آنه، می‌تونم بیام تو؟ منم.
‫خانم استیسی چجوریه؟
‫بی قرار نباش.
‫خودت چطوری آنه؟
‫دایانا چطور می‌پرسی؟
‫می‌دونی که من به ‫کنج نشینی قناعت کردم.
‫برای همین هر روز میام ببینمت.
‫ازت ممنونم دایانا.
‫بهم بگو دیگه، خانم ‫استیسی چجور معلمیه؟
‫جوان؟ زیبا؟
‫معلم جوان شگفت‌آوریه.
‫ایول!
‫اما فقط با اینکه بگی شگفت‌آوره ‫که نمی‌تونم تصورش کنم.
‫صبح کن.
‫موهاش چه حالتیه؟
‫مجعد و روشن.
‫چشمهاش؟
‫آبی بی نظیر.
‫چجور لبا‌س‌هایی می‌پوشه؟
‫قشنگ‌ترین‌ها رو.
‫و باد آستین‌هاش بزرگ‌تر از ‫هر آستین دیگه‌ای تو اوونلیه.
‫واقعا شگفت‌انگیزه.
‫مهربونه؟
‫آره اما در عین ‫حال محکم و استوار.
‫به پسر‌ها امون نمی‌ده.
‫چقدر دیگه باید ‫صبر کنم تا ببینمش؟
‫آنه.
‫من بهش چیزی گفتم.
‫چی گفتی؟
‫گفتم بهترین دوستم آنه شرلی چون ‫پاش آسیب دیده نمی‌تونه به کلاس‌ها بیاد.
‫اون چی گفت؟
‫اون گفت'لطفا سلام من ‫رو به دوستت برسون'.
‫دایانا ازت ممنونم!
‫امروز هم قرار گففت‌زده بشی.
‫من نمیام. تقصیر من نبود که.
‫تا اینجا که اومدی حالا ‫چرا این حرف رو می‌زنی؟
‫احمقی دیگه! خودتم ‫از کارت پشیمونی!
‫اگه همچین چالش نمی‌دادی، ‫آنه هم چیزیش نمی‌شد.
‫شاید، اما خود آنه گفت ‫که می‌تونه انجامش بده.
‫فکر نمی‌کنین تقصیر آنه باشه؟ اگه ‫اینطور فکر می‌کنین باشه منم میام.
‫آنه گفت می‌دونه که ‫تقصیر خودش بوده.
‫اما نمی‌خواست به تو بگه.
‫بله؟
‫حالت چطوره آنه؟
‫رابی، جین، سوفا!
‫بهتری آنه؟ ‫تیلی تو هم اومدی!
‫خیلی وقت بود که ندیدمت.
‫جوشی!
‫ممنونم که اومدی جوشی.
‫متاسفم آنه. اما اگه خودت...
‫امروز دیگه نمی‌خواد ‫راجبش حرف بزنین!
‫جوشی من تو رو مقصر نمی‌دونم.
‫خودمم اشتباه می‌کردم، ‫بیا دوباره دوست باشیم.
‫من که اشتباهی نکردم.
‫بازم می‌گی؟ بیخیال فقط دست بده.
‫ممنون جوشی.
‫بالاخره.
‫چقدر شلوغن.
‫زمان برداشت فرا رسیده بود
‫پ ماتیو با آنکه همچنان نگران آنه ‫بود، می بایست بر زمین کار می‌کرد.
‫در مقابل، ماریلا نیز باید هم از آنه مراقبت ‫می‌کرد و هم کارهای خانه را انجام می‌داد.
‫اما هرگز به آنه غر نزد.
‫ماتیو که به شهر رفت ‫تا جو را تحویل دهد،
‫فردی را دید که او ‫را به شگفتی وا داشت.
‫ازتون خیلی ممنونم آقای کان‌برد.
‫نه... حرفشم نزنین...
‫بله؟
‫از دیدنتون خوشبختم، شما ‫باید خانم ماریلا کات‌برد باشین.
‫من معلم جدید ، خانم...
‫خانم استیسی! ‫درسته!
‫عذر می‌خوام که سر زده مزاحم شدم.
‫اومدم آنه شرلی رو ببینم.
‫ماریلا به آهنگ ‫چهل‌تیکه بافتن گوش بده.
‫متنش یه همچین چیزیه...
‫بعد از اینکه سه سال در ‫تخت ماندم و چهل‌تیکه بافتم.
‫دوست داشتم که بلند شم و تابش ‫خورشید از پنجره رو تماشا کنم.
‫در واقعیت الان فقط سه هفته شده اما ‫اونطوری شاعرانه نمی‌شه. اینطور نیست؟
‫بعدازظهر بخیر آنه شرلی.
‫من...
‫خانم موریل استیسی.
‫بله درسته.
‫خوب من رو شناختی. حالت چطوره؟
‫زیباست! ‫بله؟
‫منظورم اینه که... ‫خیلی ممنون.
