..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫Kikoeru kashira
صدایش را می‌شنوی؟ صدای اسب‌هاست
‫Hizume no oto
کالسکه‌ای از میان تپه‌ها عبور می‌کند
‫Yuruyakana oka wo nutte
‫Kaketekuru basha
داره میاد، یکی داره بالاخره میاد ‫Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne
و من رو همراه خودش می‌بره
‫Dare ka ga
‫Watashi wo tsureteyuku no ne
‫Shiroi hana no michi he به سمت مسیر سفید اشتیاق‌انگیز
به سمت خونه باد ‫Kaze no furusato he
منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne
‫قسمت بیست و هفتم: ‫ماتیو و آستین‌های باد کرده.
‫دو هفته پیش از کریسمس
‫آنه و دوستانش همچنان ‫پرشور برای اجرا تمرین می‌کنند.
‫چهره‌ی زیبایی داری!
‫تو مثل پرتو‌های آفتاب ‫زمین را روشن می‌کنی.
‫دل مهربانت، معشوق ‫و محترم همگان است.
‫ملکه‌ی پریان، امروز زادروزت است.
‫خدمتکارانت...
‫جشنی بزرگ به پا خواهند ‫کرد تا این روز را گرامی دارند.
‫نه نه! ‫چت شده آنه؟
‫چی؟ ‫کار عجیبی کردم؟
‫راه رفتنت. چرا ‫اونطوری راه می‌ری؟
‫اها اون؟
‫چون جور دیگه‌ای نمی‌تونم
‫اژنف کفش‌ها رو ‫از رابی قرض گرفتم.
‫که دو سایز از من بزرگ‌ترن.
‫نگاه کنین. اگه عادی ‫راه برم صدا می‌دن.
‫شبیه یه پریه پیر شدی.
‫ببین می‌تونی پرواز کنی.
‫چیز خنده داری نیست تیلی‌.
‫ممکنه به خاطر من کل ‫نمایش شکست بخوره.
‫آنه اگه نمی‌تونی درست با اون کفش‌ها راه بری ‫چرا به دایانا اجازه نمی‌دی که نقشت رو بازی کنه؟
‫خودتم چندان خوب نیستی
‫لازم نیست به من بگی.
‫آنه.
‫من یه ایده‌ای دارم.
‫اون یه ربانه؟ ‫آره.
‫اگه پا و کفشت رو باهاش ببندی، ‫کفشت به خوبیه کفش رقاص‌ها می‌شه.
‫دایانا این عالیه!
‫این کمه
‫یه دستمال هم داخل کفشت بذار.
‫اون کار رو هم می‌کنم.
‫هر دو کار رو می‌کنم.
‫اما چندان بهداشتی نیست که ‫داخل کفشت دستمال بذاری‌‌.
‫الان وقت این چیزا رو نداریم.
‫برای اینکه اجرا موفقیت آمیز باشه ‫من حاضرم بدترین سوپ رو هم بخورم.
‫نگاه کنین. ساعت پنج شده.
‫راست می‌گی.
‫به مادرم قول دادم که ‫تا پنج برگردم. باید برم.
‫درسته.
‫آنه، ما دیگه می‌ریم.
‫خب؟ ببینین ما موفق می‌شیم.
‫خدمتکارانت جشنی ‫بزرگ برپا خواهند کرد.
‫خب؟ به نظر همه چیز درست میاد.
‫اون ربانا عالین.
‫اما عجیب نمی‌شه اگه فقط یه ‫نفرمون به پاش ربان وصل کرده باشه.
‫ماتیو که پنهانی و با ‫خجالت نگاهشان می‌کرد ‫نه مشکلی پیش نمیاد.
‫متوجه شد که آنه چیزی دارد که ‫او را از دوستانش متمایز می‌کند.
‫آنه صورتی روشن‌تر و چشمانی ‫بزرگ و درخشان‌تر داشت.
‫و تمام ویژگی‌های دیگرش ‫نیز از بقیه با ظرافت‌تر بود.
‫اما ویژگی‌ای که او را آزار ‫می‌داد هیچکدام از آن‌ها نبود.
‫خداحافظ آنه. ‫بدرقتون می‌کنم.
‫عه باشه.
‫ماتیو خونه‌ای؟
‫اونجا چیکار می‌کنی؟
‫هیچی... فقط... استراحت می‌کردم.
‫خب چرا فقط یکی از چکمه‌هات پاته؟
‫چکمه؟
‫خب... چون...
‫خب، مهم نیست.
‫سوفا بالاخره پرسید که چرا ‫باید نقش یه پسر رو بازی کنه.
‫منم بهش گفتم:
‫ما هدف مهمی دارم. می‌خوایم ‫برای پرچم مدرسه پول جمع کنیم.
