..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫Kikoeru kashira
صدایش را می‌شنوی؟ صدای اسب‌هاست
‫Hizume no oto
کالسکه‌ای از میان تپه‌ها عبور می‌کند
‫Yuruyakana oka wo nutte
‫Kaketekuru basha
داره میاد، یکی داره بالاخره میاد ‫Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne
و من رو همراه خودش می‌بره
‫Dare ka ga
‫Watashi wo tsureteyuku no ne
‫Shiroi hana no michi he به سمت مسیر سفید اشتیاق‌انگیز
به سمت خونه باد ‫Kaze no furusato he
منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne
‫قسمت سی و یکم: زیبای بدشانس.
‫دخترک به دریا برده شد.
‫در تختی مشکی نهاده شد‌.
‫برادرانش پیشانی ‫او را بوسه‌ای زدند
‫و اشک‌ریزان گفتند:
‫"خواهرم، بدرود تا ابد"
‫"بدرود ای خواهر شیرینم"
‫موهای درخشان او چونان چشمه‌ای ‫درجریان زیر پارچه‌‌های زرین مدفون شده بود.
‫در دست راست گل سوسن سفید
‫و در دست چپ نامه‌ی معشوق بود.
‫چهره‌ زیبای او، دوست‌داشتنی بود
‫گویا که هرگز نمرده است
‫بلکه آرامیده و در خواب ‫خوش لبخند می‌زند.
‫این‌چنین به سمت کاملوت، جایی که شوالیه‌‌ی ‫رویاهایش در آن زندگی می‌کرد، رهسپار گشت.
‫شریف‌ترین اربابان، جناب لانسلوت
‫من عاشق شما بودم اما این ‫عشق، عذابی یک‌طرفه بود.
‫و از آنجایی که این عشق ‫حتی در مرگ هم مرا رها نمی‌کند
‫و شما مرا بی‌ هیچ‌گونه خداحافظی‌‌ای رها ‫کردید؛ پس خود آمده‌ام تا با شما وداع کنم.
‫آه! جناب لانسلوت!
‫آنه! آنه!
‫چی شده؟ خیلی وقته که ‫ماهی به قلاب گیر کرده!
‫عه، واقعا!
‫چه قدرتمنده! همه بیاید ‫کمک! عجله کنید، عجله کنید!
‫آروم باش آنه، ولش نکنیا!
‫الان ماه آگوست، فصل تابستان است
‫و موهای آنه به اندازه ‫قبلی خود برگشته.
‫آنه، دایانا
‫همچنین جین و روبی
‫تمام‌ اعضای باشگاه داستان‌نویسی، هر ‫روز به دریاچه‌ی آب‌های درخشان می‌آیند.
‫تا از اوقات فراغت خود لذت ببرند.
‫چه حیف، ماهی خیلی بزرگی بود.
‫خیلی وقتم بود که به ‫قلاب گیر کرده بود.
‫متوجه نشده بودی؟ ‫نه...
‫آخه من...
‫بازهم داشتی رویاپردازی ‫می‌کردی، آنه؟
‫در قلعه کَملوت به سر می‌بردم!
‫کَملوت؟
‫همون قلعه شاه آرتور و شوالیه‌ها؟
‫دقیقا همون کَملوت.
‫آه، اگه تو کملوت متولد می‌شدم
‫زندگیمون اینقدر ‫روزمره و ساده نمی‌‌بود.
‫خیلی بیشتر هیجان‌انگیز ‫و رمانتیک می‌شد.
‫ممکنه.
‫ای شوالیه والا، جناب لانسلوت!
‫من از صمیم‌ قلبم به ‫شما احترام می‌ذارم.
‫اما خیلی دوست‌داشتنی و خوبه
‫از اینکه داستان لانسلوت و پیش‌خدمت ‫بدشانسش، ایلین رو شنیدم واقعا خوشحالم.
‫درسته.
‫پیش‌خدمت بدشانس بخاطر عشق مرد
‫و جسد بی‌جانش به قلعه کملوت که ‫لانسلوت در اونجا زندگی می‌کرد، فرستاده شد.
‫واقعا جذابه!
‫اما من که هرگز حاضر نیستم بخاطر ‫مردی که دست رد به سینه‌ام زده، بمیرم.
‫اصلا احساسی نیست.
‫وای، روبی!
‫اما تقصیر خود ایلین بود که مرد ‫اشتباهی رو برای عاشق شدن انتخاب کرد!
‫جناب لانسلوت از قبل به ‫گینیور قلبش رو داده بود
‫و قول داده بود که با ‫شخص دیگه‌ای ازدواج نکنه.
‫اما واقعا دلم برای ‫ایلین می‌سوزه.
