..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫Kikoeru kashira
صدایش را می‌شنوی؟ صدای اسب‌هاست
‫Hizume no oto
کالسکه‌ای از میان تپه‌ها عبور می‌کند
‫Yuruyakana oka wo nutte
‫Kaketekuru basha
داره میاد، یکی داره بالاخره میاد ‫Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne
و من رو همراه خودش می‌بره
‫Dare ka ga
‫Watashi wo tsureteyuku no ne
‫Shiroi hana no michi he به سمت مسیر سفید اشتیاق‌انگیز
به سمت خونه باد ‫Kaze no furusato he
منو با خودش می‌بره ‫Tsureteyuku no ne
‫قسمت چهل و دوم: یک ‫زندگی جدید در دبیرستان.
‫آنه.
‫چی‌شده ماتیو؟
‫چیزی نیست... چیزی ‫رو فراموش نکردی؟
‫نگران نباش. دیروز همه ‫چیز رو با احتیاط چک کردم.
‫خوبه.
‫چیزی شده ماتیو؟
‫نه، چیزی نشده.
‫موقع تعطیلات به ‫اوونلی سر می‌زنی؟
‫البته! ماتیو، تو نگران ‫چنین چیزی بودی؟
‫نه...اصلا... نگران نیستم.
‫وقتی که اینطوری کنار ‫همدیگه کالسکه‌سواری می‌کنیم
‫روزی که به گرین‌گیبلز ‫اومدی رو به یاد میام.
‫ماتیو، وقتی به شارلوت‌تاون رسیدیم، ‫می‌خوای بستنی بخوریم؟ خیلی خوشمزست.
‫جدی؟ من چندین ساله که بستنی ‫نخوردم. باشه یکی می‌خوریم.
‫بفرما.
‫خب؟
‫خیلیم بد نیست!
‫مگه‌نه؟!
‫آنه، بالاخره اومدی.
‫خیلی وقته که منتظرتم.
‫جناب ماتیو کات‌برد، خوش‌ اومدید.
‫خیلی‌ممنون، بابت زحماتتون...
‫چیزی نیست، خب بفرمایید ‫داخل و استراحت کنید.
‫جفتتون حتما خسته‌ شدید.
‫همونطور که تو نامه نوشته بودم
‫خانمی بسیار باوقاره.
‫همسرش قبلا در انگلستان تاجر بود
‫و قبل ازدواجشون ‫باهمدیگه، خیلی فکر کرد.
‫اونجا، نیازی نیست که نگران ‫افراد ‌غیردوست و مردم‌آزار باشی.
‫من... خودم خیلی دوست ‫داشتم تا پیش من می‌موندی.
‫اما هرروز چنین مسیری ‫رو رفتن و آمد خیلی سخته.
‫اما از اینجا هم بَدم نمیاد؛ جای ساکت ‫و آرومیه، غذای خیلی خوبی هم داره.
‫اگه غذای خوب نخوری که ‫نمی‌تونی روی درس تمرکز کنی.
‫خب رسیدیم. اونجا، ‫اون اتاق توست، آنه.
‫آقای ماتیو کات‌برد، ‫مگه نه؟ خوش اومدید.
‫خیلی ازتون ممنونم...
‫آنشرلی هستم، از ‫آشنایی با شما خوشوقتم.
‫همچنین، دختر خوبی تربیت کردید.
‫خانم باری گفت که در ‫آزمون، نفر اول بودی.
‫به‌هرحال، مهم‌ترین مسئولیت تو ‫در اینجا، تحصیل و درس خوندنه.
‫امیدوارم که به تلاشت ادامه ‫بدی و برای بقیه الگو باشی.
‫چشم! قصدم همینه.
‫با اجازه.
‫با اینجا آشنات ‌می‌کنم؛ ‫برای دیدن اتاق به‌‌دنبالم بیا.
‫ماریلا که از نبود ‫آنه، غمگین شده بود
‫برای کاستن از تنهایی خویش، ‫به کارهای بی‌شمار پناه برد.
‫جهت جلوگیری از ‫ترکیدن بغض در سینه‌ خود؛
‫هرکاری که در خانه ‫می‌تواند را انجام می‌دهد.
‫درتمام طول روز ‫از خود کار می‌کشد.
‫کیه؟
‫این؟ این خانم استیسیه.
‫آها؛ همون کسی برای آمادگی ‫در آزمون بهت کمک کرد؟
‫بله، همگی به استیسی‌-سنسه برای ‫قبول شدن در آزمون کوئین مدیونیم.
‫اون فرشته راهنمای منه.
‫فرشته راهنما...
‫پرده‌ها بدک نیستن، ‫تخت هم مشکلی نداره.