‫همه باید به سختی ‫در کنار هم کار کنیم.
‫رابی امروز کفش‌هاش رو بهم ‫قرض داد اما برام بزرگ بودن.
‫موقع شام
‫پاهای‌ رابی خیلی بزرگن...
‫ماتیو به اینکه چه چیزی آنه را ‫از سایرین متمایز می‌کند فکر کرد
‫اما به جوابی نرسید.
‫نمی‌توانست به ‫ماریلا هم چیزی بگوید.
‫به پیپش رو آورد تا بیشتر تفکر ‫کن، کاری که ماریلا از آن متنفر بود.
‫این تمرین یه ‫ناله‌ی خیلی دردناکه.
‫حتی گرگا هم با شنیدن ‫چنین صدایی می‌ترسن.
‫که اینطور... فهمیدم.
‫چیزی گفتی؟
‫نه هیچی نگفتم.
‫ماتیو هرچه بیشتر ‫به این مسئله فکر کرد
‫بیشتر قانع شد که آنه هرگز مانند ‫سایر دختران لباس نپوشیده است.
‫آستین‌ها.
‫اگر ماتیو چیزی راجب مد در لباس می‌دانست، ‫این بود که فقط می‌دانست وجود دارد.
‫اما از وقتی که آنه ‫به گرین گیبلز آمده بود
‫لباس هایی ساده و مشکی پوشیده بود ‫که همگی از یک الگو استفاده می‌کردند.
‫درحالی که بقیه دختران، لباس‌هایی با رنگ‌های ‫روشن و آستین‌هایی باد کرده می‌پوشیدند.
‫امروز خیلی عجیب شدی برادر.
‫خب...
‫چی شده؟ هی با خودت زمزمه می‌کنی.
‫هیچی. همه چیز مرتبه.
‫فقط به چیزی فکر می‌کردم.
‫می‌رم بخوابم.
‫اما دلیل ماریلا برای این ‫لباس‌های ساده بی آلایش چیه؟
‫البته هرچی که هست خیره.
‫ماریلا بهتر می‌دونه و اون ‫کسیه که داره بزرگش می‌کنه.
‫اما یه لباس که ضرری نداره.
‫بعدازظهر روز بعد، ماتیو بدون خبر ‫به ماریلا به سمت کارمدی حرکت کرد.
‫او رفت تا لباسی برای آنه بخرد، ‫مانند آن‌هایی که دایانا و بقیه می‌پوشیدند.
‫آن لباس هدیه کریسمس ‫عالی‌ای می شود.
‫فکر کردن به این کار نیز کافی ‫بود تا ماتیو را سر شوق آورد.
‫او هر دفعه که به اینجا می‌آمد به ‫مغازه‌ی ویلیام بلیر می‌رفت اما این بار نه.
‫دو دختر ویلیام بلیر همیشه ‫منتظر مشتری‌ها در مغازه بودند.
‫خرید امروز نیاز به ‫مشاوره و توضیح داشت که
‫ماتیو ازشان بیزار است.
‫در فروشگاه ساموئل لاوسان.
‫خود ساموئل یا حداقل پسرش ‫به مشتری‌ها سرویس می‌دهند.
‫برای همین ماتیو مغازه‌ی ‫ساموئل را ترجیح داد.
‫لطفا من رو ببخشین.
‫روز‌ خوبی داشته باشین آقای ‫کات‌برد، درست شناختمتون؟
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫بدشانس ماتیو که نمی‌دانست، ساموئل در ‫آخرین تغییراتی که در فروشگاهش به وجود آورد،
‫کارمند خانمی به نام ‫هریس استخدام کرده بود.
‫خب... چی دوست دارین؟
‫شما... لباسی... ‫لباسی... لباسی... خب...
‫شما چنگک دارین؟
‫چنگک؟ تو این فصل؟
‫نه... خب...
‫البته اگه اشتباه نکنم هنوز ‫یکی یا دوتا داشته باشیم.
‫اما خب طبقه‌ی بالا تو بخش ‫چوب‌ها هستن، من بررسی می‌کنم.
‫بفرمایید آقای کات‌برد.
‫این آخریش بود.
‫البته خب چون تو زمستونیم الان.
‫درسته.
‫چیز دیگه‌ای هم می‌خواین؟
‫خب، حالا که گفتین شاید یه...
‫نه... ببینین... اون رو ببینین...
‫نه... می‌خواستم...
‫خب... می‌خواستم یه...
‫خب... دونه‌ی یونجه.
‫دونه‌ی یونجه؟
‫شوخی بسه آقای کات‌برد!
‫شوخی؟
‫باید یه شوخی باشه!
‫سما خودتون می‌دونین که ‫دونه‌ی یونجه فقط تو بهار موجوده.
