..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫Kikoeru kashira
صدایش را می‌شنوی؟ صدای اسب‌هاست
‫Hizume no oto
کالسکه‌ای از میان تپه‌ها عبور می‌کند
‫Yuruyakana oka wo nutte
‫Kaketekuru basha
داره میاد، یکی داره بالاخره میاد ‫Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne
و من رو همراه خودش می‌بره
‫Dare ka ga
‫Watashi wo tsureteyuku no ne
‫Shiroi hana no michi he به سمت مسیر سفید اشتیاق‌انگیز
به سمت خونه باد ‫Kaze no furusato he
منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne
‫قسمت سه و سوم: کلاس ویژه‌ی ‫آکادمی کوئین، تشکیل می‌شود.
‫در یکی از روزهای سپتامبر، خانم استیسی دانش‌آموزان ‫بالا سیزده سال خود را به کنار دریاچه آورد.
‫تا در مورد آینده‌ی ‫آن‌ها صحبت کند.
‫بعد از آن، وقتی ‫به خانه بر می‌گشتند
‫جنگل با اون رنگای پاییزی ‫دوست‌داشتنی شده بود
‫اما حالا که برگای ‫درختا ریخته هم زیباست.
‫نگاه کن دایانا، درختای سرخس، ‫اطلس و کرک‌بری به خواب رفتن.
‫درست انگار که یه نفر اونارو زیر ‫یه لایه از موکت برگی پنهان کرده.
‫به نظر من یه پری خاکستری که شال ‫رنگین‌کمانی به تن داشته این کار رو کرده.
‫آنه می‌دونی که ‫پری‌ها وجود ندارن.
‫آره دایانا، برای همینه که باید ‫در موردش رویاپردازی کنیم دیگه.
‫اما الان که دیگه بچه نیستیم.
‫نباید مثل بچه‌ها رفتار کنیم.
‫لطفا نگو که رویاپردازی ‫کار بچه‌هاست.
‫خیلی مهمه که همه ‫رویاپردازیشون رو رشد بدن.
‫استیسی-سنسه هم ‫همین رو گفت درسته؟
‫استیسی-سنسه همین امروز گفت
‫که عادت‌ها و تفکراتی که با خودمون ‫به این سن آوردیم دست ما نبوده،
‫باید حواسمون باشه چون وقتی به بیست ‫سالگی برسیم شخصیتمون کاملا شکل گرفته.
‫اگه می‌خوای رویاپردازی کنی
‫پس باید در مورد یه چیز ‫مفید برای آینده‌‌ات کنی.
‫مثلا...
‫آره... ‫ازدواج.
‫ازدواج؟ ‫درسته.
‫دایانا!
‫مگه ما بهم قول ندادیم که ‫هیچ وقت ازدواج نکنیم و
‫تا همیشه با هم زندگی کنیم؟
‫به خاطر این اون حرف رو زدم چون ‫رابی همه‌ی حرفش شده پسرای جوون.
‫خودمم هنوز درست تصمیم نگرفتم.
‫احتمالا شرافتمندانه‌تره که
‫با یه پسر جوون و سرکش و بی پروا که تقوای ‫ضعیفی داره ازدواج کنیم بعد نجاتش بدیم.
‫این عالیه دایانا!
‫ازدواج با بنیه‌ای می‌شه.
‫اینطور فکر می‌کنی؟ ‫آره!
‫تو واقعا مشغول فکر در ‫مورد آینده بودی مگه نه؟
‫اما...
‫خیلی احساس تنهایی می‌کنم.
‫من به خاطر دوستیمون کلا ‫ازدواج رو کنار گذاشته بودم.
‫اما آنه...
‫مگه خودت اون روز نگفتی
‫که دوست‌داری با یه مبلغ مذهبی ‫ازدواج کنی و باهاش دنیا رو بگردی؟
‫اون فقط یه رویا بود.
‫چطوری می‌شه آخه یه ‫مبلغ مناسب رو پیدا کرد.
‫حق با توئه.
‫تازشم
‫تو هم نمی‌تونی مطمئن باشی که اون ‫پسر سرکشی که می‌خوای رو پیدا کنی.
‫همونطور که فکر می‌کردم
‫بهتره تا موقعی که اونارو ‫پیدا می‌کنیم تنها بمونیم.
‫اما...
‫تو حتی اگه پسر رویاهات رو پیدا ‫نکردی هم می‌خوای ازدواج کنی مگه نه؟
‫چی؟
‫نه نمی‌خواستم ‫این رو بگم... اما...