‫لوازم هم چیده شده.
‫خب ظاهرا همه چیز آماده‌است، آنه.
‫بله، واقعا ازتون ممنونم.
‫خب پس گمونم دیگه ‫وقتشه که برگردیم.
‫همینطوره.
‫ماتیو....
‫برای خداحافظی هنوز زوده.
‫قصد دارم که امشب پیش‌خودم ‫از جفتتون پذیرایی کنم.
‫نگران نباشید.
‫"جهت اینکه آنه احساس تنهایی ‫نکنه‌" چیزی بود که مسئولین اینجا گفتم.
‫برای فردا دبیرستان هم ‫نگران نباش، یه کالسکه می‌گیرم.
‫پس آنه رو به شما می‌سپارم.
‫من باید برگردم آنه.
‫اما این که نمیشه. ‫الان دیگه تقریبا شبه.
‫آخه فردا باید محصولات ‫رو برداشت کنیم
‫بخاطر همین باید عجله ‫کنم تا ماریلا نگران نشه.
‫که‌ اینطور... حیف.
‫درهرحال، آنه که میاد.
‫پس از خداحافظی با ‫آنه در خانه خانم بارری
‫ماتیو به تنهایی سوار کالسکه شد
‫و حدود نیمه‌شب به ‫گرین‌گریبلز رسید.
‫ماریلا حس می‌کند که ‫ماتیو تنها خسته نیست
‫بلکه انگار تیری به ‫قلب او برخورد کرده
‫و او مملو از تنهایی است.
‫از خانم جوزفین باری
‫به قدر کافی تشکر کردی، ماتیو؟
‫چندین‌بار ازش ‫تشکر کردم، ماریلا...
‫خوبه.
‫آره.
‫چای سرد شده.
‫باشه.
‫برادر حتما خسته‌ای؛ اما ‫نمی‌تونیم برداشت رو عقب بندازیم.
‫بهتره که بری بخوابی.
‫همینطوره.
‫آن‌شب، ماریلا برای ‫اولین بار گریه کرد.
‫دیگر در آنسوی خانه و در اتاق ‫خالی، آن دخترک حراف نخوابیده است.
‫خاطرات خوش گذشته ‫از خاطر نمی‌روند.
‫قلب ماریلا با غم پر شده بود.
‫خیلی ممونم، خانم ‫جوزفین باری. من رفتم.
‫موفق باشی؛ ‫هرازچندگاهی بهم سر بزن!
‫چشم.
‫آنه! آنه!
‫صبح بخیر.
‫کلاس‌ها امروز تشکیل میشن.
‫تو حتما کلاس اول ‫رو انتخاب کردی آنه.
‫وقتی که آزمون های نهایی رو قبول شدی، گواهی ‫و مدرک یکساله کلاس اول رو دریافت می‌کنی.
‫خانم استیسی بود که ‫پیشنهاد داد تا اینکارو کنم.
‫آخه تو سخت‌ کوشی.
‫ما همگی کلاس دوم رو انتخاب ‫کردیم؛ اونجا خیلی راحت‌تره
‫و اینکه درآخر، با مدرک کلاس ‫دوم هم میشه تدریس کرد و کافیه.
‫حیف شد که با تو ‫در یک کلاس نیستیم.
‫پس فقط آنه و گیلبرت ‫کلاس اول رو انتخاب کردن.
‫آره.
‫آنه و گیلبرت هم که ‫باهمدیگه کنار نمیان.
‫اما خیلی زود دوست پیدا می‌کنی.
‫جوزی همین الانشم پیدا کرد.
‫اوناهم اهل اوونلی هستن.
‫ایشون هم‌اتاقی ‫من، فرانک استوکلیه.
‫ما خیلی زود باهم صمیمی ‫شدیم، مگه نه فرانک؟
‫شما همگی با نتایجی درخشان ‫وارد دبیرستان کوئین شدید.
‫از میان 50 دانش‌آموز کلاس، ‫آنه تنها یک‌نفر را می‌شناسد
‫پسر قدبلند و موقهوه‌ای ‫را که در آنسوی کلاس بود.
‫ازآنجایی که همچنان ‫از او کینه به دل دارد
‫او می‌فهمد که هیچکس ‫را برای صحبت ندارد.
‫آنه ناراحت است.
‫کاش روبی و جین هم کلاس ‫اول رو انتخاب می‌کردن...
‫صادقانه بخوام بگم، شما همگی ‫باید بسیار سخت تلاش کنید
‫تا بتونید از پس وظایف خودتون ‫بعنوان دانش‌آموزان این آکادمی بربیاید.
‫اما اگه بتونم اینجا ‫دوست پیدا کنم
‫به‌ اندازه‌ی الان ناراحت ‫ناراحت نخواهم بود.