‫مچ پام دیگه زیاد دردی نداره.
‫اما انگار حوصله‌ات سر رفته.
‫تموم روز همینطوری تو تخت بودی؟
‫بله. تقریبا تمامش رو.
‫که اینطور.
‫پس بیا برای صحبت به جایی بریم ‫که تابش خورشید بیشتری داشته باشیم.
‫از شعر خوشت میاد؟
‫بلهو
‫پ با هم می‌خونیم.
‫ماتیو تو واقعا... چطور خانم استیسی ‫رو انقدر یه دفعه‌ای به اینجا آوردی؟
‫خب... در واقع این خانم ‫استیسی بود که اصرار داشت بیاد.
‫برای همین فراموش ‫کردم ازش تشکر کنم.
‫الان هیچ چیزی ندارم. ‫برای چی آماده کنم؟
‫اون تابلوی نقاشی زیبا
‫همانی که درونت مروارید داری
‫جوانه زدی در بالای درخت
‫همانی که نمی‌توان با هوس کشیدت
‫چقدر نوستالژیک
‫این همانجایی است که ‫در موردش رویا می‌دیدم
‫تابلوی نقاشی زیبا
‫همانی که درونت مروارید داری
‫جوانه زدی در بالای درخت
‫همانی که نمی‌توان با هوس کشیدت
‫چقدر نوستالژیک
‫این همانجایی است که ‫در موردش رویا می‌دیدم
‫آنه واقعا از خانم استیسی خوشش آمد پس تلاش ‫کرد که سریع‌تر خوب شود و به مدرسه برگردد.
‫تا اینکه روزی، بعد از آنکه ‫دمتر پایش را ببرسی کرد، گفت:
‫خیلی خب، بلند شو ‫و سعی کن راه بری.
‫ماریلا، می‌تونم راه بالاخره!
‫همان شب، آنه به ماریلا التماس کرد تا اجازه ‫دهد که شامش را پایین پله‌ها کنار بقیه بخورد.
‫او می‌خواست ماتیو ‫راه رفتنش را ببیند.
‫اما برای ش بسیار دشوار بود و در ‫آخر مجبور شد از ماتیو‌ کمک بگیرد.
‫از آخرین باری که آن‌ها با یکدیگر غذا خورده بودند ‫مدت‌ها می‌گذشت پس آنه از صحبت کردن دست برنداشت.
‫او راجب رویاپردازی‌‌هایش در این ‫هفته‌های رقت‌بار گذشته صحبت کرد.
‫ماریلا اصلا دلپذیر نیست ‫که محبور باشی تو تخت بمونی
‫اما خب یه نکته‌ی مثبت داره.
‫متوجه می‌شی که واقعا ‫چند‌تا دوست داری.
‫حتی بعضی از افراد ‫رو بهتر درک می‌کنی.
‫مثلا، جوشی پای.
‫اون به دیدنم اومد و فکر می‌کنم که از ‫این که اون والش رو بهم داد، پشیمون بود.
‫تا جایی که می‌تونستم ‫باهاش مودبانه برخورد کردم.
‫اکه می‌مردم اون تا همیشه باید غم ‫پشیمونی رو با خودش حمل می‌کرد.
‫دایانا دوست وفاداری بود‌.
‫اون هر چند روز یه بار ‫اومد تا بهم روحیه بده‌.
‫حتی سرپرست بل هم ‫اومد تا ببینه حالم چطوره.
‫اون مرد خوبیه.
‫البته نه مثل شما دو نفر.
‫اون در مورد زمانی که خودش ‫هم مچ پاش رو شکست بهم گفت.
‫سخته که تصور کنم آقای ‫بل هم زمانی یه پسر بچه بوده.
‫و خانم آلان.
‫اون به دیدنم اومد با اینکه ‫خودش کلی کار داشت تا انجام بده.
‫و به عنوان یه ‫ملاقات‌کننده خیلی آدم شادیه.
‫هیچوقت بهم نگفت که تقصیر من بوده
‫فقط می‌گفت امیدواره که از این ‫اتفاق درس بگیرم و دختر بهتری بشم.
‫خاله لیند هم همیشه وقتی برای ‫دیدنم می‌اومد اونطوری می‌گفت.
‫اما به نظر من خودش ‫اینطور فکر نمی‌کرد که
‫مطمئنه که می‌تونم دختر بهتری ‫بشم اما واقعا امیدوار بود که بشم‌.
‫آنه یه چیزی اینجا واضحه.
‫افتادن از رو سقف خونه‌ی خانواده ‫بل اصلا به زبونت آسیب نزده.
‫درسته.
‫راست می‌گی.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫دایانا هر روز بعد از مدرسه به دیدن آنه ‫می‌آمد، اما ناگهان دیگر خبری از او نشد.
‫در قسمت بعد:
‫نامه‌ای برای دایانا
‫☆پایان این قسمت☆
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.