‫دایانا
‫شبیه رابی شدی‌.
‫جین اون روز بعد ‫از دعا بهم گفت که
‫اجازه دادی مودی اسپارجئون باهات ‫قدم بزنه و به نظر که خوشحال بودی.
‫آنه تو این حرف رو باور می‌کنی؟
‫البته.
‫امروزم دیدمتون که داشتین ‫می‌گفتین ‌و می‌خندیدین.
‫پس بذار همین حالا بهت بگم!
‫من به مودی اهمیتی نمی‌دم.
‫اما نمی‌تونم به خاطر اینکه تا ‫خونه همراهیم کرد خوشحال باشم؟
‫می‌بینی؟
‫تو از همون اولم نمی‌خواستی ‫تا آخر عمرت با من بمونی.
‫پسرا رو به دوستیم ‫ترجیح می‌دی مگه نه دایانا؟
‫برای چی این حرفای زشت ‫رو به من نسبت می‌دی؟
‫دوستی ما برای من خیلی ارزشمنده.
‫اما آنه
‫خودت به خاطر یه چیز ‫مسخره با گیلبرت حرف نمی‌زنی
‫و حالا هم می‌خوای جلوی من ‫رو بگیری که با پسرا حرف نزنم؟
‫دوستی ما تمومه!
‫آنه!
‫من برگشتم.
‫ماتیو.
‫جری.
‫ماتیو هنوز نیومده.
‫آنه.
‫از اونجایی که هنوز ماتیو نیومده ‫من اینارو رو همینجا می‌ذارم.
‫تو سیبایی که روی ‫بشکه بود رو خوردی؟
‫چی؟ ‫آره...
‫برای تو بودن؟ ‫متاسفم.
‫خدایا لطفا من رو ببخش.
‫فکر نمی‌کردم اون ‫بیاد و سیبا رو بخوره.
‫چی شده؟
‫اون سیبا سمی‌ بودن!
‫به اون سیبا مرگ موش زده بودم!
‫از وقتی که اومدم ‫اینجا کلی موش دیدم
‫برای اینکه انقدر تکثیر ‫نشن این کار رو کردم.
‫اون برای کشتن یه دوجین از ‫تو کافیه احتمالا فورا می‌میری.
‫آنه!
‫ماریلا! ‫کسی خونه‌ست؟
‫خیلی ترسیدم! ‫نمی‌خوام تنها بمیرم!
‫نمی‌خوام بمیرم!
‫اما حتما می‌میرم!
‫دایانا.
‫نمی‌تونم وقتی قهریم بمیرم.
‫تقصیر من بود باید ‫ازش معذرت خواهی کنم.
‫همین الان باید معذرت خواهی کنم.
‫اگه سر راه بمیرم چی؟
‫اینکه تنها تو تاریکی ‫بمیرم خیلی ترسناکه.
‫رهگذرا فقط جنازه‌ی سرد ‫و بی‌جونم رو پیدا می‌کنن.
‫من فقط یه فرصت ‫برای خداحافظی می‌خوام.
‫منکه گناهی نکردم فقط یه ‫سیب خوشمزه رو خوردم.
‫عادلانه نیست!
‫این مرگ حق من نیست! ‫نمی‌خوام بمیرم!
‫الان وقت گریه کردن نیست!
‫باید شجاع باشم.
‫نباید موجب شرمساری شرلی‌ها ‫و کات‌برد‌ها بشی آنه شرلی.
‫درسته اگه قراره بمیرم، به آرامی ‫وقتی توی تختم دراز کشیدم می‌میرم.
‫چقدر دیگه زمان دارم؟
‫جری گفت همون لحظه می‌کشتم اما...
‫چقدر دیگه وقت دارم؟
‫همون لحظه دقیقا چقدره؟
‫مرگ دردناکه؟
‫مطمئنا زهر دردناکه.
‫همین یکم پیش شاد شاد بودم.
‫حداقل یکم زمان بهم بده تا آخرین ‫حرفام رو برای ماتیو و ماریلا بنویسم.
‫و البته دایانا.
‫در غیر این صورت دایانا ‫خودش رو مقصر می‌دونه.
‫نباید اون حرفا رو بهش ‫می‌زدم. البته اونم ناراحتم کرد.
‫یعنی وقت کافی دارم؟
‫چرا دستام انقدر سرد شدن؟
‫شاید از همین حالا مرگم شروع شده.
‫صورتم داره کبود می‌شه؟
‫مثل یه جنازه رنگم پریده! این ‫قطعا صورت یه آدم رو به موته.