‫ولی لانسلوت ازش پرسید ‫که آرزوش چیه، گفت
‫"از عشق تو دیوانه شدم! ‫اجازه بده برات بمیرم!" مگه نه؟
‫وقتی به احساسات اون‌ لحظه‌اش ‫فکر می‌کنم، اشک تو چشمم جمع می‌شه.
‫منم همینطور. ‫منم.
‫اوه جناب لانسلوت!
‫اینکه با شما نباشم ‫و چهره شما را نبینم
‫آه! انگار که زندگی ‫من به پایان رسیده!
‫اوه ای پدر شیرین و مهربانم، لطفا مرا از خود مَران! ‫همانگونه که رویاهایم را از من گرفتی، زندگی را نیز بگیر!
‫لطفا پس‌از مرگ من، نامه ‫معشوق را در دستم قرار دِه.
‫پدر، بدن مرا به ‫قایقی در دریا بسپار
‫به قایقی بسپار...
‫چی‌شده آنه؟
‫درسته، البته!
‫ارزش امتحان رو داره!
‫بچه‌ها من همین الان ‫یه ایده‌ای به ذهنم رسید.
‫بیاید همگی داستان پیش‌خدمت ‫بدشانس رو بازی کنیم.
‫همین حالا، همین جا!
‫صحنه از قبل آماده است.
‫قایق حامل پیش‌خدمت بدشانس...
‫اوناهاشش! همونجاست!
‫تنها چیزی که کم داریم اینه که یکی دراز ‫بکشه و نقش پیش‌خدمت بدشانس رو بازی کنه.
‫چه خوب!
‫بقیه هم می‌تونن برادرانش باشن
‫و قایق رو به داخل آب هُل بدن.
‫چی؟ ‫نگران نباشید.
‫این قایق با جریان ‫آب به زیرپل می‌ره.
‫و خودش به خشکی ‫وسط دریاچه می‌رسه.
‫فهمیدم. اونجا هم ‫کملوت درنظر می‌گیریم!
‫دقیقا!
‫وقتی قایق به حرکت دراومد، سه نفر ‫دیگه با تمام سرعت به سمت خشکی می‌دویم.
‫نقش آرتور و گینیور ‫رو بازی می‌کنیم.
‫و لانسلوت که در ‫انتظار پیش‌خدمتشه.
‫چی‌‌ می‌گید؟ ایده خوبی نیست؟!
‫پس امتحانش کنیم.
‫عالیه آنه!
‫انجامش بدیم!
‫برای باشگاه ‫داستان‌نویسی ما هم عالیه!
‫درسته! انجامش بدیم!
‫خب، روبی؟
‫نه نه نه!
‫حتی اگه منتظرم هم ‫بمونید من نمی‌تونم!
‫ازاینکه دراز بکشم و وانمود ‫کنم که مُردم... می‌ترسم!
‫ممکنه واقعا از ترس بمیرم.
‫منم نه!
‫مدام پا میشم تا ‫ببینم که کجا می‌رم!
‫دایانا اینکه این زیرانداز رو با ‫خودت بیاری واقعا ایده خوبی بود.
‫این زیرانداز مشکی با ‫تخت و بستر مشکی، یکسانه.
‫خب، دیگه همه چیز ردیفه.
‫چی‌شده بچه‌ها؟
‫معلومه، هیچکس جز خودت ‫نمی‌تونه از پس نقش ایلین بربیاد، آنه!
‫درسته. خودت بودی ‫که بهش فکر کردی.
‫درسته که دوست دارم نقش ‫ایلین رو بازی کنم اما من نمی‌تونم.
‫پس تصمیم بگیرید که کی ‫بهترین شخص برای اینه.
‫روبی؛ تو باید ایلین بشی. آخه هم ‫زیبایی و هم موهای بلند و روشن داری.
‫"موهای درخشان او چونان ‫چشمه‌ای..." تو کتاب هم بود.
‫پس تو باید پیش‌خدمت باشی.
‫نه. من نمی‌تونم. چندلحظه پیش ‫هم نقش رو رد کنم پس نه، نمی‌تونم.
‫آنه، تو هم مثل روبی زیبایی. از طرفی موهاتم ‫به اندازه قبل رشد کرده و بلنده و تازه—
‫اما اینکه یه موقرمز نقش ‫ایلین رو بازی کنه احمقانه‌است!
‫اصلا هم اینطوری ‫نیست! خیلیم خوبه!
‫راستشو بخوای، هیچکدوم از ما ‫دوست نداره که توی قایق و تنها باشه.
‫باشه.
‫خودم پیش‌خدمت می‌شم.
‫اما واقعا پیش‌خدمت ‫موقرمز واقعا عجیبه.