‫نمی‌دونین؟
‫البته البته
‫همینطوره که می‌گین.
‫آقای کات‌برد، چنگک ‫رو حساب نمی‌کنین؟
‫کلاهتون هم جا موند.
‫خیلی عذر می‌خوام!
‫خب... خب... هوا خیلی گرم شده.
‫ممنون از خریدتون، بذارین ‫باقی پولیتون رو بیارم.
‫چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫خب... اگه براتون مقدروه... من...
‫می‌خواستم اون... اون...
‫می‌تونم اون رو ببینم؟
‫بله حتما.
‫شکر دیگه نه؟
‫درسته.
‫تنها شکریه که داریم، ‫چقدر می‌خواین؟
‫خب...
‫بیست پوند اگه امکان داره.
‫چرا برای خرید سکر و چنگک ‫آنقدر تحت فشار قرار گرفت؟
‫ماتیو به نصف راه خانه رسیده ‫بود وقتی که فهمید چه کرده است.
‫اما اون خود را مقصر دانست. تا او ‫باشد دیگر به یک مغازه‌ی غریبه نرود.
‫حالا که اشتباه رخ داده بود.
‫ماتیو جایی رفته بود؟
‫کجا رفته بودی؟
‫خب... من... به کارمدی رفته بودم.
‫اون چیه؟
‫خب... رفتم خرید.
‫چی خریدی خب؟
‫خب... فقط کمی شکر قهوه‌ای.
‫شکر قهوه‌ای؟!
‫و به این می‌گی یکم؟
‫می‌دونی که من اصلا از شکر قهوه‌ای استفاده نمی‌کنم مگر برای فرنیه ‫افرادی که استخدام می‌کنی یا اینکه بخوام کیک میوه‌ی سیاه درست کنم.
‫جری خیلی وقته که نمیاد و منم ‫اون کیک رو خیلی وقته درست نکردم.
‫حتی شکر خوبی هم نیست.
‫ببینش. درشت و سیاهه.
‫ویلیام بلیر معمولا ‫همچین شکری نمی‌فروشه.
‫گفتم شاید بدرد بخوره.
‫چه فکری با خودت کردی آخه ماتیو؟
‫نقشه‌ی ماتیو برای خرید پنهانی یک ‫لباس با آستین‌های باد کرده برای آنه
‫هرجور که شده از ‫چشم ماریلا دور ماند.
‫وقتی ماتیو به کل ماجرا فکر کرد
‫متوجه شد که برای اجرای ‫نقشه به کمک یک خانم نیاز دارد.
‫تنها گزینه‌اش خانم لیند بود
‫چرا که ماتیو جرعت ‫پرسش از خانم دیگری نداشت.
‫خانم لیند هم به خوبی ‫مشکل را برای ماتیو حل کرد.
‫حتما این کار رو می‌کنم. حتما لباسی ‫برای هدیه از طرفت انتخاب می‌کنم.
‫فردا به کارمدوی می‌رم ‫و برات می‌گیرمش.
‫چیز خاصی تو ذهنت داری؟
‫اگه نداری هم مهم نیست.
‫با توجه به نظر خودم براش می‌خرم.
‫خوبه؟
‫خب...
‫به نظرم قهوه‌ای ‫برای آنه مناسب باشه.
‫درسته. ویلیام بلیر چندتا مدل ‫حدید هم آورده که خیلی خوشگلن.
‫احتمالا می‌خوای در ‫موردش به کسی نگم.
‫اگه ماریلا ازش خبر دار ‫بشه قطعا آنه هم بو می‌بره.
‫و سورپرایز کلا خراب می‌شه.
‫نه مشکلی نیست.
‫اندازه‌ی برادر‌زاده‌ام ‫می‌گیرمش، جین گیلیز.
‫چون اونا در ظاهر مثل دوتا ‫نخود فرنگی شبیه هم هستن.
‫خب من خیلی ممنونم.
‫فقط... خب...
‫فقط چی؟
‫می‌خوام که... خب...
‫چطور بگم؟
‫من فکر می‌کنم که امروزه ‫آستین‌های جدیدی مد شدن.
‫خدای من... ماتیو به لباس‌های ‫مد روز علاقه پیدا کرده؟
‫نه... دقیقا...
‫راستش...
‫فهمیدم.
‫دیگه لازم نیست نگرانش باشی.
‫توجه به آخرین مد روز می‌خرمش.
‫و... آستین‌ها...
‫فهمیدم. آستین‌های ‫اون شکلی می‌گیرم.
‫بهترینش رو برای آنه می‌گیرم.
‫خوشحال می‌شم ببینم آنه برای یه ‫بارم که شده یه چیز خوشگل می‌پوشه.
‫فکر کنم مارینا می‌خواد ‫یه جور ساده‌گرایی
‫به آنه بده با این لباسای الانش.