‫من نمی‌خوام بمیرم اما ‫حالا که اینطوری شده
‫با شرافت می‌میرم تا گرین ‫گیبلز رو شرمسار نکنم.
‫دایانای عزیزم.
‫من دارم می‌میرم.
‫من با سیبی که جری برای موش‌ها ‫زهراگینش کرده بود مصمون شدم.
‫دیگه هرگز نمی‌تونم ببینمت ‫فقط می‌خوام بگم که دوستت دارم.
‫از حرفی که یکم ‫پیش بهت زدم پشیمونم.
‫حق با تو بود.
‫دارم این رو می‌نویسم تا یه وقت بابت ‫چیزایی که گفتی حس بدی پیدا نکنی.
‫دایانا لطفا من رو ببخش.
‫هنوز چیزی حس نمی‌کنم اما خب ‫نمی‌دونم که نشانه‌های مسمومیت چیه.
‫جری گفت که اون زهر برای کشتن ‫یه دوجین از من کافیه پس فورا می‌میرم.
‫دردی در شکمم حس می‌کنم ‫فکر می‌کنم که مرگ نزدیکه.
‫خدانگهدار
‫منی که جوان مرگ شدم ‫رو به خاطر داشته باش.
‫متعهد به تو
‫آنه شرلی.
‫دایانا.
‫آنه. ‫آنه!
‫چی شده؟ چرا چراغا روشن نیست؟
‫اجاقم که روشن نیست. ‫اون داره چیکار...
‫من دارم می‌میرم.
‫چی گفتی؟
‫من سیبایی که جری بوت برای ‫موشا سم زدن بود رو خوردم.
‫فقط چند دقیقه دیگه ‫وقت دارم ماریلا.
‫آنه، اینم یکی دیگه از نمایشاته؟
‫نه ماریلا.
‫فکر می‌کنی یه آدم رو به ‫موت می‌تونه نمایش بازی کنه؟
‫می‌شه این رو بعد از مرگ من ‫بخونی؟ این یکی هم برای دایانائه.
‫نذار کسی بعد از مرگ من رو ببینه. ‫نمی‌خوام هیچکس صورت کبودمو ببینه.
‫آنه از وقتی که سیب ‫رو خوردی چقدر گذشته؟
‫تقریبا یه ساعت؟
‫اگه یک ساعت پیش سیب مسموم خورده ‫بودی الان یا حالت بد بود یا مرده بودی.
‫منم دردی در شکمم حس می‌کنم.
‫چی شده؟ چرا چراغا خاموشن؟
‫ماتیو، جری بوت کجاست؟
‫خب، شاید تو اسطبل ‫باشه شایدم تو راه خونه.
‫چطور به نظر می‌رسید؟
‫خب، مثل همیشه.
‫آنه دنبالم بیا.
‫جری! جری بوت!
‫چی شده؟
‫به آنه گفتی که ‫سیبای مسموم خورده؟
‫چی؟
‫آها اون...
‫نه بابا.
‫شوخی بود.
‫همینطور فکر می‌کردم.
‫نباید دخترارو اینطوری بترسونی.
‫نه من...
‫من می‌خواستم خودم اون ‫سیبارو تو وقت استراحتم بخورم
‫برای همین... خب...
‫چطور جرعت کردی من ‫رو گول بزنی جری بوت؟!
‫ببخشید ببخشید.
‫تو هم بعد اینکه حرفم رو شنیدی سریع ‫فرار کردی و نذاشتی واقعیت رو بهت بگم.
‫فکر کردم خودت ‫می‌فهمی که شوخی بوده.
‫جری بوت، تقاصشو پس می‌دی!
‫نمی‌بخشمت! ‫ببخشید آنه!
‫صبر کن! ‫صبر کن آنه!
‫تو نباید انقدر طمعکار باشی‌.
‫جری بوت! وایسا! ‫باشه دیگه معذرت می‌خوام!
‫صبر کن!
‫ببخشید.
‫اما ماریلا دلم ‫واقعا درد گرفته بود.
‫البته که درد گرفته بود.
‫وقتی یک ساعت مطمئن باشی که ‫قراره بمیری دل هر کسی درد می‌گیره.
‫اره.
‫بعد از همه‌ی اینا ‫داشتم فراموش می‌کردم.
‫آنه امروز خانم استیسی رو دیدم.
‫می‌خواست بیاد اینجا تا در ‫مورد چیزی باهامون حرف بزنه.
‫آنه داری گوش می‌دی؟
‫بله. چیکار داشت؟
‫انگار زیاد دلت نمی‌خواد بدونی.