‫اصلا مشکلی نیست!
‫اگه چشم‌ ببندی اصلا ‫متوجه نمی‌شی...
‫خب پس روبی تو شاه ‫آرتور و جین هم گینیور باشید.
‫دایانا هم لانسلوت.
‫اما اول باید نقش برادرهای ‫ایلین رو بازی کنید.
‫گل! گل!
‫دایانا شال تو کو؟
‫اونجاست!
‫وای، انگار که واقعا خودشه!
‫اما بیشتر به آیریس شبیه ‫شده تا پیش‌خدمت بدشانس.
‫این هم اصلا به پارچه‌ ‫زرین شباهتی نداره.
‫انگار گه واقعا مُرده.
‫واقعا.
‫نباید نگاه کنی.
‫تو دیگه مُردی.
‫اگه میشه اینقدر ‫خزعبلات بیان نکنید.
‫معذرت.
‫خب، شروع می‌کنیم.
‫بیشتر چهره غمگین ‫به خودتون بگیرید.
‫ای خواهر عزیزم
‫هعی آنه، یکم لبخند بزن.
‫ایلین "در خواب خوش ‫لبخند می‌زند" که یادته.
‫خب خوبه.
‫ای خواهر شیرینم
‫بدرود تا ابد
‫بدرود ای خواهر شیرینم
‫خواهرکم، بدرود.
‫چی شده؟ ‫بیشتر زور بزنید.
‫عجیبه.
‫حالا!
‫مشکلی نیست، به ‫سمت پل درحال حرکته.
‫اوهوم.
‫خب، به سمت کملوت بدوید.
‫باشه.
‫سریع‌تر بدو روبی! ‫دارم می‌دوم!
‫موهای درخشان او چونان چشمه‌ای ‫درجریان زیر پارچه‌‌های زرین مدفون شده بود.
‫در دست راست گل سوسن سفید
‫و در دست چپ نامه‌ی معشوق بود.
‫چهره‌ زیبای او دوست‌داشتنی بود
‫گویا که هرگز نمرده
‫بلکه آرامیده و در ‫خواب خوش لبخند می‌زند
‫این‌چنین به سمت کاملوت، جایی که شوالیه‌‌ی ‫رویاهایش در آن زندگی می‌کرد، رهسپار گشت.
‫قایق داره غرق میشه! چیکار کنم؟
‫کسی هست؟
‫خدایا! لطفا قایق رو تا ستون ‫ببر! باقیشو خودم انجام می‌دم!
‫لطفا از وسط ردش نکن!
‫خدایا! یه چیز دیگه!
‫لطفا اجازه نده که قایق ‫قبل رسیدن به پل غرق بشه!
‫قول می‌دم که دیگه از ‫حالا بچه خوبی بشم!
‫آه خدا!
‫جین! روبی! داره ‫میاد! آنه داره میاد!
‫عه واقعا داره میاد!
‫نه! شما که نباید دست بزنید.
‫درسته!
‫ساکت!
‫هنوز آرتور و بقیه ‫متوجه اومدن قایق نشدن.
‫درسته.
‫نگاه کنید! نگاه کنید!
‫قایق غرق شد.
‫هعی میگم قایق غرق شد.
‫آنه!
‫آنشرلی!
‫کجایی؟ ‫جواب بده!
‫من باید برم خونه و به مادرم بگم!
‫صبر کن دایانا! منم میام!
‫منم!
‫دایانا!
‫جین! روبی!
‫دایانا صبر کن!
‫منم! اینجام! کمک!
‫جین! روبی! دایانا!
‫یه نفر! یه نفر اونجاست!
‫هوی! هوی!
‫کمک! ماهیگیری که اونجایی!
‫اینجا! اینجا! زیر قایق!
‫گیل... ‫آنه؟!
‫آنشرلی تو اونجا چیکار می‌کنی؟!
‫مراقب باش!
‫خب آنه، بپر داخل!
‫منتظر چی هستی؟ دستمو بگیر!
‫مراقب باش!
‫معذرت. نجاتم دادی.
‫خیلی ممنونم.
‫چیزی نیست، بیخیال ‫اون. تو که خیس آبی!
‫آسیب دیدی؟
‫نه، خوبم.
‫معذرت می‌خوام میشه لطف ‫کنی من رو تا خشکی ببری؟
‫درسته. همین الان می‌برمت ‫وگرنه سرما می‌خوری.
‫واقعا ترسیدم وقتی ‫که اونجا دیدمت.
‫چی اتفاقی افتاده؟
‫ما داشتیم پیش‌خدمت ‫بدشانس رو اجرا می‌کردیم.