‫یعنی با کی دوست بشم؟
‫البته همونطور که دایانا قول دادم
‫مهم نیست که اینجا ‫چندتا دوست پیدا کنم
‫هیچکس از دایانا برای ‫من عزیزتر نخواهد بود.
‫اما خب هنوز هم ‫گرمای دوستی نیازه.
‫اون دختره خوب به نظر میاد.
‫شاداب و زیباست.
‫اون دختر بلوند آخر ‫کلاس هم دوست‌داشتنیه.
‫از لحظه‌ای که معلم صحبت کردن رو شروع ‫کرده، اون داره به بیرون از پنجره خیره شد
‫انگار که محو رویاهای شیرینه.
‫اما هیچکدومشون من رو نمی‌شناسن، ‫شاید نخوان که با من دوست بشن.
‫شما دانش‌آموزان کلاس اول، نباید ‫انتظار شانس یا مهربانی داشته باشید.
‫شما باید بتونید که طی این یک‌سال، ‫محتویات دو سال رو به اتمام برسونید
‫پس شدیدا نیازه که ‫سخت‌کوش و تلاشگر باشید.
‫اما این تلاش و کوشش، ‫قطعا پاداشی هم داره.
‫مدال "خارق‌العاده‌ترین ‫دانش‌آموز مدرسه"
‫قطعا به یکی از ‫شما اهدا خواهد شد.
‫چشم‌های گیلبرت برق می‌زنه.
‫حتما تصمیم داره تا ‫مدال رو بدست بیاره.
‫افراد، منتظر فردا نباشید؛ از ‫همین امروز تلاش رو شروع کنید.
‫آنه ناگهان، روحیه مبارزه‌ و ‫چالش‌طلب خود را به یاد میاورد.
‫او تصمیم می‌گیرد تا به رقابتی که تا به ‫امروز با گیلرت ادامه داشت، ادامه دهد.
‫این تصمیم نشانگر عزم ‫و اراده او خواهد بود.
‫حتی اگر دوست همدیگر نباشند
‫اینکه همچنان باهمدیگر در یک ‫کلاس هستند، واقعا مایه شانس است.
‫آنه برای سال درپیش آماده است.
‫من برگشتم.
‫آنشرلیم.
‫خوش برگشتی، حتما ‫روز اول خسته کننده بود.
‫شام ساعت 7 سرو میشه، ‫لطفا سرساعت حاضر باش.
‫باشه، فهمیدم.
‫روز اول مدرسه، مملو ‫از هیجان و کنجکاوی بود.
‫شاید امروز... بیش‌از ‫اندازه خوش گذشت
‫زیرا هنگامی که آنه به اتاق برمی‌گردد، ‫احساس تنهایی به سراغ او می‌رود.
‫سنسه، من برگشتم.
‫دایانا...
‫مهم نیست که چی بشه، من گریه ‫نمی‌کنم. ضعف و احمقانه‌است.
‫ماریلا.
‫نمیشه. باید به یه چیز ‫بامزه فکر کنم تا بخندم.
‫اما تمام خاطرات خنده‌دار ‫به اوونلی مربوط میشه.
‫هرچی بیشتر فکر می‌کنم، ‫بیشتر غمگین می‌‌شم.
‫"می‌تونی جمعه بعدی ‫به خونه برگردی."
‫اما اندازه صد‌سال طول می‌کشه...
‫نمی‌تونم و نمی‌خوام خوب بشم.
‫اینطوری ناراحت بودن بهتره!
‫بفرما.
‫جوزی! چه خوب که اومدی.
‫گریه می‌کردی؟! دلتنگ خونه‌ای؟
‫شاید.
‫این فقط ثابت می‌کنه که ‫هنوز کاملا مستقل نشدی.
‫من که اصلا دلتنگ خونه نیستم.
‫درمقایسه با جایی مثل ‫اوونلی، این شهر خیلی جالب‌تره.
‫باورم نمیشه که تو اونجا ‫تونسته باشم زندگی کنم.
‫گریه رو تموم کن آنه؛ بهت نمیاد.
‫از شدت گریه بینی‌ت سرخ شده؛ این باعث نمیشه ‫که تمام صورتت سرخ بشه؟ (کنایه از خجالت کشیدن)
‫امروز تو مدرسه خیلی خوش گذشت.
‫مُدرس فرانسوی خیلی جذابه. ‫با سیبیل دوست‌داشتنی میشه.
‫آنه، خوردنی نداری؟ من بوی ‫یه چیز خوشمزه رو حس می‌کنم.
‫پس داری.
‫با اجازه.
‫می‌دونستم که ماریلا ‫دست خالی نفرستادتت.