‫در مورد تو حرف زد.
‫در مورد من؟
‫آره.
‫می‌دونم در مورد چی حرف زد.
‫می‌خواستم بهت بگم ماریلا
‫واقعا می‌خواستم بگم، یادم رفت.
‫دیروز بعدازظهر وقتی داشتم بن هار می‌خوندم، استیسی-سنسه ‫مچم رو گفت. (بن هار: کتابی نوشته‌ی لیو والاس)
‫اون موقع باید تاریخ ‫کانادا رو می‌خوندم.
‫البته زمان شام خوندمش.
‫آخه تا اینکه مدرسه باز شد ‫رسیدم به بخش کالسکه سواری‌.
‫فقط می‌خواستم بدونم که ‫ادامه‌ی داستان چی می‌شه.
‫هرچند مطمئن بودم ‫که بن هار می‌بره.
‫برای اینکه اگه ‫نمی‌برد عادلانه نبود.
‫برای همین کتاب تاریخ ‫رو روی میز گذاشتم و
‫بن هال رو روی پاهام.
‫یه جور بودم که انگار دارم ‫تاریخ کانادا رو می‌خونم اما
‫تموم مدت تو بن هار غرق بودم.
‫انقدر برام جالب بود که
‫اصلا نفهمیدم استیسی-سنسه ‫اومده بالای سرم.
‫تا اینکه بالا رو نگاه کردم و
‫دیدم که چطوری داره نگاهم می‌کنه.
‫نمی‌تونم بگم چقدر شرمگین شدم.
‫مخصوصا وقتی ریسه‌های ‫جوسی پای رو شنیدم.
‫استیسی-سنسه کتاب ‫بن هار رو ازم گرفت
‫اما حتی یه کلمه حرف هم نزد.
‫بعد از کلاس نگه داشت ‫و باهام صحبت کرد.
‫بهش قول دادم که ‫دیگه همچین کاری نکنم.
‫همچنین پیشنهاد دادم که برای ‫مجازات تا یه هفته بن هار نخونم
‫نه حتی یه نگاه کوچیک که ‫بفهمم نتیجه‌ی مسابقه چی می‌شه.
‫اما استیسی-سنسه گفت که نیازی ‫به این کار نیست و من رو می‌بخشه.
‫برای همین اصلا فکر نکردم که ممکنه ‫بیاد اینجا و در موردش صحبت کنه.
‫خانم استیسی در مورد ‫این چیزا حرفی نزد.
‫این وجدانته که همش رو الان ‫بهم گفت نه هیچ چیز دیگه‌ای.
‫دیگه هیچ کتاب داستانی ‫به مدرسه نمی‌بری.
‫به هر حال رمان‌های ‫زیادی می‌خونی.
‫چطور به بن هار می‌گی رمان ‫وقتی تقریبا یه کتاب مقدسه.
‫اگه رمان نیست پس چیه؟
‫درسته که برای اینکه یکشنبه‌ها ‫خونده بشه یکم بیش از حد هیجان داره
‫و من فقط تو روزهای ‫هفته می‌خونمش و ...
‫خب من دیگه می‌رم بخوابم. ‫گوشام و چشمام دارن خسته می‌شن.
‫واضحه که نمی‌خوای بدونی خانم ‫استیسی در چه مورد حرف زد.
‫صدای خودت برات ‫از هر چیزی جالب‌تره.
‫نه ماریلا می‌خوام بدونم!
‫دیگه حرف نمی‌زنم. نه حتی ‫یه کلمه. لطفا بهم بگو ماریلا.
‫خانم استیسی می‌خواد کلاسی ‫برای دانش‌آموزان برترش درست کنه.
‫قراره اونا رو برای آزمون ‫ورودی آکادمی کوئین آماده کنه.
‫می‌خواد یک ساعت بعد از ‫مدرسه براشون تدریس بذاره.
‫اومده بود اینجا تا از من و ‫ماتیو بپرسه که موافقیم یا نه.
‫تو چی فکر می‌کنی آنه؟
‫می‌خوای به آکادمی ‫بری و معلم بشی؟
‫ماریلا! این آرزوی منه!
‫از زمانی که شیش ماه پیش رابی و ‫جین در موردش حرف زدن ارزوم شده.
‫مطمئنم که دایانا و جوسی پای ‫هم می‌خوان همین کار رو کنن.
‫اما من حرفی نزدم چون می‌دونستم ‫صحبت در موردش بی فایده‌ست.
‫من عاشق اینم که معلم بشم.