‫چنین قسمتی هم توش بود؟!
‫خیلی ازت ممنونم.
‫آنه، صبر کن.
‫نمیشه ما دوست باشیم؟
‫از اینکه اون روز موهات رو ‫مسخره کردم واقعا معذرت می‌خوام.
‫قصد ناراحت کردن تو رو ‫نداشتم و فقط شوخی کردم.
‫از‌ طرفی این داستان ‫برای خیلی وقت پیشه.
‫الان فکر می‌کنم که ‫واقعا موهای زیبایی داری.
‫واقعا می‌گم.
‫بیا دوست باشیم.
‫هویج. هویج. هویج. هویج.
‫نخیر! من هرگز با تو دوست نبودم!
‫و اصلا هم چنین قصدی ‫ندارم، گیلبرت بلایث!
‫باشه فهمیدم آنشرلی!
‫دیگه ازت درخواست دوستی نمی‌کنم
‫و دیگه هم اهمیتی نمی‌دم!
‫آنه! اون آنه‌اس!
‫آنه! آنه اونجاست!
‫واقعا خودشه!
‫آنه! تو آنه‌ای، مگه نه؟
‫آره. خودمم.
‫وای، آنشرلی!
‫واقعا آنه‌ای؟
‫واقعا زنده‌ای آنشرلی!
‫خداروشکر!
‫کجا بودی آنه؟
‫وقتی که قایق داشت غرق می‌شد، ‫به یکی‌از ستون‌های پل چسبیدم.
‫از دور، دویدن شما رو دیدم.
‫ما رفتیم خونه دایانا ‫تا کمک خبر کنیم.
‫اما هیچکس خونه نبود. و... و...
‫ما فکر کردیم که تو غرق شدی
‫و... و نمی‌دونستیم ‫که باید چیکار کنیم.
‫اما آنه، چطور نجات پیدا کردی؟
‫گیلبرت بلایث با قایق اومد ‫و من رو به خشکی آورد.
‫وای! گیلبرت نجاتت داد؟
‫چقدر دوست‌داشتنی! خیلی رمانتیکه!
‫خب پس از این به بعد ‫باهاش حرف می‌زنی.
‫البته که نه! هرگز!
‫و اینکه جین اندروز... این آخرین باریه که درمورد ‫اون پسره و ما، کلمه "رمانتیک" رو به کار می‌بری!
‫مسئله پیش‌خدمت بدشانس، تمام ‫والدین اوونلی رو غافلگیر کرد.
‫مخصوصا والدینی که فرزندان ‫آنها، عضو باشگاه داستان‌نویسی بودند.
‫آنها، بچه‌ها را از بازی در ‫نزدیکی رودخانه منع کردند.
‫آنه هم تا جایی که می‌توانست، گریه ‫کرد و به حالت طبیعی خود برگشت.
‫آنه، کی می‌خوای یکم ‫مسئولیت‌پذیر و بالغ بشی؟
‫نگران نباش.
‫احتمال اینکه آدمی منطقی ‫بشم، الان از همیشه بیشتره!
‫چرا اینو می‌گی؟
‫من از وقتی که به گرین‌گیبلز اومدم، ‫دائما اشتباه کردم و دردسر ساختم
‫اما به لطف‌ تمام این دردسرها و اشتباهات بود که نکات ‫ضعف و اخلاقیات ناپسندم از بین رفته و درمان شدند.
‫اشتباه امروز هم یکی دیگه از ‫این نکته‌ ضعف‌‌هارو درمان می‌کنه.
‫اون چیه؟
‫زیادی رمانتیک بودنم.
‫آخه اینکه الان توی اوونلی احساساتی باشی، ‫برعکس کملوت که برای صد‌ها سال پیش بود؛
‫فایده‌ای نداره و برای ‫هیچکس مهم نیست.
‫بخاطر همین من معتقدم که ماریلا
‫بزودی شاهد بهبودیافتن ‫این مسئله در من خواهی بود.
‫امیدوارم همینطور باشه.
‫نمی‌خوام زندگیم رو ‫از این هم کوتاه‌تر کنم.
‫آنه...
‫تمام احساساتت ‫رو دور نریز، آنه...
‫ماتیو!
‫خب... یکم چیز خوبیه...
‫زیادش دردسره البته... ‫اما یکم رو نگه دار، آنه...
‫یکم نگه دار.
‫ممنونم ماتیو.
‫چیزی که‌ الان گفتی رو ‫هرگز فراموش نمی‌کنم.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫روزی، دایانا خبری ‫از یک دعوت‌نامه آورد
‫قسمت بعد:
‫نقطه‌ی عطفی در زندگی‌ آنه.
‫☆پایان این قسمت☆
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.