‫اما مطمئنا بیشتر داره حسادت و ‫نارضایتی رو تو بچه بزرگ می‌کنه.
‫خانم ریچل لیند
‫همانطور که قول داده بود به کارمدی ‫رفت و وسایل مورد نیاز را تهیه کرد.
‫به محض آنکه به خانه برگشت خیاطی را شروع ‫کرد تا در سریع‌ترین زمان ممکن تمامش کند.
‫در همین حین، آنه ‫مشغول تمرین اجرایش بود
‫و از نقشه‌ی ماتیو بویی نبرد.
‫او هر شب ماتیو و ماریلا را با ‫ناله‌های غرور آمیزش عذاب می‌داد.
‫ماریلا تمام این شب‌ها می‌دانست ‫که ماتیو چیزی در ذهنش دارد.
‫اما نمی‌توانست حدس بزند که ‫این دل‌مشغولی برای چیست.
‫دو هفته گذشت.
‫و شب کریسمسی که ماتیو ‫منتظرش بود از راه رسید.
‫ماتیو.
‫ماتیو، تمومش کردم!
‫ریچل، خبری شده؟
‫خب، ماتیو ازم خواسته ‫بود برای آنه لباسی بدوزم.
‫ماتیو؟ لباس؟
‫خب، به هر حال بیا داخل.
‫باشه خیلی ممنون.
‫برای همین بود.
‫اگه تو لباس رو می‌دوختی
‫آنه راحت متوجه می‌شد و ‫سورپرایز از بین می‌رفت.
‫برای همین ماتیو از من خواست.
‫پس این چیزیه که ‫تو ذهن ماتیو بوده و
‫دو هفته‌ی کامل در موردش ‫با خودش حرف می‌زده.
‫می‌دونستم می‌خواد یه حماقتی کنه.
‫خب، باید بگم که به نظر من ‫آنه لباس تازه‌ای احتیاج نداشت.
‫اما ماریلا...
‫من سه تا لباس خوب و گرم و ‫مناسب همین پاییز برا دوختم.
‫بیشتر از این دیگه اسراف می‌شه.
‫خدای من این آستین انقدر پارچه داره ‫که می‌شه باهاش یه دست کامل دوخت.
‫ریچل، هزینه‌ی لباس ‫و پارچه چقدر می‌شه؟
‫ماتیو!
‫با اینکارت بیهودگی رو ‫تو آنه پرورش می‌دی.
‫همین حالاشم به اندازه ‫کافی کارای بیهوده می‌کنه.
‫آخه ماریلا، لباسایی که ‫آنه می‌پوشه امروزه...
‫امیدوارم حداقل خوشش بیاد.
‫تا جایی که می‌دونم از زمانی که اینا مد ‫شدن، دلش از این آستین‌ها می‌خواست.
‫هرچند حرفی در موردش نزد.
‫این پوف‌ها هم هرچی جلوتر ‫می‌ریم بزرگ‌تر و احمقانه‌تر می‌شن.
‫الان دیگه به اندازه‌ی بالون شدن.
‫سال بعد هرکی از اینا بپوشه ‫باید کج شده از در رد بشه.
‫ماریلا یکم داری بزرگش می‌کنی...
‫ماریلا آنه اومد.
‫آره.
‫ماتیو داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوای سورپرایزت خراب بشه؟
‫خب...
‫عجله کن!
‫من اومدم ماریلا!
‫خوش‌اومدی.
‫بعدازظهرتون بخیر خاله لیند.
‫بعدازظهر تو هم بخیر.
‫ماتیو الان داخل نبود؟
‫شاید.
‫آخرین قسمت‌ها رو ‫تو مدرسه تمرین کردیم.
‫شب کریسمس آرامی بود.
‫خبری از جشن در ‫خانه‌ی کات‌برد ها نبود.
‫اما جو آشپزخانه، گرم بود.
‫آنه حتی یک لحظه هم از صحبت ‫راجب اجرای فردا دست بر نداشت.
‫ماریلا نیز دخالتی نکرد ‫و به همه‌اش گوش داد.
‫ماتیو لبخند می‌زد و فقط آنه را ‫پس از دیدن هدیه‌اش تصور می‌کرد.
‫آنه که به اتاقش رفت، ‫او پیپش را روشن کرد.
‫پنجره رو لطفا یکم باز ‫کن تا هوا عوض بشه.
‫باشه.
‫برف می‌باره.
‫برف می‌باره؟
‫کریسمس برفی‌ای خواهیم داشت.
‫همینطوره.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫آنه که هدیه‌ی ماتیو را دریافت ‫کرد، از سخن قاصر ماند.
‫در قسمت بعد:
‫اجرای کریسمس‌
‫☆پایان این قسمت☆
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.