‫اما... خیلی گرون نمی‌شه؟
‫اقای اندروز گفتن که هزینه‌های ‫ورود پریشی صد و پنجاه دلار شد.
‫تازه پریشی هندسش بدم نبود.
‫لازم نیست نگران اون باشی آنه.
‫وقتی من و ماتیو ‫قبول کردیم اینجا بمونی
‫ما تصمیم گرفتیم که همه‌ی تلاشمون رو ‫بکنیم تا تو به مدارج بالای تحصیلی برسی.
‫مگه نه ماتیو؟
‫آره همینطوره. نگران نباش آنه.
‫من باور دارم که دخترا باید بتونن برای خودشون ‫درآمد داشته باشن، چه قبلا کاری کرده باشن چه نه.
‫تو تا زمانی که من و ماتیو ‫زنده باشیم خونت اینجاست.
‫اما خب کسی نمی‌دونه سرنوشت ‫چه چیزی واسمون رقم می‌زنه.
‫باید براش آماده باشیم.
‫پس آنه اگه بخوای می‌تونی به ‫کلاس ویژه‌ی آکادمی کوئین بپیوندی.
‫ما—ماریلا!
‫ماریلا ازت ممنونم.
‫انگار یه خوابه!
‫نه خواب نیست! من ‫خیلی درس می‌خونم!
‫ممنون ماریلا!
‫ماتیو ازت ممنونم!
‫هرگز فراموش نمی‌کنم
‫درس می‌خونم و همه‌ی تلاشم ‫رو می‌کنم که سربلندتون کنم!
‫البته از الان می‌گم که انتظار ‫چندانی تو هندسه نداشته باشین.
‫اما بقیه درسا رو فکر می‌کنم ‫خودم بتونم از پسشون بر بیام.
‫البته. من می‌تونم ‫بگم تو کارت رو بلدی.
‫خانم استیسی گفت که تو کوشا ‫هستی و آینده‌ی روشنی داری.
‫واقعا؟ این رو گفت؟
‫اما آنه
‫لازم نیست اونقدر درس ‫بخونی که خودتو به کشتن بدی
‫حداقل یک سال و نیم ‫دیگه زمان داری تا آزمون.
‫اما از الان که زمان هست شروع ‫کردن و کم‌کم مسلط شدن خوبه.
‫خانم استیسی اینطوری می‌گن.
‫از الان به بعد با علاقه‌ی ‫بیشتری در می‌خونم.
‫چون الان دیگه ‫هدفی در زندگیم دارم‌.
‫آقای آلان می‌گه
‫همه باید تو زندگیشون هدف ‫داشته باشن و اون رو دنبال کنن.
‫البته این رو هم گفت که اول باید مطمئن ‫بشیم که اون هدف، هدف ارزشمندی باشه.
‫من که می‌گم هدف مثل خانم استیسی ‫معلم شدن هدف ارزشمندیه، نه ماریلا؟
‫به نظر من شغل والاییه.
‫همین یکم پیش فکر می‌کردم به ‫خاطر خوردن یه سیب مسموم می‌میرم
‫اما الان که زنده‌ام حس ‫می‌کنم می‌تونم هرکاری کنم!
‫برای همینه که مهم ‫نیست چقدر سخت باشه
‫من وارد آکادمی کوئین می‌شم!
‫فکر می‌کردی بمیری یعنی چی؟
‫ماتیو...
‫نگو ماریلا!
‫باید این خبر رو به دایانا بدم!
‫امروز با هم دعوت گرفتیم.
‫داشتیم در مورد ‫آینده‌مون حرف می‌زدیم.
‫اما نظرای متفاوتی داشتیم.
‫دعوای امروز تقصیر من بود.
‫زود برمی‌گردم.
‫الان دیره. فردا بهش بگو.
‫اصلا می‌دونی ساعت چنده؟
‫حق با توئه.
‫فردا بهش می‌گم.
‫امروز کلی اتفاق بد افتاد ‫اما به خوبی تموم شد.
‫شب بخیر ماتیو، ماریلا.
‫شب بخیر آنه. ‫شب بخیر.
‫دایانا می‌دونم که به ‫خاطر من خوشحال می‌شی.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫کلاس ویژه‌ی آکادمی ‫کوئین شکل گرفت،
‫اما دایانا عضوش نشد و ‫این شوکی برای آنه بود.
‫در قسمت بعد:
‫دایانا و دانش‌آموزان ‫کلاس ویژه‌ی آکادمی کوئین
‫☆پایان این قسمت☆
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.