‫چندتا برداشتم.
‫فرانک تو فرانسوی خوبه. ‫اگه مشکلی داشتی، ازش بپرس.
‫فرانک رو که بهت معرفی کردم؟
‫خیلی جالبه. حتی درمورد تو هم ‫پرسید که "اون دختر موقرمز کیه؟".
‫منم بهش گفتم که تو دختری یتیم هستی ‫که کات‌برد‌ها به فرزندی قبولت کردن
‫و کسی از قبل‌تر خبر نداره.
‫جوزی پای!
‫چه خوشمزه! بازم بردارم؟!
‫ماییم آنه، بیایم تو؟
‫روبی! جین!
‫از صبح که ازهمدیگه جدا ‫شدیم انگار که صدسال گذشته!
‫واقعا همینطوره! ‫چه خوب که اومدید.
‫جوزی هم که اینجاست.
‫جوزی و جین باهم قهرن.
‫امروز قرار بود که تو اتاق ‫بمونم و برای لاتین درس بخونم.
‫همینطوره، شنیدیم که اون به ‫معلم رشوه داده تا نمره بگیره.
‫اما هرچقدر که تلاش می‌کنیم، ‫نمی‌تونیم آروم بگیریم و درس بخونیم.
‫همینطوره.
‫اون جای اشکه؟ آنه، گریه کردی؟!
‫اگه آره پس بهم بگو. ‫اینطوری احساس بهتری می‌کنم.
‫منم قبل اینکه روبی ‫بیاد حسابی گریه کردم.
‫تو هم همینطور؟
‫چه خوب! حالا که می‌دونم افراد دیگه هم مثل ‫من هستن، درمورد خودم دیگه حس بدی ندارم.
‫مگه نه روبی؟ ‫اوهوم.
‫چندلحظه صبر کنید.
‫بفرمایید. ‫کوکی!
‫دست‌پخت ماریلاست. ‫با اجازه‌ یکی برمی‌دارم.
‫منم.
‫واقعا که مزه اوونلی می‌ده.
‫آنه، تو هم می‌خوای مدال ‫رو بدست بیاری، مگه نه؟
‫اوهوم. انتخاب هدف‌ و رویاهای ‫بزرگ اصلا چیز اشتباهی نیست.
‫البته. مطمئنم که از پسش برمیای.
‫اما گیلبرت هم دنبالشه. ‫حتی بهتر.
‫الان یادم اومد.
‫از حالا دانش‌آموزان برجسته کوئین ‫درصورت تمایل برای ایوری بورسیه میشن.
‫ایوری؟
‫این چیزیه که فرانک بهم ‫گفته. عموی فرانک ثروتمنده.
‫شنیدم که فردا تو ‫مدرسه اعلامش می‌کنن.
‫بورسیه ایوری چیه؟
‫تو نمی‌دونی؟!
‫جایزه‌ای که به بهترین دانش‌آموز با ‫بالاترین نمره‌ در درس زبان اهدا میشه.
‫بورسیه‌اش سالی 250 دلاره، برای ‫هزینه 4سال دانشگاه ردموند کافیه.
‫دانشگاه ردموند؟
‫اوهوم.
‫این بورسیه فقط شامل دانش‌آموزان ‫اهل اوونلی و نیوبریج میشه.
‫دانشگاه ردموند...
‫قلب آنه به تپش افتاد.
‫حس جاه‌طلبی در او بیدار شد.
‫بدست آوردن مدال "خارق‌العاده‌ترین دانش‌آموز ‫مدرسه" طی یک‌سال آینده، بزرگترین آرزوی آنه بود.
‫اما حالا، هدف و ‫آرزوی آنه تغییر کرده.
‫اگه بشه، بورسیه رو بدست میارم.
‫زبان همیشه بهترین درس من بود.
‫اگه بتونم در دانشگاه ردموند درس ‫بخونم و مدرک کارشناسی بگیرم
‫میزان خوشحالی و افتخار ‫ماتیو رو نمی‌تونم حدس بزنم!
‫هرچند که چهارسال تحصیل دشوار ‫خواهد بود، اما ماریلا حتما درک می‌کنه.
‫چنین هدف‌های بزرگی ‫داشتن واقعا جالبه.
‫بعد از رسیدن به یکی، ‫یکی بزرگتر پیدا میشه.
‫وقتی که هدف‌های بزرگی ‫داری، زندگی معنی پیدا می‌کنه.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫روز برگشت آنه فرا می‌رسد
‫این برای ماریلا و ماتیو ‫بسیار لذت‌بخش است.
‫قسمت بعدی: آخرهفته در خانه.
‫☆پایان این قسمت☆
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.